BLISS AT MGA KAIBIGAN
Ito ang araw na pinagsikapan kong marating sa buong buhay ko.
Sa unang pagkakataon, maghe-headline ng show ang isang DJ mula sa Dubai
sa pinakaprestihiyoso at pinakamalaking venue sa Dubai.
Paki-check ang linya.
Pupunta sa posisyon ang mga babae.
Siguraduhing handa ang mga cue.
Ilang gabing walang tulog, ilang araw ng pagsasanay,
at sana, nakakamangha ang kalalabasan.
Magtatanghal ako sa stage ngayon. Sobrang nasasabik ako.
-Hi, Bliss. -Kumusta, LJ?
Wow. Nakakamangha ito.
Magre-rehearse kami nang huling beses,
para masigurong maayos ang mga ilaw at tugtog.
Noon pa, iniisip kong maganda kung makakapagtanghal ako balang-araw,
at hindi ko inakalang darating ang pagkakataong ito,
pero no'ng dumating, kinuha ko.
Wow.
Uy. Wow.
-Puwede kitang makausap? -Sige.
Pagkatapos ng rehearsal, nag-usap kami sandali ni DJ Bliss.
Parang kinakabahan siya at hindi mapakali no'ng event ni Danya.
Ano'ng pakiramdam no'ng tinago ni Danya ang negosyo niya sa 'yo?
Sa totoo lang,
nahirapan nga akong makipag-usap sa mga tao no'n--
-Pansin ko nga. Nakita ko. -Oo.
Tingin ko, di dapat nilihim sa 'kin.
Oo. Asawa ka niya.
Malaking bagay ang pagtatago nito.
Baka maapektuhan siya nito at ang relasyon nila.
-Dapat walang sikreto sa isang relasyon. -Oo.
Doon nawawalan ng tiwala,
at mapapalayo ang loob, tapos magbabago ang nararamdaman.
Tingin ko, puwedeng alam niya ang magiging reaksyon ko,
pero kung gano'n, di niya na gagawin.
Baka gusto ka niyang pahangain.
-Baka gusto niyang… -Sana pagkalipas na lang ng isang linggo.
Habang papalapit ang concert, napakarami kong inaalala.
Marami akong inaasikaso, kaya di 'yon ang tamang oras.
Ilang araw pa sana.
Maghahanda na ako.
-Sige. Kita tayo mamaya. -Mamaya ulit.
Mag-rehearse na ulit. Handa na?
Tayo ang mga hari ng kagubatan.
Ang gabing pinaghirapan kong marating sa buong buhay ko.
Nakasalalay ang lahat sa gabing ito. Sobrang nasasabik na ako.
DUBAI BLING
Ikatlong araw namin ngayon sa India.
Nang malaman ni Fahad na nasa India kami,
di ako pinapaalis nang walang bantay.
Kaya may dalawang bodyguard kami.
Oo.
Aba.
May fashion line na lahat, ako dapat ang pinakamagaling.
Kaya tumingin kami ng mga tela sa mga tindahan.
Kailangan ko ng kakaiba.
-Magandang kombinasyon. -Pink at pula.
Talaga? Pero may koleksyon ng pink si Lojain Omran.
May fashion show si LO. Inimbitahan niya kami.
At nasasabik na akong makita
ang bago at malikhaing mga ideya sa show niya.
Pupunta ka ba sa fashion show ni LO?
Oo. Bakit hindi? Ikaw, hindi?
Pupunta. Pero dahil sa nangyari--
Mare, ayos lang 'yan. Napakaraming pekeng tao.
Hindi, tama ako. Papasok akong komportable.
Problema nila 'yon. Sa sulok na lang sila o saanman.
Wala akong pakialam. Iiwasan ko sila.
Ayokong makasalamuha sina Ebraheem at Danya
sa magulong lugar.
Pero siguradong pupunta ako sa event ni LO.
Di ko 'yon palalampasin.
Maikli lang ang bakasyon pero kaaya-aya.
Pero oras na para bumalik sa mga anak ko sa Dubai.
Papalapit na ang pagtatanghal kaya naghahanda na ako sa backstage.
Kailangan ko nang magpaganda. Ang suot, makeup, buhok.
-Hi. -Hi.
Matagal na kaming nasa long-distance relationship ni Hasnain.
Pero pumunta siya sa Dubai nang malamang magtatanghal ako.
Iiwanan ko lahat para masuportahan ka rito.
-Salamat. -Napakasaya ko.
-Salamat sa pagpunta. -Masaya ako at ipinagmamalaki kita.
Salamat. Mahalaga 'yan sa 'kin.
Ako si Hasnain Lehri.
Mula ako sa Pakistan at nasa larangan ako ng fashion.
Paano ko nakilala si LJ? Masasabi kong tadhana 'yon.
Nagmensahe ako kay Loujain. Nagsimula na kaming mag-usap.
Kaya pumunta ako sa Dubai at tinagpo siya.
Mula noon, maganda na ang mga nagaganap hanggang ngayon.
-Gusto na kitang mapanood. -Gusto ko nang magtanghal.
-Gusto na kitang makita. -Nakakasabik.
Magandang sorpresa 'yon. Matagal kaming di nagkita.
Hindi madali ang mga long-distance relationship,
kasi iba pag nasa parehong bansa 'yong tao
at nakakasama mo sa buhay mo.
Naalala mo, lagi kong sinasabi, "Loujain, gusto ko ang boses mo"?
Tatapatin kita. Nakakakalma ang boses mo.
At kapag tumatawag ka, kahit masama ang araw ko,
pagtawag mo, pinakikinggan kita at naiisip ko, "Ayos."
Napaka-expressive niya.
Minsan, gusto ko nang sabihin, "Tama na." Sobra na.
Baby…
-Ayos ka lang? -Puwedeng "Loujain" na lang?
Nagpapakatotoo lang. Sige, "Loujain."
-Talaga? -Oo.
Salamat.
Siya ang pangarap kong babae.
Isang biyaya na nasa buhay ko si Loujain.
At handa na ako para sa susunod na hakbang.
-Baby, napakasaya ko. -Itigil mo 'yang "baby."
Gusto ko ang lambing pag nasa tamang oras.
Ayoko ng maya't mayang lambing, nawawalan ng halaga.
-Kita tayo mamaya? -Sige.
-Paalam. -Paalam.
Oras na para sa concert ni DJ Bliss.
Ipinagmamalaki ko siya.
-Kumusta na ang kaibigan mo? -Sino? Si Mo?
Oo. Ano'ng estado n'yo?
Hindi ko alam. Kinikilala ko pa siya.
-'Yon na? -'Yon na.
Para hindi masayang ang oras n'yo
itanong mo na kung ano'ng nararamdaman niya.
Sige.
Itatanong ko sa susunod. Gusto kong malaman ang nagaganap.
Nalilito na ako, e.
Tingnan mo ang dumating. Si Diva Dee.
-Gusto ko 'yan, reyna. -Hi.
-Nandito si Hassan. -Hassan.
Mahilig ako sa concert. Pero kung headline ng sariling show ang asawa ko,
di ko maipaliwanag ang pakiramdam.
Sabik na sabik ako para sa kanya. Sobrang kinakabahan.
Pero sigurado, nakakamangha 'yon.
Handa na kayo kay DJ Bliss?
Perpekto ito. Sisimulan na natin ang palabas.
Palakpakan nating lahat si DJ Bliss!
Ayos!
Ito na. Ito ang pinagsikapan kong makamit sa buong buhay ko.
Handa na kayong mag-party, Dubai? Sigawan naman diyan!
Ang makita siya sa stage, maranasan ang makasaysayang sandaling ito,
ipinagmamalaki ko siya.
Literal na pinasiklab ni Bliss 'yong lugar. Napakasaya no'n.
Ito na ang espesyal na sorpesa, ha? Handa na ba kayo?
Oras na para magtanghal si LJ.
Wala pang nakakita nito, walang nakakaalam.
Sorpresa ito sa lahat.
Kumakabog ang puso ko no'ng paakyat sa stage.
Sobrang kinakabahan ako pero nasasabik din.
-Si LJ. -Ano?
-LJ. -LJ.
LJ!
Wow!
Diyos ko.
Mukha siyang Barbie, parang panaginip.
Pagtingin ko kay Farhana, nakatitig siya kay LJ nang…
Mga kaibigan, palakpakan natin si LJ!
No'ng tapos na ang kanta, nakaramdam ako ng adrenaline rush.
Ang sarap sa pakiramdam, seryoso.
Unang beses kumanta at sumayaw ni LJ.
-Napakasaya ko. Mahusay ka. -Salamat.
Nabihag mo ako.
Magandang sandali 'yon, ang mapanood siya sa stage
na kumakanta ng "Let's Fly Away."
Pag magkasama tayo, palagi tayong masaya.
Nawa'y mapuno tayo ng ligaya.
Itigil mo ang kasasabi ng "magkasama."
-Magkasama. May-- -Bakit ang dami mong pinapangako?
-Loujain-- -Hindi, tumigil ka na.
Natatakot siyang makipagrelasyon,
pero ang sigurado ako, mahal namin ang isa't isa.
Mahal niya ako, mahal ko siya.
-Kailangan nating-- -Puro ka "magkasama habambuhay."
-Kaya-- -Natatakot ako ro'n.
Maraming di-pagkakaintindihan.
Siguro, dahil hindi ko nasasabi nang malinaw ang naiisip ko.
O baka dahil di niya ako iniintindi.
Ayos!
Malaking sandali ito. Umakyat ako at…
winagayway ang watawat ni Bliss. Masayang araw 'yon.
Ito ang pinakamasayang gabi ng buhay ko.
At sa mga hindi sumuporta sa 'kin,
kayo ang dahilan kung bakit lalo akong nagsumikap
at nakamit ang pangarap ko.
Kalalapag lang namin galing Mumbai, at gusto ko nang makauwi.
-Ano? -Ano'ng meron?
-Nakita mo ba ito? -Si LJ ba 'yan?
Live na kumakanta.
-Sa event ni Bliss. Ang galing. -Oo. Sobrang hot niya.
Grabe.
Nagulat ako no'ng nakita si LJ.
Malakas ang dating niya sa stage.
Sana nakapunta ako, para mapanood siya.
Vibe si LJ.
Fahad, bakit wala ka sa event ni Bliss?
Imbitado ka ba?
Hindi. Ni hindi ko nga alam kung kailan gaganapin.
Hindi niya sinabi 'yong petsa.
May hinihingi siya. Nakikipagkita siya kay Fahad
at tawag nang tawag.
Pero ginanap 'yong event. Ni hindi siya tinawagan.
Tingin ko, na-realize niyang nainis ako
-sa kalokohang pagsubok ng pagkakaibigan. -Kay Kris?
Kakilala ko lang si Bliss. Di kami malapit.
Masaya ako para sa kanya. Sana mabiyayaan siya.
Kung isasantabi ang lahat,
wala akong… masamang hinahangad para sa kanya.
Siyempre naman.
Sa huli, nagsusumikap siya, pinaghihirapan niya talaga.
Oo.
Nagsusumikap si Bliss. Hangad ko ang kabutihan niya.
Masaya 'yong bakasyon, pero na-miss ko ang mga bata.
-Di ko pa sila iniwan noon. -Di madali.
BAHAY NINA FAHAD AT SAFA
-Alina. -Mama.
Yehey.
Na-miss ko sila. Ang sayang makabalik.
Paalam, Alina.
Pagkatapos ng concert, kumakain at nagkukuwentuhan kami.
Kagawian namin 'yon. Kaya, pumunta kami sa isang nauusong street food restaurant.
Napakasarap doon.
-Uy! -Diyos ko!
Lojain. Maligayang pagbabalik.
Di siya umabot sa concert,
at sinabi kong sama-sama kaming maghahapunan.
Pinag-uusapan lang naming na-miss ka namin.
Di, napanood ko lahat online.
-Ang galing. -Salamat.
Masaya ako sa tagumpay ni DJ Bliss dahil karapat-dapat sa kanya 'yon.
Nasasabik na ako sa event mo.
-Ako rin. -Masaya ako para sa 'yo.
-Siguradong iimbitahan mo si Zeina, tama? -Siyempre.
-Pupunta ba si Safa? -Lahat. Inimbitahan ko lahat.
Hindi ko alam kung bakit laging may tensyon,
kahit wala pang nangyayari.
Pinaghirapan ko ang araw na 'yon, at ayoko ng drama.
Sa huli, dapat respetuhin ko lahat ng bisita sa event ko.
Kung pupunta sila, hindi ako papayag na may mag-away.
Nakakasawa na.
Sa totoo lang, sawa na rito lahat.
Kaso, matapos ang event ni Mona,
kahit gaano ko isiping mabuti si Ebraheem,
sinisira niya sa mga kilos niya.
Kaya, lalayo na lang ako at mag-iingat.
Di naman puputulin ang pagkakaibigan.
Ang iniisip ko lang, sa naging isyu kay Zeina, nasaktan din siya sa nangyari.
Naapektuhan tayong lahat.
Natagalan akong ma-realize, pero nasaktan siya.
-Danya, nirerespeto kita. -Oo.
Hindi ko pa nakakausap si Zeina nang kaming dalawa lang.
Kailangan naming mag-usap, magkaayos. Isang proseso ito ng paghilom.
Napatawad ko na siya sa nangyari.
Kinalimutan ko na para sa ikapapanatag ko.
Ngayon, gustong makipagbati ni Danya kay Zeina.
At ang iniisip ko bago 'yon, kailangan nating mag-usap nang masinsinan.
Matapos ipakita ang mundo ko kay Mo,
inimbitahan niya ako sa mundo niya, at gusto niyang maranasan ko 'yon.
Kaya, makikipag-boxing ako sa kanya.
-Hi. -Hello.
-Kumusta? -Mabuting-mabuti. Ikaw?
-Mabuti. Ayos ka, a. -Handa ka na?
-Grabe. Pawis na pawis ka. -Oo.
Kumusta naman? 'Yong event?
Mabuti. Hindi ka pumunta. Napakasaya ro'n.
Mukha akong Barbie kahapon.
-Nagustuhan mo ang suot ko? -Oo.
-Kita mo 'yong stories? -Maganda. Asul?
Hindi ka nagpapadala ng mga emoji, o nagko-comment na ang ganda ko.
-Galingan mo pa ang pakikipag-usap. -Narinig ko na 'yan.
Mali ang inaasta niya, walang duda.
Kasi ako 'yong tipo ng babaeng mahilig sa papuri, mahilig sa atensyon.
Magbukas ako sa iba?
Ang problema, sugatan na ako.
Sige.
Mahal ko pa ang ex ko,
at normal 'yon pag ilang taon kayong naging magkarelasyon
at gusto n'yo nang magpakasal, pero hindi nangyari.
-Hindi madaling kalimutan ang isang tao. -Tama.
Hindi rin madaling kumilala.
Di mo masasabing… Di ko siya ipagpapalit sa iba.
Maniwala ka, hindi ako pamalit lang sa iba.
Walang makakapalit kaninuman.
Sinubukan kong makipag-date sa iba.
Ipasok ang isang binti, likod.
Pasok. Ayan. Puwedeng alisin ang shades?
-Oo, sige. -Salamat.
-Sige. -Salamat.
Boxing ring ito. Hindi ito fashion show.
-Ganito? -Ganyan nga.
Tumingkayad ka.
Apat, lima, anim…
-Diyos ko. -…pito, walo. Walo…
Oras na para tanungin kung ano ang namamagitan sa amin.
Ano'ng nararamdaman mo sa akin? Sa atin?
-Astig ka. -Astig ako. Alam kong astig ako.
-Oo. -Siyempre astig ako.
Pero, ano ba ang… Ano na ang kasunod?
Sugatan pa ako, at sa totoo lang, sa maling oras siya nagtanong.
Gusto mong sagutin ko ngayon? Isa-isa lang muna.
-Hello. -Hi.
Hello.
Sabi ko, kilalanin ni Ebraheem ni Mo,
kasi kailangan ko ang opinyon niya rito.
Pasok ka.
-Kumusta? -Mabuti.
Kumusta?
Nagpasya akong kilalanin si Mo ngayong araw,
at gusto kong makita kung okay siya para kay Farhana o hindi.
No'ng nabalitaan kita, nag-alala ako kay Farhana.
-Bakit? -Kasi para ko na siyang kapatid.
Paano?
At ayoko siyang makitang masaktan ulit.
Hindi. Wala pa kami ro'n.
Kinikilala pa namin ang isa't isa.
-May… -Sugatan siya, sabi niya.
-Kaya, kailangan niya ng panahon. -Oo. Totoo 'yan. Ikaw rin.
Kinasal ka ba noon?
Hindi. Muntikan na, pero hindi natuloy.
Nasa masamang… Nasa masamang yugto ako ng buhay noon.
-Ang totoo-- -Maghihilom pa siya.
At alam ko ang nararamdaman ko, kaya ayokong magpaasa ng tao.
Kaya gano'n. Lalaki ka. Alam mo 'yan.
Oo, at pag dumadaan sa prosesong 'yon ang mga lalaki,
iba sa mga babae. Maniwala ka.
-Totoo 'yon. -Oo.
Mabait siya at napakagalang,
pero di ko alam kung uusad pa ito.
Walang nakakaalam ng nararamdaman ko sa puso ko, di ba?
Pinanghinaan ako ng loob kasi di ko alam kung saan papunta ito.
-Ganito? -Ganyan nga.
Pero marami akong gusto sa kanya. Bibigyan ko pa siya ng pagkakataon.
Dahil tapos na ang concert, bakante na ako at wala nang inaalala.
Nandoon ako sa cafe ko.
Tinawagan ko si Danya kasi gusto ko siyang makausap.
Handa na ang salad?
Ano'ng gusto mong pag-usapan?
Tungkol sa paglulunsad mo ng shoe line mo.
Ano'ng meron?
Pakiramdam ko, nag-aalala si Danya sa sasabihin ko.
Dapat lang.
Pakiramdam ko, mali ang oras na napili mo para ilunsad ang party.
Dalawang araw bago ang pinakamalaking event ko,
at hindi ko naiintindihan… Bakit tinago mo sa 'kin?
Bakit ko sasabihin?
Wow.
Ganito na tayo? Naglilihim?
Kumpare mo ba ako, kaibigan? O asawa mo?
-Gusto kong malaman. -Asawa kita.
Tama. Kaya, di ko gusto 'yong paglunsad mo
kasama ang isang lalaking di ko kilala
at sasabihin, "Ito ang bagong kasosyo ko."
-Hindi ko gusto. -Sayang naman, wala nang magagawa.
Kung hindi mo gusto, ano ba ang dapat kong gawin?
Di ko gusto 'yong pagka-club mo, nakikisayaw sa mga babae.
Ano namang kinalaman no'n?
Hindi ko gusto 'yon, pero trabaho mo 'yon at ito sa 'kin.
-DJ na ako no'ng nakilala mo. -E, ano? 23 lang ako no'n.
-Sampung taon na. -Dapat nag-mature ka na.
Minsan ka lang bata.
Anumang negosyong naiisip ko, gusto ko nang gawin ngayon.
Di mo maipagpaliban nang isang linggo?
-Hindi puwedeng sa susunod na linggo? -Hindi.
Ayoko na. Seryoso, magtatrabaho na ako.
Bahala ka na.
Nakakailang ito.
Nakikipag-usap ako tapos nagpasya na lang siyang umalis.
Dapat makinig siya sa sasabihin ko.
Hindi siya nakikinig.
Napipikon ako sa kanya, at napuno na ako.
Ano ba ang problema mo? Baliw kayong mga lalaki.
Tapos umiyak na siya, humahagulgol, bumubuhos na ang luha,
at naisip ko, "Ano na'ng gagawin ko?"
-Wala kang pakialam sa 'kin. -Di totoo.
Tumigil ka. Ikaw ang walang pakialam. 'Yan nga ang sinasabi ko.
Kung umupo ka lang at sinabi, "Patawad, mahal kita,
dapat ibang petsa na lang," magiging mabait ako.
Di ka nagmamalasakit
kaya mahirap ding magmalasakit sa 'yo.
Para magawa 'yon, sasabihin ko lang,
"Patawad na 'yong event ko, dalawang araw bago ang concert."
'Yon ba ang gusto mo?
Di mo alam ang pinagdaraanan ko sa linggo bago ang concert.
Bakit? Kasi palagi kang wala.
Kung nandiyan ka, mauunawaan mo ang pinagdaraanan ko.
Itanong mo sa iba ang pinagdaanan ko. Kasi wala kang kaalam-alam.
May concert pa ako.
Ang iniisip ko, paano isagawa, paano kumpletuhin.
'Yong pressure no'n
at hindi niya inaalala ang pinagdaraanan ko.
Palagi mong binabaligtad sa 'kin.
Lagi na lang, "Di mo ako sinusuportahan. Babae ako…"
Di naman tungkol do'n. Suportahan mo ang asawa mo.
Ayoko na talaga.
Anong suporta ba?
Gusto ko ng makakasama sa bahay na kukumustahin ako.
Kinumusta mo ba ako?
Sige, hindi nga.
Pinag-isipan ko. Tama siya.
Gusto kong malaman ang pananaw niya. At gusto kong malampasan ito.
Patawad.
Dapat tinuon ko ang atensyon ko sa concert mo, di sa shoe line,
at siguro, nasapawan ko ang event mo,
at dapat sinuportahan pa kita.
Kaya, patawad.
-Tinatanggap mo ba? -Ewan ko.
Hindi mo tinatanggap?
Namimilosopo ka ba o seryoso ka?
Hindi, seryoso ako.
Ayoko ng sikreto at gusto kong tandaan mo,
ako ang una at tunay mong partner habambuhay.
Gusto kong magtagumpay ang asawa ko sa buhay at sa bahay.
Panghabambuhay ito.
Hindi ito pansamantala. Hindi ito sa maikling panahon.
At walang iwanan. Pagtutulungan n'yo ito.
Ito ang sikreto ng pagsasamang matagumpay at puno ng pagmamahal.
ASYENDA NI LOJAIN OMRAN
Pinapunta ako ni Lojain sa bahay niya.
Pumunta ako para makita kung kailangan niya ng tulong sa fashion show.
Kumusta sa India?
-Maaksyon. -Sa negosyo o…
May kaunting negosyo, kaunting sorpresa,
kaunting romansa kina Safa at Fahad.
Maganda 'yan.
Gusto kong makita ang mga damit. Puwede ba?
-Hindi. -Sorpresa?
Mahilig ka ro'n. Kaya, sorpresa na lang.
Gusto ni Zeina na magpakita ako ng nasa koleksyon ko.
Pero, sorpresa 'yon para sa lahat.
Nakumpleto mo ang koleksyon?
-Oo. -Sige.
Tinapos ko at minadali ko
kaya panay ang pagpupuyat ko hanggang 4:00 a.m., kasi obra maestra ito.
-Masaya ako para sa 'yo. -Salamat.
Na nahanap mo ang passion mo.
Natupad ko na lahat ng pangarap ko, maliban sa pinakauna,
ang pangarap ko mula pa no'ng grade one ako.
Pasukin ang larangan ng fashion.
Sana nasa kaarawan ka ni Kris, at si Safa at Fahad.
-Oo nga. -Na-miss namin kayo.
Na-miss din kayo sa ibang okasyon.
Naglunsad ng shoe line si Danya.
Sana nando'n kayo.
-Di kami imbitado. -Di ito paggalang lang.
Gusto ka niyang imbitahan, pero di niya alam ang isasagot mo.
Sa totoo lang, gusto niyang humingi ng tawad
kasi isang taon na siyang nababagabag. Nakokonsiyensya siya.
Sabi niya, "Di ito dapat pinagdaanan ni Zeina.
"Babae rin ako, nanay at asawa, at di ko gusto ang pinagdaanan niya.
"Simula nang pumunta ako sa opisina.
"Mali ang pagpunta ko ro'n."
Sinabi niya mismo 'yon. Hindi ako nag-iimbento.
Nagulat ako sa sinabi ni LO tungkol kay Danya at ang sinabi nito kamakailan.
Pero, nagdududa rin ako
kung sasabihin ba mismo sa 'kin ni Danya 'yon o hindi.
Ito ang unang pagkakataong
may narinig akong mabuti mula kay Danya tungkol sa 'kin mula no'ng nakaraang taon.
Gusto ko lang makita niya ang katotohanan.
Na-realize niya at inaamin niya,
at gusto ka niyang puntahan at humingi ng tawad sa 'yo.
Kung maganda ang intensyon niya, mabuti.
At kung masama ang intensyon, malaking papuri sa 'kin 'yon,
dahil may ginagawa siya para sumang-ayon ako,
kahit hindi siya naniniwala sa katotohanang nakikita ko.
Pinapakitang makapangyarihan ako.
Napag-uusapan ang sorpresa, sana matuloy ang sorpresa ko.
Walang kinalaman sa 'kin.
Pero isang taon ko nang inaasikaso, at napagod na ako.
May sorpresa bukod sa fashion line.
Nakakapagod at nakaka-stress man ang fashion line,
100 beses na mas nakakapagod ito.
-Puwede ko bang hulaan? -Subukan mo.
-Tungkol ba sa taong nasa malayo? -Mukha kang manghuhula.
Akin na ang kamay mo.
-Nasa malayo ba siya? -Oo.
May mahabang distansya.
-May kilala ba siyang mahal natin? -Oo.
Nagtapat sa 'kin si LJ, sinabi niyang hindi sila nag-uusap ng nanay niya.
Tinuring kong tungkulin 'yon, isang taon ko siyang kinausap.
Patuloy pa rin ang pagsubok ko
na pagbuklurin ang mag-ina.
-Alam ba ni LJ? -Hindi.
Di ko inakalang umaasa pa rin si LO
na mapagbubuklod niya si LJ at mama nito.
Patunay ito na gusto niya talagang makitang mapabuti si LJ,
at ipagtagpo sila ulit.
Mahal kita.
Napapagod na akong maghintay.
Sana, maging maayos ang lahat.
Sana, magkasundo sila.
Kung kaya ng isang tao…
na tuparin ang pangarap ng iba, bakit hindi?
Kung naniniwala akong tama ang isang bagay,
hindi ako bibitiw hanggang mangyari 'yon,
kahit gaano pa katagal.
Nasa Dubai si Hasnain ngayon.
Magkakape kami,
at pag-uusapan ang nangyayari sa relasyon namin,
-Hi, Hasnain. Kumusta? -Hi, Loujain.
Dahil long-distance kami ni Hasnain,
masaya ako pag nasa Dubai siya at nagkikita kami.
Bale, long-distance ang relasyon natin.
Hindi ko alam kung relasyon ba ito o pansamantala lang, o--
Ewan ko. Matapos ang huling pag-aasawa ko,
di ko akalaing makikipagrelasyon ako nang long-distance.
Pinaghihirapan mong puntahan ako at…
-Gagawin ko-- -…nakakatuwa 'yon.
May negosyo ako at pamilya sa Pakistan.
At lagi kong sinusubukang ibalanse.
Kaya, kahit ganito kaliit na oras lang ang meron ako, pinupuntahan ko si Loujain.
Pupunta ako kahit sa Alaska pa. Para sa 'yo, pupunta ako.
Kasi, 'yong pag-ibig ang humahatak sa 'yo.
-Para sa 'kin, di sapat ang pag-ibig. -Siyempre hindi.
At saka… Dapat meron pang iba bukod sa pag-ibig lang.
Kahit dumadalaw-dalaw siya, wala pa ring consistency.
-Ngayon, bago pa tayo, at… -Siyempre.
Pumupunta ka rito pero hindi pa rin sapat
kasi maiikling dalaw lang, tapos, umaalis ka nang isang buwan.
-At kapag bumalik ka-- -Hindi. Sasabihin ko nga sa 'yo 'yan.
Oo, umaalis ka nang isang buwan.
At alam kong mahilig kang itanggi ang sinasabi ko sa 'yo.
Lagi kang may sagot at iniiba mo--
-Tinatakpan? -Oo.
Lagi mong pinagtatanggol ang sarili.
Hindi ito usapan para ipagtanggol mo ang sarili mo. Hindi kita inaatake.
Sinasabi ko ang nararamdaman ko.
Maiintindihan mo ako o hindi.
Oo, naiintindihan ko.
Pag gusto ng isang taong mapagana ang isang bagay,
gagawin niya ang lahat para gumana 'yon.
Alam kong nag-aaway tayo minsan, pero alam mo ang pinakamaganda?
Masaya tayo, napapagana natin. 'Yon ang--
Pero marami ring pagkakataong gusto ko nang bumitaw.
At naiisip ko lahat ng magaganda tungkol sa 'yo, kaya nananatili ako.
Di ako madaling pakitunguhan. Alam ko. At ito ako. Marami na akong pinagdaanan.
At dahil doon, hindi ako madaling sumuko,
at pinoprotektahan ko lang ang sarili.
Sugatan na ako sa pagkawala ng asawa ko,
at di nakapiling ang nanay ko.
Pakiramdam ko, hindi madaling lumabas ang mga emosyon ko.
Oo.
Mula pagkabata, di ko na nakakausap ang nanay ko.
At namatay ang asawa ko sa cancer.
Naging kumplikado ako dahil do'n.
At naging isang taong hindi basta-basta bumibigay.
Minsan, nasasakal ako, natatakot. Napakarami kong complex, Hasnain.
Kaya nandito pa ako, kasi tinanggap mo kung ano ako.
Pinapahirapan ako ni Loujain buong araw.
At sa gabi, ngingitian niya ako.
-'Yon ang nagbibigay ng halaga sa lahat. -Ang sweet.
-At alam mong ikaw ang puso ko. -Pinasasaya mo ako.
Para sa 'kin, isang karangalang makakilala ng gano'n kagandang babae.
Para sa iba, siya si LJ, pero kilala ko si Loujain.
Lilipat ka na sa ibang tirahan?
Oo. Sa awa ng Diyos. Tutulungan mo ako sa paglipat ng gamit?
-Sa lahat. -O bibilhan mo ako ng bahay?
Pag nangyari 'yon, iaabot ko sa 'yo ang susi.
Mangyari nawa.
Panghabambuhay na ito, at gusto kong umusad sa relasyon namin.
Tuwing nagsasama tayo, espesyal 'yon para sa atin.
Espesyal talagang makasama ako. Espesyal ako. Masuwerte ka.
Sige, halika na.
-Pakiusap. -Umalis na tayo.
Ang susunod para kina LJ at Hasnain… Panahon lang ang makakapagsabi.
Matapos ang nangyari kay Bliss, na-stress ako.
Kaya, pupunta kami ngayon sa laughter yoga. Kami ni Ebraheem.
Kailangan namin 'yon.
Ang unang exercise natin, kakantahin natin ang pangalan at tatawa.
-Kakantahin ang pangalan? -Oo.
Abir
Ebraheem
Danya
Saging
Diyos ko.
Pag-alis ng instructor,
sinabi kong gusto kong pag-usapan si Zeina.
Parang kailangan ko, para sa sarili ko,
ng closure at gusto kong kausapin si Zeina.
Pinili ko ang kapayapaan. Masarap sa pakiramdam na kalimutan 'yon.
Gusto ko siyang kausapin at humingi ng tawad sa kanya
dahil di nararapat sa kanya ang nangyari.
Sinubukan mo. Di gumana. Susubukan ko. Tingnan natin ang sasabihin.
Maayos nawa. Ikaw na. Ikaw ang mas nakakaunawa.
Pero tingin ko, wag mo nang gawin dahil makasarili siya.
Iniisip niyang tama siya.
Inaalala kong masama ang magiging reaksyon ni Zeina.
Tapos, makikialam ako.
Dahil pag nakialam ako… merong sasama ang loob.
-Oras na para kausapin ko siya. -Magaling.
Tingnan natin ang sagot. Closure lang.
-Ganyan nga. -Seryoso.
-Ito talaga si Danya. Gusto ko ito. -Talaga.
Nagpasya akong kausapin si Zeina sa fashion show ni Lojain Omran.
Ngayon ang anibersaryo ng kasal namin, at alam kong may hinanda si Kris,
dapat lang.
Pero hindi ko alam kung saan o ano'ng gagawin namin.
Hindi kami makapaniwalang isang taon mula nang ikasal kami.
Wala siyang kaalam-alam sa sorpresa sa kanya.
-Diyos ko. Ang ganda, babe. -Nagustuhan mo?
-Anniversary dinner natin ito. -Ang ganda. Salamat.
Ito mismo ang pinlano ko ngayong gabi.
-Happy anniversary. -Happy anniversary din.
Sige, akin 'yan. Mauna ka.
-Mauuna ako? -Oo.
Sige. Nasasabik ako.
Diyos ko. Napakaganda nito.
Buti nagustuhan mo, baby.
Alam kong may sorpresa si Kris para sa 'kin.
Pero may tinatago rin ako sa kanya sa nagdaang ilang araw.
At sosorpresahin ko siya sa hapunan ngayong gabi.
-Sige. Handa ka na ba sa regalo mo? -Oo.
-Ano ito? -Malalaman mo.
Pagkakuha ko ng regalo, binuksan ko.
Isang pregnancy test.
Seryoso?
Seryoso ako.
-Talaga? -Oo.
Magkakaanak na tayo?
Tiningnan kong mabuti. Tinitigan ko.
Akala ko, hindi totoo.
-Kailan mo pa nalaman? -Ilang araw na.
Walang nakakaalam. Sa pamilya, wala.
Ang sandaling 'yon, sa buhay ko…
ang isa sa pinakaespesyal na sandali.
-Mahal na mahal kita. -Mahal din kita.
Magkakaanak na tayo?
Heto na kami. Buntis na siya, at ako ang pinakamasayang lalaki sa mundo.
Ito na 'yon. Ang pinakahihintay na araw.
Ngayon, ilulunsad ko ang fashion line ko.
Makikita na ng lahat ng mahal ko sa buhay na mabuo ang pangarap ko.
Iatras mo pa, na parang nasa mata niya.
Gusto kong magpakita sa tao ng bagay na karapat-dapat sa pagsisikap ko.
Gunting. Bilis. Gunting.
May nawawalang sumbrero. Nasaan 'yong pink na jacket na may rosas?
Kahit marami kaming rehearsal, natatakot at nasi-stress pa rin ako.
Pasensiya na. Ano'ng pangalan?
-Darling, ayos ka lang? -Hindi ako okay.
ASEEL OMRAN KAPATID NI LO
Ano'ng problema? Halika rito. Huminga ka. Hinga.
-Tama na. Sobra na. -Huminga ka lang.
Kinakabahan na ako, saktong dumating si Aseel. Bumigay na ako.
Malaking responsibilidad ito. Malaking araw ito.
Ginagawa mo ang pangarap mo. Kontrolin mo ito.
Huminga ka.
Sobra na. Nasasakal na ako. Ginagawa ko ito, inaayos 'yon.
Para maayos ang lahat.
Bumigay na ako kasi bawal magkamali sa araw na ito.
Dumating kami sa event ni LO.
Nasasabik akong makita ang malikhaing fashion na ginawa ni LO.
Nag-usap kami ni Danya. Naayos na namin ang sitwasyon.
Ngayon, magkasama kami sa event ni Lojain Omran
at perpekto ang lahat.
Kapag pumupunta ako sa event,
tumatabi ako sa mga taong gusto kong makausap.
Tapos.
Dumating kami. Napakagara, at may welcome reception.
Nakakausap at nakikia namin ang lahat.
Siyanga pala, binati ka ba ni Fahad?
-Nino? -At ng asawa niya?
Siyempre hindi.
Ano naman kung hindi siya bumati?
Wala, curious lang ako. Kasi 'yong asawa…
Sinungitan siya. Kaya, naiisip ko lang.
Hindi nga lang nagsungit. Bastos talaga.
Kalmado lang si Fahad.
Ang problema kasi, pinalalala pa ni Safa.
Gawain niya 'yon. Pinalalala niya.
Inom kayo?
Nakatayo kami nina Bliss, Ebraheem, Farhana.
Iniisip ko, "Paano ko lalapitan at kakausapin si Zeina?"
Gagawin ko ba o hindi?
Sa totoo lang, hindi siya karapat-dapat. Seryoso.
Natatakot akong magmamaldita si Zeina kay Danya.
Kasi bully si Zeina.
Ito ang panahon para kausapin si Zeina para matapos na ito
kasi 'yon ang tamang gawin. Gagawin ko ito.
-Hi, Zeina. Kumusta? -Hi.
Puwede ba kitang makausap sandali?
Sige. Tayo lang, tama?
'Yon ang unang beses na nilapitan ako ni Danya sa mahigit isang taon.
At sa loob ko… Tingnan natin ang sasabihin niya.
Ito ang unang beses na mag-uusap tayo.
Hindi kita kinausap sa nagdaang taon
dahil galit na galit pa ako sa 'yo, at sa sitwasyon.
Nagnilay-nilay ako at pinag-isipan ang nangyari.
Makalipas ang isang taon, malaki ang pinagbago ko.
Kailangan kong makipagbati sa mga taong maaaring nasaktan ko,
at isa na ro'n si Zeina.
Di patas ang nangyari sa kanya. Totoo 'yon.
Humihingi ako ng tawad sa pagpunta ko sa opisina mo.
Di ko sana ginawa.
Sa totoo lang, mali 'yong nangyari. Lugar 'yon ng trabaho mo.
At lubos akong humihingi ng tawad na nangyari 'yon. Patawad talaga.
Mahalaga ito sa 'kin.
Patawad. Hindi mo dapat naranasan 'yon.
Nagyakapan sila.
Hindi ko inaasahang gano'n ka-mature si Danya,
pero masaya ako ro'n.
Patawad talaga, Zeina.
Maraming salamat.
Nakakaantig na sandali 'yon.
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong taos-puso siya.
Masaya akong umabot ka sa puntong ito,
matapang itong ginawa mo, at nirerespeto kita dahil dito.
Maraming salamat. Mahalaga ito sa 'kin.
-Salamat. -Mare.
Pakiramdam ko, nawawala na sa puso ko ang lahat ng sama ng loob,
lahat ng poot, lahat ng galit.
Ngayon, kinalimutan na namin ito.
Ginawa ko ang kailangan at magaan sa pakiramdam.
-Di na mahalaga. -'Yon na.
Ang mahalaga, ang nararamdaman mo. Tama 'yan.
-Mismo. -Masaya akong naging maayos kayo.
Nag-alala akong baka hindi. Ayaw na kitang makitang masaktan.
Kung gusto mo, dadalhin kita ro'n at…
-Hindi na. -Tapusin na.
Hindi ako yuyuko kay Zeina basta't hindi ako mali.
Bahala na siya.
Wala siyang halaga sa 'kin. Wala. Zero.
Masaya akong ginawa niya 'yon. Masaya ako para sa kanya.
Tingin mo, hihingi rin siya ng tawad sa event ni LJ?
Hindi. Pero… Ayos lang 'yan. Tanggapin na lang nating…
Di ko kailangan ng paghingi ng tawad.
Nabigla ako sa paghingi ng tawad ni Danya.
Naniniwala akong nabawasan na ang negatibong enerhiya.
Karapat-dapat na bigyan pa ng pagkakataon si Danya. Masaya ako sa mga kasunod.
Mag-uumpisa na ang palabas.
Nasasabik na ako. Oras na para makita ang mga nilikha ni LO.
-Hi, guys. Hi. -Hello.
Kumusta? Ang gaganda't guguwapo n'yo.
Diyos ko. Na-miss ko kayong lahat. Hi, ganda.
Nakabalik na ako sa Dubai matapos ang dalawang linggo.
At masaya akong nakaabot ako at di ko napalampas ang fashion show ni LO.
Sa susunod na linggo, may event ako para sa pagpapalakas ng kababaihan.
Magho-host ako ng pitch party kasama ng kaibigan ko,
imbitado ang mga babaeng gustong maging negosyante.
Iniimbitahan ko kayo, ibahagi n'yo ang mga kuwento n'yo
sa pagsisimula ng negosyo. Inspirasyon din sa kanila
kasi maraming bago lang o di pa nagsisimula.
Maganda 'yan.
At ang pangalawang bahagi, party para sa bagong opisina ko.
-Pumunta kayo. -Independence party?
Parang gano'n.
Magsisimula na yata.
Ang sexy ng ginawa niya sa tweed.
Nagustuhan ko, at siyempre, mga balahibo. Mahilig ako ro'n…
Napakaganda ng palabas.
Di 'yon ordinaryong fashion show o catwalk.
Parang isang kuwento.
Masarap sa pakiramdam.
Una sa lahat, gusto kong pasalamatan ang Diyos para sa pinakamabuting pamilya.
Masuwerte ako sa inyo. Kayo ang suporta at pamilya ko.
Kung wala sila, wala ako rito ngayon.
Salamat sa lahat.
Masaya ako para sa kanya. Mahal ko siya at ang pamilya niya.
Sana'y mabiyayaan pa sila. Mabubuti at mahuhusay silang tao.
-Maligayang pagbabalik, mare. -Mahal na mahal kita.
Bravo. Nagbunga na. Higit sa 25 damit ang ginawa mo.
-Binilang mo? -Parte ng koleksyon mo.
May magandang balita raw.
-Oo. Pampasuwerte ka namin. -Totoo?
Kinailangan kong sabihin kay LO na pampasuwerte namin siya
at kinalimutan na namin ni Zeina ang nangyari.
Oo.
-Totoo. -Talaga?
Oo.
Mahal ko kayo.
Masaya ako para sa inyo.
Masaya akong nakipagbati siya kay Zeina sa event ko,
para kumalat ang pagmamahal.
Gusto ko ang happy ending.
Pangarap ko ito at masaya akong natupad na.
Pero napakarami pang kasunod.
ASYENDA NI LOJAIN OMRAN
-Diyos ko. -Sultana.
Sa wakas. Di ako makapaniwala.
Tagapagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon