- Wyjdź, Safa. - Przestań!
To nie twoja impreza!
- Przestań! - Wyjdź.
- Przestań! - Każ jej wyjść.
Brak szacunku.
Nikogo nie wyproszę. Jak ktoś chce, niech idzie.
Rozmawiamy o samochodach?
Kogo obchodzi, kto jakim autem jeździ?
Padło o kilka słów za dużo.
- Wstydźcie się! - Wygłupiłaś się.
Bardzo. Chodzący żart.
Najgłupsza rozmowa, jaką słyszałam!
Nie będę się z wami przyjaźnić!
Pogadaj z nią. Nie patrz na nas. To ona zaczęła.
PANI DOMU
To już nie jest przyjaźń. Zaczyna to przypominać żart.
Muszę zakończyć przyjęcie. Przykro mi.
Ja też wychodzę. Nie podoba mi się, co się tu dzieje.
Jak tak dalej pójdzie, zostaniesz sama.
Mam to gdzieś.
Zostaną ci tylko torebki Birkin i lamborghini.
Co za frajerka.
Safa przyszła zrujnować przyjęcie i się jej udało.
Niech sobie siedzi otoczona toksyczną energią.
Żmija.
Niektórzy bardzo chcą się wpasować w krąg towarzyski.
Do tego stopnia, że muszą wypożyczać rzeczy.
Samochody, stroje, osobowość.
Po tym, co się stało, wyszedłem na zewnątrz
i zadzwoniłem do Fahada,
żeby rozwiać wszelkie wątpliwości,
bo o pieniądze go nie prosiłem.
- Siema. - Cześć.
Jak leci?
Dobrze. Słuchaj, musisz pogadać z żoną.
Wchodzi cała nabuzowana i ni stąd, ni zowąd mówi:
„Czemu błagasz mojego męża o kasę?”.
- Nie wiedziałem. - Prosiłem cię o pieniądze?
Nie wiem, co się stało. Nawet mnie tam nie ma.
- Tak albo nie. - Tylko tyle chcę wiedzieć.
- Prosiłem o kasę czy nie? - Mówiłem, że nie.
Znalazłem się w trudnym położeniu. Bliss nigdy nie użył słowa „pieniądze”.
W porządku.
Chciałem to usłyszeć od Fahada. Ale to wpłynie na naszą relację.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
POSIADŁOŚĆ HASSANA I MONY
Urządzam lunch w domu i zaprosiłam Krisa i Briannę.
PRZEDSIĘBIORCZYNI
Jego mama jest w mieście.
Przyjdą Zeina i Hanna i moi rodzice.
- Ładnie przygotowałam stół? - Pięknie.
Cieszę się, że z nami zjesz.
Dziękuję. Miło poznać twoich przyjaciół.
Dziękuję, mamo.
Kiedy przyjaciele poznają rodziców, więź się zacieśnia.
Cieszę się, że przyszli.
Przegapiłaś wczoraj pokojowe przyjęcie.
- Tak? - Tak.
- Fajnie było? - Ciekawie.
Fajnie się zaczęło, a potem nagle
- zapanował chaos… - Tak.
- …i się porobiło. - Tak? Kto?
Safa była zła na LJ przez tę całą sytuację…
- Safa tam była? - Tak.
- Pod koniec. - Na sam koniec.
Cieszę się, że Safa poszła.
Wierzę, że chciała wyjaśnić sytuację.
Ebraheem chyba chciał być miły, ale wyszło na odwrót.
Zapytał: „Może niech Safa i Danya się pogodzą?”.
Potem nie wiem, co było. Nie mam siły na takie rzeczy…
- Głupota. - To było mocne.
I nagle było po, bo LJ zakończyła przyjęcie.
Naprawdę?
Myślę, że obecność Safy
u niektórych wywołała reakcję i pokazali prawdziwą twarz.
Skoro o tym mowa, rozmawiałaś z nią?
- Co jest między wami? - Rozmawiałyśmy i…
Potrzeba czasu.
Daj znać, jeśli potrzebujesz pomocy.
Chcę przyspieszyć ten proces,
gdzie Flip i Flap znowu się przyjaźnią.
Porozmawiamy o przyszłości. Kris, prawie rok jesteście po ślubie?
- Tak. - Chyba czas na dziecko.
Chcemy z Brianną mieć dziecko.
- Oby. - Tak.
Mama i Brianna rozmawiają o…
Tak…
…rzeczach, a ja trzymam się z dala. Macie może ocet?
Mam pod dostatkiem.
Mama Krisa, Gilda, powiedziała mi, jak urodzić chłopca.
W określonym czasie
trzeba wykonać pewne czynności z sodą.
Ale przestaliśmy mieć z tego radochę.
- Ocet, żeby mieć dziewczynkę. - Tak?
- Soda, żeby mieć chłopczyka. - Serio?
Tak.
Ta metoda wymaga kombinowania. A ja byłam wystarczająco zestresowana.
Będę szczęśliwa bez względu na płeć.
W Arabii mawiamy: „Cenniejszy od twojego dziecka?”.
„Twój wnuczek”.
- Tak. - Mój ojciec tak mawiał.
- Tak. - Racja.
Po iracku „lib al lib”.
- „Nasiono z nasiona”. - Tak.
Kiedy wylatujecie do LA?
- Jutro. - Przegapicie moją imprezę.
- Szkoda. - Przepraszamy.
Będzie ekscytująco. Jestem nakręcona.
To premiera Kayali, mojej marki perfum,
odkąd próbuję zyskać niezależność,
i cieszę się, że wszyscy przyjdą.
Jestem przejęta.
DOM EBRAHEEMA
To ostatni wieczór przed weselem.
Spędzam go z moją mamą, najważniejszą dla mnie osobą.
- Cieszysz się? - Trochę się stresuję.
Chcę, żeby gładko poszło. Nie chcę zgrzytów.
Tak.
Tego uczucia, że spędzę resztę życia
z osobą, która na mnie zasługuje,
nie da się opisać słowami.
Jesteś gotowa na wprowadzenie się synowej?
Tak długo czekałam.
Zawsze będziesz na pierwszym miejscu.
- Twoją pierwszą miłością. - Mamuś.
Cieszę się z tobą.
Ożenek syna niczego nie zmienia.
Zawsze byliśmy zżyci. W głębi serca wciąż jest dzieckiem.
W ogóle mi to nie przeszkadza.
Mam coś dla ciebie. Zdjęcia.
Zdjęcia?
W ten wieczór chciałem powspominać nasze wspólne chwile.
Wyciągnąłem zdjęcia z dzieciństwa.
- Czemu płakałem? - Byłeś zazdrosny.
Sytuacja się odwróciła. Mój pierwszy biznes.
- Z Ameerem. - Wheelies, tak.
Zdjęcie wyraża więcej niż tysiąc słów.
Dla mnie więcej niż milion.
Coś mi się przytrafiło, kiedy byłem dzieckiem.
W szkole byłem bardzo gnębiony.
Jako dziecko byłem gnębiony.
Mówili: „Ebraheem to maminsynek”.
Nie lubię, jak ktoś mi mówi:
„Ebraheem, to nie jest koszula dla mężczyzny”.
Czemu nie można nosić tego, co się chce?
Nie powiedziałem tobie ani Babie… W sumie nikomu, bo widzę ludzi,
którzy opowiadają o traumatycznych przeżyciach
i wykorzystują to jako broń, w sensie:
„Jestem taki, bo tego doświadczyłem”.
Tak.
Przypomniałem sobie o tym.
Już dobrze, kochany.
Zbudowałem coś na tym doświadczeniu i idę dalej.
Niczym się nie przejmuję.
Nie myśl o tym.
Tego już nie ma i nie będzie cię więcej męczyć.
Nic cię nie zrani.
Ebraheem się wzrusza, kiedy wspomina te sprawy,
ale mimo to odnosi sukces.
Nie widzę życia bez ciebie.
Ebraheem, wiesz co? Twój ślub niczego nie zmienia.
Jesteś w moim sercu i myślach.
Nigdzie się nie wybierasz. Twoje życie tylko na tym zyska.
Spędzenie dnia z mamą
to najlepszy wieczór kawalerski pod słońcem.
REZYDENCJA FAHADA I SAFY
Dzisiaj Fahad wylatuje do Indii.
Jestem zdenerwowana. Nie znoszę, jak wyjeżdża.
- Nie wierzę, że lecisz. - Mam pracę.
To zbyt wiele. Za każdym razem
nie ma cię kilka miesięcy. Mam małe dzieci.
- Chcesz zamieszkać w Indiach? - Nie.
Kategorycznie nie.
Nie wiem, czemu naciskasz, żebym tam zamieszkała.
Ciężko przemieszczać się z dziećmi.
Muszę myśleć o ich stabilności.
Uwielbiam Indie i podróżowanie tam
bez zaburzania naszego życia.
Nie można oczekiwać, że będziemy latać w tę i we w tę.
Wyremontowałeś farmę?
- Lecę sprawdzić. - Mówiłeś, że naprawisz.
Przecież muszę tam być.
Mamy rodzinną farmę.
Chcemy ją wyremontować, bo od śmierci mamy
nikt nie doglądał tego miejsca.
Może zabiorę tam Alinę i Ayanę, żeby było co wspominać.
Wiesz, jak się czuję, i tyle się ostatnio dzieje…
Nawet sprawa z Zeiną jeszcze się nie rozwiązała.
Spotkałem się z nią.
Porozmawia z tobą. Daj jej czas.
- Nie chcę… - To nie jest hop-siup.
…dawać czasu, przestrzeni i zgody na wyjazd.
Jestem tym przytłoczona.
Fahad wyjeżdża i nie pogodziłam się z Zeiną.
Czuję się samotna i wystawiona na atak.
Mam tam buty.
Zerknę sobie. Szukam czegoś podejrzanego.
Co robisz?
Sprawdzam.
Zawsze trzeba sprawdzać, zwłaszcza bagaż.
- Podejrzanie się zachowujesz. - Wcale nie.
Sprawdzam twoje rzeczy. Żona ma prawo.
Dziwne to jej zachowanie.
Nie mam pojęcia, czego szuka.
Pójdę pod nóż pod twoją nieobecność.
Na pewne rzeczy…
się nie zgodziłem i kropka. Nie obejdziesz tego.
Chcę przejść przemianę.
Będę wtedy szczęśliwsza. Musi się zgodzić.
- Nie chciałam, żebyś wyjeżdżał. - Lecę w związku z pracą.
To złośliwe zachowanie.
Lekarz tego nie zalecił. To siedzi w głowie.
Niczego więcej nie trzeba robić.
- Nie chcę, żebyś leciał. - Aniołku, nie mów tak.
Mogę lecieć z tobą?
Alina to mała księżniczka, a Fahad to jej król.
To jej prawdziwa miłość.
Więc kiedy wyjeżdża, nieważne, na jak długo,
jest mi ciężko, bo muszę ją czymś zajmować
i ciągle odwracać jej uwagę od tego.
- Przyjaciółka tatusia? - To ja.
Smucisz się, aniołku? Popatrz na mnie. Stań.
- Przyjaźnimy się? - Tak.
Wychowywanie dzieci w Dubaju
i podróżowanie do Indii nie jest łatwe.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Trzymaj się.
Muszę to pogodzić.
ABU ZABI – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
To najważniejszy dzień mojego życia.
Mój ślub.
Ślub musiał się odbyć w Abu Zabi. Moja żona stąd pochodzi.
Zaprosiłem przyjaciół, w tym Krisa.
Ale nie dał rady. Wyjechał z kraju.
To ten dzień.
Ebraheem bierze ślub. Wszyscy się cieszą.
Jest pan młody. Gratulacje.
W Emiratach i Zatoce Perskiej tradycją jest to, że na weselu
kobiety siedzą osobno.
Boże, błogosław im.
Zapewnij dostatek i dzieci.
- Dziękuję. - Cieszę się.
Dziękuję.
Twoja żona ma poważną pracę, tak?
- Pracuje… - W finansach.
Jak dacie sobie radę, kiedy będą dzieci?
Zrezygnuje, kiedy zajdzie w ciążę.
Razem z Moną zgadzamy się w większości kwestii.
Teraz chce odłożyć posiadanie dzieci.
Wiele rzeczy ją martwi, w tym praca.
My dzieci już mamy, a teraz żona chce zacząć pracować.
Wszyscy mamy ambitne żony.
Ale ważne jest zrozumienie, jak ta ambicja
wpasowuje się w wasze plany. Jeśli się to zaplanuje
i zawczasu uzgodni,
uniknie się wielu problemów.
Z chęcią siedziałem z przyjaciółmi
i rozmawiałem o kwestiach związanych z małżeństwem.
Ale dzisiaj liczysz się ty.
Będziemy cię wspierać.
Za chwilę zacznie się ślub.
Jestem podekscytowany. Wszyscy nie mogą się doczekać.
Będę świętować z Ebraheemem i Hamdah.
Bardzo się cieszę. Kocham radosne okazje, śluby, spotkania.
Właśnie przybyliśmy na ten piękny ślub.
Będziemy świętować z moim przyjacielem.
Ale ładnie.
W stylu Ebraheema. Czerń i biel.
Tylko szczęśliwe wydarzenia.
- Jak Bóg da. - Nie było cię u LJ.
Zadzwoniłam do Lojain i wszystko jej opowiedziałam.
Każdy szczegół.
Dziękuję Bogu,
że nie było mnie na tych wydarzeniach.
Uważam, że Safa
chciała być zabawna, wkładając tę sukienkę.
Napadła słownie na LJ z nastawieniem: „Przyszłam.
Chcę to zrujnować”.
Jak masz z kimś problem, rozwiążcie go na osobności.
Spotkanie grupowe
to nie jest miejsce na wytykanie się palcami.
- Robi się drama. - Rozdmuchana.
Dokładnie. Byłam zszokowana.
Mona szuka usprawiedliwienia dla Safy,
ale ciężko jest bronić przyjaciółki, która w ogóle nie ma racji.
Safa ma problem.
Myśli, że tylko ona jest bogata.
A nie jest.
Safa zapomina, że otaczają ją ludzie,
którzy niczego nie potrzebują i są bardzo zamożni.
Nikt nie powinien mówić tak o innych.
Zostawmy ten temat.
- Tak. - To ślub Ebraheema.
To twój przyjaciel. Chcemy się dobrze bawić.
- Dokładnie. - Co się stało, to się nie odstanie.
Jesteśmy na weselu Ebraheema i Hamdah,
więc trzeba się dobrze bawić, a nie tylko tak mówić.
Panna młoda wchodzi w… orszaku.
- Leć po żonę. - Równy gość.
- Teraz? - Leć.
Lecę po żonę!
Poszedłem z ojcem i wujkiem i bratem panny młodej,
żeby zobaczyć Hamdah w białej sukni.
Ogłasza się wejście pana młodego,
żeby kobiety mogły założyć hidżab.
To było wesele jak z bajki.
Mam wrażenie, że całe życie czekałam, aż się ożeni.
Dobrze razem wyglądają.
Bóg z nimi.
Podczas tańca zobaczyłem miłość i radość w jej oczach.
Zrozumiałem, że to moja żona i matka moich przyszłych dzieci.
Marzyłem o tym dniu i wyszło idealnie.
Bóg z wami i niech wam ześle szczęście.
Całą noc tańczyliśmy, jedliśmy pyszności i piękne słodkości
i świętowaliśmy z Ebraheemem i Hamdah.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Wybieram się do Mony.
Będzie tam jej mąż Hassan i Lojain Omran.
Z Moną, Hassanem i LJ jestem najbardziej zżyta.
Dziękuję za przyjście.
Zbliżyłam się do LO i LJ.
Postanowiłam je zaprosić
i porozmawiać o tym, co dla mnie ważne.
- Podobało wam się wesele? - Tak.
- Było fajnie. - Tak, bardzo.
Trzy raz wychodziłam za mąż i ani razu nie włożyłam białej sukni.
Naprawdę?
„Kiedy dziewczyna bierze ślub,
powinna włożyć białą suknię”.
Szkoda, że LO nie włożyła białej sukni.
Myślę, że każda kobieta
powinna mieć sesję zdjęciową, aby świętować tę chwilę.
Lojain, jak to jest mieć dzieci
i być tak zapracowaną?
Czułaś się ograniczona?
- I rozproszona? - Wcale.
Urodziłam córkę w wieku 17 lat.
Tak.
Syna urodziłam w wieku 19 lat. Było to w czasie egzaminów maturalnych.
Ale wiedziałam, że nic mnie nie powstrzyma.
Ukończyłam liceum, poszłam na studia…
Czułaś większą determinację?
Kiedy pojawia się dziecko, zmienia się poczucie obowiązku.
Również pogląd na życie i siebie.
- To prawda. - Dla mnie to było wyzwanie.
Stałam się silniejsza i to mnie ukształtowało.
I Bogu dzięki. Jestem z tego dumna.
Jak bardzo byłaś nieprzygotowana?
Nie da się przygotować albo nie.
- To się po prostu dzieje. - Powtórzysz?
Chcę być gotowa na wszystko.
Nic się nie zmieni. Będzie tak samo.
- Otrzymasz dar. - I życie będzie słodsze.
- Mam nadzieję. - Wszystko brzmi pozytywnie.
Faktycznie.
Musimy się wiele nauczyć, zanim zaczniemy się starać.
Hassan musi się nauczyć zmieniać pieluchy.
Wiecie co? Coś zaplanowałyśmy.
- Tak. - Wypróbujmy to.
- Tak. - O mój Boże.
Hassan bardzo chce być ojcem, ale ma sporo do nauki.
- Nie, to tylko ja. - Szybko poszło.
Mam dla Hassana maleństwo, które zrobiło dwójkę.
Czas nauczyć się zmieniać pieluchę.
O rety. No dobrze.
- Na pewno nie jest moje. - Nie tak trzyma się dziecko.
Miałam ciarki, kiedy widziałam, jak trzymał dziecko.
Gdybym wiedział, obejrzałbym filmik na YouTube…
- Nie. - …przed.
- Nie tak. Pod. - Nie tak.
- Pod? Tu? - Tak.
- Pod pupę.
- Nie umie zmienić pieluchy! - Nie!
Nie tak. Nie. Zrobiłeś… Nie w ten sposób.
Hassan zawalił sprawę.
Jeśli Mona chciała mieć dziecko, teraz przejdzie jej ochota.
Nie mogę trzymać tego sztucznego europejskiego dziecka.
- Kto da ci prawdziwe? - Przecież to zabawka.
Skupiam się na celu, a nie na tym, co pomiędzy.
Kiedy farsa się skończyła, odłożyłem to dziecko
i wyszedłem.
To wielkie szczęście mieć przy sobie męża.
Uzupełniacie się. Ja tego nie miałam.
Miesiąc po urodzeniu się Lany
mój mąż zmarł.
Tak.
Zawsze wyobrażałam sobie, że z mężem będę wychowywać dzieci.
Minęło siedem lat od śmierci mojego męża.
Muszę dać mu odejść.
Muszę od czegoś zacząć, jeśli mój związek ma mieć szansę.
Od jakiegoś czasu spotykam się z Hasnainem.
Łączy nas coś wyjątkowego,
mimo że związek na dystans nie jest łatwy.
- Jest kochana. - Tak.
- Szykuję dla niej niespodziankę. - Co takiego?
Cały rok nad tym pracowałam. Oby się udało.
O rety, stresuję się. Chyba wiem, o czym mówisz.
- Może. - To musi być to.
LO jest taka kochana.
Każda jej niespodzianka będzie przemiła,
taktowna i wspaniała.
Po tym, jak Bliss poprosił mnie, bym z nim wystąpiła,
poszłam się z nim spotkać w studiu,
żeby zrobić próbę głosu i tekstu.
- Cześć. - Co tam, LJ?
- Jak leci? - Jak tam? Dobrze?
Zobacz, z kim jestem. Z moim kotkiem.
Co tam, Lucky? Trzymasz Lucky'ego w Birkin?
Nie mogłam go zostawić. W domu nikogo nie ma.
Biedaczek.
Był sam w domu i patrzył na mnie
z taką słodką minką.
Postanowiłam go zabrać ze sobą.
- Jak idą przygotowania? - Dobrze.
- Znalazłem piosenkę. - Naprawdę?
Dobrze byłoby mieć coś świeżego, młodzieńczego…
- Tak. - …z dobrą energią.
Posłuchajmy paru…
- Podoba mi się. - Tak?
Pierwszy raz w studiu?
- Tak. - Serio?
- Na wszystko przyjdzie czas. - Nie ostatni raz.
To coś nowego i trochę się stresuję,
bo nie wiem, jak będzie brzmiał mój głos.
Załóż słuchawki. Zrobimy test głosu.
- Raz, dwa, raz, dwa. - Słyszysz mnie?
- Tak. - Dobra. A teraz trochę…
Trochę więcej.
Polećmy Polećmy wysoko
Skończyliśmy próbę.
- Czeka nas dużo pracy. - Dobry początek.
Najważniejsze jest to, że będziemy się dobrze bawić.
Tak.
Czuję, że LJ chce być artystką, więc jestem podekscytowany.
Dzisiaj świętujemy nowożeńców.
Zorganizowałam poweselny lunch
dla Ebraheema z przyjaciółmi i rodziną.
Cieszę się, że zobaczę Ebraheema i Hamdah.
Chcę ją lepiej poznać. Jest kochana.
- Jak się macie? - Jak na razie dobrze.
- Chcecie uczcić naszą parę? - Tak.
- Witajcie. - Cześć.
- Witaj, piękna panno młoda. - Gratulacje. Jak się masz?
Mogę coś powiedzieć? Mam dość świętowania Ebraheema.
Polecieliśmy do Al-Ula, było wesele, a teraz lunch.
Co jeszcze?
Chcę wam życzyć szczęścia na nowej drodze życia.
„Co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela”.
Niech wasze małżeństwo opiera się na tym cytacie.
Z Marwanem jesteśmy osiem lat po ślubie
i jesteśmy przeszczęśliwi…
Przesadzam. Każda para przechodzi…
To normalne.
Małżeństwo nie jest usłane różami.
Nie ma idealnego małżeństwa.
Każde doświadczenie kształtuje.
W końcu zyskuje się wzajemny szacunek.
I wtedy jest dobrze.
Postanowiłam coś ogłosić w czasie tego lunchu.
Jako niezależna kobieta… Mój mąż wie.
Lubię pracować na siebie i zarabiać pieniądze.
Razem z Ebraheemem otwieramy Besties Café.
Macie moje błogosławieństwo. Życzę powodzenia.
Niech Besties Café będzie najlepszą…
Niech otwiera własny biznes,
jeśli będzie w domu, kiedy jest potrzebna.
- Piątka. - Byłam w szoku…
Bliss w końcu wyraził zgodę.
To najlepsze uczucie na świecie.
Coś wam powiem.
Pracuję nad czymś jeszcze.
Bliss nie wie. Nie wiem, jak zareaguje.
Boję się, co powie.
O rety.
To mi przypomina mój ślub z Hassanem
i cały proces wyboru właściwego partnera…
- Nie jest łatwo. - Nie.
Zwłaszcza teraz.
- Tak. - Jest ciężko.
Ciężko znaleźć właściwego partnera.
Nawet jeśli wydaje ci się, że go znalazłaś,
nigdy nic nie jest pewne.
Pierwszy raz rozwiodłam się w wieku 18 lat i byłam w ciąży.
Większość kobiet nie zażądałaby rozwodu.
„Co powiedzą ludzie? Co powie moja rodzina?
Co z moimi dziećmi?” Jeśli nie jesteś szczęśliwa…
Myślałam o sobie i o dzieciach, kiedy będą dorosłe
i zobaczą nieszczęśliwych rodziców. Co to jest za życie?
Skutkiem rozwodu było to, że dzieci ze mną nie mieszkały.
Było sporo problemów. Obie rodziny się w to włączyły.
Było paskudnie.
Z obawy o dzieci
tymczasowo zrzekłam się prawa do nich.
Czemu mężczyźni żenią się cztery razy?
Cztery razy znajdują tę właściwą?
- Każdy jest inny. - Mój zmarły mąż ożenił się trzy razy.
To normalne.
- Wyjaśnię. - Chcę wiedzieć.
Poligamia istniała przed islamem.
Islam ograniczył to do czterech żon
- pod warunkiem bycia uczciwym. - „Pod warunkiem”.
Uczciwość wobec każdej z żon, co jest niemożliwe.
Zezwala więc i nie zezwala.
Islam dopuszcza posiadanie czterech żon.
Każdy warunek ma swoje standardy.
Jeśli żona nie może mieć dzieci,
możesz ożenić się z drugą kobietą i mieć z nią dzieci.
W tym wypadku doszłoby do porozumienia obu stron.
Tutaj muzułmanie, którzy mają cztery żony…
- Nie są uczciwi. - Tak.
Nie przestrzegają tego warunku.
Nie jestem przeciwna prawu szariatu.
Ale nawet ono ma swoje warunki.
Niestety większość mężczyzn,
którzy mają więcej żon,
robią to, bo wiecznie im mało.
Na zasadzie: „Mam jeść tylko kabsę?
Raz zjem kabsę, raz spaghetti”. Poważnie?
Mogę porwać Ebraheema i Danyę na dwie minuty?
- Zaraz wrócę. - Dobra.
Po akcji z Safą
może czas wrócić do misji pokojowej.
Może uda mi się namówić Zeinę i Ebraheema do rozmowy.
Zobaczymy, co powiedzą.
Wiecie, że Safa wszystko rujnuje.
To ona wszędzie sieje zamęt.
Wiem, że mieliście zgrzyt z Zeiną,
ale jeśli mamy wyciągnąć rękę na zgodę,
to do właściwej osoby.
I myślę sobie,
że najpierw trzeba iść do Zeiny.
Nie mam nic przeciw. Nie lubię mieć wrogów.
Ale nie za cenę swojej godności.
Też jestem za.
Jeśli przyjdzie pogadać, nie ma sprawy.
Jestem pozytywnie nastawiony na świeży start z Zeiną.
Dość. Nie warto. Naprawdę.
- Może pójdę… - Pogadaj z nią.
Odezwę się do niej.
- Jeśli zobaczysz ją u Mony… - Jest szansa…
…możesz zapytać, czy da się to naprawić.
Ktoś musi to zrobić.
Jutro jest przyjęcie Mony.
Niech ze sobą porozmawiają i to zakończą.
Mona zadzwoniła:
„Przejedziemy się i poprawię ci humor”.
Nie wiadomo, dokąd jedziemy.
- Cześć. - Hej, piękna.
- Cieszę się, że cię widzę. - Jak się masz?
- Tęskniłam. - Co u ciebie?
Dobrze. Teraz lepiej.
Ostatnio rozmawiałam z Zeiną u siebie w domu
i słyszałam w jej głosie tęsknotę za Safą.
- Co się dzieje? - Zabieram cię w wyjątkowe miejsce.
Naprawdę? Dokąd jedziemy?
- Zaraz ci powiem. - Dobra.
Zaskoczę Zeinę.
Podrzucę ją pod dom Safy. Muszą się pogodzić.
Co u ciebie?
Przygotowuję przyjęcie promocyjne.
To będzie wielka próba dla Kayali.
Bądźmy dobrej myśli.
Dokąd mnie zabierasz?
Do Safy.
Można się katapultować?
Mnie chcesz katapultować?
Przez chwilę czułam, że nie jestem gotowa.
Ale dość długo nad tym myślałam
i dam radę rozwiązać ten problem. Tęsknię za Safą.
Nie znoszę tego. Ta sytuacja mnie stresuje.
Chcę, żebyście się spotkały.
Powiedziałam, że to przyspieszę.
Dziękuję za podjęcie inicjatywy.
Mona rozumie, co to przyjaźń. Miała dobre intencje.
Jesteśmy.
REZYDENCJA FAHADA I SAFY
Jesteśmy pod domem Safy. Niech Zeina pójdzie tam sama.
Wierzę, że problemy rozwiązuje się za zamkniętymi drzwiami.
Zaskoczyła mnie. Ale ucieszyłam się, że ją widzę.
- Chodź. - Wejdź do środka.
Chodźmy tu usiąść.
- Wejdźmy. - Dzieci śpią? Chodź.
Usiądź.
- Co robisz? - Ale wygodnie.
Co robisz?
Jest późno. Szykuję się do spania.
A ona każe mi usiąść.
Miło czasem posiedzieć na ziemi.
- Stęskniłam się. - Było mi smutno, jak cię nie było.
Nie mam za wielu przyjaciół,
dlatego kocham i polegam na tych, których mam.
Co w ciebie wstąpiło? Od kiedy jesteś taka przyziemna?
Byłam zła, ale mimo to…
Chciałam, żebyś…
pomyślała o tym, co się wydarzyło.
Chcę tego uniknąć w przyszłości.
Poświęciłam dość czasu, żeby to przeboleć
i wrócić do tego, co było.
- Miło, że walczyłaś o naszą przyjaźń. - Wiesz, że cię kocham.
Jesteś moją przyjaciółką, ale i siostrą.
To była miła rozmowa.
Poczułam ulgę. Tęskniłam za nią.
- Fahad jest w Indiach. - Już? Mówił mi, że leci.
Jestem smutna. Nie znoszę, jak wyjeżdża.
Czuję się samotna.
Nie znoszę, jak nie ma Fahada.
Po porodzie moje hormony szaleją.
Potrzebuję więcej… miłości.
Chce, żebym tam zamieszkała.
Zastąpisz mnie hinduskim Flipem?
Farhaną.
Wszyscy się dowiedzą i zobaczą,
że Flip i Flap wrócili.
- Robimy wielki powrót? - Jaki powrót?
Mamy wylądować spadochronem lub helikopterem?
Kocham cię. Tęskniłam. Dziękuję.
- Ja też. - Kocham cię.
Flip i Flap wrócili!
CENTRUM FINANSOWE W DUBAJU (DIFC)
Dzisiaj premiera mojego nowego zapachu.
Tak!
To pierwsza premiera od momentu, kiedy powiedziałam,
że chcę być bardziej niezależna.
Czuję podekscytowanie, ale i presję,
żeby spełnić oczekiwania i je przebić.
Cieszy mnie widok niezależnej i silnej kobiety sukcesu.
Powinniśmy świętować razem z Moną
i ją wspierać.
Kochany. Jak się masz? Dobrze was widzieć.
Co słychać?
Zaprosiłam wszystkich.
Trochę się denerwuję. Ostatnim razem za dobrze nie poszło.
Oby dzisiaj ludzie
jedli lody, testowali perfumy i pozowali z uśmiechem.
- Ładnie urządzone. - Bardzo. Bóg tak chciał.
FLIP – FLAP
Zawsze jesteśmy na czas, ale tym razem się spóźnię,
bo zrobię wejście smoka.
To Flip i Flap.
- Witajcie! - Hej!
- Cześć! - Witajcie!
Jakby weszły Raya i Sakina.
- Flip i Flap powracają! - Wróciłyśmy!
Witajcie!
Myśleli, że nas poróżnią? Zgadujcie dalej.
Cieszę, że przyszłyście razem i znów się przyjaźnicie.
Dziękuję za włożony w to wysiłek.
Cieszę, że to pomogło Zeinie odnowić przyjaźń z Safą.
Chcę wznieść toast.
Dziękuję, że jesteście tu ze mną
i że każdy z was świętuje tę wyjątkową chwilę.
I za to, że Flip i Flap powrócili!
Tak!
Danya nie uniosła kieliszka, kiedy padło „Flip i Flap”.
- Za Flipa i Flapa! - Zdrowie.
Kogo to obchodzi? Dobra.
Mogę coś powiedzieć?
- Jasne. - Mów.
Cieszę się, że uczestniczę w tym wydarzeniu.
I że Zeina i Safa znów się przyjaźnią.
- Tęskniliśmy za wami. - Dziękuję.
Nie miałam nic złego na myśli,
kiedy wtedy to powiedziałam. Więcej tego nie zrobię,
mimo że zdarza mi się paplać bez zastanowienia.
Dostałam nauczkę.
Wiele dla mnie znaczy, że mówisz to…
Kocham cię.
…przy wszystkich. Dziękuję.
Przepraszanie kogoś nie ukazuje odwagi czy pewności siebie,
tylko świadomość czynu. LJ poradziła sobie koncertowo.
- Farhana, powiesz coś? - O mój Boże.
Nie chciałyśmy tego zrobić.
Myślałam, że się z tego pośmiejemy,
uspokoisz się, a nie wybiegniesz.
Nie wybiegaj następnym razem.
Więcej tego nie rób.
Zróbmy sobie zdjęcie w takim razie.
Zdjęcie grupowe. Wielka, szczęśliwa rodzinka.
Jestem zachwycona frekwencją.
Przyjęcie jest niesamowite. Są ze mną przyjaciele.
Ich wsparcie wiele dla mnie znaczy.
Witam wszystkich.
Chciałam wygłosić mowę i podziękować za przyjście.
To marzenie nigdy by się nie spełniło,
gdybym nie była w Dubaju.
W Dubaju spełniają się marzenia.
Jestem wdzięczna. Kocham was.
My ciebie bardziej!
To podbudowało moją wiarę w siebie. Podążam ścieżką,
gdzie jestem niezależna i skupiam się na sobie.
Nieważne, jak trudna będzie to podróż,
może liczyć na nasze wsparcie i miłość.
Siedziałam z Zeiną i Wadihem i tęskniłam za Fahadem.
Postanowiłam sprawdzić, gdzie jest.
- Co jest? - Czemu jesteś zła?
Mam lokalizator.
Aplikację, gdzie możesz kogoś śledzić.
Mam aż trzy. Zabezpieczam się. Jestem lwicą.
- Mam lokalizator. - Tak.
Fahad jest w złym miejscu.
Wraca do tej lokalizacji. Pierwszy raz ją widzę.
Sprawdzam, kiedy i dokąd idzie.
Jeśli nie odbierze, to drama murowana.
Zawsze jest w Mumbaju. Czemu jest poza miastem?
Może ma tam spotkanie.
Zaczęłam panikować, bo długo znam Fahada.
Wiem wszystko i znam każdy jego ruch.
- Zabawna jesteś. - Co was śmieszy?
Nie popieram śledzenia kogoś. To nie jest zdrowe.
Mamy cię z nim skłócić? Dobra. Zostaw go.
- Na pewno cię zdradza. - Nie wspomniałam o romansie.
Nie chodzi o ukrywanie czegoś, tylko o wiedzę.
Taka aplikacja jest bardzo zdrowa.
Tak funkcjonuje nasze małżeństwo.
Chyba to wyolbrzymiasz.
Mówiłem, że to bzdura. Nie była zachwycona.
Może poszerza działalność? To nic takiego.
- Po co się stresujesz? - Po porodzie mi odbiło.
Czuję, że nie jestem dość dobra.
Stresuję się, bo jestem od niego zależna.
Zaczęłam szukać więcej uwagi.
Po drugiej ciąży
nie wiem, co we mnie wstąpiło, ale…
Zaczęłam szaleć. Sama nie wiem. Coś…
To nie depresja poporodowa, tylko obsesja.
- Masz aktualną wizę? - Jaką?
- Do Indii. - Mam wielokrotnego wjazdu.
- Rezerwuję lot. - Co? Dokąd?
Co w nią wstąpiło? Oszalała.
Naprawdę myśli, żeby tam polecieć?
Żeby zobaczyć, gdzie jest Fahad,
bo przez 45 minut lokalizator pokazywał inną lokację?
Nie rozumiem.
Już. Jutro o 14.20.
Bilety są. Wiza Zeiny i moja też.
Lecimy do Mumbaju.
- Co tam? Wszystko dobrze? - Tak. Relaksujemy się.
Wpadłem na pomysł, żeby pogodzić Zeinę i Ebraheema…
To może być to. Czas zakopać topór.
Kazałem Ebraheemowi poczekać na zewnątrz,
żeby porozmawiali poza przyjęciem.
Zeina.
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Możemy pogadać? - Jasne.
- Wyjdziemy? - Nie tu?
- Na osobności? - Tak.
Musiałem skłamać, bo inaczej nic by z tego nie wyszło.
A moje oczy widzą Hulka Ebraheema.
To nie jest zasadzka.
Może uda się to rozwiązać.
- Nie ma sprawy. - Nie prosił, żebyś…
To był mój pomysł, a nie jego.
Zeina jest arogancka,
bo ja mam szczere zamiary.
Przynajmniej próbowałem. Jak się uda, super, a jak nie…
- Usiądziemy? - Jasne.
To nie wy jesteście w szpilkach.
- Pójdę po krzesła. - Zmartwiłem się.
Usiadła z nimi, a ja obserwowałem.
Chcesz coś powiedzieć?
Czuję, że sprawa się za mocno rozdmuchała.
Może dlatego, że zwlekaliśmy z tą rozmową.
Zawsze chcę dobrze. Tak wychował mnie tata.
Wszyscy pochodzimy z dobrych rodzin.
Liczą się nasze czyny i to, czy ludzie nas za nie szanują.
Nie zaczął rozmowy z dobrą postawą.
Zaślepia go duma i ego.
Mimo to byłam cierpliwa i chciałam go wysłuchać.
Myślę, że oboje za sobą nie przepadamy.
Nigdy nic do ciebie nie miałam, dopóki mnie nie zraniłeś.
I nie przestałeś.
Nie można tego lekceważyć. Zranił mnie.
Będziesz dla mnie pracować. Kupuję twoją firmę.
Nie jest na sprzedaż.
- Hej! - Przestańcie.
Przeprosił.
Pragnę przeprosić.
Jego czyny nie szły w parze z jego przeprosinami.
Przyjęłam przeprosiny.
Zszedłeś ze sceny i cię przytuliłam.
Miałam łzy w oczach, bo naprawdę mnie to bolało.
Uścisnąłeś dłoń mojego męża.
Wtedy zacząłeś zmieniać zdanie i mówić coś innego.
- Myślę… - Zostawmy to.
Staram się pogodzić Zeinę i Ebraheema,
ale kiepsko to wygląda.
Chyba pamięć cię myli.
- Niech skończy. - Byłem…
Mamy to udokumentowane.
Rzuciła mi podłe spojrzenie. Kiedy tak robi,
wiem, że ma złe zamiary i szuka kłopotów.
Danya też padła ofiarą.
Zostawmy to za sobą, bo to stare…
To nie stare dzieje,
bo jeśli tak przedstawiasz istotę problemu,
- gdzie wierzysz… - To opinia innych.
- Zeenia, posłuchaj… - Zeina, a nie Zeenia.
„Zeina”.
Nie możesz narzucać komuś swoich przekonań.
- To moja opinia. - Kiepsko to wygląda.
„Co się tam dzieje?” Ego komuś urosło.
- Naprawdę chciałaś… - Żebyś z nim pogadała. Co się stało?
To nie jest osoba, którą opisywałaś.
Dotarło do mnie, że taki jest Ebraheem.
Nie chcę cię przekonywać…
Tak go postrzegam, bo widzę go na wylot.
- Co ci zrobiłam? - Nic, poza tym problemem.
Jakim problemem? Wpadłeś do mojego biura…
Mój odwet był mocny, ale musiał taki być,
bo chroniłem swój biznes i wizerunek.
- Poczekaj. - Nazwałeś mnie suką!
Czekaj.
- Nazwałeś mnie suką! - A co to znaczy?
- Ludzie. - Słuchaj.
Ebraheem!
Co to znaczy?
Zadałeś pierwszy cios, ja zadam ostatni.
- Nie wie, co to znaczy. - Zaczyna mnie wkurzać.
Nie był gotowy na przeprosiny. Trzeba było go ustawić.
- Chcesz coś zrobić? - Co?
- Chcesz coś zrobić? - W przemocy szuka rozwiązania.
Nie. Nic nie zrobię.
Teraz akcja między Ebraheemem a Hanną.
Chcesz być mężczyzną? Dawaj.
Chroń żonę.
Ja, Ebraheem Al-Samadi,
będę bronił swojego aż do śmierci,
o ile wiem, że mam rację.
Napisy: Joanna Kazimierczak