AMELIA – CENTRUM DUBAJU
Kochana, poczekaj. Posłuchaj mnie.
Miałam ci powiedzieć na koniec imprezy.
Safa, głupia jesteś?
PANI DOMU
Coś zrobiła z naszą przyjaźnią?
- Nie idź. - Czemu mi nie powiedziałaś?
Do diabła z Ebraheemem. Czemu?
Coś sobie myślała?
Cieszy cię, że LJ stroi sobie z nas żarty?
I że Farhana siedzi i myśli: „Dowaliłyśmy Zeinie”?
Jest spoko.
- Nie chciałam tego. - Podałaś na tacy naszą przyjaźń…
- Nie… Kim on jest? - …fałszywym i podłym ludziom,
których nie chcę więcej widzieć na oczy.
Nie mają tu parkingowego?
Nie byłam zła, tylko zraniona.
Masz czas przykleić kryształki
i zrobić sobie fryz, ale nie, żeby zadzwonić do przyjaciółki:
„Słuchaj, widziałam”…
Dzisiaj miałam ci powiedzieć.
Uprzedziły cię.
Przepraszam.
Było mi smutno.
Nigdy jej nie zraniłam i wiem, co czuje.
Widziałam, jak płacze… i to mnie dobiło.
Doznałam zaćmienia.
LJ ze swoim…
„Mówiła ci, że widziała”…
Coś ty nam zrobiła?
Chcę wrócić do domu, gdzie czuję się bezpiecznie.
Straciłam zaufanie do wszystkich.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
Farhana?
Zrobiłam coś złego?
INFLUENCERKA
- Zrobiłyście to samo. - I tak by się dowiedziała.
Chodźmy podejrzeć, jak to wygląda.
- Dobra. - Dobra.
Zostańcie tu.
- Wydaje się zła. - Wiem.
Szkoda mi Safy, ale to nie moja wina.
Wie, że jestem szczera.
Zawsze jest dla mnie wredna.
Czemu mam to znosić?
- Poczekajmy tu… - Możecie wyjść?
- To było podłe. - Głupie pindy.
Czemu nie poczekała do końca imprezy?
Mają to w dupie. Dlaczego?
Moje przyjaciółki i rodzina tu są.
Dlaczego narobiły mi wstydu?
Bo kładą na to lachę.
LJ, ty żmijo. Jak śmiesz?
Jak śmiesz wszczynać awanturę?
Ciesz się, że cię zaprosiłam.
Nie chcę z nimi siedzieć.
Chyba trochę przesadzają, nie?
Bardzo.
Nie będę z nimi siedzieć.
Lepiej wyjdźcie.
Żałosne.
- Chodź, LJ. Nic nie szkodzi. - Wyjdźcie.
Siła jest kobietą.
Nie ma sprawy, mogę wyjść.
Ale po co robić taką dramę
i przesadnie reagować?
Nie wiem, co mi jest.
Wydzwaniałam i pisałam do Zeiny…
Nie odbierała. Martwiłam się.
Teraz najważniejsze to porozmawiać z Zeiną.
Chcę to odkręcić.
Boże.
Co jest?
Taka z ciebie desperatka, że nadal tu sterczysz?
To nie twoja restauracja.
Nie, ale ją wynajęłam.
- Boże, co za wariatka. - Poważnie?
Tak się traktuje gości, Safa? Nieokrzesana i bez klasy.
BIZNES EBRAHEEMA
Idę do Forever Rose,
żeby pogadać z Danyą i Ebraheemem.
Chcę omówić ten ich wspólny interes.
Dowiedzieć się czegoś więcej.
Jak tam?
- Tęskniłem. - Ja też.
- Cześć. - Diva Dee.
- Jak leci? - Dobrze.
Mogę się spóźniać, bo jestem żonaty.
Mam mężowe obowiązki.
BIZNESMEN
Słyszałeś o moim spięciu z Krisem?
Ty mi opowiedz.
Posłuchałem cię. Był umówiony z Fahadem…
Fahad robił sobie tatuaż i się tam zjawiłem.
Jak tylko wszedłem, on wyszedł.
Dlaczego?
Nie czujesz, że mimo iż nie odpowiedział,
nie stawił ci czoła, jak chciałeś, możesz już zamknąć sprawę?
Nie żałuję tego, co zrobiłem.
To mnie upewniło, że miałem rację.
Zaprosiłbyś go, gdybyśmy ci nie powiedzieli?
Kris nic mi nie zrobił.
Nie zranił ani nie obraził.
Cokolwiek było między Krisem a Blissem,
to stare dzieje.
Kris i Brianna nic mi nie zrobili.
Nic do nich nie mam. Zaproszę ich na ślub.
Mogę was prosić,
żebyście nic nie mówili przez pięć minut?
Nie zrozumcie mnie źle.
Kocham, szanuję was i waszą przyjaźń,
ale biznes z przyjaciółką jest ryzykowny.
- To nie jest przyjaciółka. - Jest.
„Psiapsi” ma trochę inne znaczenie.
- Wyczuwam, że jesteś zły. - Nie wiem, po co tu jestem.
Jak chcecie się śmiać i żartować, śmiało.
Ale nie róbcie razem interesów.
Albo potraktujesz to poważnie, albo nic z tego nie wyjdzie.
W czym problem? Powinien się cieszyć.
Zamiast tego się dąsa i jest zły.
Nie rozumiem go.
Powinnaś była przyjść i powiedzieć: „Wiem, że jesteś zajęty.
Wiem, że szykuje się bardzo ważny koncert”.
- Co? - Czekaj.
O mój Boże.
„Wiem, że robisz swoje, ale ja chcę to zrobić.
Podzielimy się czasem pół na pół?
Jak będę w Besties Café, ty zajmiesz się dziećmi”.
Nie powinniśmy byli o tym porozmawiać?
Pewnie.
Mam problem z tym,
że Danya znowu poświęca na coś czas,
kiedy musi siedzieć w domu.
Marwan, jeśli macie problem, to wasza sprawa.
Ale nie lekceważ mojej inteligencji.
Nie siedziałbym tu, gdybym cię nie szanował.
Nie miałbym go wcale.
Darzę cię największym szacunkiem…
- Ale mnie nie? - To nie tak.
- Daj kluczyki. - To nie tak.
- Daj kluczyki. - Nie.
Mam dość przekonywania go do swojego biznesu.
Już nie mogę.
Odkąd jesteśmy małżeństwem, zawsze chodzi o twoją muzykę,
teledyski, wydarzenia, interesy…
Kiedy ja chcę coś zrobić, jesteś niezadowolony.
- Nie. - Mam dość.
- Nie możesz… - Wychodzę.
Tyle lat odkładam marzenia na później.
Jego brak wsparcia
bardzo mnie rani i złości.
Po skończonej imprezie
poszłam się odświeżyć i pojechałam do Zeiny.
Musi wiedzieć, że miałam dobre intencje.
REZYDENCJA HANNY I ZEINY
Dzwoniłam.
Chcę porozmawiać.
Poczekaj w ogrodzie. Zaraz przyjdę.
Nie byłam gotowa na rozmowę.
Safa mnie rozczarowała.
Ale zobaczymy, co powie.
Przyszłam, bo wiem, że masz problemy z zaufaniem.
Ale autentycznie miałam dobre intencje.
Chciałam zobaczyć, jak możemy o tym zapomnieć.
Nie chcę, żeby dalej było niezręcznie.
Wiem, że źle jej z tym.
Szczere przeprosiny uzdrowią nas obie.
Nie chciałam, żeby coś ci się stało.
Dobra, powiedz mi.
Jak się spotkaliście? Kto zadzwonił?
On do mnie…
Czemu wtedy mi nie powiedziałaś? Zabronił ci?
Zaatakował cię w twoim biurze,
nękał cię i źle o tobie mówił.
Wiem, że czujesz się zraniona i jeszcze tego nie przetrawiłaś.
Liczyłam na zakończenie sprawy albo…
prawdziwe przeprosiny.
Był szczery i chodziło mu o ciebie.
Kochana, mówił takie…
Bzdury?
Nie, było mu przykro.
Co było potem? Nadal z nim nie gadam.
Okazywał brak szacunku…
- Miałam powiedzieć… - …i obgadywał.
Nadal to samo.
Przejrzałam Ebraheema na wylot. Jest fałszywy.
Ma sto twarzy. To kameleon.
Chodzi o to, jak się dowiedziałam. Nadal jestem w szoku.
„Zeina jest tak głupia, że jej tak zwana pomocnica…
nie miała na tyle szacunku, żeby jej powiedzieć o spotkaniu”.
Wieczór przed rozmawiałam z Moną.
„Powiedzieć jej przed imprezą?”
A ona: „Niech się dobrze bawi, powiesz później”.
Sama już nie wiem.
Naprawdę rozmawiałaś o mnie z Moną?
Podzieliłam się z tobą swoimi największymi sekretami.
Powierzyłam ci tajemnice, o których nikt nie wie.
Potrzebuję czasu.
Żeby zbudować zaufanie.
Nie robię przerw.
Ty nie, ale ja tak.
Nie możesz dyktować warunków.
- Mówię ci… - Popełniłaś błąd.
Uszanuj to, jak chcę sobie z tym poradzić.
Przyzwyczaj się do tego, że nie zawsze będzie, jak chcesz.
Przywykłaś do tego.
Nie należy lekko traktować złamanego zaufania
w tak bliskiej przyjaźni.
Jadę do Lojain Omran.
Porozmawiam z nią o Safie i Zeinie.
POSIADŁOŚĆ LOJAIN OMRAN
- Jak leci, kochana? - Dobrze. Co u ciebie?
Dobrze.
Zostań tu i bądź grzeczny. Przyszła twoja przyjaciółka.
Lulu, nie poszłaś na imprezę Safy. Dlaczego?
Mam inne priorytety.
Nie przyjaźnię się z nią i nigdy nie będę.
Po co składać jej przyjacielską wizytę?
Nie uwierzysz, co mi się przydarzyło.
- Wspomniałam ci. - Cały Dubaj wie.
Pierwsza wiadomość, jaką dostałam od innej uczestniczki, to:
- „Dobrze, że nie przyszłaś”. - Naprawdę?
Pomyślałam, że doszło do dramy.
Dziękowałam Bogu, że mnie tam nie było.
Nie toleruję takich scen i sytuacji.
Nie lubię dramy.
Przyszłam, a ona:
„Jak zawsze spóźniona”.
- Kto to powiedział? - Safa.
Nie jestem dzieckiem, żeby tak do mnie mówiła.
Za kogo ona się uważa?
Skąd padły iskry?
Nie padły. Po prostu…
poczułam, że chcę powiedzieć o Safie i Ebraheemie.
Myślałam, że Zeina wie.
- To przyjaciółki. - Podobno.
Tyle wiemy.
Zeina ma prawo być zła.
Jeśli moja przyjaciółka wie, że mam z kimś problem,
a potem dowiaduję się, że poszła się z nim spotkać
za moimi plecami,
reakcja byłaby ostra.
Zaskoczyła mnie reakcja Safy i Zeiny.
Powiedziała: „Wynocha z imprezy”.
Wyrzuciła cię?
- Tak. - Boże.
I do tego krzyczała. Nie kłóciłam się.
- Przy wszystkich? - Tak.
Nie zdziwiło mnie to.
Jeśli tak traktuje męża, to przyjaciół też tak będzie.
Możesz do tego dodać,
że z całym szacunkiem, ale nie wie, co to wdzięczność.
Poszłam ją odwiedzić po narodzinach córki,
z uprzejmości i z uwagi na Zeinę,
bo ona jest mi bliższa.
Jak tylko weszłam:
„Myślałam, że przyjdziesz, jak pójdzie do szkoły”.
Nigdy więcej jej nie odwiedzę.
Tak ciężko okazać szacunek?
Chyba nie.
Wiesz, że też urządzam imprezę…
- Jak ci idzie? - Dobrze.
W tym samym czasie mam imprezę w Rijadzie.
Ale będę dostępna wirtualnie.
- Będę tęsknić. - Kochana.
Ostatnio napięcie sięga zenitu,
więc przygotowuję imprezę White Peace.
Zaproszę przyjaciół,
żebyśmy mogli posiedzieć i porozmawiać
bez dramy i krzyków.
- Chodź, Louie. - Zadzwonisz do Safy i Zeiny?
Wysłałam im zaproszenie…
- Naprawdę? - Tak.
- Nie spodziewałam się. - Ja nie jestem zła.
Myślisz, że przyjdą?
Jeśli tak, będą mile widziane.
Musisz być ostrożna.
Mam złe przeczucie.
Obym tym razem się myliła.
Zeina mnie zapytała: „Czemu kelnerstwo, LJ?”.
- Co w tym złego? - Nie…
Uczciwi ludzie i ciężko pracują.
Nie pytałam jej o zdanie.
- Jak było? Powiedz. - Dobrze.
- Nie widziałam cię. - Wiesz co?
To doświadczenie, Lulu.
Nie chcę tego robić, ale nabrać doświadczenia
- w pracy. - W razie otwarcia restauracji.
W razie planów związanych z jedzeniem i napojami.
Czuję, że dam radę
kelnerować, ale nie każdego dnia,
bo weekendy spędzam z dziećmi.
A potem przestanę to robić.
Jest twój.
- Nie. - Tak.
- Kupiłaś mi kotka? - Ma niebieskie oczy.
O mój Boże, Lulu.
To twój nowy dom.
- Birkin, krokodyla… - Może umrzeć?
Wspaniały dom.
REZYDENCJA FAHADA I SAFY
W końcu mam prezent porodowy dla Safy.
Nie było to łatwe.
Czekam na jej reakcję.
Safa.
Nie mogłem się zdecydować.
Mam bransoletkę i trzy auta, żeby sobie wybrała.
Safa. Gdzie jesteś?
- Cześć. - Co to?
Boże, co to ma być?
- Chodź. - Ładne.
- Ładne? - Tak.
Trzy auta z kokardami. O co chodzi?
O mój Boże. Co to?
Dziękuję.
Jesteś kochany.
Mój prezent. Myślałam, że zapomniał.
Traciłam nadzieję.
W końcu jest. Wierzę, bo go widzę.
Boże, jakie to ekscytujące.
Doznała szoku. Była szczęśliwa.
- Trzy? - Nie. Wybierz jeden.
- Mogę dwa? - Chcesz dwa?
Mam Ayanę i Alinę.
Jak będę mieć dwa, jeden mogę mieć do…
Nie możesz prowadzić dwóch naraz.
Podobają mi się. Chcę się przejechać.
Ciężko będzie mi wybrać,
ale muszę je wypróbować
i zobaczyć, który nadaje się na zakupy
i ile pomieści toreb.
Tak podejmę decyzję.
Mam coś dla ciebie.
Gotowa?
Poważnie?
- Podoba ci się? - Boże.
Co?
To zobowiązanie na całe życie.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Naprawdę?
Wytatuował sobie moje imię. Jak kod kreskowy. „Należę do Safy”.
Nigdzie nie pójdzie. Zostanie z nim na zawsze.
Jest zmywalny.
- Nie na stałe. - To żart?
- Nie, to miał być…
- Twoje oddanie to żart? - Przecież mnie znasz.
Teraz chcę prawdziwy.
To ja dałem się podpuścić, a nie Safa.
Myślała, że tatuaż jest prawdziwy,
i jeszcze była szczęśliwa, a miała być zła.
Żart nie wypalił.
Mam więcej. Chodź.
Boże, jakie piękne.
Niespodzianka za niespodzianką.
- O mój Boże. - To klucze do…
- Domu obok! - Nie ma żadnego domu.
- Kupiłeś dom obok? - Nie. Uspokój się.
Do twojego biura, bo tak dobrze ci idzie.
Wspieram cię. Wyprzedałaś kolekcję. Potrzebujesz więcej miejsca.
Dziękuję.
- Wspieram cię. - Dziękuję.
Fahad naprawdę się postarał.
Uszczęśliwił mnie.
Cieszę się, że mam takiego męża. Jestem szczęściarą.
- To jest od Harshala. - Piękna.
Zacznę kolekcjonować jak Pokémony.
Diamenty to przyjaciele kobiety. Charakterystyczny prezent.
Każda na nie zasługuje.
Słodkie. Nie mogę się doczekać…
- Ładna bransoletka? - To jest lepsze.
- Zeina znalazła biuro? - Tak.
Byłam u niej wczoraj.
- Jak poszło? - Nadal jest zła.
Wiesz, co musisz zrobić? Spotkać się z nią.
- Zadzwoń. - Słucha cię.
Spotkam się z nią.
Kocham cię.
- Zadowolona? - Tak.
- Najważniejsze. - Zrób to.
Pogadam z nią.
Oprócz pięknych prezentów, które mi dał,
jeśli naprawi sprawy z Zeiną, ten będzie najpiękniejszy.
To wszystkie prezenty?
- Jeszcze ci mało? - Chcę ostatni.
- Jaki? - Operację.
- Jaką? - Plastyczną.
- Po co? - Żeby wyszczupleć.
Zwariowałaś? Po co?
- Proszę cię, Fahad. - Oszalałaś? Nie.
Chcę przejść metamorfozę
i znowu mieć seksowne ciało.
Jakbym nigdy nie rodziła dzieci.
Fahad, zrobię to.
- Plastikowe życie. - Zwariowałaś? Nie.
Pomyślimy. Dziękuję. Kocham cię.
Chodź tu. Mówię do ciebie.
KUCHNIA MAMALU
Tata obiecał nauczyć nas robić dolmades.
Nie mogę się doczekać, co nam pokaże.
- Wygląda na trudne. - Irackie dolmades jest inne.
Bo to mieszanka warzyw.
Dajemy ryż…
Jak będziesz mieć dzieci, wiesz, jak jedzą nasze jedzenie?
- Prawda. - Co robimy?
- Zróbmy coś. - Chcemy się nauczyć.
- Nie uczymy się. - Pomieszaj.
Brawo, Safa.
- Męczące. - Zdolna.
Dobrze pomieszaj.
Jak każdy iracki tata, zdominował kuchnię.
- Rozmawiałaś z Zeiną? - Byłam u niej, ale nie wiem.
- Była trochę oziębła. - Ale się odezwała.
Chciałam z nią pogadać, a nie zranić.
- Oczywiście. - Miałam jej powiedzieć.
Nie wiedziałam, że LJ to zrobi.
Co zrobisz? Bo musicie wrócić do…
Fahad się z nią spotka.
Fahad może wytłumaczyć Zeinie mój punkt widzenia.
Jeśli mu nie wyjdzie, mogę z nią pomówić,
jeśli chcesz.
- Tak. - Może to pomoże.
Smutno mi, że Safa i Zeina nie mają
tej samej relacji. Chciałabym pomóc
i może pośredniczyć w rozmowie.
Chcę, żeby znowu były sobą.
- Idziesz na imprezę LJ? - Raczej nie.
- Zaprosiła cię? - Tak.
- Przyjdź. Będzie zabawa. - Nie.
Nie mam zamiaru.
To przeciwieństwo pokoju.
POSIADŁOŚĆ LOJAIN OMRAN
Ja i mój Clooney żyjemy z dala od rozgłosu.
Najpierw była przyjaźń, a potem coś więcej.
Przekonało mnie jego serce.
Chce, żebym była szczęśliwa i odniosła sukces.
Z tego w życiu jestem zadowolona.
Po co mam to pokazywać ludziom? Nie muszę chwalić się mężem.
Zaprosiłam do nas Blissa i Danyę,
żeby z nami zjedli.
Spróbujemy przekonać Blissa do tego,
aby Danya była partnerką biznesową Ebraheema.
Witajcie. To zaszczyt.
Dziękuję.
- Kochana. - Dziękujemy za zaproszenie.
Umieram z głodu.
Kurczak dla ciebie,
a owoce morza i zwykłe dla żony.
Dziękuję.
- Kochana jesteś. - Skarbie.
Jak idą interesy?
Dobrze.
Niektórzy nie są…
tym zachwyceni.
Nieprawda. Nie o to chodzi.
Boję się, że przez interesy zakończy się przyjaźń.
Powiedział: „Macie wspólny interes.
Robicie coś razem. Spisaliście kontrakt?”.
Zabezpiecza twoje prawa i chce, żeby przyjaźń trwała.
To jest na twoją korzyść.
Osobiście bałabym się robić interesy
nawet z mężem, bratem czy siostrą,
bo można stracić bliskich.
Silna kobieta wychowuje silne dzieci.
A niezależna – niezależne dzieci.
W pełni się zgadzam.
Nie chcę ich powstrzymywać
ani im tego utrudniać.
Chcę tylko, żeby uważali
i nie pozwolili, żeby to spowodowało
jakieś problemy.
Chodzi też o to,
myśląc o dzieciach, zwłaszcza o córce…
Czuję, że potrzebuje mamy
i chce z nią spędzać czas.
Ja też jej potrzebuję.
Chce, żebym siedziała w domu.
Uwielbia jeść, a ja nienawidzę gotować.
To nasz największy problem.
Zrobię wszystko. Ale gotowanie to strata czasu.
Jeśli wstanę rano po przepracowanej nocy
i będę miał gotowe śniadanie,
- potem w pracy… - Kochanie…
…gotowy lunch… Zmienię nastawienie.
Nauczę się gotować i zyskam twoje wsparcie?
- To nasza umowa? - Wysiłek obu stron.
- Dobra? - Jak Bóg da.
Postaram się.
Teraz Danya musi wypełnić obowiązki domowe,
zająć się dziećmi i biznesem
i znaleźć w tym równowagę.
Tak w ogóle, Bliss, to Kris do mnie zadzwonił.
Wolę usłyszeć obie strony,
żeby mieć pełny obraz.
Widać, że dawno temu coś między wam zaszło.
Dwanaście lat temu?
Chciałem z nim porozmawiać.
Przyjaźnimy się?
Chcę wiedzieć, na czym stoimy.
Czułem, że muszę powiedzieć LO, co zaszło między mną a Krisem,
bo ona, pracując w tej branży, najlepiej to zrozumie.
Też masz takie problemy?
Dlatego trzymam się z dala
od ludzi, którzy pracują w branży.
Jest powiedzenie: „Nie ma zgody w branży”.
Nie wierzyłam w to.
Ale kłody pod nogi rzucają ci, z którymi pracujesz.
Uważam, że jeśli nie chce rozmawiać,
zrezygnuj.
Zapomnij i żyj dalej.
Twoje życie nie zależy od nikogo.
Mam dość tego starania się.
Nie potrzebuję go w swoim życiu.
Zaczynam nowy rozdział.
POSIADŁOŚĆ HASSANA I MONY
Kochanie, tęskniłam. Nad czym pracujesz?
A takie tam.
Dzisiaj Hassan pracuje z domu.
Pomyślałam, że to doskonały czas, aby rozpocząć rozmowy
o planowaniu rodziny.
Oby dobrze poszło.
Wypłynął temat posiadania dzieci.
BIZNESMEN
Dawno nie mieliśmy okazji o tym porozmawiać.
Co myślisz?
W tej chwili głównie skupiam myśli
na tegorocznych projektach.
Kiedy pomyślę o byciu w ciąży,
zaczynam się martwić.
Hassan wie, że wiele mam na głowie,
ale nie wie, jak mnie to stresuje
i martwi, więc urodzenie dziecka to dla mnie wyzwanie.
Zwłaszcza w tym roku, patrząc na włożony wysiłek
i to, ile zainwestowałam, stresuję się.
W przyszłym roku pewnie będzie więcej pracy.
Zawsze tak jest. Nie ma odpowiedniego momentu.
Zawsze będzie mnóstwo pracy.
To się nigdy nie skończy.
Uważam, że dziecko jest od tego ważniejsze.
A jeśli ciąża będzie skomplikowana?
To zawsze budzi wiele wątpliwości.
Nie martw się tak.
To kobieta najwięcej doświadcza. Tak działa biologia.
Tylko ja jestem w stanie zrozumieć,
jak zmieni się mój świat.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Poprosimy o pomoc.
Nie chcesz zmieniać pieluch.
To się nie zmieni.
Powtórzę, nie będę zmieniał pieluch.
Kupa to dla mnie za wiele.
Znajdziemy się w sytuacji, która, nawet jeśli zaplanowana,
i tak nas zaskoczy.
Nie lubię tego.
Lubię wszystko sobie zaplanować.
Tak.
Dla mnie to na pewno nie teraz.
Może pod koniec roku.
Czyli może tak, może nie.
Nie przewidzę tego, co się stanie.
Zostaw listę. Chodźmy zrobić dzidziusia.
Chyba mam spotkanie…
Naprawdę mam.
Muszę iść, ale później pogadamy.
Ta rozmowa bardzo mnie stresowała.
Muszę zrobić paznokcie.
Nie wiem, jak to odebrał,
ale wiem, że wszystko w swoim czasie.
- Kocham cię. - Nie stresuj się.
Nie lekceważę tej sytuacji.
Ma sporo na głowie.
Jeśli chce trochę poczekać,
nie za długo, ale trochę, zrozumiem i będę ją wspierał.
OŚRODEK NARCIARSKI – MUL AL-IMARAT
W związku ze swataniem
miałam kilka spotkań, ale nie sprostały moim oczekiwaniom.
Swatka ma dla mnie nowych kandydatów.
Będę w ośrodku narciarskim.
KOCHAM SKI DUBAI
- Jak się masz? - Jak leci?
- Farhana, tak? - Tak.
- Andrew. Miło mi. - Wzajemnie.
- Jak się masz? - Ale tu zimno. Specjalnie…
RANDKA FARHANY
Spędźmy czas aktywnie.
Kto ma randki w takim miejscu?
Poważnie?
- Mieszkasz w Dubaju? - Tak.
Fajnie. Co robisz?
Mam mały biznes. Jestem trenerem personalnym.
Fajnie.
- A ty? - Nie znasz mnie?
Wolę usłyszeć to od ciebie.
- Wygoogluj mnie… - Dobra.
…i poczytaj o mnie.
Wygoogluj mnie.
Mógł mnie wygooglować.
- Nie chcę dostać zawrotów głowy. - Dobra.
I jedziesz.
- Ty pierwszy. - Panie przodem.
O mój Boże.
Zabierz mnie stąd. Chcę już wyjść.
- Dobrze się bawiłaś? - Było spoko.
- Tak?
- Jest za zimno. - Jak mi poszło?
- Jesteś miły i w ogóle… - Tak.
…ale w mężczyznach…
Szukam konkretnego typu.
Szukam odnoszącego sukcesy, silnego i pewnego siebie mężczyzny,
który zawróci mi w głowie i będzie jak ze snu.
Takiego kogoś szukam.
Lecę. Jest bardzo zimno. Mam kolejne spotkanie.
- Miło było. - Tak.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Pa. - Pa.
Nie takiej randki oczekiwałam.
Dla mnie to…
To tyle. Nigdy więcej.
HOTEL DUBAI EDITION – CENTRUM DUBAJU
Odkąd dowiedziałam się o spotkaniu,
nie rozmawiam z Safą.
Fahad chciał się ze mną spotkać.
Uwielbiam Fahada, więc nie mam wyjścia.
- Cześć. - Witaj.
- Jak się masz? - Dobrze.
Pierwszy raz sami.
Dziękuję za zaproszenie. Doceniam to.
Safa jest zdenerwowana. Też się spotkałyście.
- Tak. - Ale nie sądzę, że…
To było za szybko. Wiesz, jaka jest.
Jak chce o czymś pogadać, to musi być wtedy,
kiedy ona chce.
Stawiam, że mylnie ocenia moją reakcję.
Ale też
poniosło mnie tak dlatego,
bo wszyscy o tym wiedzą.
Nie powiedziała ci, bo na tyle cię kocha
i szanuje, że czekała na moment.
Safa chciała porozmawiać z Zeiną
i rozwiązać konflikt między Zeiną a Ebraheemem.
Zanim jej się udało, wybuchła kolejna drama,
zupełnie niepotrzebna.
Jeśli mamy ruszyć dalej,
chcę poważnie potraktować tę przyjaźń i rozmowę.
Jasne, że ruszycie dalej.
Nie stracicie tego, co macie.
Potrzebuję trochę czasu.
Już dość czasu minęło.
Dość. Wystarczy.
Są jak siostry. Kochają się.
Kłócą się, ale to nie powinno tak długo trwać.
Musimy pogadać o czymś jeszcze.
Szykuje się trochę pracy w naszych rodzinnych firmach w Indiach.
Moja obecność jest wymagana, więc będę podróżować.
Safie się to nie podoba.
Nie polecę na dwa dni, tylko na przynajmniej tydzień.
Z chęcią zobaczę, co zrobi, kiedy wyjedziesz
i dasz jej spokój.
Liczyłem, że się pogodzicie, zanim wyjadę.
Nie chcę zostawić nieszczęśliwej żony i na dodatek smutnej.
Brakuje mi jej.
Wspólnych chwil.
Fahad wie, że kocham Safę, a ona mnie.
Jestem przekonana, że czekała na odpowiedni moment.
Ale czekała za długo.
EVA BEACH HOUSE – ZACHODNIA PLAŻA
Dzisiaj urządzam przyjęcie White Peace,
aby świętować przyjaźń, czystość, nowe początki
i uczucie spokoju.
Cudowna.
Przybyła Statua Wolności.
- Cześć, LJ. - Jak leci?
Wyglądasz olśniewająco. Wybacz.
No nie wiem. To twoje przyjęcie czy moje?
Twoje, ale pomyślałam, że się odstawię.
Farhana, nie musiałaś aż tak przesadzać.
To białe przyjęcie, a nie festiwal.
- Nie żartuję. - Dobra energia…
- Wybijesz komuś oko. - Nie. Dotknij.
Jeśli zachce nam się kebaba, już mamy patyczki.
Farhana uwielbia zwracać na siebie uwagę.
Jak się masz?
Cześć.
Kiedyś witałem się z Krisem,
nie znając całej sytuacji.
Teraz kiedy wiem, co zrobił, mogę sobie darować.
- Witajcie. - Psiapsiółka.
- Piękni ludzie. - Co tam?
- Mansour, jak się masz? - Cześć.
Wiedziałem, że tam będzie, i nie mam z nim problemu.
To nie jest mój przyjaciel.
To pokojowe przyjęcie. Jesteśmy w białych strojach.
Niech będzie spokój.
Zdrowie.
To dla nas okazja,
żeby dzielić się pozytywną energią,
zacząć na nowo, odnowić przyjaźń
i zachować jej czystość.
Jest kochana.
To nie była moja przemowa.
Liczą się chęci. Zdrowie.
- Zdrowie. - Dziękuję za przyjście.
Zdrowie.
Daj mi wykałaczkę.
Nie widziałam LJ od imprezy Safy.
Chciałam z nią porozmawiać na osobności.
Czuję, że mimo iż miałaś dobre intencje…
Wiem, że tak było, bo to czułam.
Pomyślałam: „O nie, chyba nie wie, jak to denerwuje Zeinę i Safę”.
Wiesz, ja też czuję,
bo czasem mówią rzeczy, których nie wypada,
i może sobie żartują, ale nie robię z tego problemu.
Po prostu to ignoruję.
Nie lubię dramy.
Dlatego chciałam zrobić białe przyjęcie,
żeby o tym zapomnieć,
o całym tym napięciu, i zacząć na nowo.
Nic się nie wydarzy.
- Same dobre rzeczy. - Oby. Zdrowie.
Dziękujemy.
LJ, możemy porozmawiać?
Wszystko gra?
Tak. Mam duży występ na Coca-Cola Arena.
Pierwszy występ na żywo.
Pomyślałem, że byłoby super, gdybyś nagrała piosenkę
i razem byśmy wystąpili.
- Serio? - Tak.
Wyobrażam sobie LJ jako lalkę Barbie.
Wychodzi i wygląda jak Paris Hilton Bliskiego Wschodu.
Słuchaj.
Zarezerwuję czas w studiu i znajdę ci piosenkę.
Poćwiczymy i będzie ekstra.
Nie mogę kelnerować,
więc kiedy Bliss poprosił mnie, żebym z nim wystąpiła,
pomysł nie wydał się zły.
Czemu nie? Zróbmy to.
Tylko obiecaj, że nikomu nie powiesz.
- Nawet Danya nie wie. - Obiecuję.
Wyjdziemy w dniu koncertu. To będzie niespodzianka.
Ale to ekscytujące.
Każdy powinien mieć tak dobrą energię.
LJ, zrujnowałaś moją imprezę i urządzasz pokojowe przyjęcie?
Idę to zrujnować.
Włożyłam sukienkę ze skóry węża, żeby zmierzyć się ze żmijami.
Safa przyszła.
- Co? - Idzie.
Cześć, Safa.
Safa przyszła w czerwono-czarnej sukience.
Inny strój jest wymagany, ale nie szkodzi.
Cześć, Safa. Tęskniłem.
- Czemu tam stoisz? - Gdzie biała sukienka?
LJ, co to za pokojowe przyjęcie?
- Usiądź. - Przytulcie się.
Chcesz to zrujnować?
Żartuję.
Uwielbiam żartować.
Ale moje żarty nie są wredne, tylko raczej spontaniczne.
LJ, co to za pokojowe przyjęcie?
Nie chcemy się kłócić. Trzeba się radować.
- Zepsułaś moją imprezę. - Nie chciałam. Wrzasnęłaś.
Bo powiedziałaś coś, czego nie powinnaś była.
Nie zrobiłam tego, żeby cię zranić.
Czasem popełniam błędy.
I czasem coś mi się wymsknie.
Nie jestem ideałem.
To pokojowe przyjęcia dla osób, na których mi zależy.
- Kochana. - Zależy mi na tobie.
Wpadłam tam jak burza,
a ona mówiła tak spokojnie
i była pełna skruchy.
Zaczęłam się łamać. Co wtedy?
Mówię to przy wszystkich, nie miałam złych zamiarów.
To się więcej nie powtórzy.
Nie chcę cię stracić.
LJ przeprosiła. Mnie to wystarczy.
- To skóra węża? - Bo to żmija. Żartuję.
Wąż na żmije. Żartuję.
Nie bądź jak Farhana. Nie sprawiaj problemów.
Słucham? Ja sprawiam problemy?
Zaraz ci powiem, czym się różnisz od LJ.
Ona przeprosiła. A ty?
Teraz chodzi o mnie? Uwzięłaś się na mnie?
Dawaj, Safa. Jestem gotowa.
Safa szuka uwagi.
To ona sieje zamęt.
Na koniec zawsze chodzi o Farhanę,
bo myślą, że jestem słaba i się nie obronię.
Nie rób z siebie ofiary, Farhana.
Jak już wybierasz cechę charakteru,
to wybierz dobrą.
Farhana nie jest słaba, tylko głupia.
Jeśli mówiłam w obronie LJ…
Mogłaś powiedzieć Zeinie.
To twoja przyjaciółka.
Nie ucz mnie przyjaźni, Farhana.
Nie mogłam zrozumieć jej krzyków, sukienki, tego stroika na głowie.
Był przytłaczający.
Nie chcę tu być.
Mamuśka, spokój.
To była przesada. Nie chciałem uciszać Farhany.
Myślałem, że dojdzie do kłótni. Ludzie, dajcie spokój.
- Nie krzycz na Farhanę. - Spokój.
Nie krzycz.
- Spokój. - Nie. Wybierz stronę.
Nie krzycz na Farhanę.
Nie chciałam się mieszać, bo raz to zrobiłam
i źle się to skończyło, ale Ebraheem ją uciszał.
Nie, niech mówi.
Niech Farhana się broni.
- Nie pozwolę ci na to. - Spokój. Dość.
Ty i Zeina chcecie się pokazać? To dawajcie.
Myślicie, że jestem słaba. Nie jestem.
Nie jestem słaba. Jestem miła. Nie będziecie mi dogryzać.
Dość tego. Nigdy mną nie będzie.
Ani na moim poziomie.
Nie krzycz. Nie chcę cię słyszeć. Dość.
Wszyscy krzyczeli. Próbowałam zachować spokój.
To wymknęło się spod kontroli
i musiałam to zakończyć.
Ciągle krzyczysz. Nie lubię, jak ktoś podnosi głos.
Jak komuś się nie podoba, może wyjść.
Dość.
Nikt nie będzie krzyczał na moim przyjęciu.
Po co krzyczeć? Możesz mówić normalnie.
Ebraheem, to twoja koleżanka?
Której bronisz? Która przyszła zrujnować przyjęcie?
To nie jej broniłeś i uważałeś za kochaną?
Wcale tak teraz nie wygląda. Ebraheem, wybieraj.
- Wysłuchasz mnie? - Tak.
Tak.
Safa i Danya przy jednym stoliku? Nie ma mowy.
Nadarzyła się okazja.
Kiedy widzę szansę na pojednanie, wykorzystuję ją.
Safa, możesz powiedzieć, jaki masz problem z Danyą?
Nic ci nie zrobiła.
- Jaki masz problem? - Proszę cię…
Sama się ucisz.
Nie mam ochoty z nią rozmawiać.
- Uciszyłaś mnie? - Tak.
Za kogo ty się masz? Czerwień na białym przyjęciu?
- Ludzie… - W skórze węża, bo jesteś żmiją.
- Nic ci nie zrobiłam. - Nie chcę z tobą gadać.
Nie gadaj do mnie. Zabierzcie stąd kawę.
Wiem, że jestem boska, ale nie umniejszaj sobie.
Masz swoją paczkę. Trzymaj z nią.
Jesteś zazdrosna?
Zazdrosna? Jesteś jak Ali Baba. Uspokój się.
To jakiś żart? Wszyscy wiedzą, że jesteś fałszywa.
Ja nie muszę wynajmować aut. Uspokój się.
Kupiłam samochód za własną gotówkę.
Mąż niczego nie musi mi kupować.
Okaż trochę szacunku. Mogłabym cię wykupić.
Wstałam. Chciałam, żeby mnie usłyszała. Żyję w dostatku.
Mąż niczego nie musi mi kupować.
Niestety ona potrzebuje pieniędzy męża.
Niech twój mąż nie prosi mojego o kasę.
Prosiłem go o kasę?
- Zaczęłaś. - Nie proś o kasę.
- Nie prosiłem. - Nie proś.
- Daj nam spokój. - Nie prosiłem.
O mój Boże.
Nie potrzebowałem jego pieniędzy.
Zastawiłem pułapkę na kogoś innego. Pewnie słyszałaś.
To była pułapka.
- Daj nam spokój. - Nie…
Twój mąż nie ma pieniędzy, kochana.
- Nie rozmawiacie? - Nie kłam.
Nie masz auta na własność. Sama sobie kupuję torebki.
- Sama je kupuję. - Zabytkowe.
Bo to stara fortuna, a nie nowobogacka.
Nie masz klasy. Idź sobie.
Wolę być nowobogacka niż jak ty.
Przestańcie!
Napisy: Joanna Kazimierczak