SERIAL NETFLIX
Jezu, jebać ten pył.
Ohyda. Pieprzony plastik.
Chwila, kolego. Nie zapomniałeś o czymś?
Dziś Dzień Matki?
Nie.
Był dwa miesiące temu.
Możesz zabrać miskę do zmywarki?
Ale kuchnia jest zagrodzona. Tam nie jest bezpiecznie.
Posłuchaj. Usiądź.
Musisz się trochę bardziej postarać podczas leczenia Judy.
Musisz pomóc mnie pomóc jej.
Wszyscy musimy się przyłożyć.
Dałem jej swój pokój.
To ogromne poświęcenie.
Mieszkasz w domku dla gości i robisz tam to, co robisz,
a ja tego nie słyszę.
Nie słyszysz nawet ze swojego pokoju?
Stary.
Pomożesz mi zrobić te żurawie dla Chrystusa?
Co? Boże.
Ile mam ich zrobić?
Tylko tysiąc.
Świetnie.
Jezus potrzebuje wielu żurawi. Tak. Połóż to tutaj.
Dzięki.
Judy wyzdrowieje?
Tak. Całkowicie. Nic jej nie będzie.
Nie będzie tak jak z babcią, prawda?
Nie, to były inne czasy. Medycyna poczyniła postępy.
Robimy wszystko, co trzeba, więc wyzdrowieje. Dobrze?
Dobrze.
Twarz ci się poci?
- Co? - Tutaj. Pod nosem.
- Nie zauważyłam. - Trochę wilgotna.
Nie używaj tego słowa w tym domu!
Nie żartuję.
Podczas wlewu będziesz miała na głowie czepek chłodzący,
który, co prawda, wygląda jak oldskulowa czapka zapaśnika,
ale dzięki niemu nie wypadną ci włosy.
- To dobrze. - Tak.
- Dzięki za pomoc. - Spoko.
Brak włosów to nie jest największy problem.
Kiedyś nie mieli tych czepków,
więc mama musiała ogolić głowę. I…
Rany, miała niepiękny kształt czaszki.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Trąci tu sklepem z kryształami. - To olejek imbirowy.
- Nie. - Nie? Dobra.
Ma blokować toksyny.
Myślałam, że chemioterapia polega na podawaniu toksyn.
Tak, ale moja uzdrowicielka reiki poznała na trzeźwej imprezie Kalinę.
To specjalistka od chińskiej medycyny na raka.
Stosuję jej zalecenia.
No dobrze.
Póki nie odrzucasz medycyny zachodniej, czyli prawdziwej nauki,
możesz robić te swoje czary-mary.
Kalina zaleca branie grzybków. Dowiem się, czego chce mnie nauczyć rak.
To jakaś sekta?
Pytam w imieniu koleżanki.
Każde doświadczenie to lekcja od wszechświata.
Dostałam w Cancún wszy łonowych. Co to za lekcja?
Nie bzykaj plażowego sprzedawcy naszyjników.
- Mówiłam ci o tym? - Tak. Dwa razy.
Denerwujesz się?
Trochę. Tak sobie tylko myślę.
Po chemii wejdę w okres menopauzy
i nie będę już miała szansy na dziecko…
To trudne. Przykro mi, kochana.
Dzięki.
Ja też przechodzę menopauzę.
Mam okres z częstotliwością letniej olimpiady.
Czy jest ceremonia otwarcia?
Tak.
Podpalam tampon i biegam po domu.
Super!
- Wchodzę w to! - Tak.
Czy ty widzisz to też?
I rzucam w ciebie.
WYDZIAŁ POLICJI W LAGUNA BEACH
Nigdy nie zgadniesz, co kupiłem.
To nie każ mi zgadywać. Nie wiem, co robisz po pracy.
Zawsze pracuję, szefowo.
Co to jest?
Tym zabito Steve’a Wooda.
Tym ptakiem?
Nie tym konkretnym ptakiem.
Kilka dni temu byłem w Tartaku. Zgadnij, kogo spotkałem.
- Powiedz. - Bena Wooda.
Miał takiego ptaka. Tylko bez ogona.
- I co? - Spytałem skąd.
- Zgadniesz? - Dość tych zgadywanek.
Od Henry’ego Hardinga. To był prezent od Judy Hale.
Do czego zmierzasz?
Zmierzam do tego.
Widzisz?
To jest to.
To jest tym.
To jest tym i na odwrót.
To jest tym.
- Nie widzisz? - Nie bardzo.
Musisz się przyjrzeć. Mówię ci,
że to jest coś i to ma związek
z Jen Harding i Judy Hale.
Czemu z Jen Harding?
Miała narzędzie w domu.
Tak. Właśnie.
Bum!
Damy to agentowi Moranisowi?
