SERIAL NETFLIX
Dawno nie byłam na wycieczce.
Ani nie jadłam chipsów.
Czemu ciągle ich nie jemy?
Czemu nie robiłam tylu rzeczy?
- Serio. - Czemu nie jadałam chleba?
Czemu goliłam nogi?
Czemu nie uprawiałam ze wszystkimi seksu?
Opryszczka.
Czemu starałam się być dobra?
Teraz jesteśmy złe, kochana!
- Bo dałyśmy dyla! - Tak!
- Dyla czy dryla? - Nie wiem.
Jako wyjęte spod prawa potrzebujemy ksywek.
Tak?
Tak! Ja mogłabym być Judy Pięć Palców.
Czemu „Pięć Palców”?
Bo wciąż ma je wszystkie.
Jest taka dobra. Nikt jej żadnego nie odstrzelił.
Jest taka głupia!
Cholera!
Co?
Jestem Sucz Cassidy.
Sucz Cassidy! I Sundance Kid.
Cudowne.
Jaki jest więc plan?
Mamy trzy tygodnie,
czyli tyle, ile trwa badanie kliniczne.
- Dobra. - Po prostu sobie odpoczniemy.
Ty będziesz piła, ja będę patrzeć.
A potem: „spłukać i powtórzyć”.
Albo bez spłukiwania. Urlop od prysznica.
- Tak. - Tak!
Kto ma na to czas?
A potem? Po tych…
trzech tygodniach? Co wtedy?
Nie chcę o tym myśleć.
Wiem tylko, że nie wrócisz do aresztu.
Zorientują się, że mnie nie ma w San Francisco.
I że mi pomagasz. Odpowiesz za pomocnictwo.
Siku mi się chce. Muszę się zatrzymać.
- Tutaj? - Tak!
Dokonaj pomocnictwa i stań na straży,
żeby nikt nie widział, jak obsikuję kostki.
Jasne.
Dobra.
Dobra. Teraz ja.
Zaraz popuszczę!
Nie krępuj się.
- Wszystko OK? To opona? - Wszystko OK.
- Na pewno? - Na, kurwa, pewno!
O cholera.
- Boże, Judy. - Co?
- Znam ich. - Naprawdę?
Byli w hotelu agenta Moranisa.
Czemu tam poszłaś?
Myślę, że to FBI.
To nie FBI.
Nie jesteśmy z FBI.
- Wsiadaj do auta. - Co? Dobrze.
Cześć, Judy.
Cześć, Stavros.
Stavros?
To Grecy?
O Boże.
Dokąd się wybieracie?
Na… babski weekend.
Stać cię pewnie na elegancki hotel dzięki kasie Steve’a, którą nam ukradł.
- Kasie? - Nie udawaj.
Wiemy, że obie rozmawiałyście z FBI.
Skąd to wiecie?
Bo my też rozmawialiśmy z FBI.
Wiemy, że ukryłaś pieniądze w tych kiczowatych obrazach.
Skończmy z tą szopką.
Nie chcę tego używać. Nie lubię tego robić.
O Boże. Nie!
- W porządku. - Nie rób tego.
Zastrzel mnie.
- Co? - I tak umieram.
Co?
Mam raka.
To prawda.
- Nieuleczalnego. - Zgadza się.
- Trudno jej się z tym pogodzić. - Fakt!
Rodzice zmarli na raka.
I moja babcia.
Ale potrzebuję tej kasy.
Nie mam jej, bo wydałam na leczenie.
Bo nie ma ubezpieczenia!
Straciłam pracę i nie załapałam się na Obamacare. Co miałam zrobić?
Przykro mi, ale pomyśl.
Co z Constantinem?
Powiedz mu, że już nie żyję.
- Niedługo umrę. - Nie mów tak!
To prawda…
Wszystko w porządku?
- Cholera, nie wiem. - Judy!
Potrzebuję leków.
Pozwolicie jej wziąć lekarstwa?
- Czy to dozwolone? - Oczywiście, że tak.
- Co robisz? - Zaufaj mi.
Rzućcie broń i wsiadajcie do auta.
Daj spokój. Nie strzelisz.
Cholera!
Niech cię szlag!
Kurwa!
Róbcie, kurwa, co każę!
Proszę.
No dobrze.
Tak.
Grzeczny chłopiec. Dalej. Odłóżcie broń!
Bardzo ładnie.
Dobrze. Cofnijcie się.
Do tyłu.
Wsiadajcie!
Dziękuję!
- Przesiądź się. Ja poprowadzę. - Co?
- Cholera! Ja pierdolę! - Jesteś cała?
Tak. Przepraszam.
Coś ty za jedna? Niezła kozaczka!
Wiem! Wydaje mi się, że tym razem dałam czadu!
Tak było.
O mój Boże, omal nie zamordowała nas grecka mafia?
- To syndykat. - Nieważne.
Co robiłaś w motelu Glenna?
Byłam tam…
żeby mu powiedzieć, że jestem w ciąży ze Steve’em.
Co? Dlaczego?
Bo to by wyjaśniało obecność mojego DNA na zwłokach.
To był superplan, ale go storpedowałaś.
- To ty storpedowałaś mój! - Błagam!
Nie wierzę, że się przyznałaś.
- Naprawdę? - Tak.
Dla mnie to było oczywiste.
- O cholera. To Ben. - Dobra.
- Jaki jest plan? - Nie wiem.
- Rada od umierającej. - Zamknij się.
- Jestem mądra i umieram. - Dwa razy „nie”.
Jeśli chcesz mieć szansę na ułożenie sobie z nim życia,
musisz być szczera.
Zasługujesz na szczęście, a wiemy, że nie osiągniesz go, żyjąc w kłamstwie.
A jeśli żyję la vida loca?
- Migasz się. - Torpeduję.
- Przestań. - Nie mogę. Taka jestem.
- Dobra, przestanę! - Zatrzymałam się, bo jesteśmy na miejscu.
Zapraszam, señorita!
Ile czasu minęło, odkąd ktoś tu był?
Bo unosi się tu stęchlizna opuszczonego domostwa.
Steve często tu przyjeżdżał.
Uwielbiał ten dom, ale nie było go tu od…
- Widziałaś to? - Tak.
- Ktoś tu jest? - Kto?
- Steve wynajmuje dom na Airbnb? - Niby jak? Nie żyje.
- Nie mów im. - Sorki.
- Włączę światło. - Nie. Będą wiedzieć…
Pieprz się! Nie!
- Jen, to tylko kotek! - Nie!
Jeszcze gorzej!
Cześć, maluszku!
Możesz go wyrzucić, zanim nas zamorduje?
To my jesteśmy morderczyniami.
Nie znasz historii tego kota.
- Wypuszczę go. Chodź! - Pozbądź się go. Proszę…
Nie chcę zostać…
Chodź, kotku.
Dobry kotek!
Chodź.
Ja cię kręcę!
Nie do wiary.
- Jesteśmy na wakacjach. - Mamy święte prawo.
Równe prawa, wspólna sprawa.
- Czas się pogodzić. - No.
Steve i ja umieliśmy razem urlopować.
Większość dobrych wspomnień mam właśnie stąd.
Rzadko z Tedem uprawialiśmy seks,
ale w wakacje było jak w Bzykanku Górnym.
Tak! Bzykanko Górne!
Serio. Nawet kiedy spaliśmy w jakimś przydrożnym hotelu,
robiliśmy to dwa razy w ciągu jednej nocy.
Dwa razy.
- Osądzasz mnie? - Nie. To lepsze niż nic.
- Dobra. A ile razy to dużo? - Nie wiem. Powiedziałabym, że sześć.
- Najmarniej cztery. - Boże!
- Nie zawsze jest super. - My nawet nie kończyliśmy.
Chodzi mi o to, że życie powinno być wiecznym urlopem.
Powinno!
Naprawdę.
Tak.
Popatrz.
Jaka fajna muszelka.
Mam déjà vu.
- Serio? - Tak.
To dobry znak.
Na pewno?
To mózg przypomina ci, żeby pamiętać.
Oszalałam czy wygląda jak gość z Counting Crows?
Naćpałaś się?
Po uszy.
Wygląda jak jaja jakiegoś starucha.
Nie, wygląda jak piękny czosnek.
Jaja.
Nie mów tak. Chciałam ją zabrać!
I włożyć do ust cztery do sześciu razy?
Chodź. Chcesz wyjść, koteczku?
- Dobra. - Wynoś się!
- Pięknie. - Spójrz.
Spójrz na księżyc.
Po hiszpańsku jest chyba śmieszniejszy.
Bez dwóch zdań.
Judy?
Co się tak, kurwa, gapisz?
Jude?
Judy?
Judy!
- Hej! - Wszędzie cię szukałam.
Popłynęłam łodzią zobaczyć wschód słońca.
- Piękny. - Super.
Mogłaś zostawić wiadomość. Wystraszyłaś mnie.
- Wybacz. - Spoko.
Ja też przepraszam. Jestem marudna.
Nie spałam, bo…
Sundance Kid kopał całą noc.
Powinnaś wypłynąć na morze. To relaksuje.
- Nie lubię łódek. - Zawsze na „nie”.
- Nie. - Nie?
Nie!
Czy to w ogóle bezpieczne?
W garażu są kapoki, jeśli się boisz.
- Nie. - Na pewno?
„Nie” znaczy jebane „nie”.
Nie musimy pływać zbyt długo, prawda?
Bo nie jadłam jeszcze śniadania i tak dalej.
Zanim wypłyniemy, mogę ci zrobić frittatę.
O Boże.
To mustang z 1966?
Tak.
Ale to nie jest
ten mustang, prawda?
To ten mustang.
Nie rozumiem.
Ja też nie.
Znalazłam kluczyk ukryty w jednym z moich obrazów.
Nie wiedziałam, czemu Steve go schował.
Dobra.
Myślałam, że go… rozebraliście.
Tak?
Tak było.
Musiał go złożyć z powrotem?
Wybacz, Jen.
Tak mi przykro.
To dziwne, bo…
Wygląda jakby nic się nie stało.
Ale stało się.
Chcesz kij golfowy?
Chcesz go rozwalić? Może ci ulży.
Nie.
To tylko samochód.
Bardzo ładny samochód.
Tak.
To zabytek.
Ale można go nienawidzić.
Jak bym mogła?
Przywiódł cię do mnie.
Nadal musimy pływać tą jebaną łodzią?
Dzięki, że spróbowałaś.
Dzięki, że nie kazałaś mi wypłynąć, bo i tak mam już mdłości.
Nie wiedziałam, że tak lubisz pływać.
Tak. Dużo pływałam katamaranem z wujkiem Paulem.
Nie był moim prawdziwym wujkiem.
Był przyjacielem mamy. Czasem mnie z nim zostawiała.
- Może nie kończ. - To pozytywna historia.
To dobrze. Bo wiesz…
Tak, wiem. Ale Paul był bardzo miły.
Byliśmy kumplami.
W każdy weekend zabierał mnie do zatoki.
Gdy byłam na wodzie, czułam się taka wolna.
Ale potem pokłócił się z mamą i już go więcej nie widziałam.
Można powiedzieć, że zwinął żagle.
Do dupy.
No nie wiem.
Czasem wyobrażam sobie,
że wciąż gdzieś tam jest i żegluje wolny jak ptak.
Zawsze się zastanawiałam, kim naprawdę jest.
Myślałaś, że może jest twoim ojcem?
Może.
Już się nie dowiem.
Nieważne.
Tak.
No cóż…
Zostało nam tylko kilka dni.
Wiem…
Wiesz, myślałam…
A co, gdybyś umarła?
Tryb przypuszczający?
Nie. Mogłabyś umrzeć w czasie badania klinicznego.
Mogłybyśmy tu zostać.
A co z Charliem i Henrym?
Mogliby dołączyć.
Wszędzie mogę sprzedawać nieruchomości.
Jeśli opylimy dom, będziemy mieć gotówkę.
Przeprowadzisz się tu,
urodzisz dziecko i nie powiesz Benowi, że jest ojcem?
- To twój plan? - To jest jakiś plan.
Nie dopracowałam jeszcze szczegółów, ale tak.
Nie możesz udawać, że prawdziwe życie nie istnieje.
Nie udaję!
Tylko…
Dzięki temu będziemy mogły… Będziemy mogły być razem przez…
cały czas, który nam pozostał.
Nie chcę tego ani dla ciebie, ani dla chłopców.
- Proszę! - Nie.
Nie chcę, żebyś przechodziła to samo, co przeszłaś z mamą.
- Ja nie chcę przechodzić. - Mam to gdzieś!
Ja nie mam.
Musisz wrócić. Nie chcesz przegapić występu Henry’ego.
Owszem. Szaleńczo!
Widziałaś, jak tańczy?
Masz życie w Lagunie.
Masz w sobie życie.
Nie chcę… Nie mówmy już o tym.
Obiecaj mi.
Nie pozwól, by dziecko dorastało, nie znając ojca.
Wierz mi.
- Puste miejsce w sercu… - Judy.
- Nie. - W porządku. Nic ci nie jest.
Przepraszam. Nie mówimy po hiszpańsku.
Powiedział, że masz coś, co się nazywa łożysko czołowe
i to jest przyczyną krwawienia.
No dobrze. Co to znaczy?
Co? Co on powiedział? Coś nie tak z dzieckiem?
Powiedział, że wygląda na zdrową.
- Ona? - Ona.
- Zrobimy dalsze badania. - Tak.
To dziewczynka.
Tak.
Nie powiem, że nie liczyłam na córkę,
bo nie wiem, na co liczyłam.
Przecież pojęcie płci jest teraz takie płynne,
ale liczyłam na dziewczynkę.
- Wiem. Ja też. - Boże.
- Chłopcy są też fajni. - Są świetni.
- Ale dziewczyny są lepsze! - Najlepsze!
O Boże!
To było przerażające.
Tak.
Umieram z głodu.
Tuż obok domu jest niesamowita taqueria.
- Taqueria? - Tak.
Chcesz powiedzieć, że przez cały ten czas znałaś hiszpański?
A teraz to się już popisujesz.
Judy.
Spójrz.
Nie wiem, co to znaczy.
Czyli mówisz, że meksykańskie jedzenie jest lepsze w Meksyku.
To wielka tajemnica.
Daje małego kopa, ale zgadza się.
Skoro o kopach mowa, mamy tu małą piłkareczkę.
- Kopie? - Tak.
Dalej! Możesz mnie pomacać!
Dobra. Daj mi rękę.
Tutaj. Zaczekaj.
Wiem.
O mój Boże!
Cześć. Co ty tam robisz?
Rozstawiasz wszystkich po kątach?
Boże. Coś się dzieje. Tylko nie nawiązuj kontaktu wzrokowego.
Co powiedziałam?
Chodź.
Co?
- Zatańczymy! - Nie!
Boże!
Nienawidzę cię.
ZAKŁAD KARNY
- Kto to? - Nikt.
- Odbierz! - Nie!
- Tak! - Tańczymy! Daj spokój.
- Migasz się! - Dobra.
- Rozmowa na koszt odbiorcy. - Przyjmę.
Łączę.
- Jen? Hej. - Cześć.
- Cześć.
Odebrałaś. Dzwoniłem kilka razy.
Przepraszam.
Jestem z Judy.
Jemy kolację.
Jak się masz?
Wszystko w porządku. Słuchaj…
Jestem w ciąży.
Co?
Poważnie?
To cudownie.
Mogę zapytać…
To moje dziecko?
Tak, oczywiście.
To nie było niepokalane poczęcie.
- Jezu. - O Boże!
Tak się uśmiecham, że dostanę łomot.
Ja też mam dla ciebie wieści.
Zaraz. Co?
- Agent Moranis nie żyje. - Dosłownie?
Dosłownie zamordowany na śmierć. Tak!
- O Boże! - Wiem.
Co? Jak?
O mój Boże, on ma psa!
- Nie wiesz najlepszego! - Człowiek nie żyje, ale…
Myślą, że to sprawka Greków.
Że Grecy zabili Glenna?
Tak. I Steve’a.
I Steve’a?
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ktoś splądrował pokój
i zaginęły akta Steve’a.
Chodzi o to…
że obie możemy wrócić.
Nie wiem. Nick wciąż ma moje zeznania.
- Możemy się z tego wymigać. - Chyba nie damy rady.
Powiedz mu, że to wymyśliłaś, bo Grecy grozili, że cię zabiją,
co nie byłoby kłamstwem.
Tak. Muszę tylko wziąć szklankę wody.
Zaczynam wierzyć w jakąś wyższą moc,
bo to się zbiegło w czasie wprost… Tak.
Wymiotuję, gdy to mówię: bosko.
Jak w ogóle mogłyśmy…
O mój Boże, Judy!
Proszę.
Nie wiedziałam, że tak bardzo cierpisz.
Nie chciałam, żebyś wiedziała.
Jak długo to trwa?
Wiesz, jak to jest, kiedy zaczyna się od małego bólu?
Boli jeden dzień, ale ból ustępuje,
potem ból trzyma dłużej, a potem…
uczysz się z tym żyć.
Nie chcę, żebyś cierpiała.
Coś wymyślimy. Dobrze? Po powrocie.
Nie wracam.
Co? Nie rozumiem.
Zostaję tu.
Wieczny urlop.
Nie zostawię cię tu.
Nie zostawisz mnie.
To ja zostanę.
Dobrze.
To nie tak daleko.
To prawda.
Mogłabym odwiedzać cię w weekendy.
A ja ciebie.
Może wpadniesz na występ…
Henry’ego.
Ale nie musisz teraz o tym decydować. Pomyśl o tym. Dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Świetnie się bawiłam.
Wiem. Ja też.
Miałaś rację. Tu jest przepięknie.
Nie…
Świetnie się bawiłam
z tobą.
Ja też.
Wypełniłaś pustkę w mym sercu.
Zamknij się.
- Nie chciałam, żebyś płakała. - Za późno, siostro.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak bardzo.
Zmieniłaś moje życie.
Chodź tu.
Kurwa.
No cóż…
Hej.
Chcesz obejrzeć nasz serial?
To chyba w tym odcinku Tootie zmyśliła, że ma chłopaka.
Jebana Tootie.
Uwielbiam tę piosenkę!
Wiem.
Nie byłam pewna, czy wrócisz.
- Mówiłam, że cię nie zostawię. - Wiem.
Wiem, dlaczego kochałaś ten samochód.
Prawda?
Cieszę się, że teraz jest twój.
Dziękuję.
Nic ci nie jest, Sammy?
Nic nam nie będzie.
Tylko nie naszczaj mi na siedzenie.
- Przepraszam za spóźnienie. - Jesteś na czas! Chodź.
Obyś ty miała lepsze wyczucie rytmu niż twój brat.
- O nie. Jest aż tak źle? - Nie. Tak.
- Dobra. - Ale cuda zdarzają się codziennie.
Zapomnij o kłopotach Szczęśliwy bądź
Przegoń wszystkie troski swe
Wykrzyknij „alleluja” Szczęśliwy bądź
Przygotuj się na Sądu Dzień
Słońce przecież świeci Szczęśliwy bądź
Pan czeka By za rękę cię wziąć
Wykrzyknij „alleluja” Szczęśliwy bądź
Jedziemy do Ziemi Obiecanej
Przeprawiamy się przez rzekę
Zmyjesz grzechy wodą jej
Tak tu spokojnie
Po drugiej stronie rzeki tej
Zapomnij o kłopotach Szczęśliwy bądź
Przegoń wszystkie troski swe
Wykrzyknij „alleluja” Szczęśliwy bądź
Przygotuj się na Sądu Dzień
Zapomnij o kłopotach Szczęśliwy bądź
Cześć, mogę tu usiąść?
Muszę siedzieć w przejściu. Mdli mnie.
Dobra.
Przykro mi, mamo.
Dzięki.
Mnie też jest przykro.
Nigdy nie zbliżyłam się do Jamie.
Judy.
Ale zawsze była dość miła.
Dzięki, Lorna.
Zapomnij o kłopotach
Szczęśliwy bądź Troski odlatują
Wykrzyknij „alleluja”
Szczęśliwy bądź Przygotuj się
Na Sądu Dzień
Szczęśliwy bądź
Przegoń troski swe
Dzięki. Przepraszam.
Cześć.
Co ty tu robisz? Jak mnie…
Dobre sprawowanie.
Oczywiście.
- Wiedziałem, gdzie jesteś. - Skąd?
Judy wysłała mi zaproszenie.
- Co? - Tak.
- Kiedy? - Parę tygodni temu.
Jest tutaj?
Tak. Chyba tak.
Tyle napisano o naturze straty.
Jamie Anderson powiedział:
„Żałoba to po prostu miłość.
To miłość, która nie ma gdzie iść”.
Dlatego jesteśmy tutaj.
Nie bez powodu nazywamy to kręgiem żałoby.
Po pierwsze, siedzimy w kręgu,
a po drugie, żałoba to kontinuum.
Nie kończy się.
Trwa i trwa, i trwa…
Załapaliśmy.
Ale trzeba też pamiętać, że ze stratą wiąże się nowy początek.
A skoro o tym mowa, wygląda na to, że mamy tu kogoś nowego.
Tak.
To moja córka… Joey.
Cześć, Joey.
Jest taka urocza.
Czemu nie Judy?
To byłoby dziwne.
Nie, jeśli ją kochałaś.
To nie jest jakiś ckliwy film. Dobrze?
- Joey przypomina Judy. To mylące. - Fajne imię.
- Ty jesteś myląca. - Ty jesteś bardziej.
Bo nazwałam ją Joey? Wiesz co?
- A jeśli okaże się chłopcem? - No tak.
Mamo, patrz!
Uważaj, słonko!
Henry Harding wykonał idealny skok na bombę!
Nie bez powodu to klasyka dyscypliny. Jest mistrzem bomb!
Plusk nie był aż tak duży!
- Nie aż tak duży? - Nie.
A ten?
Albo ten?
- Już nie żyjesz! - O nie!
Zaczekaj! Nie. Przepraszam!
Nie budź się, Joey.
Nie.
Dokąd to?
Dalej. Pokonam was obu.
Czekaj! Przerwa! Przerwa, serio.
Uciekaj!
Nie chcesz wejść? Nie zmoczysz się?
O nie, dobrze mi tu.
To dobrze. Bo mi też tu dobrze.
Padła.
Jak kawka.
Mama ma magiczny dotyk.
O rety.
- Nie chcę brzmieć ckliwie… - Za późno.
Racja.
Ale kiedy
straciłem Steve’a, nie sądziłem, że będę jeszcze szczęśliwy.
To było bardzo trudne.
Ale gdy myślę o moim życiu teraz…
O naszym życiu…
Chyba na nie nie zasłużyłem. Wiesz?
Oczywiście, że zasłużyłeś. To głupie.
Popełniłem głupie błędy.
I tak cię kocham.
A ja ciebie.
To dobrze.
Mimo że jesteś idealna.
Boże, poznałeś mnie?
Nie.
Cześć, jestem Ben Wood.
Dziwne.
Co?
Mam déjà vu.
Ciekawe, co to oznacza.
Mózg…
przypomina ci, żebyś pamiętał.
To ma sens. Zapamiętam.
Ben?
Tak?
Muszę ci coś wyznać.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska