- Wkurzasz mnie. - Chcesz coś zrobić?
- Zeina. - Oto Ebraheem.
Na zewnątrz jest kłótnia.
Kłótnia?
Prawdziwy Ebraheem. Każdy widzi.
Taka prawda.
- Obstaję przy swoim. - Nazwałeś ją suką.
Chroń żonę. Zrób coś.
Za późno na chojrakowanie.
Trzeba było wcześniej. Ale jak chcesz, to czekam.
Chętnie ci pokażę prawdziwego mężczyznę.
Bez urazy, ale dość tego.
Dość.
Nie tknąłby cię palcem.
- Taki jest Ebraheem. - Tak, to ja.
Pokazał prawdziwe oblicze.
HANNA AZZI
Zaczął być agresywny.
- Proszę… - Wyjdźmy na…
Nie chciałam się w to mieszać.
Ebraheem umie się bronić. Ma język w buzi.
Ja tak samo.
Chce podreperować wizerunek.
Hanna, dość.
Znalazł się wielki menadżer hotelu.
- Dość. - Idź.
A ty barista.
Każdy jest inny. To ogromna różnica.
Nie jesteśmy tacy sami. Nie porównuj się do mnie.
- Ej… - Wstydź się.
- Spokojnie. - Proszę… Co to ma być?
- Słuchaj. - Zeina…
Nie widziałam.
Nie chciałam. Proszę was, dość.
- Robi się coraz gorzej. - Pogadajmy o tym.
Nie. Wszystko się skomplikowało.
Byle jak przeprosiłeś na scenie.
- Uścisnąłem… - Nieprawda.
Z nim rozmawiam. Nie wtrącaj się.
Nie wytykaj go.
Co tam się wydarzyło?
Mój mąż się kłóci. Co robić?
Nie. Chciał pomóc im się pogodzić.
Chciał doprowadzić do zgody.
Ale czuję, że Ebraheem coś powiedział.
- Ludzie. - Nie odzywaj się.
- Daj mi dokończyć. - Hanna.
Chcesz być mężczyzną?
Ebraheem mnie rozczarował.
Myślałam, że się zmienił i chciał, żeby było lepiej.
Powiedz swoje. Dawaj.
- Boże. - Przeprosiłeś.
- Zeina cię uściskała. - Zabierz go stąd.
Ona krok, a ty dziesięć.
- Tak. - Tak?
- Co było potem? - O co ci chodzi?
Nie dotrzymałeś słowa.
- Nigdy się nie zmienisz. - No i?
Oszukałeś mnie.
- Oszukaj znowu… - No i?
- …idioci z nas. - No i?
- Czego chcesz?
Przestańcie. Nie próbujcie nas pogodzić.
Nie chcecie o tym pogadać?
Nie słuchasz. Jak małe dziecko.
- Co się stało? - Zostaw nas.
Nie gadam z tobą.
Ebraheem ma kompleks niższości.
Szuka uwagi. Daj nam spokój.
- Kanalia. - Nie chciałam tego.
- Wybacz, Hanna. - Co z przeprosinami?
Ktoś mnie wytyka palcami, to muszę się bronić.
Dla mnie to nie koniec.
Nie udaje się czegoś,
a potem robi coś innego, bo to hipokryzja.
Byłeś gotowy przeprosić.
- A po co usiadłem? - Jak więc… Moment.
Koniec z misją pokojową. Od razu mówię.
Nie będzie rozejmu. Koniec.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
- Masakra. - Chciał wszcząć bójkę.
- Mogłeś go walnąć. - Nie.
- Przestań. - Wiem, ale zasłużył sobie.
W dupie mam rozejm, jego i ich.
Nie rozmawiamy z nimi. Koniec.
Zeina i Ebraheem się nie pogodzą.
To przegrana sprawa. Nie udało mi się nic osiągnąć.
Czuję się jak idiotka, że w ogóle próbowałam.
Nie chcę przeprosin na osobności.
Jak chce się pokazać, niech przeprosi publicznie.
Przeprosił przed setkami osób.
I zrobił to, żeby poprawić wizerunek.
Jak ktoś zaczyna wytykać mnie palcami…
Jeśli będę zapędzony w kozi róg,
zacznę gryźć, bo nie przychodzi się,
pomiata mną i okazuje wyższość…
- On nic nie znaczy. - Dobrze.
Zeina zaczęła. Jestem Ebraheem. Mam język jak brzytwa. Uważaj.
Rzuć kamieniem, a wystrzelę pocisk. Kochana, jestem Ebraheem.
Nie masz do czynienia z dzieckiem ani z Hanną.
Jakby chciał, to by coś zrobił, ale nie mógł.
Nie chcę go widzieć na oczy ani siedzieć przy jednym stole.
Koniec kropka.
- Wiesz lepiej. - Kropka.
Ebraheem chce przeprosić, ale nie chce.
I słabo wyszło.
Mogę go widywać na imprezach towarzyskich.
To on zadrży, nie ja.
Dam na Twittera: „Ebraheem kasuje Zeinę”.
Skasowałem ją. Mam to gdzieś.
Ebraheem Al Samadi.
To syn króla i królowej.
To czyni mnie księciem.
A ty jesteś tylko złą przyrodnią siostrą Kopciuszka.
Myślałam, że po ślubie Ebraheem
trochę się zmieni.
Ebraheema nie można lekceważyć.
Niełatwo się z nim dogadać.
„LJ” LOUJAIN ADADAH
Jest moim przyjacielem, ale widać, że nie ma dobrych zamiarów.
Najpierw mówi się coś miłego, a potem wrednego.
Mówiąc: „Nie znosisz mnie i ja ciebie też”,
niewłaściwie zaczynasz.
Zeina…
Jakby dostała od niego z liścia.
Kiedy daje się komuś szanse,
ale ta osoba nie chce się zmienić
albo ego jej na to nie pozwala, trzeba przestać.
- Zamknąć rozdział. - Tak.
Niektórych ludzi uważałam
za godnych szacunku, uznania, wysiłku i czasu.
Ale wystarczyło jedno zdarzenie
między nimi a kimś innym, żeby ich przejrzeć
i zrozumieć, że dałam się nabrać.
Widziałam ich powierzchownie
i okazało się, że było to mylące.
Ebraheem.
Chcę pogadać z Ebraheemem.
Chciałam zrozumieć, jak do tego w ogóle doszło.
- Na czym stoimy? - To zależy od ciebie.
- Nie nastawiałbym cię przeciw. - Wiem.
Jeśli Safa martwi się o przyjaźń z Zeiną, niech do niej leci.
Stracę na zakończeniu relacji z Safą?
Wręcz przeciwnie, zyskam.
- Chcę się pogodzić. - Wcale tak nie wygląda.
Jak ktoś chce być wrogiem, proszę bardzo.
Głupio mi teraz, bo czułam,
że on się zmienił.
Oto prawdziwy Ebraheem.
Fahad jest w Indiach.
Patrzę na apkę. Nie ma go w Mumbaju.
Dzwonię, ale nie odbiera.
A teraz lecimy do Mumbaju.
Po akcji na przyjęciu Mony
nie wierzyłam, że lecimy do Indii.
Myślałam, że tylko przesadzała.
Bardzo się cieszę.
Czasem do szaleństwa potrzebne jest towarzystwo.
Jestem tu przez Safę. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
MUMBAJ – INDIE
W końcu w Mumbaju. Jedziemy do hotelu.
- Razem podróżujemy. - Flip i Flap.
Potrzebowałam czasu dla siebie.
Ja też. Cała ta drama z Ebraheemem…
Tak znieważyć Hannę.
I ta zielona maź na włosach. Wyglądał jak ogórek.
Mój mózg przestał rejestrować.
Jedna drama za drugą. Nie wiem, co się dzieje.
Nie znam tego Ebraheema.
- Boże. - Co?
Nie mogę go znaleźć.
Coś jest dziwnego w tej lokalizacji.
Dlaczego jest poza Mumbajem?
- Połamiesz paznokcie. - Czemu tam jest?
Przez tę apkę Safa ma paranoję.
„Wyszedł. Nie wyszedł. Wrócił. Odwrócił się”.
Zaraz mnie coś trafi.
Wszystko bierzesz pod uwagę?
To znaczy co? Jestem jak helikopter.
- Wyjaśnię… - To znaczy?
To znaczy, że zawsze powinnam…
Helikopter krąży.
Taka żona zawsze tam jest.
Niedaleko. Krąży dookoła.
Upewnia się, żeby mąż nie spojrzał gdzieś indziej,
bo ciągle nad nim czuwasz.
HOTEL OBEROI – MUMBAJ
W końcu dotarłyśmy do pięknego hotelu.
Mnie i Zeinę oznaczyli czerwoną kropką.
Wyglądałyśmy bombowo.
Fahad się ze mną ożenił, bo jako Hinduska wyglądam bosko.
Cudownie nas przyjęli.
Zaprezentowali swoją kulturę.
Jutrzejszy dzień będzie jeszcze dłuższy.
Fahoud, idę po ciebie.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
LO zadzwoniła, bo chciała pogadać
o tym, co się stało na przyjęciu z okazji premiery.
Idziemy na wrotki. Ale się cieszę.
- Jak się masz, kochana? - Dobrze.
- Podobało ci się? - Bardzo.
Jak wrażenia? Poznałaś nowych ludzi?
Dubaj jest mały. Wszędzie ci sami ludzie.
To prawda.
Miło było zobaczyć pogodzone Zeinę i Safę.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Ale słyszałaś plotki, co nie?
Nic nie słyszałam.
- Zrobiła się drama. - Co się stało?
Między Ebraheemem a Zeiną. Bliss chciał ich pogodzić.
Wyszli na taras i nagle
sprawa się pogorszyła.
- O rety. - Tak.
Dobrze, że nie zauważyłam i że stało się to na koniec.
Tak.
Chciałam wiedzieć, co Mona usłyszała.