Pewnie, ale…
to ja powinnam mu to przekazać,
bo jestem łączniczką.
Mogłabyś wspomnieć, że to ja to odkryłem.
A odkryłeś już, kto spowodował wypadek?
Skup się na pomocy ofiarom,
nie zmieniaj ich w podejrzane.
Nie robię tego. Mówiłem, że obszedłem okolicę.
A przejrzałeś nagrania z monitoringu?
Daj spokój. To zajmie z tysiąc godzin.
- Najmarniej. - To nie ma co zwlekać.
Dobra.
Chcesz coś przekąsić?
Nie? Dobra.
Czasopismo.
Dobra. Ładny, ciepły kocyk?
Poproszę.
Klasa biznes, ale dają chemię zamiast orzeszków.
Mam też orzeszki.
Pycha.
Hej.
- Dasz radę. Tak? - Tak.
Zabijesz tego raczka.
- Tak go nazywamy? - Cóż…
To na razie jazda próbna. Mała przejażdżka.
- W raczkomobilu. - Raczek.
Masz raczka? Ale mi smutno z powodu raczka.
Dobrze, panno Judy.
Mam tu dla pani dobry towar
i jeszcze lepszy towar na skutki uboczne.
Dziękuję, Francine.
Widzę po tych dobrach, że to nie pani pierwszy raz.
Nie.
Miło mieć u boku zawodowca.
Tak.
- Mam szczęście. - Dobra. Przygotuję tylko port.
Dobrze. Tak.
Trzeba odgarnąć włosy.
Dobrze.
Wszystko OK?
Tak. Nic mi nie jest.
Zauważyłam, że nie nalałam ci wody,
więc zrobię to teraz.
- To niedaleko. - Świetnie. Dzięki.
Cholera. A niech to.
Fajna bransoletka. Podoba mi się.
Nienawidzę jej, ale muszę nosić,
bo dostałam ją od córki.
- Ile masz dzieci? - Czworo.
Ale dwoje udanych.
To nie może być prawda.
No nie wiem.
Syn przybył na świat, by mnie torturować.
Ale i tak go kochasz.
Tak, ale sama bym go sobie nie wybrała.
Nie miałam nic do gadania. One wybierają ciebie.
Naprawdę?
Powinnam była się rozejrzeć, zanim wybrałam mamę.
On też. Nic nas nie łączy.
Oprócz programu Survivor.
Lubimy go razem oglądać i obmyślamy, jak byśmy wyrolowali innych.
To słodkie.
- Gotowa? - Tak.
Chwileczkę. Proszę bardzo.
Mam twoją wodę. Kto chce się nawodnić?
- Ja! - Na razie.
- Dziękuję, Francine. - Dobra.
Dziękuję, Francine!
- Wszystko OK? - Tak.
Przestań mnie o to pytać.
Dobra. Usiądź wygodnie.
Patrz i podziwiaj
moją nowo nabytą umiejętność
złożenia tysiąca jebanych żurawi.
No proszę.
Rysunek 1A. Złóż A…
Złóż i rozłóż?
Tak. A potem…
Cholera. Potem odwróć.
Następnie B…
Patrzenie na ciebie jest boleśniejsze od chemii.
Serio? Już mieszasz w to raczka?
Daj mi to.
Dobrze. Ty złóż jebane kaczki.
Hej.
Wejdź.
Cześć.
Mama kazała mi to przynieść.
Dziękuję.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi skorzystać z pokoju.
Nie miałem wyboru.
Ale wiesz…
Mam spytać, czy czegoś potrzebujesz.
Nie potrzebuję. Dzięki.
Hej, Charlie.
Widziałeś program Survivor?
Ten reality show?
Podobno jest dobry.
Nie. Banda wygłodniałych ludzi
bezpardonowo walczy o kiepską pizzę.
Nie wiedziałam. Brzmi nieprzyjemnie.
Tak.
Wszystkie w celach leczniczych. To jedyna zaleta raczka.
A jak te żelki?
Przepyszne.
Naprawdę?
Wiesz,
nie zauważyłabym, gdyby kilka zginęło,
bo jestem taka słaba po chemii.
Chcesz jeszcze jedną poduszkę?
Świetny pomysł.
Dzięki.
Nie ma za co.
DODATKOWE LEKI CHEMIOTERAPIA
JESZCZE JEDEN ODDECH
Hej. Dzięki.
Nie ma za co.
CENTRUM ONKOLOGII LAGUNA BEACH
Dziękuję, Francine.
Ile ich jeszcze masz zrobić?
Straciłam rachubę.
Zbliżam się do mety.
Ta meta też jest blisko. Jeszcze tylko dwie sesje.
Dzięki Bogu. Nie będę za tym tęskniła.
Ale za mną będziesz, prawda?
Oczywiście.
Ale cieszę się, że to koniec.
Zacznę znowu żyć.
Może pojadę na wakacje.
Boże.
Nie wyjeżdżałam od narodzin Annie.
To chyba jedyna zaleta nieposiadania dzieci.
Myślę, że jest ich więcej. Dobrze wybrałaś.
To nie była moja decyzja.
Tak po prostu wyszło.
Nie zostałam wybrana.
Wybrano cię do czegoś innego.
Możliwe.
Na pewno. Jesteś taka fajniusia!
Odgarniam ci włosy jak moja mama.
- Podoba mi się to. - Jaka słodka buźka.
Możesz sobie wziąć jednego.
Naprawdę? Do końca życia nie chcę ich widzieć.
Gdzie pani była? Dzwoniłam z tysiąc razy.
Wiem. Byłam trochę zajęta. Przepraszam.
Poznaje pani?
Skąd go pani ma?
Od Nicka.
Pani kumpela rozdaje ptaki na lewo i prawo.
Mam go przekazać FBI.
Może powinnam była.
Ale tego nie zrobiłam.
To nie znaczy, że się nie domyślą.
Mam to gdzieś. Niech się domyślą. Mam to gdzieś!
Przepraszam. Nie wiedziałam, że mamy to gdzieś.
Gdyby pani odebrała telefon i mnie powiadomiła…
Judy ma raka!
Czwarte stadium.
- Cholera. - Błagam.
Przepraszam. Czwarte stadium to nie przelewki.
Wiem, co to oznacza, ale staram się myśleć pozytywnie,
być silna, ale kiedy na nią patrzę, chcę wybuchnąć płaczem, bo…
Boję się, że ją stracę…
Nie może tego zobaczyć.
Nie musi być pani dla mnie miła.
Teraz mi mówisz?
Cześć, Francine. Ostatnia chemia.
- W końcu się mnie pozbywasz. - Dzień dobry.
Przepraszam. Gdzie jest Francine?
Zmarła?
- Zmarła! - Tak nagle?
Tak. Miała rozległy zawał.
- To irytujące. - Co? Raczej druzgocące.
Chodzi mi o to,
że nie potrzebujesz teraz takich wrażeń.
Ja? A co z jej czwórką dzieci?
To smutne.
- Zgadza się. - Fakt.
Nie chcę, żeby cię to przybiło.
Skończyłaś trzymiesięczny cykl chemii.
Trzeba to uczcić.
Nie mam ochoty na świętowanie.
Nic na siłę,
ale kupiłam balony i butelkę Dom.
Miałaś rację.
Może rak niczego nie uczy.
Czego uczy to, że kobieta, która utrzymywała mnie przy życiu…
nagle, kurwa, umiera?
Boże. Nie wiem, ale…
cieszę się, że była w twoim życiu.
- Pomogło? - Nie!
Wcale nie!
Wiesz co? Wszystko jest takie przypadkowe
i bez sensu. Nic nie ma znaczenia.
Robi się mrocznie.
Herbata o smaku potu nie ma znaczenia.
Judy, spokojnie…
Głupia tłusta tynktura, która tylko wysmarowała mi torebkę!
I śmierdzi.
Cholera!
- Musisz wszystko wyrzucić. - Głupie grzybki.
Dzięki za nic, Kalino! Pierdolę twoją duchową podróż. Nie potrzebuję tego.
No nie wiem.
Może… my potrzebujemy.
- Co robisz? - Biorę grzybki.
A ty?
Smakują jak gówno.
Tak.
Nie, za dużo.
Co?
Nieważne.
Jestem podekscytowana.
Judy. Zrobiłam loda smerfowi.
Miałam jakąś reakcję alergiczną. Spuchłam?
- Nie podoba mi się to. - Nie?
Już dobrze. Cicho!
Mus jabłkowy! Kto w tym domu je mus jabłkowy?
- Wszyscy! - Ty go jesz?
Tak.
Siedzę na twoim miejscu.
A ja na twoim.
Jesteśmy wodą. Składamy się z wody.
Próbowałam ci to powiedzieć.
Zapomniałam dziś założyć bluzkę.
Poskacz.
Łopatka to słowo idealne.
Tak. „Łoł-patka”.
To onomatopeja.
Ona się zonomatopiła w majtki!
- Głupia! - Co to znaczy?
Wyraz brzmi jak to, co opisuje!
- Co? - Łopatka robi pat!
O ja cię! Naprawdę robi pat!
Ktoś tu ma dzieci?
Fajna wagin-sowa spódnica.
- Zrobiona z prawdziwych wagin. - Tak!
Ile wagin potrzeba,
żeby rozpiąć wagin-sową spódnicę?
Wiem.
- Ile? - Jednej wagieniuszki.
Pozamiatałaś.
Rety.
Masz włosy jak kot.
Miałam kiedyś kotkę.
Jak się nazywała?
Rozważałam nazwanie jej Patty albo Sammy,
a potem mama
otworzyła drzwi mieszkania i tyle ją widziałam.
Nienawidzę tej historii!
- Kupię ci kota. - Tak?
Mimo że są złe, dam ci kota.
W porządku. Poszła sobie, więc nie była moją kotką.
Wydaje mi się, że moja mama nie była moją mamą.
Mamy zostają.
Muszę ci coś powiedzieć.
Zabiłaś Steve’a?
Nie.
- Zabiłam. - Wiem.
Ale nie to chciałam powiedzieć.
Ale nie…
ja…
Strasznie się bałam, kiedy przechodziłaś leczenie.
Wiem.
- Znam cię. - Z powodu choroby mamy.
Rozumiem.
Ja też się bałam. Nadal się boję.
- Oczywiście. To straszne. - Bardzo.
Nie chciałam tego spierdolić
jak z moją mamą. Musiałam jej matkować,
a to nie przychodzi mi naturalnie.
- Co? Jesteś urodzoną mamą. - Nie.
Jesteś najlepszą mamą.
Błagam. Spierdoliłam sprawę z moimi dziećmi
i nic już nie pomoże. Nie ma drugiej szansy.
Gdybym dostała drugą szansę,
wybrałabym ciebie na mamę.
Zrobiłabyś to?
Mama-matopeja.
Co?
Mamine mamy.
- Mama. - Mama.
Jezu!
Chyba się zonomatopiłam w majtki!
Tak. Zaraz wracam, Ben.
- Powiedziałaś „Ben”? - Powiedziałam, Ben?
Znowu to zrobiłaś.
- Nie. - Tak.
Cholera.
Co?
Muszę iść.
Dobra. Jeszcze jedno.
Żeby nie wiem co, nie patrz w lustro.
Popuściłam.
Woda.
Nie.
Mama?
O nie.
Nie.
Hej.
Jesteś piękny.
- Zabierz mnie do szpitala. - Dlaczego?
Bo mam zawał. Spójrz na moją twarz.
To jakieś szaleństwo.
Spojrzałaś w lustro?
Tak.
Mówiłam, żebyś tego nie robiła.
Dobra. Nie masz zawału.
- Jesteś na haju. Dobrze? - Dobrze.
Chyba. Jesteś trochę sina.
- Zawieź mnie do szpitala! - Mam tak prowadzić?
No tak, nie masz zbyt czystej karty.
Auć.
Jak się czujesz?
Możesz nie jechać tak szybko?
Jadę z prędkością 30 km/h.
Nie, jedziesz jak jakaś ośmiornica.
Ktoś zjadł za dużo żelków.
- Co? Boże. - Nic.
Spoko.
Wszystko spoko.
Dobra. Nie, proszę.
- Jesteś miłym chłopcem. - Prowadzę.
Gdzie mama?
Dobre pytanie. Wyszła…
na chwilę,
więc to ja utulam dziś do snu.
Mam coś dla ciebie.
Ty je zrobiłaś?
Tak. Ja i twoja mama.
- Ty je zrobiłaś. - Bo chciałam.
Co z nimi zrobisz?
Mam pomyśleć życzenie.
Jak w książce.
Sadako i Tysiąc Papierowych Żurawi.
Ale super.
Mamy sobie życzyć przyjścia Chrystusa,
ale chcę inaczej wykorzystać moje życzenie.
Dobra.
Jak chcesz je wykorzystać?
Dla ciebie.
Żebyś wyzdrowiała.
Bo jesteś jak moja druga mama.
Naprawdę?
Oczywiście.
To dobrze.
Bo ty jesteś jak moja…
Ty jesteś jak moja druga mama.
- Głupia. - Głupi.
Proszę wyprostować nogi.
Co? Nie są… Cholera.
Dobrze. Proszę dać mi rękę.
- Dobrze. - Za mocno.
Nie ściska za mocno.
Nie chcę, żeby mi odpadła ręka.
- Co pani wzięła? - A pan?
- Nic. - Ja też nie.
- Nie wierzę. - To niegrzeczne.
Ja cię kręcę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wzięliśmy grzybki?
- Takie chodzą słuchy. - To prawda.
Nie żyję?
Zdecydowanie pani żyje.
Dobrze.
Proszę wziąć głęboki oddech.
- I wypuścić powietrze. - I wypu… Dobra.
Słyszę bicie mojego serca.
Jest naprawdę głośne.
Jak echo.
To nie echo.
To co?
Serce pani dziecka.
- Nie mam dziecka. - Jeszcze nie.
- Co? - Jest pani w ciąży.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska