SERIAL NETFLIX
Oczywiście, że tego żałuję.
Nie wiem, co sobie myślałam.
Jakby coś mnie opętało.
Niezła historia.
Wiem.
Szkoda, że jest prawdziwa.
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE
Przepraszam, że dopiero mówię.
To dlatego, że Judy nie ma pojęcia.
Kochała Steve’a i byłaby zdruzgotana,
gdyby wiedziała, że…
że się z nim pieprzyłam.
Cholera!
Muszę o coś spytać.
To dziecko Steve’a?
Tak.
Mam tu małego Wooda.
Pewnie pan myśli, że jestem okropną osobą.
Nie. Romans to nie przestępstwo.
Inaczej moja eks już by siedziała.
Czy pan…
Spoko. Nic mi nie jest.
To dobrze.
Myślałem, że już po mnie.
No tak.
W każdym razie
dziękuję za szczerość.
Wiem, że wiele to panią kosztowało.
Po prostu chciałam postąpić słusznie.
Absolutnie.
A jeśli znajdziemy, powiedzmy,
pani DNA na zwłokach Steve’a,
to będziemy mieć jedno możliwe wytłumaczenie.
Tak. To prawda.
- Dzień dobry. - Hej!
Czy mogę prosić o małą miętową kulkę
z posypką w pojemniczku?
Albo może dużą w waflu.
Dobrze się pani dziś bawi.
Żyję.
Co?
Umieram.
Co?
- Umieram. - Nie mów tak.
- Chciałaś, żeby powtórzyć. - Dobra.
Co powiedziała lekarka?
Że jest jej przykro,
ale chemioterapia nie zmniejszyła guzów.
W ogóle nie?
Na pewno trochę pomogła. Muszą kontynuować leczenie.
Powiedziała, że w tym wypadku drugi cykl nie zadziała.
Ona jest jakimś, kurwa, autorytetem?
- Jest onkolożką. - Nie.
Zawsze są jakieś opcje.
Jen, nie. Przestań.
Od początku miałam małe szanse.
Nie szkodzi. Naprawdę.
Pogodziłam się z tym.
Z czym?
Wszyscy umierają.
Zamknij się.
- Ty tak do umierającej? - Nie umierasz.
- Jen. - Nie.
Są jeszcze te badania kliniczne w Świętej Brygidzie.
Nie ma gwarancji.
A terapia jest agresywniejsza.
Dasz radę. Pierwszą przetrwałaś.
Nie mówię, że to nie będzie trudne.
A ja mówię,
że jeśli nie zostało mi już wiele czasu,
to chcę go spędzić na pływaniu w oceanie i przytulaniu bliskich mi osób.
- Bez gadania. - Nie jesteś moją mamą.
Jestem twoją przyjaciółką, której na tobie zależy.
W przeciwieństwie do twojej mamy zajętej pobytem w pierdlu.
Wyszła.
Więcej miejsca dla mnie.
- Nie pójdziesz do więzienia. - Serio?
To dlaczego agent Matołanis wziął moje DNA?
- Co? - Tak.
Karen widziała, jak przegląda śmieci. Włożył coś do torby.
Co włożył do torby?
- Butelkę po wodzie. Nieważne. - Ważne, bo ją zabrał.
Nie martw się. Stres źle wpływa na raka.
Stres nie służy też dziecku.
Jakiemu dziecku?
Jest jakieś dziecko?
Kurwa.
Ja pierdolę.
Czyje to dziecko?
- Czyje? - Co?
Ben Wood się przyznał. Przenoszą go do więzienia.
Dobra robota. Złapałeś winnego.
Ciesz się.
Okazuje się, że wysłanie kumpla do więzienia nie jest przyjemne.
Jest twoim kumplem?
To znaczy… Trochę się kumplujemy.
To dobry facet. Popełnił błąd.
Postąpiłeś słusznie.
To nie zawsze wydaje się dobre, ale nie jest złe.
Masz rację.
Nie rozumiem tylko jednego.
Czemu Jen Harding nie chce wnieść oskarżenia?
Była nieustępliwa po wypadku męża.
Dopóki nie zaprzyjaźniła się ze sprawcą. Jest nieprzewidywalna.
Jasne, ale jeden brat potrącił jej męża.
A drugi w nią wjechał. Powinna nienawidzić Woodów.
- Co z zemstą? - Nic.
- Nie ma zemsty. - Skąd wiesz?
Jen jest w ciąży z Benem.
- Co? - Nie…
Nic nie powiedział.
- Bo nie wie. Nie zdążyła mu powiedzieć. - Zdążyła powiedzieć tobie.
To nie tak. To było przy okazji.
Akurat się nawinęłam.
- O mój Boże. - Co?
- Kumplujecie się. - Nie.
To dlatego zawsze, gdy o niej wspominam,
ty jej bronisz.
- Nie. - Nawet teraz.
- Nie robię tego. - Spokojnie!
- Usiądziesz? - Siedzę!
- Przestań mówić. Nie siedzisz. - Ale siadam.
To usiądź…
Posłuchaj.
Możesz przyznać, że kogoś lubisz.
Nie lubię jej. Nie kumplujemy się.
- Strzeżesz jej tajemnicy. - Nieprawda.
- Powiedziałaś Moranisowi? - Co?
- Że jest w ciąży z Benem. - Co to ma do rzeczy?
Może nic, może dużo!
- A jeśli to się łączy? - To co?
To musisz powiedzieć Moranisowi wszystko, co wiesz.
Tak, jestem tu.
- Jest pani zdenerwowana? - Tak, jestem wręcz wkurwiona.
Proszę bez wulgaryzmów.
Muszę używać wulgaryzmów,
bo to chujoza, że nie chcecie jej przyjąć na badania kliniczne.
Rekrutacja się zakończyła.
Rozumiem, że rekrutacja się zakończyła.
To pan nie rozumie, że ona umrze, jeśli jej nie przyjmiecie. Jebany fiut.
Najwyraźniej nim, kurwa, jesteś.
Nie waż się rozłączać!
Ja pierdolę.
Halo.
Telefon na koszt odbiorcy z więzienia South Orange County.
Aby przyjąć, wciśnij jeden.
Łączymy.
Halo?
Ben?
Jen. Hej.
Hej.
Miło cię słyszeć.
Nie wiedziałem, czy przyjmiesz rozmowę.
- Nie wiedziałam, czy to ty. - Dużo ludzi dzwoni do ciebie z paki?
Słabo mnie znasz.
Co u ciebie?
Wszystko OK?
Tak. Jakoś się trzymam.
Nie będę tu długo, krócej za dobre sprawowanie.
Czyli czeka cię dożywocie?
Nie chcę tu zostać tak długo.
Trochę tu strasznie.
Ale ulżyło mi, gdy wziąłem odpowiedzialność za wypadek.
Przynajmniej za jedno.
O nie.
Nie, czekaj.
Wybacz. Nie chcę, żebyś przeze mnie płakała.
Nie, to nie twoja wina.
Chodzi o Judy.
Co z nią?
Dostała wyniki?
Tak, ale nie są dobre.
Próbuję wciągnąć ją do badań klinicznych.
Boże. To dobrze.
Ale chyba pogrzebałam szanse,
bo nazwałam lekarza jebanym fiutem.
Ciężko będzie to odkręcić.
Została minuta rozmowy.
Jezu! Naprawdę?
Wiem. Jakbym był w więzieniu.
Biedna Judy, to nie fair.
Jest prawdziwym aniołem.
Wiem.
Posłuchaj.
Kończy nam się czas.
Muszę ci powiedzieć, co do ciebie czuję.
Dobrze.
Wiem…
że mamy wiele do przepracowania.
No tak.
Zdecydowanie.
Tak i…
Tyle muszę ci wynagrodzić.
- Nie… - Ale muszę być z tobą szczery.
Bo kocham cię…
Bardzo cię kocham. Nie oczekuję niczego w zamian.
- Nie musisz nic mówić. - Nie, Ben.
- Ja… - Rozmowa zakończona.
Chwila, Jen…
Też cię kocham.
UWAGA ROZMOWY SĄ MONITOROWANE
I jestem w ciąży.
I zabiłam twojego brata.
To nie było we Fresno?
O nie.
We Fresno było coś innego. W Bakersfield.
Tak się denerwowałaś, kiedy realizowałaś czeki,
że zwymiotowałaś.
Byłam pewna, że kasjer wie, że nie jestem tobą. Miałam 12 lat.
Byłyśmy świetną drużyną.
Tak.
Było o wiele łatwiej, zanim rozkminili DNA.
Tak. Pieprzona nauka.
Teraz, jeśli mają twoje DNA,
to nie można się już wywinąć. Czy można?
Nie.
Dlaczego pytasz?
- Zrobiłaś coś, Judy Ann? - Co?
Tak tylko pytam z ciekawości.
Wiesz,
teraz mam inne hobby.
W pace nauczyłam się robić paznokcie.
Piękne! Co to jest?
Gwiazdy. Nie, zaczekaj. Serca.
To koty.
Oczywiście. Widzę.
Wyglądają super.
Dobrze się adaptujesz do nowego życia.
Ładnie tu.
Nie jest tu najgorzej,
ale miałam nadzieję, że będę mogła przez chwilę pomieszkać z tobą.
Reaktywować drużynę.
Zrobię ci paznokcie.
Brzmi nieźle, mamo.
Choć w sumie
nie zabawię tu zbyt długo.
Wybierasz się gdzieś?
Tak. Gdzieś się wybieram.
Jasne. Musisz żyć swoim życiem.
Chciałam…
ci coś dać na pożegnanie.
Dzięki.
No cóż…
Muszę… już iść.
Pa, mamo.
Pa.
Kocham cię.
Judy Ann? Czekaj.
Dokąd jedziesz?
Nie powiedziałaś.
Jadę…
Jadę do Sonomy.
Przyjaciółka otwiera knajpę.
Świetnie. Powodzenia.
Jaja sobie robisz?
Dalej, dupku! Zielone znaczy „jedź”!
Jedź!
Ku…
- Mamo? - Tak?
Jesteś zła, bo Charlie nazwał cię niedojrzałym zjebem.
Tak było.
Ale ja się cieszę z tego dziecka.
Tak?
W końcu będę starszym bratem.
Dorastasz, co?
W zastraszającym tempie.
Myślę, że tata też by się cieszył.
Cieszyłby się?
Dlaczego tak mówisz?
Gdy umarł, było nas tylko troje,
a teraz znów będzie czworo.
Pięcioro z Judy.
Tak.
Sześcioro z Benem.
Zgadza się.
Chwileczkę.
Co ty tu robisz?
Wybacz, chciałam tylko wziąć kilka rzeczy.
- Już wychodzę. - Jezu!
- Ktoś w tej rodzinie przestrzega granic? - Jestem rodziną?
Czemu nie? Bzyknęłaś tatę i całowałaś pijaka, który bzyknął mamę.
Jedna wielka, szczęśliwa rodzina.
Nie będę ci już przeszkadzać
i pozwolę ci to wszystko przetrawić.
Tylko potrzebuję chwili.
Chcesz…
Chcesz wody albo…
Mam to.
Glacier cherry?
- Tak. - Mój ulubiony napój.
Mój też.
Wiem, że jesteś zły o Bena.
Nie rozumiem.
Nienawidziła mojego taty, ale jego lubi?
- Nie nienawidziła taty. - Dziwnie to okazywała.
Ciągle na niego krzyczała.
Twoja mama bywa trudna.
- Jest jak… - Sucz.
Myślałam o skale.
Ale takiej mamy potrzebujesz.
Twoja mama jest twarda i niezachwiana…
I zawsze przy tobie.
Nawet jeśli jej omal nie zabijesz?
Tak, nawet wtedy.
Twoja mama…
umie wybaczać ludziom, którzy spieprzą sprawę,
a to bardzo trudne.
Bo sama jest popieprzona.
Kto nie jest?
Ile to tu stało?
Dość długo.
Raczej się nie psuje.
Dobra.
Weź to.
Dobra, muszę już iść.
Czekaj.
- Dzięki. - Spoko.
Chodź tu.
Dobra.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Cześć, mamo! - Pa!
Cześć, Jana. Proszę.
- To żurawie dla Chrystusa? - Tak, cały jebany milion.
Dzięki. Jestem trochę zdziwiona.
Nie sądziłam, że je zrobisz.
Byłaś wściekła, gdy cię o to poprosiłam.
Właściwie to nie ja je zrobiłam,
a moja przyjaciółka Judy podczas chemioterapii.
Możesz jej podziękować, bo jest aniołem.
A ja jestem… pizdą!
Tak.
Nie użyłabym tego słowa.
- Nie tutaj. - On wie.
Wszyscy wiedzą.
Mogę spytać, jakiego raka ma przyjaciółka?
Szyjki macicy.
Jak idzie leczenie?
Źle.
Bardzo źle.
Przykro mi to słyszeć.
Płaskonabłonkowy czy drobnokomórkowy?
Drobnokomórkowy. Skąd to wiesz?
Jestem lekarką.
Tak? Leczysz ludzi?
Tak. Jestem ginekolożką. Mówiłam ci.
Nieprawda.
Tak. Po imprezie wielkanocnej.
Stałyśmy tam.
Boże, serio? Musiałam zapomnieć.
Chyba w ogóle nie słuchałaś.
No tak. To bardzo możliwe.
Znasz kogoś w Centrum Onkologii Świętej Brygidy?
Judy uczestniczy w badaniu klinicznym?
Niestety nie.
Przegapiłyśmy termin…
- Szkoda. - Tak.
Mogę tam zadzwonić.
Poważnie?
- Tak. - O Boże. Bardzo ci dziękuję.
Nie ma za co.
Bzykałam kiedyś tamtejszego szefa onkologii.
Jest mi winien przysługę.
Dałam mu robić dziwne rzeczy.
Jude, to ja. Mam wieści. Oddzwoń, proszę.
- Jude. Co robisz? - Ładna trawa.
Przepraszam. Czy my się znamy?
Jestem Eleanor Hale. Matka Judy.
Zastałam ją?
Nie. Odbiera mojego syna z próby chóru.
- Nie wiem, czy to żart, czy nie. - Ja też. Dobra.
Nie szkodzi. Zaczekam na nią.
Może pani, kurwa, wejdzie?
Macie tu jak w jakichś Żonach z Laguna Beach, co?
Dzięki.
Nie wiedziałam, że jest pani…
na wolności.
Judy ci o mnie mówiła?
Wspomniała o kilku rzeczach.
Nie można jej wierzyć. To urodzona kłamczucha.
Czemu tu pani przyszła?
Nie bój się, kochana.
Judy sama mnie odwiedziła.
Tak?
Nie powiedziała mi.
Na pewno o wielu rzeczach ci nie mówi.
Ten jej obecny szwindelek
chyba nieźle idzie.
To żaden szwindelek. Kto jeszcze używa tego słowa?
Błagam. Nie zdobyła tego uczciwie.
Chwila. Dała to pani?
Tak. A co?
- Ukradła ci je? - Nie.
Pewnie sprzedała swój obraz.
Nadal maluje te swoje obrazki?
Jest świetną artystką.
To dobrze.
Może dlatego mnie tu nie chce. Zepsułabym jej wizerunek.
Może pani po prostu nie chce.
Kto wyrzuca matkę na ulicę i karmi kłamstwami o jakiejś Sonomie?
- Ma mnie za idiotkę? - Co?
Dałam jej życie, a ona nie chce mi pomóc?
Czemu? Bo jest zbyt zajęta swoimi nadzianymi psiapsiółkami?
- Ma raka. - Tylko dwa tygodnie.
- Dwa tygodnie na… - Słyszała pani?
- Co? - Ma raka.
Pani córka ma raka!
Jesteś pewna?
- Tak, jestem pewna. - Dobra. W porządku.
Za nią nie trafisz.
Może by pani trafiła, gdyby się interesowała córką.
Wyjdzie z tego?
- Cześć. - Hej.
Hej, słonko!
Jak próba?
- Dobrze. - Tak?
- Hej. - Cześć, skarbie.
- Przystojniak z ciebie. - Tak.
- To mama Judy. - Nie wiedziałem, że Judy ma mamę.
No cóż…
Wpadła, żeby się z nią przywitać.
Chyba się spóźniła.
Co? Gdzie jest Judy?
Nie wiem, ale miała walizkę.
Co?
Judy, coś ty zrobiła?
Oczywiście, że tego żałuję.
Gdybym mogła cofnąć czas, nie zrobiłabym tego,
ale to było tak, jakby coś mnie opętało.
Niezła historia.
Jen nie ma pojęcia.
Byłaby wstrząśnięta, gdyby wiedziała, że to ja.
Że to ja zabiłam Steve’a.
Nic o tym nie wie?
Nie.
Nie wiedziała, że trzymasz zwłoki w zamrażarce?
I że je przewiozłaś jej autem do Lasu Angeles.
Na babskim wyjeździe?
Umiem nieźle kłamać.
Skąd mam wiedzieć, że teraz nie kłamiesz?
Nie łapię.
Czemu mówisz to mnie?
Czemu nie FBI? Mogliby pójść na ugodę.
Łatwiej powiedzieć przyjacielowi.
Mogę wykonać jeden telefon, prawda? Nadal tak jest?
Tak. Możesz zadzwonić.
POKÓJ ZATRZYMAŃ
Gdzie jest?
Gdzie ona jest?
Macie pięć minut.
Dziękuję.
Hej.
Co ty, kurwa, odpierdalasz, Judy?
- Jesteś zła. - Zła?
Nawet nie wiem, co do kurwy… Jak, kurwa… Nie możesz tego zrobić!
Robię to dla ciebie.
Co? Pierdol się!
- „Pierdol się”? - Tak!
Dostałaś się na badanie.
Musisz wziąć w nim udział. To nasz plan.
- Nie, to twój plan. - Nie.
Odwołaj zeznania. Powiedz, że tego nie zrobiłaś.
Nie mogę. Już za późno.
Nie jest za późno. Zawsze jest jakieś wyjście.
Nie wiem. Powiem im, że masz chemomózg.
To możliwe. Ludzie dostają świra.
- Jen. Nie. - Jezu Chryste!
Nie obchodzi cię własny los?
Toniesz, a tylko ja tu macham rękami.
Przestań.
Przestań machać rękami i posłuchaj mnie!
To moje życie i mogę z nim zrobić, co zechcę.
- Nie. Judy, nie! - Tak!
Tak. Przestań.
Jen.
Umieram.
Wiem, że nie chcesz tego słyszeć,
ale tak właśnie jest.
To jest wyjście dla nas obu.
Nie mogę cię stracić.
Rozumiesz?
Nie mogę znowu kogoś stracić. Chłopcy nie mogą.
Potrzebuję cię w życiu tego dziecka.
Potrzebuję cię.
Będę przy tobie.
Bez względu na to, gdzie będę.
Zawsze będę przy tobie. Dobrze?
Dobrze?
Trzy tygodnie. Tyle mi trzeba.
- Tyle trwa badanie. - Oszalałaś?
Nie mogę jej puścić. Przyznała się do morderstwa.
Nie o to proszę.
Poczekaj tylko kilka tygodni, zanim dasz znać FBI.
Niby czemu?
Bo Judy już otrzymała wyrok śmierci.
To leczenie to jej jedyna szansa.
Przykro mi.
Przykro mi, ale prawo to prawo.
Znasz Judy.
I myślę, że wiesz, jaki był Steve.
Ona nie zasługuje na taką śmierć.
Załóżcie jej jeden z tych nadajników.
- Jen. - Nie, Nick!
To moja przyjaciółka.
Proszę tylko o trochę czasu.
Nie chcę brać udziału w badaniu.
Słyszałam cię.
- Swędzi cię? - Tak!
- Potrzebujesz maści? - Nie wiem.
Myślisz, że dostanę wysypki?
To najmniejsze z twoich zmartwień.
Mama?
Cześć, Judy Ann.
Co ty tu robisz?
Chciałam…
Chciałam się z tobą pożegnać.
Zanim wyślemy cię do Sonomy.
Możesz na mnie donieść, niech mnie zwolnią.
Nie mogłem skazać Judy na śmierć w więzieniu.
To tylko trzy tygodnie. Nie wiem.
Jeśli to znaczy, że jestem złym gliną, trudno.
Jeśli ludzki odruch czyni cię złym gliną, to coś jest tu nie tak.
Jeśli Moranis się dowie, już po mnie.
Nie dowie się.
- O kurde. - Tak.
Przyszłam mu powiedzieć, co wiem i tak go zastałam.
Pokój został splądrowany.
Wiemy, kto to zrobił?
Myślisz, że ujdzie nam to na sucho?
No cóż, na razie to my… uchodzimy.
Mój domowy kapelusz!
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE
BENZYNA DO ZAPALNICZEK
Bez przerwy nawijałaś o wyjeździe na wakacje.
To prawda.
Widzisz? Słucham.
GRANICA MIĘDZYNARODOWA MEKSYK
Napisy: Tatiana Grzegorzewska