Nie zdawała sobie sprawy.
Zdarzenie nie wpłynęło na przyjęcie.
Zaczynamy?
- Tak, chodźmy. - Bóg z nami…
Denerwuję się.
- Wszystko dobrze? - Na razie.
Na razie tak.
Do roboty.
W końcu zorganizuję pokaz mody.
- Ale się cieszę. - Jak Bóg da.
Ja też.
Długo myślałam nad linią ubrań.
To moje pierwsze marzenie
od szkoły podstawowej.
Nauczyć się szyć i projektować ubrania,
aby ostatecznie stworzyć własną linię.
Nadszedł czas.
ZA BIAŁYM KRÓLIKIEM
Przegapię urodziny Krisa.
- Będziesz w Londynie? - Tak.
- Zgadza się. - Idziesz?
Oczywiście.
Przegapię przyjęcie-niespodziankę,
którą urządza Brianna.
Ale muszę wrócić na pokaz mody Lojain.
Tego nie przegapię.
Już nie wiem, kto się z kim kłóci.
Pogubiłem się.
Ale wiem, że zbliża się moje wydarzenie
i na tym muszę się skupić.
Jadę z Danyą spotkać się z Eve, moją dobrą koleżanką.
Pracuje w radiu.
…z Eve po sukces.
Mamy dla was coś wyjątkowego.
Zaproponowała, że w całym kraju ogłosi
mój koncert.
Jeśli chcecie poimprezować,
moi goście specjalni opowiedzą wam
o największej imprezie w ZEA.
Pokochacie ich. Za chwilę na Channel 4.
Jak się masz?
Witajcie.
- Pięknie wyglądasz. - Jak leci?
Dziękuję.
- Wszystko gra? - Rodzina.
Znam Eve od bardzo dawna.
Sporo osób nie wie,
że razem prowadziliśmy program radiowy.
Channel 4 na 104,8. Dziś jest wyjątkowy dzień.
Jeśli słuchacie, mówi do was Eve,
DJ Bliss i Diva Dee.
Dziękuję.
- Co u was słychać? - Wszystko dobrze.
Dzień jest wyjątkowy, bo chcesz ogłosić coś ważnego.
- Zgadza się. - Co jest grane?
Tego jeszcze nie było. DJ z Dubaju jest gwiazdą koncertu.
Koncert DJ Blissa i przyjaciół…
- Piąteczka! - Naprawdę.
Na ten moment pracowałem całe życie.
To mój występ. Koncert DJ Blissa.
Jestem podekscytowany.
Chcę też pozdrowić Danyę, bo również jesteś tego częścią.
- Dziękuję. - Bez ciebie nie ma jego.
Czuję, że na ten koncert, który organizuje,
Bliss pracował całą swoją karierę. Jestem z niego dumna.
Wspierasz swojego męża. A on ciebie?
Posprzeczaliśmy się na temat tego, co chcę robić.
Nie wspierał mnie.
Ale z czasem i po przekonaniu go
okazał wsparcie.
Danya pracuje z Ebraheemem
i rzadziej ją widuję,
ale otrzymuję od niej wsparcie,
z tego, co widzę, więc jest dobrze.
Słyszałam, że będzie niespodzianka. Jaka?
- Ogromna. - To…
Powiesz, co to?
Powiedzmy, że będziecie miło zaskoczeni.
- Wspaniale was gościć. - Dziękuję.
Nikomu nie powiedziałem. LJ wystąpi na koncercie.
Co za niespodzianka?
- Nie powiem. - Co to?
Lubisz niespodzianki.
Tak, ale lubię też się na nie przygotować.
Jaka jest twoja niespodzianka?
Co? Jest o mnie.
W tajemnicy planuję premierowe wydarzenie
z okazji nowego biznesu i nikt o tym nie wie,
bo nie wydaje mi się, żeby Bliss był zadowolony.
Po tylu spotkaniach
muszę znaleźć kogoś, kto ma takie same przekonania.
FARHANA BODI INFLUENCERKA
Idę na spotkanie z mężczyzną od Azry.
Co mam do stracenia?
- Cześć. - Jak leci?
- Dobrze. - Mohammad Ali.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Dobra.
- Jak masz na imię? - Nie znasz?
Nie. Zapominam takie rzeczy.
- No ale nie wiesz? - Nie pytałem.
Może tylko udaje, że nie wie.
- Weź telefon. - Po co? Jesteś tu.
Wygoogluj mnie.
Zapomnij. Ta rozmowa już była.
- Dobra. - Dobra.
Mam na imię Farhana.
Był dość arogancki,
ale przystojny, więc dałam mu szansę.
Opowiedz mi o sobie.
Jestem bokserem. Walczę za pieniądze.
- Nie wyglądasz. - Wygoogluj mnie.
- Długo mieszkasz w Dubaju? - Prawie 20 lat.
Fajnie. Ja prawie 16.
Ale nie wychodzę na miasto.
Wydajesz się być osobą, która nie przejmuje się
wyglądem ani modą…
- Nie podoba ci się moje ubranie? - Nie to powiedziałam.
Nie lubię się chwalić. Umiem się modnie ubrać.
- Serio? - Tak.
Spodziewałam się faceta
w ładnej koszuli i spodniach.
Nie przeszkadzał mi jego wygląd. Pasował do niego.
Opowiedz o sobie.
Mam siedmioletniego syna. Jest całym moim życiem.
Byłem w związku z samotną mamą.
Sęk w tym,
że dziecko jest na pierwszym miejscu i musi tak zostać.
Jaki jest twój typ? Podoba ci się mój styl?
- Ludzie tacy jak ja? - Ładnie wyglądasz.
- Tak. - Ciekawe.
Wydajesz się spoko.
Na początku myślałam, że jesteś arogancki.
Nie wiedziałam, czy jesteś w moim typie,
choć dość dobrze nam się rozmawiało.
Ale dobrze się zapowiada.
Chciałabym cię lepiej poznać. I zobaczymy.
Poznamy się i zobaczymy.
- Może być. - Tak.
Najpierw dam mu szansę na przyjaźń.
A potem zobaczymy.
MUMBAJ – INDIE
To nasz drugi dzień w Indiach.
Mam się spotkać z Safą na śniadaniu
i ustalić, co zrobimy z naszą misją zlokalizowania Fahada.
- Dzień dobry. - Co to?
Nagle w holu widzę tygrysicę.
Poważnie?
- Trzeba się wtopić. - Też coś mam. Patrz.
Tak nas nie rozpozna. Kto wie?
W razie gdybyśmy na niego wpadły.
Zrobimy tak. I podejdziemy do niego tak.
- Chcesz zobaczyć mój? - Pokaż.
Nie.
Nic nie zobaczysz.
Ten strój już jest wykupiony.
Czyli nie tylko ja tak robię.
Inne kobiety też pewnie zakrywają twarz
w takim kombinezonie, żeby złapać mężów.
Fahad do mnie napisał.
„Tęsknię. Musiałem wyjechać”.
Zastanawiałam się, czy mu powiedzieć, że tu jestem.
Nie. Pomyślałaś o tym, jak zareaguje?
Nie. Wczoraj nie mogłam przez to spać.
Może się wkurzyć?
- To mój pierwszy raz. Nie wiem. - Zależy, co robi.
Raczej chodzi o to,
czy uzna to za niespodziankę,
- czy brak zaufania. - Zasadzka.
- Czemu wyjeżdża z Mumbaju? - Dokąd? Jak daleko?
Dwie godziny drogi.
Jedzie i jedzie. Dokąd?
Ma stać w miejscu?
Fahad to góra albo drzewo? Nie rozumiem.
Weźmy coś do jedzenia.
- To dla nas? - Tak.
Odniosłam wrażenie, że będziemy siedzieć i obserwować,
aż zauważymy Fahada.
Mam śniadaniówkę.
Nie pójdę głodna i bez energii na misję.
Misja rozpoczęta.
Proszę prosto.
Prosto.
Tutaj był wczoraj,
a teraz jest gdzie indziej.
Muszę wiedzieć, co to za inne miejsce.
Są obok siebie.
Rozumiesz?
Czemu nie stoisz w miejscu? Idę po ciebie, Fahoud. Czekaj.
Tak.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
- Jak tam? - Witam.
Cześć.
Zbliża się koncert na Coca-Cola Arena.
Piosenka jest gotowa.
Teraz LJ musi poćwiczyć taniec. Jestem podekscytowany.
Cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
Dzisiaj widzę tylko błękitne niebo
LJ wychodzą ruchy taneczne.
Umie tańczyć.
Występuje z mikrofonem. Wspaniale.
Popatrz tylko, LJ.
- Wspaniale. - Dziękuję.
Myślisz, że w takim tempie zdążymy się przygotować?
Prawie codziennie mamy próby. Powinno być dobrze.
Jestem podekscytowany.
Dobrze idzie. Fajnie.
To będzie świetny występ.
Nie mogę się doczekać.
- Dałaś czadu. - Przyznam,
że wkręciłeś mnie w coś, co jest moją pasją.
- Ale wspaniale, LJ. - Dziękuję.
Zawsze lubiłam występować,
ale nikomu nie mówiłam.
Trzymałam to w tajemnicy.
Nie możesz powiedzieć ekipie…
Nikomu nie powiem.
Ale jestem tak podekscytowana, że chcę.
Nic nie powiem. Obiecuję.
Co u ciebie słychać? Po tej sytuacji na przyjęciu Mony.
No wiesz…
To był fatalny pomysł.
Nie wiem, czemu chcę być rozjemcą
i pomóc ludziom się pogodzić.
Niech trochę ochłoną.
Jeśli będą chcieli, pogodzą się. Są dorośli.
Ten rozdział chyba jest zamknięty.
Mam dość. Nie będę rozjemcą.
Jak ktoś chce się godzić, niech robi to sam.
A tak w ogóle, co się dzieje z Danyą?
Nie mam pojęcia.
Szykuje jakieś wydarzenie i mówi, że to niespodzianka.
- Nawet nie wiesz? - Nie.
- Serio? - Tak.
Naprawdę nie wiem.
Powinienem, nie? Jestem jej mężem.
To będzie kilka dni przed koncertem.
Mówiłem, że nie chcę żadnych niespodzianek.
Nie chce mi powiedzieć, ale…
Partnerzy i kochankowie powinni razem coś budować
i się wspierać, a nie mieć tajemnice.
Chcę powiedzieć, że rozumiem Blissa
i to, co powiedział, ma sens.
KARJAT – INDIE
Gdybym pojawiła się w aucie,
Fahad wiedziałby, że ktoś nadjeżdża.
Dlatego zorganizowałam tuk-tuk.
Zwykła autoriksza… gdziekolwiek on jest.
Halo.
Cześć.
- Tutaj? - Tak.
Szybko.
Raz-dwa.
- Co znaczy „jildi”? - „Szybko”.
No to jedziemy.
Szybko.
TOOTH MOUNTAIN – OŚRODEK WYPOCZYNKOWY
Imran i Rishi byli moimi świadkami na ślubie.
To moi przyjaciele z dzieciństwa.
Cieszę się, że ich widzę.
Kiedy byliśmy mali,
razem z braćmi i siostrami jeździliśmy do Kandli,
bo była niedaleko Bombaju.
Mamy wiele wspomnień.
Nikt tam nie był od dobrych ośmiu lat.
Twoja rodzina tam nie była.
Jeżdżę obok, ale nie tam.
Tata założył gospodarstwo.
Nikt go nie doglądał, więc popadło w ruinę.
Pomyślałem, żeby je wyremontować.
Imran zasugerował odwiedzenie ośrodka w Karjat,
żeby obejrzeć tamtejsze domy.
Może spodoba nam się architektura.
Ciężko namówić Safę, żeby odwiedziła Bombaj.
Ciężko mi zostawiać ją w Dubaju.
Nie chce być sama, a moje podróże są za długie.
Boi się tego, co nieznane.
Nie chce się czuć zagubiona. Nie wiem, o co chodzi.
Boże, jesteśmy. Tu.
Chcę tu przylecieć z dziećmi i pokazać im Bombaj.
Zabierz tu Safę i dzieci na wakacje.
- Niech też podejmuje decyzje. - Stój.
To było dziwne. Co Fahad tam robił?
- Co on robi? - Chyba ubija jakiś interes.
Nie chciałam, żeby mnie od razu zobaczył.
Chciałam zobaczyć, po co tam jest.
Kim jest jego świta? Co tu robi?
Nie chodzi o Safę.
Dzieci muszą zobaczyć, skąd pochodzą.
- Czemu zawsze chodzi o Safę? - Co on robi?
Może negocjuje?
Nie mogłam tego znieść.
Chcę wiedzieć, o co chodzi. Co robisz?
Poszła tam.
Ktoś tu idzie. Jakiś zwierz za tobą.
Co to, kurna, jest?
Rozpoznaję torebkę tego zwierzęcia.
Co tu robisz?
Co się dzieje? Kto to?
Kochana, kupuje dom.
To jest Safa, ale co ona tu robi?
Co to ma być? Mogłaś powiedzieć. Odebrałbym cię z lotniska.
- Kto jest z dziećmi? - Moja mama.
Chce mnie tu przenieść.
- Cześć. - Naprawdę?
Zeina patrzy na mnie,
jakbym zdradzał żonę czy coś.
„Witaj”. Co to w ogóle ma być?
- Pomagacie mu kupić dom? - Chciał zobaczyć projekt.
- Zainspirować się… - Bo chce tu zamieszkać.
O mój Boże.
Wiedziałam, że się tu przeniesiesz.
Nikt tu nie zamieszka. Wyluzuj.
- Po co tu jesteś? - Zeina, wyjaśnij.
Obym nie straciła zaufania Fahada.
- Kto jeszcze tu jest? - A kto ma być?
To kwestia wiedzy o wszystkim.
Muszę wiedzieć o wszystkim, co robisz.
- Uspokój się. - Zobacz, czy ktoś tu jest.
- Myślisz, że kogo tu znajdę? - Co jest?
- Witam. - Sami mężczyźni.
Przecież to Fahad. To miły facet.
Kocha swoją rodzinę i żonę. Co my tu robimy?
Rozpoznałem tylko jej torebkę.
Zobaczyłem i wiedziałem, kto to jest.
Takie torebki nie są popularne w Bombaju? Nie wiem.
Chyba jej hormony szaleją. Nie umie się połapać.
Nie ma pojęcia, po co tam jesteśmy.
- Czemu sam decydujesz? - Nikt nie decyduje.
Wiem, co kombinujesz. Nie jestem głupia.
Czemu co chwilę jesteś poza Mumbajem?
Nie masz kompleksów. Skąd to zachowanie?
Śledzenie jest w razie nagłego wypadku…
Jak nie odbierasz, to jest nagły wypadek.
Nie jest.
Nagły wypadek jest wtedy, kiedy wsiądę w samolot i zniknę.
Nie żałuję, że ma dostęp do aplikacji.
Nie jest po to, żeby mnie tropiła z koleżankami.
To nie jest zdrowe i nie warto tak robić.
Oglądam architekturę. Mam gospodarstwo w Kandli.
- Chcę zrobić remont. - Podpisałeś coś?
Dasz mi skończyć? Dość tego.
Gospodarstwo jest w Kandli,
więc chciałem poszukać inspiracji,
żeby ładnie je wykończyć.
Rano rozmawialiśmy. Myślisz, że tak wypada?
Nagle się pojawiasz i nie mówisz mężowi?
- Czemu coś ukrywasz? - Nic nie ukrywam.
Mówiłem ci, że gospodarstwo jest zapuszczone.
Mówiłem ci.
Nie wiem, o co chodzi.
Jest świetnym ojcem i mężem.
Nie zrobił nic, żebym tak się czuła. To ja.
Czuję potrzebę wiedzieć o wszystkim.
Skończ z tym zachowaniem.
- Co to za strój? - To miał być kamuflaż.
- Kamuflaż? - Miałam cię przyłapać.
To dżungla, a nie pustynia.
Zieleń, a nie ciapki.
- Nie jest romantyczny? - Ten twój… ubiór?
Kto wie, jak ona myśli? Nie rozumiem. To moja żona. Niech robi, co chce.
Chodź tu. Kocham cię.
Bardzo tęskniłam. Dobrze, że go zobaczyłam.
Wszystko jest tak jak trzeba.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Wróciliśmy do Dubaju.
Kris ma urodziny,
więc zorganizowałam imprezę z kręglami i grami.
STO LAT KRIS FADE
Przyjęcie Krisa ma być niespodzianką.
Nic nie wie.
Na zaproszeniu zaznaczono, że obowiązuje moda uliczna.
Przyjechaliśmy i czekaliśmy na Krisa i Briannę.
W nosie miałem, czy są tam Hanna lub Zeina.
Jak mnie nie obchodzą, to nie istnieją.
Pierwszy raz widzę Ebraheema,
odkąd chciał wszcząć bójkę.
Może sobie tam być. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego.
- Gdzie Safa i Zeina? - W Indiach.
Co tam robią?
- Zwiedzają. - Fajnie.
- Jak miło. - Zeina podróżuje?
Tak.
Brawo.
Dlatego jesteście singlami.
Jedna w Indiach, a druga w Londynie.
Miejmy na nich oko. To mężowie przyjaciółek.
Jakie mamy plany?
Kris myślał, że to będzie kolacja i dobra zabawa
ze mną, córkami i jego rodzicami.
Nie miał pojęcia, że zaprosiłam przyjaciół.
Idzie. Wstańcie.
Niespodzianka!
- Dziękuję. - Sto lat, Kris.
- Dziękuję za przyjście. - Dziękuję.
Kocham was. Jak się macie?
Jak samopoczucie?
Dobre. O rok starszy.
Brianna to zorganizowała. Byłem zaskoczony.
Muszę ci coś powiedzieć. Poszłam do swatki.
Poważnie?
Po co?
Jak Farhana chce kogoś poznać, niech przyjdzie do mnie.
Znam wielu facetów.
Ale żeby iść do obcej kobiety i bawić się w coś takiego,
nie popieram.
- To elitarna swatka. - No to mów.
Umówiła mnie z jednym.
Poszłam na kolację. Wydawał się miły.
Postanowiłam lepiej go poznać.
Czym się zajmuje? Jaką ma pracę?
To irański bokser.
- To Mohammad Ali? - Znasz go?
- Bardzo dobrze. - O mój Boże.
- Dobry z niego facet? - Serio?
Mo to równy chłop i jest wyluzowany.
Farhana nie jest.
Sto lat niech żyje Kris
Kochani, są kręgle i gry wideo.
Mamy wszystko. Chodźmy się zabawić.
Chodźmy.
Tak.
Pyszne jedzenie, miło spędzony czas. Pograliśmy sobie.
Mam wielkie szczęście.
HOTEL DUBAI EDITION – CENTRUM DUBAJU
Zaczęłam lepiej poznawać Mo.
Chcę, żeby wszystko o mnie wiedział.
Moja mama jest w Dubaju.
Chciałam stworzyć materiał z mamą i Aydinem…
Cześć wam.
Mamo, przywitaj się.
- Aydin, ty też. - Przywitaj się.
Zaprosiłam go, żeby przywitał się z mamą i Aydinem.
- O rety. - Co tam?
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
Napisał, że jest na dole, więc poszłam po niego.
Chciałam zobaczyć, jaki ma samochód.
„Oby miał wypasione auto albo odwołam to”.
- Jak się masz? - Cześć.
Fajny masz samochód.
- Uwielbiam te klasy G. - Dziękuję.
Zdobył kilka punktów, bo podoba mi się jego auto.
- Mamo, to jest Mo. - Jak się pani ma?
Moja mama i Aydin. Przywitaj się z Mo.
- Jest zajęty. - Cześć, mały.
Poznanie rodziny to poważny krok
jak na drugie spotkanie, ale zgodziłem się z szacunku do niej.
Zróbmy sobie razem zdjęcie.
- Aydin. Zanim pójdziemy… - Stylowy strój.
Bo ja go ubieram.
Powiedział, że Aydin fajnie wygląda. A jego mama to co?
- Skąd jesteś? - Z Iranu.
- Jak się nazywasz? - Mohammad Ali.
- Mo albo Ali. - Mohammad Ali.
- Bokser. Wiem. - Zgadza się.
Jej mama była urocza.
Widać, że jej zależało, bo zadawała pytania.
Powiedz, jakiej jednej rzeczy
nie tolerujesz w związku?
Bezsensownych kłótni i dramy…
Ale drama jest wszędzie. To normalne.
Właśnie w tym sęk. W moim życiu jej nie ma.
Poznał niewłaściwą dziewczynę. Gdzie nie pójdę, drama.
Niektórzy uważają mój głos za seksowny.
- A ty? - Może być.
- „Może być”? - Nie przeszkadza mi.
Za kogo on się uważa? W ogóle nie prawi komplementów.
Musisz mnie lepiej poznać.
Musisz zobaczyć, jak trenuję…
- Bardzo chętnie. - Przyjdź.
Poznałem jej syna i mamę.
Przyjechałem dla niej, więc powinna zobaczyć, jak boksuję.
Muszę już lecieć. Do zobaczenia.
- Na pewno. - Na razie.
Przyjechał, więc myślę, że mnie lubi.
Ale tego nie okazuje.
Muszę się przygotować na przyjęcie Danyi, gdzie wyjawi swój wielki sekret.
Nikt o tym nie wie.
Zobaczymy, co to za niespodzianka.
Dzisiaj jest moja sekretna premiera.
Nikt nie wie, co się wydarzy.
Twoja żona nie zostawiła żadnej wskazówki…
Wszystko sprawdzam, ale nic…
Naprawdę nic nie wiesz?
Przysięgam, że nic. Zero.
Nie chcę się nieprzyjemnie zaskoczyć
dwa dni przed koncertem.
- Rozumiem. - Niespodzianka nie zawsze się udaje.
- Już to wiemy. - Zależy.
Nie wierzę, że i ty nie wiesz.
Tak jest w małżeństwie z długim stażem.
Mniej więcej.
Im więcej ludzi pyta,
czy wiem, co to za niespodzianka, tym bardziej się wkurzam,
bo chcę wiedzieć, co to jest.
No więc co to jest?
Chciałam wszystkim podziękować,
bo widzę tu ludzi, których kocham.
Ukrywałam to przed mężem, moją bratnią duszą,
od bardzo dawna.
Było to ogromne wyzwanie,
szczególnie dla matki i żony.
Nie przedłużając, zapraszam wszystkich
na moje odkrycie sekretu,
którego nie zdradziłam od prawie roku.
Zrelaksuję się.
Wszystko będzie dobrze. Niespodzianka będzie fajna.
Za trzy, dwa, jeden.
Wspaniałe.
O mój Boże. Jakie boskie.
Mam drugi biznes.
But na podwójnym obcasie.
Mam partnera,
który pokazał mi prototyp tych butów.
Chciałam być tego częścią i zainwestowałam.
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Bardzo dziękuję.
Wiem, że zajmuję się wieloma rzeczami,
ale wierzę w swój potencjał
i w to, że dam radę.
Danya patrzyła, jakby chciała powiedzieć:
„Widzisz? Udowodniłam ci, że mogę”.
Marwan był zirytowany. Nie podobało mu się to.
Jestem z ciebie dumny.
- Psiapsiółko. - Dziękuję.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Podobają ci się? - Unikatowe.
Naprawdę…
To nie był dobry moment.
Niemiła ta niespodzianka.
Mogła poczekać parę dni.
Ale po moim koncercie
usiądziemy i porozmawiamy.
MUMBAJ – INDIE
Chcę pokazać Zeinie prawdziwe hinduskie jedzenie.
Fahad wybrał przepiękny lokal.
Ładny wystrój. Widok na panoramę miasta.
Boże. Nie wiem, co myśleć o Fahadzie.
Zdenerwował się. Aż stracił głos.
- Nie. - Tak. Fahad to dżentelmen.
Nie denerwuje się na oczach innych.
Ale widać, że się wkurzył.
Niespodzianka.
Mam coś dla ciebie.
- Stracił głos. - Mówiłam.
To na przeprosiny?
Nie spodobał ci się mój gest?
Lubisz pomarańczowe.
Uwielbiam pomarańczowe pudełka.
Miło widzieć, że wszystko gra.
Bardziej ode mnie kocha pomarańczowe pudełka.
- Boże, ten kolor. - I rozmiar.
- Fahoud. - Boże. Kochanie, dziękuję.
- Niebieska. - To znak.
- Czego? - Będziemy się starać o chłopaka.
- Chłopaka? - Tak.
Niebieskie ubranie.
Nie znaczy, że będę mieć chłopca…
Na każdym kroku zbiegi okoliczności. Niebieski. Chłopiec.
Które auto wybrałaś jako prezent porodowy?
Klasę G. Jeździłam wszystkimi.
Ferrari było za niskie i miało ten sam problem.
A a klasa G to takie auto dla mamy.
Po tych wszystkich prezentach chcę czegoś jeszcze.
Fahad musi się na to zgodzić.
Skoro straciłeś głos, zgodzisz się na wszystko?
Ciężko ci mówić, więc możesz…
- Przytaknij. - Idealnie.
Czego jeszcze chcesz?
Naprawdę, czego?
Muszę przejść operację.
- Nie potrzebujesz. - Zrobię ją.
Nie potrzebujesz.
Po urodzeniu
mam sporo skóry i innych rzeczy związanych z porodem,
poza tym mam problem wokół blizny po cięciu cesarskim.
Chcę to poprawić operacją.
Pięknie wygląda. Czemu tego potrzebuje?
Ten zabieg jest normalny u kobiet.
- To metamorfoza. - Wiem.
Chcę okazać dobrą wolę.
Inspirować mamy, bo wiem, jakie to ważne…
- Idąc pod nóż? - Tak.
Fahad jest na „nie”.
Dziewięć razy na „nie”, a potem mówi „tak”.
To chyba jego szóste „nie”. Jeszcze cztery.
Zobaczymy.
Oglądałem te nieruchomości,
bo chcę wyremontować gospodarstwo.
Nikt tam nie był od śmierci mamy.
Nikt go nie doglądał. Jest w opłakanym stanie.
Chcę przywieźć Alinę i Ayanę
i pokazać im, skąd pochodzimy.
Garderoba jest duża?
Te sari zajmują dużo miejsca.
Chodzi o to, żeby poznały kulturę.
Poznają rodzinę, mogą tu przylecieć
i stworzyć wspomnienia.
Dobrze nam się żyje w Dubaju.
Ale dzięki temu Alina i Ayana
poznają kulturę hinduską
i doświadczą tego, co my, kiedy dorastaliśmy.
Postawię sprawę jasno.
Kocham Indie i mogę mieszkać w jednym miejscu.
Albo tu, albo w Dubaju.
- Ale nie pomiędzy. - Nawet nie chcesz spróbować.
Najpierw parę dni, potem tygodni i miesięcy.
Spróbujmy powoli.
- Teraz widzisz? - Tak, prawdziwego Fahada.
Będzie się drażnił. „Tylko na parę dni”.
Naciska…
„Będziemy na gospodarstwie” i nagle bum.
„Gdzie twoje walizki? Pakuj się”.
Uwielbiam stabilne życie
i trochę przeraża mnie to,
że zabraknie nam rutyny.
DUBAJ – ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
- Buty się podobały? - Bardzo.
Szkoda, że nie ma tu wszystkich.
Tak szczerze
chciałabym, żeby tu były nawet Safa i Zeina…
Najlepsze jest to, że tamtego dnia
się nie wtrąciłaś.
Chcę, żeby w naszej grupie był spokój.
Już nie chcę się kłócić.
Minął rok od wydarzeń w naszej paczce
i nie udaje nam się tego naprawić.
Zaczęłam inny etap i nie chcę mieć wrogów.
Chcę się dogadywać ze wszystkimi.
O ile Marwan się z nimi dogaduje, a zwłaszcza z Zeiną,
bo to z nią miałaś problem, przyjmij tę samą postawę.
Chyba muszę z nią porozmawiać,
bo odkąd miała miejsce ta sytuacja,
nie rozmawiałam z nią.
Codziennie o tym myślę. Ale ego stoi mi na drodze.
Wszyscy mocno ucierpieli po tej sytuacji w biurze.
Muszę do tego podejść jak kobieta do kobiety
i tak z nią porozmawiać.
Mam nadzieję, że mnie wysłucha.
MUMBAJ – INDIE
Byłyśmy na premierze Kayali.
Byłam zniesmaczona.
- Po co Bliss się wtrącał? - To rozjemca.
Pogada z Ebraheemem, żeby cię z nim pogodzić,
ale nie porozmawia z własną żoną?
Na sto procent.
Dowiedziałam się, że nie ma sensu z nimi rozmawiać.
Nie ma sensu zniżać się do ich poziomu.
Nie chcę, żeby byli obecni w moim życiu.
Jestem otwarta na rozmowę.
Mogę przeprosić za to, że poszłam do biura.
Pójdę z gałązką oliwną i ego za drzwiami.
Będę unikać tych ludzi
i godzenia się z nimi.
Muszą przeprosić za to, że celowo
chcieli mnie zranić.
Nie przyjmę przeprosin, chyba że będą o nie błagać.
Napisy: Joanna Kazimierczak