WYSPA AL MARJAN W RAS AL-CHAJMIE
Wygląda niesamowicie. Śniadanie w basenie.
Piękne śniadanie.
Obudziłyśmy się w Ras al-Chajmie.
Pogoda zachęciła do zamoczenia nóg w basenie.
PREZENTERKA
Takie babskie pogaduchy. Byłyśmy zrelaksowane.
Fajnie się wczoraj bawiłam. Cieszę się, że Mona i Hassan przyszli.
Taka niespodzianka.
Już czekam na wyjazd do Al-Uli.
VLOGERKA
- Będzie fajna wycieczka. - Al-Ula.
- Trzeba przygotować stroje. - Tak.
Ale Fahad wczoraj… Biedaczek.
- Jak mówił o mamie. - Płakałam.
- Serce mi pękło. - Popłakałam się.
- To było smutne. - Tak.
W czasie ogniska musiałam iść do toalety.
Jak wychodziłam, usłyszałam Safę i Fahada.
Nie słyszałam za dobrze, o czym rozmawiali.
Coś na zasadzie: „Nie powiedziałam jej”.
LJ? Wspomniałaś, że chcesz spróbować czegoś nowego.
- Czego? - Tak.
W zeszłym roku czułam, że robię to samo
i chcę spróbować czegoś nowego.
Jeśli chodzi o interesy, muszę gdzieś zacząć…
jako pracownica.
Nigdy nie pracowałam dla kogoś.
Chcę tego spróbować.
Jestem podekscytowana.
- Podpowiedz. - Właśnie.
- Moda? - Bank?
- Może. - Coś z mediami?
- Nie. - Sektor publiczny czy prywatny?
Publiczny.
LJ chyba ma kryzys wieku średniego.
Nie rozumiem, po co jej normalna praca.
Za miłość i dbanie o siebie.
- Właśnie. - Tak.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
Zrobimy tak. Babciny rzut.
Hassan
szedł na plażę posiedzieć z chłopakami,
więc zabrałem się z nimi.
Źle.
Był tam też Kris. Mam z nim problem.
Chcę z nim pogadać, bo albo teraz, albo teraz.
Fahad, słyszałem, że Safa chciała prezent porodowy.
- Wiem. - O co chodzi?
Nie wiem, co jej dać. Jest ciężko.
Kwestia prezentu pojawia się rozmowach.
BIZNESMEN
Rozumiem, ale nie wiem, co kupić.
Może zainwestuj w lepszą obrączkę?
Zaręczynowy kosztował milion dolców.
Lamborghini wśród obrączek.
- Właśnie. - No to czas na bugatti.
Tak, wersja bugatti.
Fahad, tak szczerze, to zrobiłeś dla niej wszystko.
- Co teraz? - Kolega zasugerował jacht.
- Nie kupuj jej jachtu. - Dobry pomysł.
Nie kupuj.
Jak jej się nie spodoba, będzie problem.
Często będziemy korzystać? Spodoba jej się?
Nie sądzę, że będzie zadowolona z takiego prezentu porodowego.
Zrób sobie zmywalny tatuaż z jej imieniem.
- Może być. - Spodoba jej się?
Znam swoją żonę. Nie zaimponuje jej to.
Nie jest nastolatką, która „kocham”…
Nie, ale pokażesz, że zostaniesz na zawsze.
Nieważne, jaki to prezent, stroję sobie żarty z Safy.
- Nic jej nie kupuj. - Skończy się rozwodem.
Mam dość słuchania o tym prezencie.
Musimy porozmawiać tylko o jednym.
Ja i Kris. Nie wiem, o co chodzi.
Zaczęło się jakieś 12 lat temu.
Musimy to sobie wyjaśnić.
Już czas.
- Skoro mowa o prezentach… - Tak?
Planujecie z Brianną dziecko?
Pragnie mieć dziecko.
Kiedy się poznaliśmy, nie chciała.
Ale potem uaktywnił się jej instynkt macierzyński.
Cały czas to widzę. Na pewno chce mieć dziecko.
Siedzę tam, ale myślę o czymś innym.
Jak człowiek za bardzo się tym stresuje
albo za bardzo skupia, to efekt jest odwrotny.
Powiedziałem, że będziemy się starać.
Staramy się…
Zastanawiam się, co zrobić,
czy to odpowiednia chwila, czy nie.
Ja zacznę rozmowę o tym?
A może on zacznie? Gonitwa myśli.
W ostatniej chwili dałem mu okazję.
Dałem mu kredyt zaufania.
Fahad, mówiłeś, że masz zbędną gotówkę. Mam pomysł.
- Nie mam zbędnej gotówki. - Inwestycja.
Organizuję duży koncert.
Szukam sponsora. Co ty na to?
Tata nauczył mnie,
żeby troszczyć się o bliskich.
Jeśli będziesz przy rodzinie i przyjaciołach
i nie zapomnisz o nich,
będziesz mógł na nich liczyć.
Masz moje wsparcie.
- Doceniam to. - Dzięki.
Wziąłem głęboki oddech…
zarzuciłem przynętę i zobaczymy, czy coś weźmie.
Kris, skoro pracujesz w radiu,
szukam kogoś, kto zapowie koncert…
Co to za koncert?
Po raz pierwszy na żywo koncert DJ Blissa.
Niedługo to ogłoszę.
Może ogłosimy to razem w twoich programie.
Może da się to załatwić.
- Byłoby super. - Zobaczymy.
Minęło 12 lat.
I tak od 12 lat tylko „zobaczymy”.
Ty zobaczysz.
Ty zobaczysz, Kris.
Gramy?
- Tak. - Chodźmy.
- Robimy zawody. - Chodźcie.
Nie wiem, co to za wydarzenie Blissa. Ale mój grafik jest pełny.
Nie będę się angażować w coś nowego.
Tak po prawdzie nie potrzebuję pieniędzy od nikogo.
Zostawiłem kawałek sera, żeby złapać mysz.
Obudziłyśmy się w pięknym kurorcie.
A teraz zjem śniadanie z Safą, Zeiną i Brianną.
- Miło. - Ale ładnie.
Wczorajszy wieczór się przeciągnął.
A Fahad i jego wyznanie?
- Mój biedaczek. - Biedny.
- Żałował. - Wzruszył mnie.
Nie okazuje prawdziwych emocji,
zwłaszcza jak mówi o mamie.
Fahad nie jest wylewny.
A kiedy je okazuje…
PANI DOMU
…wzruszam się, bo rzadko to widzę.
Wyznanie Ebraheema… Nie wygląda, żeby żałował.
- Sama nie wiem… - Żałował?
Raz żałuje, a raz nie.
Widziałam się z Ebraheemem… Nie wiem, co słyszała Farhana.
Muszę powiedzieć Zeinie, ale czekam na moment.
Nie wiem. Chcę mu wierzyć.
Czasem okazuje skruchę, a czasem…
robi coś zupełnie odwrotnego.
Z jakiegoś powodu, kiedy Ebraheem robi coś złego,
Safa go usprawiedliwia.
Czułam, że… W sumie nie czułam żadnych emocji.
Nie czujesz czy nie widzisz?
Czasem nie chcesz widzieć emocji.
- Tak uważasz? - Pytam.
Nie. Powiedział to tak, że…
- Czułaś, że udaje? - Tak.
Czasem Zeina jest zbyt surowa. Chcę, żeby trochę złagodniała.
Ta sytuacja przyniosła coś dobrego.
Masz nowy biznes.
Mam to w zwyczaju. Jestem podekscytowana.
Od tego się zaczęło.
Przypomniałam sobie, kim jestem.
Postanowiłam spełnić bardzo dawne marzenie.
Po kłótni z Ebraheemem zaczęłam się zastanawiać,
jak wyjść obronną ręką z tej okropnej sytuacji.
Stworzyłam więc linię ubrań o nazwie „Jestem Firmą”
jako symbol dla każdego, komu ktoś kiedyś powiedział:
„Nie możesz”.
Znalazłam swoje przesłanie.
Od 17. roku życia szkicuję stroje.
Zawsze marzyłam, żeby się tym zająć.
A potem pojawiła się okazja.
- Ale jestem podekscytowana. - Ja też.
Będzie bardzo spokojnie.
Mało przemów. Po prostu spotkanie.
Jestem bardzo podekscytowana i chcę mieć przy sobie przyjaciół.
- Zaprosisz Ebraheema? - Nie.
Może musicie porozmawiać na osobności,
żeby rozwiązać problemy.
Sama nie wiem. Decyzja należy do ciebie.
Zaprosiłabym go, gdyby był na tyle dojrzały.
Jestem w tarapatach.
- Chodźmy. - Zróbmy to.
Po śniadaniu muszę się spakować,
wrócić do Dubaju i do pracy.
Mam tyle roboty.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
POSIADŁOŚĆ HASSANA I MONY
Wczoraj nie miałem czasu pogadać z Moną.
Dzisiaj, już w Dubaju,
podjechałem pod dom Mony.
Zgodziliśmy się, że nadrobimy zaległości
i porozmawiamy.
- Cześć. - Kris, o Boże.
- Fajnie, że jesteś. Tęskniłam. - Wiem.
- Wypad ci się podobał? - Tak, było miło.
Chcę tam wrócić…
Może tylko z Hassanem i się zrelaksować…
Ale wszystkich zaskoczył, kiedy powiedział, że chce mieć dzieci.
- Wiem. - Nie spodziewałem się.
Jesteś na to gotowa?
- To odpowiedni partner. - Tak.
Ale nie wiem, czy teraz jest na to czas.
Hassan chce zostać ojcem, odkąd go poznałam.
Nie wiem, czy w tym roku w ogóle pomyślę o dziecku.
Ten rok jest wyjątkowo stresujący. Tyle się dzieje.
Nie mówiłam ci tego, ale zajęłam całe piętro w naszym budynku.
Robię tam remont.
Wystartowałam z nową firmą, tylko moją.
Stworzyłam kreatywne biuro, żeby inwestować w start-upy.
To pierwszy projekt bez udziału rodziny.
- Dobrze. - Przedsięwzięcie.
Dużo ryzyka i inwestycji. To dla mnie ważny rok.
Chyba za dużo na siebie bierzesz.
Brianna teraz… jest jak Hassan.
- Chce dziecko, już. - Naprawdę?
Tak.
U Brianny wykryto chorobę Gravesa
i musiała brać leki, żeby mieć ją pod kontrolą.
W tym roku zupełnie je odstawia.
Jest gotowa na dziecko. Będzie świetną mamą.
Wczoraj przyszła paczka i ją otworzyłem.
Myślałem, że do mnie, a to były testy owulacyjne.
Powiedziała mi.
To się zamienia w obowiązek.
- „W tej minucie” i… - No tak.
Wracam z pracy i znowu idę do pracy.
Nie chcę tego. Jesteśmy nowożeńcami.
Cieszmy się tym.
Myśli, że jak teraz nie zajdzie, to będzie już za późno.
- I… - Rozumiem ją.
- Ma dopiero 35 lat. - Jest młoda.
- Myśli… - Młodsza ode mnie.
- Ale myśli… - Poczuję się staro. Mam 37.
Porozmawiam z nią.
Próbujcie. Jeśli za pół roku nadal nic, wyślę was do mojego lekarza.
- Jest najlepszy. - Zgoda.
PALARNIA KAWY EMIRATI
Jestem z Danyą jak rodzina. Tak bardzo się kochamy.
Postanowiliśmy otworzyć razem kawiarnię.
Podzieliłem się z nią sukcesem.
- Jak poczujesz, myśl o pieniądzach. - Tak.
- Pieniążki kochane. - Pieniążki.
Spotkałem się z Danyą w palarni, żeby wypróbować kawę,
którą chcemy sprzedawać w naszej Besties Café.
- Ładnie pachnie. - Zaciągnij się.
Będzie w naszej Besties Café.
Ebraheem wie, jak się otwiera kawiarnie.
Ja wnoszę to, co wiem.
Walory dekoracyjne. Tworzymy zgrany zespół.
Ebraheem, bardzo się cieszę. To się naprawdę dzieje.
Mamy ziarna kawy…
Dopiero zaczynamy. Będzie ciężko.
Będziemy przekraczać granice,
walczyć z hejterami i ryzykować.
Ciężko zaczynać coś po raz pierwszy.
Chcesz czuć wsparcie ludzi i to, że nie poniesiesz porażki.
Rozmowa z Blissem wygląda tak:
„Dokąd idziesz? Do Ebraheema? Dobra”.
Nie traktuje tego poważnie.
Chciałabym otrzymać od niego więcej wsparcia.
Chcę, żeby Bliss bardziej mnie wspierał,
kiedy rozkręcam biznes, a tak nie jest.
Czujesz ten zapach? Niesamowity.
- Chciałabym spróbować. - Spróbujmy.
Niesamowita.
Farhana do mnie napisała.
„Al Oda” organizuje wydarzenie.
„Oda” oznacza „ważna”. Nie lubię mówić jej imienia, bo…
No wiecie…
Utknęło tu.
- Wydarzenie? - W związku z jej marką.
Jaką?
„Jestem Firmą”.
Teraz każda chce być projektantką.
- Tak. - Zainspirowaliśmy ją.
Czuję się dyrektorką kreatywną Jestem Firmą.
Tak mówię.
Może tym razem faktycznie będzie właścicielką.
Czegoś na pewno.
POSIADŁOŚĆ LOJAIN OMRAN
Żeby zrzucić kilogramy po ciąży,
LO zaprosiła mnie, Zeinę i Monę na trening EMS w jej domu.
- Gotowe… na nowe? - Do roboty.
Safa źle się czuje w swoim ciele, więc zasugerowałam EMS.
Obiecałam, a słowa dotrzymuję.
- Chcę zrzucić sześć kilo. - Naprawdę?
Jestem bardzo zaborcza.
Nie chcę, żeby mąż czuł, że coś go omija.
Im szybciej zacznę czuć się sobą,
tym lepiej dla nas.
- Wyglądasz seksownie. - Ciąża poszła mi w tyłek.
Ostatnio poszło gdzie indziej. Teraz tu.
Jak chcę zrzucić wagę przedciążową.
Zanim zajdę w ciążę, chcę zrzucić…
Na tę chwilę mam dziewięć kilo nadwagi.
W wieku 13 lat zrozumiałam,
że nie podoba mi się moje ciało.
Miałam wzloty i upadki, obsesje
i drakońskie diety.
Macierzyństwo trochę mnie przeraża.
Nie chcę ważyć więcej niż teraz.
- Robimy to dla Safy. - Tak.
Skup się na niej.
Czujesz coś?
Jasne, że tak.
- Na pewno? - Tak.
Chce mi się śmiać…
- Coś mnie gryzie. - Za późno.
Nie, za mocne. Naprawdę.
To ma być fajne?
Chcę zrzucić dziewięć kilo, zanim zajdę w ciążę.
To mój cel.
Nie wiem, czy powinnaś stawiać sobie to za cel.
Ledwo mam czas robić, to co chcę.
Nie wiem, jak to robią pracujące mamy, bo wyobrażam sobie siebie.
Mieć dzieci, kiedy próbujesz zbudować imperium
i je rozwijać… Przeraża mnie to.
Nie jestem gotowa.
Nigdy nie będzie idealnego momentu.
Mówiłam tak Hannie, aż postawił mi ultimatum.
Ultimatum?
Pięć lat po ślubie, a co roku mówiłam, że za rok.
„Nie będę mogła pracować”. A potem powiedział:
„Ożeniłem się, żeby mieć rodzinę.
Twój biznes i sukces nie uciekną.
Nadal jesteś taka sama.
Będziesz mieć te same szanse”.
Dobra, stój.
Nie mogę zaprosić do siebie i podać tylko herbatę lub kawę.
Były zdrowe i niezdrowe przekąski. Do wyboru.
Na wypadzie kolacja była niezręczna.
Dlaczego?
Podoba mi się, że chcesz wszystkich wokół siebie.
- Ale było niezręcznie. - Ale jak?
Byliśmy podzieleni na pół.
Oczywiście. Nie posadziłabym cię
obok kogoś, za kim nie przepadasz.
Każdy z odrobiną grzeczności i szacunku
wiedziałby o tym.
Co myślisz o tym, co oni mi zrobili?
Wysłuchałam obie strony konfliktu.
Ale żeby się wtrącać i wygłaszać opinię…
To nie mój problem. Nie będę się wtrącać.
Każdy jest inny na swój sposób.
Działam dopiero wtedy, kiedy poznam osobę.
Inaczej stoję z boku.
To znaczy, że dogadzałabyś mi w moje urodziny?
Nie.
Znam Zeinę na wylot.
Dopóki Ebraheem mnie szanuje,
będę świętować jego urodziny.
Czemu mu dogadzałaś?
To Farhana mnie zaprosiła.
Powiedziała: „Idziemy świętować urodziny Ebraheema”.
Nie mam z nim problemu.
Kocham Ebraheema. W głębi to jeszcze dziecko.
I on, jak każde dziecko, popełnia błędy.
Usiadłam z nim, tak jak teraz z tobą.
Powiedział: „Popełniłem błąd”.
Co jeszcze mam zrobić? Pobić go?
Nie.
Przyjaźnię się z Zeiną.
Ale kim jest ona albo ktokolwiek inny,
żeby mi mówić, co mogę, a czego nie?
Nie chciałam mówić Zeinie, że lecę do Al-Ula.
Wybrałam przyjaciół Ebraheema. Jestem wolną kobietą.
Straciłam 10-15-letnie przyjaźnie przez problemy z zaufaniem.
Powiedziałam Safie, że daję jej… To jej ostatnia szansa.
Jak nawali, będzie problem.
Jak na nią patrzę, czuję,
że nie wiem, kiedy jej powiedzieć.
Pamiętajcie o wydarzeniu.
- Tak. - Nie mogę się doczekać.
Za dobry klimat i przyjaciół. Zero dramatów.
- Tak. - Za dobrą zabawę.
- Zero cellulitu i tłuszczu. - Tak.
HOTEL PARAMOUNT W DUBAJU BUSINESS BAY
Ile dokładnie tu mamy?
Prawie pięć milionów.
Skontaktowałem się z Krisem,
żeby znaleźć prezent porodowy.
Mam tylko wybrane modele, bo rozmawiałem z Safą.
Od paru miesięcy jesteśmy w kontakcie.
Wiem, co lubi.
Jubiler lepiej od Fahada znał gust Safy. Wspaniale.
- Klasyczny. - Różowy?
- Zobacz. - Różowy kamień, tak?
- Bardzo rzadki. - Ile kosztuje?
Ponad milion dolców.
Milion… za pierścionek.
To świecidełko.
Myślę, że tego długo szukała.
- Ile razem za to? - Jakieś… trzysta tysięcy dolarów.
Dużo pieniędzy.
Ale Fahad: „Tak, spodoba jej się”.
Pewnie, że tak. Raczej nie ma
żadnej osoby, której by się nie spodobały.
Chętnie przyjmę diamenty. Daj mi je, Fahad.
Wezmę.
- Podoba mi się. - To?
Znasz rozmiar ręki Safy?
Zrobi na niej wrażenie? Będzie szczęśliwa?
Ma mniejszą. Spodoba jej się większa.
Fajny pomysł z bransoletką, ale chcę zobaczyć coś innego.
Co myślisz o tym, że Bliss poprosił o pomoc?
Nie zrozumiałem, w jakim charakterze.
Mówił dość ogólnikowo.
Bliss otwarcie poprosił o pomoc.
Ale musi wprost powiedzieć, czego oczekuje.
Następnym razem omówimy szczegóły.
Rozumiem, że prosząc ciebie,
może wie, że zapewnisz mu zasięgi.
Nie znam go na tyle,
żeby wchodzić z nim w interesy…
Nie myślę o tym. Nie znam go.
Nie chcę mieć z nim do czynienia. Tak to teraz wygląda.
- Prezent ci się podobał? - Jest piękny.
Ale powinniśmy zrobić zmywalny tatuaż.
Dźgnęłaby mnie czymś. „Naprawdę zrobiłeś tatuaż? Czekaj”.
Tylko „Safa na zawsze”.
Chcę, żeby Fahad zrobił sobie zmywalny tatuaż z imieniem Safy.
Może uda mi się go namówić i zobaczymy jej reakcję.
PALAZZO VERSACE W DUBAJU
Dzisiaj startujemy z Jestem Firmą.
Po tym, co przeżyłam,
postanowiłam zamienić to w pozytywne doświadczenie.
Jestem Firmą, bo ja jestem firmą.
Pracowałam nad projektem z wielką pasją.
Stresował mnie, ale też bardzo cieszył.
Impreza Zeiny mnie ekscytuje. Jestem z niej dumna.
To, w co obróciła trudną i przykrą sytuację,
bardzo mnie cieszy.
- Ja… - Cześć.
- Jestem firmą. - Jesteś.
Za rok o tej samej porze
brokat na powiekach będzie hitem.
Jestem chodzącą inspiracją. Nic nie poradzę.
Chcą być jak Safa.
LO, możesz próbować, ale mną nie będziesz.
- Witam. - Gratulacje.
Kochanie.
Jak się masz?
Wadih Elnajjar to czołowa postać śmietanki towarzyskiej Dubaju.
Będąc gościem luksusowym kurortów, musisz znać Wadiha.
To kochany człowiek.
Znasz Wadiha? Wszyscy go znają.
Poznałam Wadiha, kiedy tu zamieszkałam. Mamy wspólnych znajomych.
Kiedy go zobaczyłam na wydarzeniu,
pomyślałam, że warto z nim pomówić o mojej karierze.
Pomyślałam o nim, bo ma doświadczenie w usługach.
Chciałam z tobą pomówić…
Od jakiegoś czasu o czymś myślę.
Zdałam sobie sprawę, że chcę spróbować czegoś nowego,
i pomyślałam o pracy, która będzie dla mnie wyzwaniem.
Dobrze.
Przez myśl przeszło mi bycie kelnerką.
Nie pomyślałem o tym.
Kelnerka? Doznałem szoku.
Nie widzę LJ w tej roli.
To osoba,
której się usługuje, a nie ona komuś.
Czemu chcesz to robić?
Wiem, że nikt się tego nie spodziewa.
Wielu pewnie powie: „LJ, jak to?”.
Sama, kiedy o tym pomyślę,
nie mogę uwierzyć, że chcę to zrobić.
Chcę być bizneswoman w branży restauratorskiej.
Zanim to nastąpi,
muszę doświadczyć bycia kelnerką.
- Mogę ci pomóc. - Naprawdę? Proszę.
- Pomogę ci. - Dobrze.
LJ poprosiła mnie o tę przysługę,
bo dobrze wie, że pracuję w usługach.
Uwielbiam ją, więc spróbuję znaleźć jej pracę.
Twoje wsparcie wiele dla mnie znaczy.
Zrobię, co mogę.
Nie wiem, czy jej wierzyć.
Nie wiem, czy mówi na poważnie.
- To dla mnie ważne. - Skarbie.
Panie i panowie.
Kochani, zróbcie hałas, bo wyjątkowy wieczór
ma miejsce właśnie teraz.
Brawo.
Powitajcie założycielkę, kreatorkę i inspirację
Jestem Firmą, Zeinę Khoury!
Dzisiaj świętujemy Jestem Firmą.
To nie tylko marka modowa.
To ukłon w stronę tych, którzy mają marzenia.
Jesteśmy z niej dumni?
Jestem szczęśliwa i wdzięczna
za wsparcie otrzymane od bliskich.
Tak nieprzyjemny incydent
zamieniłam w coś pięknego.
Chcę powiedzieć Zeinie o spotkaniu z Ebraheemem.
Ale muszę poczekać.
To jej chwila. Ciężko na to pracowała.
A właściwy moment musi się pojawić.
Muszę pogadać z Farhaną i dowiedzieć się, co usłyszała.
Dlaczego podsłuchiwałaś mnie i Fahada?
Podsłuchiwałam was? Jasne, że nie.
Ona tak na serio?
Poważnie? Jesteśmy na wydarzeniu.
To czas na taką rozmowę?
Poszłam do łazienki.
Kiedy wyszłam, rozmawiałaś z mężem.
Widziałaś, jak wychodzę. Nie podsłuchiwałam.
Nie wiem. Dziwne. To była rozmowa między mężem a żoną.
- To nie w porządku. - Nic nie słyszałaś?
Jasne, że nie. Nic nie słyszałam.
W wieczór przy ognisku
słyszałam Fahada i Safę.
Powiedziała mniej więcej: „Jak Zeina się dowie, będzie zła”.
Chyba się wahała, czy powiedzieć Zeinie.
Nie słyszałam całości.
Słyszałam: „Jak jej powiedzieć?
Co jej powiedzieć?”. Coś takiego.
Jasne, że nie, kochana.
Nic nie wiem o rozmowie… Nie mam pojęcia.
O mój Boże. Jak mogłaś tak pomyśleć?
Boże, naprawdę? To nie w porządku.
Chyba jej nie wierzę.
Może nie chce o tym dyskutować.
Boi się mi powiedzieć czy naprawdę nic nie słyszała?
Nie wiem.
Niech Zeina nacieszy się swoim wydarzeniem.
Powiem jej później.
Dzisiaj zabieram tatę, Dr. Daddy Coola,
i Safę, żeby im pokazać, gdzie powstaje moje biuro.
PRZYSZŁE BIURA MONY
Tu mamy recepcję.
- Gratulacje. - To otwarta…
- Dziękuję. - O mój Boże.
- Co za miejsce. - Dziękuję.
Wspaniałe.
Postanowiłam zrobić krok w nieznane
i otworzyć własną firmę.
Będę mieć własne biuro. Trzeba być niezależną.
Tutaj jest miejsce dla taty.
Dołączy do nas. Nie wiem, gdzie jest.
Ważne jest, aby tata miał gdzie pracować.
Wiem, jak ceni sobie pracę.
Czuję, że odkąd jest na emeryturze, szuka sobie miejsca.
Teraz będzie czuł, że ma dokąd pójść.
- Hej, tato. Jak tam? - Hej.
- Habibi. Kocham cię. - Moja księżniczka.
To Safa, o której ci mówiłam.
Jestem tatą Mony.
Zwą mnie profesor Ibrahim.
Ale córka dała mi ksywkę. „Daddy Cool”.
Możecie mnie tak nazywać.
- Jak mój arabski? - Bardzo dobry.
Zróbmy sesję po iracku.
Dobrze pan gotuje?
- Tak. - Naprawdę?
Nauczy nas pan?
- Godzina nauki to 20 $. - Dobrze.
Kiedy zobaczyłam tatę Mony, zatęskniłam za rodzicami,
bo on się wydaje typowym Irakijczykiem.
Co tu będzie?
- Coś dużego. - Tak.
To dla mnie poważna sprawa.
Pierwszy raz robię coś bez pomocy sióstr, nikogo.
Mój pierwszy niezależny projekt.
Podziwiam i szanuję swoją siostrę Hudę,
ale pod wieloma względami
stałam się jej cieniem.
Chcę być sobą, a nie siostrą Hudy.
Chcę po prostu być sobą.
Na środku będą stoły. Widzicie taśmę?
To będą stoły do pracy.
- Kiedy wyjechał pan do Ameryki? - Przed wojną iracko-irańską.
Ciężkie chwile kształtują człowieka i dodają ci wyjątkowości.
Przeżyliśmy bardzo ciężkie chwile.
Mimo trudnych okoliczności, wspierałem rodzinę.
Zaczęliśmy od zera. One od rzęs.
Nie mieliśmy oszczędności.
Moja siostra Alia miała 6000 dolarów.
I tak zaczęliśmy.
Jak chodziło o pakowanie,
bo zamawiały produkty,
Huda poprosiła o pomoc.
W domu pakowaliśmy rzęsy.
- Zabrałem żonę i… - Wszędzie zacięcia.
- Szaleństwo. - …i pakowaliśmy…
- Naprawdę. - …rzęsy.
Wielkie osiągnięcie.
- Kochany tatuś. - Tak.
- Jesteś nieoceniony. - Znowu?
Moja piękna. Nie płacz.
Tata zawsze mnie wspiera.
Kiedy miałyśmy duży problem
z pieniędzmi w Huda Beauty, on…
On…
Przepraszam.
Żeby sprzedać dom, aby wesprzeć biznes
w czasie kryzysu…
Niewielu ludzi na to stać.
Nawet się nie zastanawiał. Jedyne, co go łączyło
z Irakiem, to jego dom.
Jestem mu bardzo wdzięczna.
Bardzo mnie to wzrusza.
Niepotrzebnie. Zrobiłbym nawet więcej.
- Tak. - Jesteś kochany.
Tak.
AL-ULA – ARABIA SAUDYJSKA
Lojain Omran zabrała nas do Al-Ula.
Nigdy tam nie byłam.
Będziemy świętować z Ebraheemem. Jestem podekscytowana.
Zaprosiłem Salema Khammasa.
Znam go od dwóch lat.
Ma agencję nieruchomości i firmę budowlaną.
Jest jak mój starszy brat.
Cieszę się, że leci z nami do Al-Ula.
Ebraheem jest dla mnie jak brat.
Cieszę się, że w końcu się żeni.
Mam w zanadrzu kilka niespodzianek, które wszystkich ucieszą,
a zwłaszcza pana młodego.
Al-Ula przypomina muzeum na świeżym powietrzu.
Zabrałam ich na wycieczkę.
Magiczne i piękne miejsce.
To jest Ziemia?
Czułem, że to historyczne miejsce, i czułem wpływ historii.
Nie z tego świata. Jakbyśmy byli na Marsie.
Świętujemy w najlepszym miejscu z najlepszymi ludźmi.
Oto Al-Ula.
Niepowtarzalne miejsce.
Jak z obrazka. Nierealne.
Widzieliście lustra?
Tam.
- Chodźmy. - Tak.
Chcę zobaczyć willę.
Wille są bardzo luksusowe.
Mieliśmy dwie, dla kobiet i mężczyzn.
Zapiera dech w piersiach.
Bliss miał dużo pracy.
Skrycie się ucieszyłam,
bo gdyby tam był, nie mogłabym być z dziewczynami.
Miejsce nie z tego świata.
Wyobraźcie sobie, co inni pomyślą,
jak nas zobaczą na tej wspaniałej wycieczce z LO.
- Będą zazdrośni. - Co nas to obchodzi?
Czemu tak się przejmują tym, co pomyślą sobie inni?
Kim są ci „inni”?
Jestem wolną kobietą. Robię, co chcę.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Idę do Fahada.
Ostatnio rozmawialiśmy na plaży w Ras al-Chajmie.
- Jak leci? - Siema.
- Dobrze? - Tak.
Przyszedłem
podziękować za okazję, choć nie była potrzebna.
Chcę podziękować…
Kiedy na plaży mówiłem o swoim wydarzeniu, powiedziałeś,
że pomożesz, jeśli jest okazja.
- Doceniam to. - Tak.
Jeśli tylko mogę, pomogę.
Załóżmy, że miałbyś sponsorować…
Ale nie powiedziałeś, o co dokładnie chodzi.
Później zdradzę szczegóły.
Samo to, że powiedziałeś:
„Jeśli jest okazja”.
A w ogóle zdecydowałeś, co dasz jej jako prezent?
To trudna sprawa.
- Widzieliśmy kilka rzeczy. - Tak.
Nie wiem.
Kris zasugerował… tatuaż.
Prawdziwy?
Mówił, żeby sobie zażartować. Podesłał namiary na tatuażystkę…
On tak na poważnie. Chce to zrobić.
Pokaż.
- Wiem… - Napisałeś do niej?
Pójdziesz do niej?
Kris napisał: „Przyjdę z kolegą”.
Kiedy powiedział, że pójdzie z Krisem,
uznałem to za świetną okazję,
żeby w końcu odbyć z nim rozmowę,
której przez tyle lat unikał. Znowu to rozważam.
Kiedy chcesz to zrobić?
Jutro.
Zapytałem, gdzie, kiedy, jak, kto to jest.
Zorganizował to i cię zabierze?
Tak, bo chce…
wykręcić numer Safie.
Pojawię się tam, żeby sobie z nim pogadać.
Jeden na jednego.
SKAŁA SŁONIA AL-ULA – ARABIA SAUDYJSKA
Jestem podekscytowana, że pokażę im Skałę Słonia,
przy której zjemy kolację.
Wykopali dziurę w piasku i wstawili siedziska.
Czas na zabawę.
Szkoda, że Hamdah tu nie ma.
Dobrze by się bawiła.
Nie udało się, ale może…
- Może. - Następnym razem.
Według naszej tradycji
mężczyzna i jego narzeczona nie mogą razem podróżować
ani zostać sam na sam przed ślubem.
Tacy przyjaciele to błogosławieństwo,
bo czuję, że niektórzy będą zazdrośni.
Dzisiaj chodzi o ciebie.
Zaprosiłam twoich przyjaciół.
Zazdrośnicy to nie nasz problem.
Mimo to Zeina robiła mi wyrzuty.
„Trzymasz z grupą Ebraheema i Danyi”.
Odparłam: „Nie ma żadnych grup.
To nie jest szkoła”.
Ebraheem, doskonale widzę, co się dzieje,
ale pozostanę bezstronna.
Mam dość ludzi, którzy noszą maski
i udają kogoś, kim nie są.
Nie lekceważ mnie.
Milczę z własnej woli.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Zaprosiłam na kolację bliskich Zeiny,
aby ją zaskoczyć, świętować jej biznes
i poprawić jej humor.
Wszyscy są w Arabii Saudyjskiej.
- Jacy wszyscy? - Farhana, LJ, Ebraheem i Lojain Omran.
- Naprawdę? - Tak.
To żart? Pokaż.
„Rodzinne wakacje”? „Rodzina”?
RODZINNA ZABAWA
MIŁOŚĆ DO RODZINY
Przypomniało mi się, gdzie stoję z LO.
Istotna więź?
Bo istotni nie są. Sama nie wiem.
- Dobrze. - W domu mówiła,
że nie są jej aż tak bliscy,
a mimo to pojechała z nimi na wakacje?
Nie podróżowałabym z kimś obcym.
Podróżuje się tylko z bliskimi.
- Ebraheem tam jest? - Jest ze wszystkimi.
Znaczy się, z nikim istotnym.
Nie szkodzi.
LO jest uprzejma.
Pomyśleliśmy,
że obsypiemy cię prezentami.
Mamy coś dla ciebie, żeby świętować twój sukces.
O mój Boże. Naprawdę?
Nowy biznes trzeba świętować jak narodziny dziecka.
To szalenie ważne. Trzeba mieć też ogrom wsparcia.
Patrzcie.
Tort był słodki.
Dawać.
Zakasamy rękawy i bierzemy się do roboty.
Proszę was, to za wiele. O mój Boże.
To od nas wszystkich.
Mój krąg przyjaciół jest pełny.
Urocze słowa.
SKAŁA SŁONIA AL-ULA – ARABIA SAUDYJSKA
- Chcę coś powiedzieć. - Mów.
Razem z Ebraheem otworzymy kawiarnię Besties Café.
Fajnie.
Uroczy pomysł. Podoba mi się.
Dla przyjaciół.
- Tak. - Tak.
Bliss zareagował tak:
„Tworzysz z Ebraheemem projekt, a powinnaś siedzieć w domu”.
Denerwują mnie takie słowa,
bo chcę odnieść sukces, otworzyć biznes z Ebraheemem,
ale też siedzieć z dziećmi.
Rozumiem go. Wiem, czemu tak mówi.
Odradzam taki rodzaj współpracy.
Jestem pewny, że ostatecznie będziesz musiała z czegoś zrezygnować.
Będziesz musiała wybrać między przyjaźnią a związkiem.
W nosie mam opinię Salema.
Niech zachowa ją dla siebie. Mam to gdzieś.
Ten interes nie jest dla pieniędzy.
Miej na uwadze…
- Ma inne obowiązki. - Są różne sytuacje.
Dom, mąż, dzieci.
Każda kobieta ma dom, męża, dzieci.
Daj mi coś powiedzieć.
Boże, Salem, skończ gadać.
Nie lubię, jak ktoś męczy Danyę.
To bez sensu.
Chyba nie wspierasz pracujących kobiet.
Wręcz przeciwnie.
To właśnie kobieta zarządza moją firmą budowlaną.
Danya próbowała skierować rozmowę na inne tory,
żebym się zamknął i zawstydził, ale nie.
Nie pokonasz mnie.
Kobieta czy żona niech pracuje, jeśli chce,
aby czuła się spełniona
i czuła, że jest do czegoś zdolna.
Jeśli nie wyjaśnisz tego mężowi…
Danya to nie dziecko.
Nie chodzi mi o wiek,
zazdrość, szacunek czy płeć.
Zaraz wyjdzie, że jestem seksistą
przeciw kobietom czy coś…
Wręcz przeciwnie. Wspieram kobiety.
Mówię to, bo mi zależy.
Moje rady płyną z doświadczenia.
I są darmowe.
Jesteście na tyle mądrzy, aby podejmować decyzje.
Otwórzcie kawiarnię, jeśli chcecie.
Zostańcie wspólnikami, jak chcecie.
Ona zna swoją rolę jako matka
i nie przestanie zajmować się dziećmi.
To ich decyzja. Nie stawajcie im na drodze.
Ich przyjaźń tym się wyróżnia. Wspieram ją.
Powiem tylko jedno.
Tak szczerze to coś…
Danya to moja siostra i przyjaciółka, ale…
- Co? - Zaczynamy się martwić.
Spotkałem się z Safą.
- Co? - Kiedy?
Kilka dni temu.
- Tylko z Safą? - Tylko.
Dlaczego?
Z jakiego powodu?
Z jakiego powodu, Ebraheem? Po co się z nią spotkałeś?
Teraz to ma sens, bo rozmawiała z Fahadem
i usłyszałam: „Nie powiedziałam jej”.
Bała się, że usłyszałam ich rozmowę,
że się z tobą spotkała i nie powiedziała Zeinie.
To nie zbrodnia.
Ma to sens. Pewnie myśli, że powiem Zeinie.
Nie jestem taka. Po co miałabym jej mówić?
Bała się, że powiem Zeinie.
Co to za przyjaźń?
Udawana na maksa.
Zadzwoniłeś do Safy czy ona do ciebie?
- Zgodziliśmy się spotkać. - Kto zadzwonił?
- Przez Insta. - Napisałeś do niej?
Napisałem do niej…
Nie przywitała się z tobą w czasie wypadu.
Może bała się Zeiny.
Nie chce, żebyście wiedziały.
- Czemu boi się Zeiny? - Bo jest straszna.
Próbuje zastraszyć ludzi.
Zaczynam rozumieć,
że to Safa stanowi problem, a nie Zeina.
Wierz lub nie, ale mogła naprawić moje relacje z Zeiną.
- Ale dolała oliwy do ognia. - To prawda.
Poszła do Zeiny za moimi plecami
i jeszcze bardziej wkurzyła Zeinę,
a teraz kontaktuje się z moim przyjacielem
i chce go przekabacić.
Nie wiem, czemu lubi Safę.
Już wolałabym, żeby spotkał się z Zeiną.
W końcu zobaczy, jaka jest Safa.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Fahad jedzie zrobić sobie tatuaż.
Zobaczymy, czy Safa się nabierze.
TATUAŻ ZMYWALNY
- Jak zareaguje? - Nie wiem.
- Cześć. - Witam.
WITAJ, PIĘKNOTO
Jej imię i imiona dzieci.
Może Safa i serduszko, co ty na to?
- Dawaj. - Nie mów, że jest zmywalny.
- Wygląda jak prawdziwy. - To jest żart.
Gdzie będzie?
- Może na ramieniu. - Dobrze.
Zdałem sobie sprawę, że Fahad będzie z Krisem,
więc uznałem, że to dobry moment, aby się tam zjawić
i pogadać z Krisem.
Dobrze wygląda. Zrobię zdjęcie.
- Też sobie zrób. - Mam dość tatuaży.
- Co tam? - Cześć. Co tam?
- Wszystko gra? - Tak.
- Co jest? - Idę.
- Dokąd? - Idę.
- Czemu uciekasz? - Lecę.
- Słucham? - Czemu uciekasz?
Halo.
I go nie ma.
Zaraz wrócę.
Czemu uciekasz?
Nie pozwolę mu znowu zwiać.
Nie wiem, w czym jest problem.
O nic cię nie oskarżyłem.
Wyjaśnij mi, co się dzieje.
Tylko o to mi chodzi.
Kto ucieka z miejsca zbrodni? Winny.
Napisy: Joanna Kazimierczak