(รักสุดวิสัย หัวใจไม่ให้เลี่ยง)
(ตอน 9)
ว้าว
สวยจังเลยค่ะ
ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานนะคะ
ป้ายประกาศจะเสร็จช่วงบ่ายวันพรุ่งนี้
ติดตั้งเสร็จจะโทรบอกครับ
ค่ะ
ฉันจะขอถ่ายรูปไปเขียนรายงานนะคะ
แจ๋วเลย
ทำไมไฟถึงดับล่ะ
ไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ในเทศกาลนะคะ เถ้าแก่
เถ้าแก่คะ
ให้ตาย
(เบอร์ไม่ระบุชื่อ)
ฮัลโหล
ฮัลโหล…
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
(เบอร์ไม่ระบุชื่อ)
เป็นอะไรไหมครับ
มา
- อะไร - ผมไปย้ายเครื่องซักผ้าให้ ไปกัน
บ้านฉันเหรอ
อือ
มันจะไม่แปลกๆ เหรอ
ทำไมล่ะ ผมเป็นแค่เพื่อนคุณนะ
ก็จริง
เปิดประตูสิครับ
ผมย้ายเครื่องซักผ้าแล้ว
ย้ายเตียงแล้ว
แล้วก็เปลี่ยนหลอดไฟแล้ว เรียบร้อยนะ
- แค่นี้เนอะ - ใช่ แค่นี้แหละ เรียบร้อย
อะ ไวน์ราสเบอร์รี่
ผมไม่ได้ชอบหรอกนะ แต่…
กินรามยอนไหมล่ะ
อะไรเนี่ย ตกใจหมด
ก็ฉันไม่มีอย่างอื่น
เลยคิดว่าอย่างน้อยจะต้มรามยอนให้กิน มันทำไม
ผมต้องไปนัดบอดด้วย
ป่านนี้เนี่ยนะ
แผนกภาษีงานยุ่งน่ะ
คุณชาซึงยอนเลยขอเจอตอนค่ำหลังเธอเลิกงาน
จะทำยังไงดีเนี่ย
ถอดออกเลย เดี๋ยวฉันซักให้
อือ
- เร็วสิยะ - อือ
- เราต้องรีบซักนะ - เดี๋ยวผม…
ผมดูไม่เหมาะจะไปนัดบอดใช่ไหม
เสื้อมันเลอะเยอะเลย
อือ
แล้วจะทำหกทำไมเนี่ย
มา
ผมขอกอดคุณได้ไหม
จู่ๆ มาพูดอะไรเนี่ย
ผู้ชายที่ไหนเขาถามแบบนั้นก่อนล่ะ
คุณถึงได้โสดมาถึงปูนนี้ไง
อย่าไปถามชาซึงยอนแบบนั้นล่ะ
ไม่ได้เรื่องจริงๆ
ทั้งสองคนไม่บอกเรื่องนี้กับฉันได้ยังไง
ลูกฉันป่วยนะ
แต่ฉันกลับไม่รู้เลย แบบนี้มันถูกแล้วเหรอ
เดี๋ยวเขาก็ตื่นหรอก
เบาๆ หน่อย
คุณแม่คะ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ
ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
เธออยากกลับก็กลับไป
ฉันจะอยู่ที่นี่แหละ
ทำไมต้องไปเหวี่ยงใส่เธอด้วยล่ะ
คุณควรขอบคุณที่เธอเจอชินยูที่ลานจอดรถนะ
คุณก็ไปด้วย ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ
คุณไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับฉัน
ไม่บอกฉันได้ยังไงว่าชินยูป่วย
ก็เขาไม่ให้ผมบอก
เขาไม่อยากให้คุณเป็นห่วง
พี่ชินยูก็ห้ามหนูเหมือนกันค่ะ
ชินยูลูกแม่
ต้องเจอเรื่องนี้ตัวคนเดียวคงลำบากแย่เลย
คุณฮงโจ
คุณอีฮงโจ
(อีฮงโจ แผนกส่งเสริมเส้นทางสีเขียว)
คุณฮงโจ
อยู่ในบ้านไหมครับ
คุณอีฮงโจ
ผมเป็นห่วงครับ ได้ยินโทรศัพท์ดัง แต่คุณไม่รับสาย
ฉันนอนพักอยู่ค่ะ
เป็นอะไรไป คุณป่วยเหรอครับ
ฉัน…
ฉันรบกวนหน่อยได้ไหมคะ
ยาแก้ปวดฉันหมดค่ะ
แต่ฉันไม่มีแรงออกไปซื้อ
จะไม่เป็นไรแน่นะครับ
ค่ะ
ฉันแค่รู้สึกหนาวๆ และมีไข้นิดหน่อยค่ะ
จริงสิ
ผมเอายานอนหลับมาเผื่อด้วยครับ
คุณต้องหลับให้สนิทนะ
ขอบคุณค่ะ
(ดีปดรีม)
ควอนแจกยองก็เป็นคนหนึ่งที่ผมสงสัย
เขาขโมยชุดนอนคุณได้ง่ายๆ
ว่าแต่
เมื่อกี้ทำไมคุณถึงอยู่ที่สวนเหรอคะ
ไปตรวจงานเทศกาลครับ
คุณที่ปรึกษาไปตรวจเองเลยเหรอคะ
ที่จริงผมทำเรื่องต่างๆ เยอะแยะเลยครับ
ชินยู
มาถามว่าผมเห็นด้วยที่จะติดกล้องวงจรปิดไหม
คุณฮงโจก็เห็นด้วยเหรอครับ
ไม่ค่ะ เขาไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับฉันเลย
ผมไม่ยอมให้ติดกล้องวงจรปิดครับ
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาขอ ในสิ่งที่ดูเป็นห่วงคุณฮงโจด้วย
ผมอยากจะคุยเรื่องนั้น
แต่เขาดันลาป่วย ผมเลยไม่ได้เจอเขา
รู้ไหมคะว่าทำไม
เขาถึงได้ลาป่วย
ไม่ครับ
นอนพักเถอะครับ
ไว้คุณหลับแล้วผมค่อยลงไป
ลงไปก่อนเถอะค่ะ
ผมจะคิดเรื่องติดตั้งกล้องวงจรปิดเองครับ
และถ้ามีเรื่องอะไร
บอกผมก่อนนะครับ
ค่ะ
ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นก็กินยาให้หมดครับ
ผมเอาถุงน้ำร้อนมาด้วย จะเอาไปใส่น้ำร้อนให้แล้วผมถึงค่อยกลับ
(จางชินยู)
ด้วยลักษณะของโรคนี้
เขาอาจเริ่มมีภาวะหลอดเลือดสมองตีบ
แต่จุดที่มีอาการในครั้งนี้ไม่ได้ใหญ่ เขาจะหายในไม่ช้าครับ
เป็นแค่ภาวะสมองขาดเลือดชั่วขณะ
เขาโชคดีมากครับ
ทำไมเขายังไม่ฟื้นล่ะครับ
หลับไปตั้งสองวันแล้วนะ
อาจเป็นเพราะความอ่อนล้า และความเครียดสะสมก็ได้
ชินยูจะเป็นอะไรไหม
ผมบอกแล้วไงว่าอย่าพูดอะไรเป็นลาง
คุณอยู่ไหนคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า
คุณฮงโจ
มานี่หน่อย
ค่ะ
"เทศกาล" ฉันแก้หมดแล้วนะ
- ขอบคุณค่ะ - อือ
(คุณควอนแจกยอง)
รู้สึกยังไงบ้างครับ
สวัสดีค่ะ คุณกยูฮยอน
ค่ะ
ไม่ค่ะ ค่ะๆ
ชินยู ฟื้นแล้วเหรอ
โอเคหรือเปล่า
ทำไมไม่พูดล่ะ
มองแม่สิ
จำแม่ได้ใช่ไหม
เลิกตีโพยตีพายน่า
ชินยู
รู้สึกยังไงบ้าง
ลุกขึ้นนั่งได้ไหม
หลับไปนานมากเลยนะ
แม่เป็นห่วงแทบแย่
ดูแม่สิ แค่ไม่กี่วันแม่แก่ลงไปตั้งเยอะ
มันใช่เวลามาห่วงหน้าตัวเองไหม
หน้าเขาซูบเหลือแค่ครึ่งเดียวเนี่ย
หน้าเขาก็เล็กอยู่แล้ว
เขาได้ฉันไปและมีหัวเล็กด้วย
มีหัวเล็กไม่ใช่เรื่องน่าอวดสักหน่อย
สมัยก่อน หัวเล็กแปลว่ามีสมองน้อย
สิ่งที่คุณพูด
เป็นการดูถวกนะ
"ดูถูก" ต่างหาก
(กรู้ท)
คุณอยู่โรงพยาบาลเหรอคะ
ทำไมไม่อ่านข้อความฉันล่ะ
ถ้าอ่านแล้วก็ตอบด้วยนะคะ
(กรู้ท)
(คุณอยู่โรงพยาบาลเหรอคะ ทำไมไม่อ่านข้อความฉันล่ะ)
(ถ้าอ่านแล้วก็ตอบด้วยนะคะ)
(คุณอยู่โรงพยาบาลเหรอคะ ทำไมไม่อ่านข้อความฉันล่ะ)
(ถ้าอ่านแล้วก็ตอบด้วยนะคะ)
คงเป็นห่วงกันสินะ
ก็แหงสิ คิดว่าฉันไม่ห่วงเหรอ
มันน่าน้อยใจนัก
สิ่งแรกที่นายมองหาไม่ใช่แม่ พ่อ
ฉันหรือคุณนายอน
แต่กลับเป็นมือถือ
งานไม่ยุ่งเหรอ
ไม่สำคัญหรอกน่า
พอนายกลับบ้านได้ เราไปเล่นสกีกัน
ฉันอยากเห็นหิมะกับนาย
นายไปเถอะ
หมายความว่าไง เราต้องไปด้วยกันสิ
ฉันหมายถึงให้กลับบ้าน
ข้างนอกหนาวนะ แต่งตัวให้อุ่นๆ สิคะ
คุณส่งข้อความมาเยอะเลย
ไหนว่าให้ผมติดต่อคุณ ผ่านอีเมลหรือแอปภายในองค์กรเท่านั้นไง
ทุกอย่างมีข้อยกเว้นค่ะ
ไหนว่าอย่าสนิทกันไปกว่านี้ไง
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
ผมก็จำไม่ได้
อาการป่วยของคุณแย่ลงเหรอคะ
คุณป่วยเป็นอะไรกัน
ป่วยเพราะแอร์น่ะ
หนาวจัง
เลิกเล่นสักทีได้ไหมคะ
รู้ไหมคะว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน
แต่ก็ยังมามือเปล่าอีก
เดี๋ยวฉันซื้อให้ก่อนกลับค่ะ
ไม่ต้องหรอก ผมได้เจอคุณแล้วไง
ที่จริง ฉันไม่ได้มาดูอาการคุณหรอกค่ะ
ฉันมาเพื่อเอากล่องไม้
ทำไมล่ะ
ฉันกังวลเรื่องหุ่นฟางสาปแช่งค่ะ
ผมรู้นะว่าคุณคิดอะไรอยู่
แต่ผมเป็นโรคนี้ก่อนหน้านั้นอีก
ก่อนที่อาการจะแย่ลง มันดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอคะ
- ฉันอยากทดสอบบางอย่าง - อย่าเลย
ก็แค่เอามาให้ฉันไม่ได้เหรอคะ
คุณบอกว่ามันเป็นของฉัน และฉันต้องรับมือกับมันอยู่แล้วนี่
มีเรื่องอะไรอีกเหรอ
ไม่มีหรอกค่ะ
คุณจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่คะ
ผมไม่อยากกลับเลย
คุณจะได้เป็นห่วงผมไปเรื่อยๆ
คุณหายดีแล้วนี่
จากที่พูดเพ้อเจ้อแบบนี้ได้
ได้เปลี่ยนรหัสประตูห้องคุณหรือยังคะ
ไม่ได้เปลี่ยน
ฉันรู้ว่ามันไร้มารยาทที่จะไปห้องตอนที่คุณไม่อยู่
แต่ฉันขออนุญาตนะคะ
งั้นผมไปด้วย
ไม่ได้ค่ะ คุณป่วยอยู่
กลับเข้าไปเถอะค่ะ
ผมไม่อยากนี่
อยากเป็นไข้ด้วยเหรอคะ รีบเข้าไปเลย
ผมยังมีเรื่องต้องพูดอีก
ฉันว่าคุณเลิกถ่ายรูปได้แล้วค่ะ
(โรงพยาบาลฮันกุก)
ฉันดีใจมากเลยที่พี่ฟื้นแล้ว
ฮงโจมาปรับความเข้าใจแล้ว
ฉันว่าจะรอให้พี่ติดต่อมาก่อน
แต่ก็ดีไหมล่ะที่ฉันใจร้อน
คงแย่แน่เลยถ้าฉันไม่ไปเจอพี่เข้า
พี่ควรขอบคุณฉันนะ
จริงสิ พี่รู้เรื่องแผนเที่ยวของเราหลังจากนี้ไหม
อือ รู้แล้ว
ขอให้พี่กลับบ้านได้เร็วๆ นะ
ฉันเอาข้าวต้มมาด้วย กินกันเถอะ
ฉันไม่ได้กินมื้อเย็น เพราะอยากมากินข้าวกับพี่เลยนะ
(คาถาแห่งสวรรค์)
"หากผู้ใดถูกสาปโดยคาถานี้ ด้วยพลังที่กล้าแกร่งและชั่วร้าย
วิญญาณและร่างกายจะมลายสิ้น"
(ข้อบังคับ)
"หากร่ายคาถา ด้วยความเกลียดชังและความอาฆาตแค้น
ที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย หายนะจะเกิดขึ้นเป็นแน่"
(คาถาสลายรัก)
"สร้างหุ่นฟาง
และสวมมันด้วยชุดของคนที่เรารัก
ติดผ้าสีดำตรงส่วนหัว และเขียนชื่อคนที่เราต้องการสาป
ปักลงด้วยเข็ม
ในจำนวนเท่ากับอายุของผู้นั้น"
เธอคิดว่าที่ชินยูป่วย
เป็นเพราะคำสาปนี้เหรอ
คุณย่าเชื่อในคาถานี่คะ
ภูตผีมีจริงสำหรับคนที่มองเห็น
แต่ไม่มีจริงกับคนที่มองไม่เห็น
ฉันควรลองทำอีกครั้งค่ะ
ทำอะไรน่ะคะ ในนี้ทั้งมืดทั้งน่ากลัวเลย
ได้เอามาไหม
จะเอาไปทำอะไรเหรอ
ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
นี่เป็นพวกวิตถารหรือไง
ฉันไม่ได้บอกให้ทำแบบนั้นนะ เอาคืนมาเลย
คิดว่าที่ฉันทำ
ทุกอย่างจนถึงตอนนี้ เพราะว่าเธอสั่งงั้นเหรอ
แล้วถ้าไม่ใช่เพราะฉันสั่ง คุณจะทำเรื่องพวกนี้ไปทำไม
มันเป็นแผนการที่ฉันวางไว้
ตายจริง
อยากรู้จังว่าแผนอะไร
หุบปากและทำตามไปเถอะ
คุณนี่บ้าชัดๆ
ทำไมฉันจะต้องทำตามด้วย
มันสนุกออก
เทียบกับแนวดราม่าและรักโรแมนติกแล้ว
แนวระทึกขวัญตื่นเต้นกว่านะ
แล้วอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ
(เทศกาลบูยงแจ)
เรียบร้อย
ผมยังมีเรื่องต้องพูดอีก
สัปดาห์นี้ผมไปทำงานไม่ได้
ผมต้องไปเที่ยวหลังจากออกจากโรงพยาบาล
เดินทางปลอดภัยนะคะ
ไม่อยากรู้เหรอว่าไปกับใคร
ทำไมมาถามฉันแบบนั้นล่ะคะ
ถ้าคุณไม่อยากให้ผมไป
ผมก็จะไม่ไป
พักผ่อนให้เต็มที่ที่เกาะเชจูนะ
พอกลับมา ก็เก็บของและย้ายกลับมาที่บ้านเรา
พักแค่ไม่กี่วันไม่พอหรอก
ชินยูกับฉันอยู่ที่นั่นสักเดือนน่าจะดี
ทำไมชินยูต้องอยู่กับคุณด้วย
เขาควรจะอยู่กับนายอนสิ
อยู่กันก่อนแต่งเนี่ยนะ
ผมเป็นห่วงมาก
ถ้าเขาต้องอยู่คนเดียว
ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว ตัดสินใจเลยสิ
ย้ายกลับบ้านเราหรืออยู่กับนายอน
นายอนทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง
ถ้าลูกอยู่กับฉัน ฉันยังทำอะไรให้กินได้ ใช่ไหม
แม่เชื่อเรื่องชาติก่อนไหม
เขายังไม่หายดีหรอก
โทรหาหมอคิมเลย เราต้องตรวจเขาอีกที
ไม่ครับ ไม่จำเป็น
ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องชาติก่อนล่ะ
ถึงกลุ่มคนที่สนใจและชาวเมืองอนจู
ที่ให้เกียรติมางานของเรา ถึงอากาศจะหนาวเหน็บ
ผมต้องขอกล่าวขอบคุณจากใจจริงครับ
เทศกาลดอกไม้ไฟของอนจู
ได้เริ่มขึ้นที่บูยงแจมาตั้งแต่กลางรัชสมัยโชซอน
และสืบทอดต่อกันมาจนถึงตอนนี้
เป็นประเพณีที่มีประวัติอันยาวนาน
มันมีความงามเกินกว่าที่ดอกไม้ไฟสมัยใหม่
จะเปรียบเทียบได้ครับ
มีดอกไม้ไฟส่องแสง ในค่ำคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บแบบนี้
หวังว่าทุกท่านจะผ่านพ้นปีนี้ไปได้อย่างสวยงาม
และทีนี้
ขอเปิดเทศกาลดอกไม้ไฟบูยงแจครั้งที่ 30
ณ บัดนี้ครับ
เตรียมตัวนะคะ
เถ้าแก่คะ เริ่มจุดดอกไม้ไฟได้เลยค่ะ
ครับ จะจุดเดี๋ยวนี้ครับ
(กรู้ท)
ดูนั่นสิ
สวยจัง
ไม่ได้ไปเที่ยวเหรอคะ
คุณโทรมาห้ามผมไม่ใช่เหรอ
ใช่ค่ะ
ฉันโทรไปห้ามคุณ
แต่ก็ไม่นึกว่าคุณจะถ่อมาถึงที่นี่
คาถาได้ผลอยู่นะคะ
ฉันลองร่ายมันอีกครั้งแล้ว
อยากพิสูจน์ว่ามันได้ผลหรือเปล่า
มันไม่สำคัญอีกแล้ว…
ว่าคาถาจะได้ผลหรือไม่
ผมรักคุณ
เราหนีไปกันเถอะ
ที่ใดก็ได้
ได้ทุกที่เลย
ระวังด้วย
ก็ระวังอยู่
- ทำไมถึงหนักเช่นนี้ - ใช่ไหมล่ะ
ให้ตายเถอะ
อะไรน่ะ
รีบไปๆ
เร็วเข้า
ไปเร็ว
ไปเร็วเข้า
- ปล่อยข้า - อย่าทำเช่นนี้
บอกให้ปล่อยไง
ถ้าไม่ปล่อย ข้าจะให้พวกเขาสั่งสอนเจ้า
มีเรื่องอะไร
ให้ข้าเข้าไปด้วยเถอะ
ข้าต้องไปพบท่านแม่
ให้ข้าได้พบท่านด้วยเถอะ
ข้าบอกแล้วว่าห้ามเข้าไปในห้องนาง
ข้ารู้มาว่าอาการป่วยของท่านทรุดลง
ถ้าท่านจากไปโดยที่ข้าไม่ทันดูใจล่ะ
แม่ของเจ้า…
ไม่ต้องการพบเจ้า
เป็น…
เป็นไปไม่ได้
ใต้เท้า
ขอแสดงความเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
นายหญิงสิ้นแล้วขอรับ
นายหญิง
กล้าดีอย่างไรถึงมายิ้ม
เจ้าค่ะ
อย่าได้ร้องไห้เลย
โมโหเช่นนี้ยังดีกว่า
เจ้าไม่ตั้งใจศึกษา
จึงไม่เห็นสิ่งที่ท่านแม่ของเจ้าเขียน
นางสอดจดหมายไว้ในตำราของเจ้า
จงกลับไปอ่านเถอะ
(ตำราเล่มแรกสำหรับเด็ก)
ข้าฝันถึงเจ้าในช่วงรุ่งเช้าอีกแล้ว
การที่อย่างน้อยข้าก็ยังได้พบเจ้าในความฝัน
มันทำให้ข้ามีความสุขเหลือแสน
ลูกรักของข้า
ข้าคิดถึงเจ้าจนทรมานใจ
แต่ด้วยกลัวว่าเจ้าจะติดโรคร้ายจากข้า
ข้าจึงไม่อาจพบเจ้าได้
เช่นนั้นแล้ว
ขอให้เจ้าเข้าใจ
ที่ข้าทำเช่นนี้ด้วย
ชีวิตช่างแสนสั้น
แต่ทุกวันล้วนมีความสุขก็เพราะเจ้า
ชีวิตข้า
ไม่อาจสุขสันต์
ไปมากกว่านี้แล้ว
เจ้าขี้แยนี่
ได้อ่านจดหมายของท่านแม่เจ้าหรือยัง
คนชั้นต่ำเยี่ยงเจ้า กล้าดีอย่างไรถึงมาพูดตีตนเสมอข้า
เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร
ข้าเป็นบุตรชายของเจ้าเมืองนะ
อ๋อ
เช่นนั้นก็ลาก่อน
- ว่าแต่ นายน้อย - มีอะไร
จะไม่เอาตำราไปด้วยหรือเจ้าคะ
(ตำราเล่มแรกสำหรับเด็ก)
โค้งคำนับได้สวยดี
กล้าล้อข้าหรือ
ข้ารู้ว่าท่านมารอข้า เพื่อขอบคุณเรื่องจดหมายของท่านแม่
เรื่องนั้นข้าขอบคุณ
แต่อย่างไรข้าก็คงอ่านมันอยู่ดี
ข้าแค่ต้องเปิดตำราเท่านั้น
แต่ท่านก็ไม่ได้เปิด
- อะไรนะ - ดูก็รู้
ท่านไม่ใช่พวกที่ชอบร่ำเรียนเท่าใด
นี่ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
ข้าสอบได้อันดับหนึ่งนะ
แล้วข้าดูเป็นอย่างไรกัน
นี่ รับไปสิ
โอ้โฮ
มีหนอนด้วย
อย่าจับนะ
อย่านะ เจ้าคิดจะทำอะไร
โยนทิ้งไปเลย
- มันดีต่อสุขภาพนะ ลองชิมสิ - ไม่เอา
- นี่ - หยุดนะ
- แบร่ - บอกให้หยุดไง
ท่านพ่อบอกให้ข้าเตรียมสอบขุนนาง
ข้าลังเลยิ่งนัก
ข้ามีพรสวรรค์ทั้งการศึกษาและการต่อสู้
จึงตัดสินใจเลือกได้ยากนัก
ท่านไม่มีด้านการศึกษาเจ้าค่ะ
ท่านสอบตกอยู่ตลอด
เจ้าเห็นอนาคตของข้าหรือไม่
จะเป็นอย่างไรถ้าข้าเลือกเข้าร่วมกองทัพ
ข้าจะได้เป็นแม่ทัพหรือไม่
อะไร
หรือจะเป็นได้เพียงพลเดินเท้า
ไม่หรอก ท่านจะเป็นใหญ่เป็นโตเจ้าค่ะ
เจ้าขี่มันคนเดียวได้หรือไม่
ขอรับ
ไม่กลัวหรือ
ไม่กลัวขอรับ
ไปได้
ท่านผ่านพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้วหรือเจ้าคะ
เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ารอที่จะเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหน
ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง
ข้าทำผมมวยและสวมคัดเป็นครั้งแรกเลย
ข้าประหลาดใจนัก
ท่านดูดีมากเลย
โล่งอกไปที
ข้าอยากให้วันนี้เจ้าคิดเช่นนั้น
วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเราทั้งคู่
อาจจะสำหรับท่าน ที่ผ่านพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่มาแล้ว
แต่กับข้านั้น มันก็เพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง
เจ้าหยั่งรู้อนาคตของผู้อื่นได้แม่นยำนัก
แต่กลับไม่รู้เลยว่าจะเกิดขึ้นอะไรกับเจ้า
ท่านเองก็ไม่รู้
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับข้าเช่นกันเจ้าค่ะ
ข้ารู้สิ
เพราะข้าจะทำมันเอง
อย่าง…
อะไรเช่นนี้
หน้าเจ้าแดงเป็นลูกตำลึงเชียว
เพราะอาทิตย์อัสดงเจ้าค่ะ
เจ้าโกหก
(รักสุดวิสัย หัวใจไม่ให้เลี่ยง)
มีคนที่ระลึกชาติได้เพิ่มมาอีกคนหนึ่ง
ฉันรักเธอมาตั้งนานแล้ว
รอผมด้วยนะ
พี่ก็แค่สับสนเอง
เราไม่เลิกกันง่ายๆ แบบนั้นหรอก
เลิกฝันได้แล้ว
อย่าหวั่นไหวไปกับจางชินยู
มาหาผมเถอะ
ทั้งภาพ ทั้งความรู้สึก
ทุกอย่างมันเหมือนจริงมาก
แต่ทำไมผมถึงเป็นคนเดียวที่เห็น
และจำมันได้ล่ะครับ
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี