-Diyos ko. -Sultana.
Sa wakas. Di ako makapaniwala. Makalipas ang isang taon?
Di ako makapaniwala.
Hi.
Kaibigan ko.
Nakita na rin kita.
Sa wakas, makalipas ang isang taon, nakita ko na ang nanay ni LJ.
-Kaibigan ko. -Mare.
Welcome sa Dubai.
Pagbukas ni Lojain ng pinto, niyakap ko siya nang mahigpit.
Hindi kami halos magkakilala, pero mahal ko siya.
-Kumusta? -Mabuti. Kumusta ang biyahe?
Diyos ko.
Salamat at maayos naman.
Isang taon kong iniisip kung pupunta ka ba o hindi.
Isang buong taon kong sinusubukang papuntahin ang nanay niya mula Amerika,
at sa wakas, nakita ko na siya habang kausap ko.
Hindi na ako makapaghintay.
Gustong pumunta ng puso ko rito.
Kaya… Pero nakarating ako. Sa wakas.
Salamat sa Diyos, makalipas ang ilang taon, nakarating na rin ako sa Dubai.
Hindi ko alam kung makikita ko ang anak ko.
Siya ang ipinunta ko rito.
Nahirapan si LJ. Kailangan niya ang ina niya.
Naging mahirap ang sitwasyon. Hindi ko ginawa 'yon dahil binalak kong…
-Alam ko. -…iwanan ang anak ko.
Pag binabalikan ang nakaraan, naiisip ko,
"Di ko inakalang mawawalay ako sa mga anak ko."
-Ilang taon sila no'ng iniwan mo? -Di iniwan.
Kinuha sila sa akin.
No'ng kinasal ako, 16 anyos lang ako.
Kaya, hindi pa ako mature para ikasal.
Buntis ako kay LJ
nang magpasya ang asawa kong lumipat sa Amerika.
At dito nagsimula ang problema.
Wala pa akong kamuwang-muwang.
Gusto kong makipaghiwalay pero ayokong iwanan ang mga bata.
Di ko sinasabing anghel ako.
Hindi ako bumaba mula sa langit at isang perpektong tao.
Hindi ako perpekto. Pero, bata pa rin kasi ako noon.
Oo.
Sa isang punto habang nagkukuwento siya, pakiramdam ko, tungkol sa akin 'yon.
Parang nilalarawan ako.
Pareho kaming diborsiyado at inilayo ang mga anak sa amin.
Naiintindihan kita dahil naranasan ko rin 'yan.
Kaya walang mas makakaunawa sa pinagdaanan mo kundi ako.
Kailangan n'yo lang pakinggan ang isa't isa.
Kung mapagkakasundo ko ang ina at anak n'yang babae,
o anak na lalaki, bakit hindi?
Napakaikli ng buhay.
Hindi niya nga alam na pinapunta ko si LJ sa bahay ko ngayon.
No'ng tinanong ni LJ, "May okasyon ba?"
Sabi ko, "Oo. Ipapakilala kita sa mga magulang ko."
Di ko maisip ang magiging reaksiyon nila.
DUBAI BLING
ASYENDA NI LOJAIN OMRAN
Pagtunog ng doorbell, nagmadali akong buksan.
Sobrang sabik kasi ako.
-Hello. -Hi.
-Na-miss kita. -Kumusta?
Na-miss kita.
Sa puntong 'yon, bumilis lalo ang tibok ng puso ko.
Di niya alam ang naghihintay.
Sige.
May isa pang okasyon.
Diyos ko.
Talaga?
-Oo. -Diyos ko. Nandito ka.
Wala akong masabi.
Hi.
Diyos ko.
Nagulat ako.
Siya ang huling inaasahan kong makita.
Parang… Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam.
Di ako makapaniwalang yakap ko ang anak ko.
Nadarama ko siya.
Nadarama ko ang katawan niya.
-Napakaganda n'yo. -Ikaw ang maganda.
Alam mo na kanino ka nagmana?
Napakaganda n'yo.
Ang totoo, masaya ako. Parang may nakamit akong malaki.
Nagawa ko ang bagay na walang gumawa para sa 'kin.
Parehong oras no'ng nakaraang taon,
sabi ko, "Sana sa susunod na taon, makasama na kita."
-At sinabi kong mangyayari 'yon. Di ba? -Opo.
Anak ko.
No'ng nakaraang taon, sa Araw ng mga Ina, pinapunta ko si Mama,
nagmensahe ako sa kanya. Ngayon, nandito na si Mama, sa tabi ko.
Makiyakap ka sa 'min.
Itong yakap ang talagang kailangan ko. Gusto ko talaga siyang makayakap.
Gusto ko siyang madama at makita.
Grabe talaga. Ito na talaga si Mama.
Napakagandang makita siya.
Masaya po akong nandito ka.
'Yon ang mahalaga, nandito ka na, at puwede tayong…
makapagsimula ulit.
Gusto kong ulitin ang pagkabata ko kasama ka.
-Ipagluluto mo po ako? -Walang problema.
-Patulong mag-alaga. -Kahit ano pa.
Gusto ko silang makita. Basta tinatanggap niya ako sa buhay niya.
Siyempre, tinatanggap kita, Mama.
-Talaga, anak? -Opo.
Pangarap ko ito, nagkatotoo na.
Gusto kong bumawi sa lahat.
Handa na ako. Matagal na akong handa.
Napakatagal na.
Napapatitig ako sa 'yo.
Gusto lang kitang tingnan para makabawi sa ilang taong hindi kita nakita.
Hindi ko… Kahit kailan, kahit isang araw lang…
hindi ko ginustong mawalay sa 'yo.
Pasensiya na.
KALYE NG AL SEEF
Naghahanda kami ni Danya na buksan ang negosyo namin, ang Besties Café.
Marami pang gagawin, kaya dapat magmadali.
Ang puwesto nito ang pinakamahalaga.
Nakuha ko na ang susi sa isa sa mahahalagang lugar
na pipiliin para sa Besties Café.
-Napakaganda ng Dubai. -Tingnan mo itong magandang lugar.
-Heto na. Oo. -Ito?
Ang maganda rito, nasa kanto siya,
nasa pangunahing daanan,
at doon nagbababa ang mga bus ng turista araw-araw.
-Ang galing. -Oo.
Lagi kong sinasabi pag papasok sa bagong negosyo,
"Sa ngalan ni Allah," tapos, kanang paa ang unang papasok.
Tsaran.
-Ang ganda. Gusto ko ito. -Diyos ko, ang alikabok.
Gustong pumasok ng mga dumadaan, kahit sarado pa.
-Hello, mga customer. -Hi.
Tuloy kayo. Malapit na kaming magbukas. Ito ang Besties Café.
Diyos ko. Gusto ko ang puwestong ito.
Maraming hindi naniwala sa tambalan namin sa pagbuo ng negosyo.
Kaya, magsisikap pa kami para patunayang mali sila.
Iniisip kong imbitahan si Zeina sa paglulunsad natin. Magkaibigan na kami.
Sige na.
Wag ka namang ganyan.
Bakit? Seryoso ako.
Isang taong magkaaway, tapos "kaibigan" na?
Ito ang vibe natin ngayong taon. Nagpapakabuti tayo.
Maraming pinagdaanan si Danya.
Kailangan niyang mapanatag. Di ko siya masisisi ro'n.
Kaya kung gusto niyang imbitahan si Zeina, sige.
Pero para sa 'kin, ayoko.
Imbitahan mo si Safa. Tingnan natin kung darating.
Magandang kumpleto tayo kahit di nagkakasundo-sundo.
Sa tingin mo ba, hindi nila tayo tatarayan?
-Oo, pero… -Parang naiinggit sila sa iba.
Pero bati na kami.
Magbati lang kayo,
pero pag nagpalit ng balat ang ahas, nagiging mas malaking ahas siya.
Mag-ingat ka lang.
BAHAY NINA FAHAD AT SAFA
Nagigising akong ipinagpapasalamat ang mga anak ko.
Masaya akong nariyan sila para sa isa't isa at kapiling ko sila.
-Gaano mo kamahal si Ayana? -Isandaang libo.
Isandaang libo?
Dadalaw si Zeina ngayon.
-Chai karak po ito para sa 'yo. -Para sa akin?
At hot cocoa po ito para kay Tita Zeina.
-May hot cocoa para kay Tita Zeina? -Opo.
-Hello. -Hi, mare.
-Kumusta? -Tuloy po, Tita Zeina.
-Hello. Kumusta? -Ano pong gusto mo?
-Nakita mo ba ang boses ko? -Ano'ng nangyari?
Ewan ko. Nawawala-wala, e.
-Nakakaloka. -Dahil sa pagtataray.
Sigurado 'yan. Pakikuha mo nga ng salabat si Tita Zeina?
Nasaan nga pala si Fahad?
Ewan ko. Titingnan ko sana pero wala na 'yong app.
Binura ko na ang tracking app.
Ayoko nang ma-obsess.
Ayokong maisip ni Fahad na sobrang obsessed ako sa kanya.
Siya nga dapat ang ma-obsess sa 'kin, di kabaligtaran.
Tawag naman ako nang tawag. Mas malala ito.
Paano ko malalaman kung nasaan siya?
Kailangan ko siyang tawagan, parang normal na tao. Di ako tatawag.
Mare, paano ko mapapapayag si Fahad na magparetoke ako?
Kontra siya sa lahat ng di natural para sa kanya.
Tingin niya, mag-iiba ang itsura ko.
Kailangan naming mag-isip ni Zeina
kung paano mapapapayag si Fahad sa mummy makeover ko.
Pero pumayag siyang magpakonsulta ako.
-Pupunta siya? -Oo. Sasama ka rin.
Nag-aalala ako. Baka tumanggi siya, at pagod na pagod na ako.
-Body lift lang naman, di ba? -Oo, pero napapraning siya.
Aayusin lang 'ka mo 'yong C-section mo.
Sabihin ko 'yon?
At iaangat ang sobrang balat.
-'Yon ang sabihin ko? -Oo.
Di sila masasaktan sa di nila alam.
Nasa kanya kung gusto niyang magsinungaling.
Konsiyensiya niya na 'yon.
Ano ito?
Ano 'yan?
"Dalhin ang bestie at samahan kami
sa paghahayag ng puwesto ng Besties Café."
-May imbitasyon ka? -Alam mo kung kaninong number ito?
Kay Danya.
Di ko inasahan itong mensahe.
Tanda 'yon na taos-puso siya
at gusto niya talagang maging mas maayos kami.
Inimbitahan ako ni Ebraheem. Di ko alam ang gagawin.
Sasagot ka ba sa imbitasyon?
Kung event lang ni Danya, baka pag-isipan ko pa.
Pero sa kanilang dalawa?
Medyo nakakaasiwa 'yon.
Hindi maganda ang huling pag-uusap namin ni Ebraheem,
pero nabigla akong humingi ng tawad si Danya.
Tingnan natin kung kailangan kong pumunta sa pagbubukas ng Besties Café o hindi.
Magkakaanak na kami ni Brianna.
At nasasabik na kaming sabihin kina Mama at Papa.
Kaya, dinala ko sila rito
para pabagsakin ang opisyal na unang pader ng bagong bahay namin.
Pero wala silang kaalam-alam sa totoong inihanda namin.
Ang naisip namin,
maglalagay kami ng mensahe sa isa sa mga pader
na wawasakin namin gamit ang maso, nakalagay,
"Magkakaanak na kami."
MAGKAKAANAK NA KAMI!
Para sa bagong simula. Wawasakin ko na ito.
Hindi ko pa ito nagagawa noon. Heto na.
Sige.
Kumakabog ang puso ko. Kinakabahan ako.
Ang galing.
Hindi nga?
Hindi nga? Talaga?
-Hindi nga? Diyos ko. -Sabihin n'yong nagbibiro kayo.
Magkakaanak na kami!
-Ano? -Nakita mo, Papa?
-Diyos ko. -Nasaan ka?
Diyos ko. Hindi nga?
Ayos ka lang?
Hindi.
Diyos ko.
Wala na akong mas malaking biyaya at mas ikasasaya pa bilang ina.
Diyos ko.
-Mabuting "hindi" ba 'yan? -Diyos ko.
-Mahal kita. -Diyos ko.
Mahal kita. Halika rito.
GEORGE FAHD TATAY NI KRIS
Napakasaya ko.
Ang gusto lang namin para sa kanila…
ay kalusugan at kaligayahan.
Diyos ko.
Ito ang pinakamalaking sorpresa niya.
Isa, dalawa… Isa pa.
Pinagpala ako. Magkakaroon na ulit ako ng anak.
At napakatindi ng pagmamahal at positibong enerhiyang
matatanggap namin pagdating ng bata.
Maganda ang parating.
Gusto ko ng makeover.
Pero ayaw ni Fahad na magparetoke ako.
Matapos kong mangulit, napapayag ko na si Fahad na pumunta sa doktor,
isang hakbang na.
-Hi. -Hi, Madam Safa.
-Kumusta? -Mabuti.
May appointment ako kay Dr. Kotti.
Sasamahan ako ni Zeina ngayon sa doktor
para mapapayag si Fahad sa mummy makeover ko.
Bale, Dok, gusto kong magparetoke.
May dalawang anak na ako, pero alam n'yo ang nangyayari…
Nag-Arabic na si Safa, at hindi ko naiintindihan. Ano ba ito?
Sa ngayon, ayaw pumayag ng asawa ko.
-Gustong-gusto ko na. -Naiintindihan mo?
Sa unang panganganak pa lang.
Kaya, sinama ko siya rito para makumbinsi.
Naghi-Hindi si Fahad sa mga kaibigan niya, ayos lang sa 'kin.
Ako naman. Gusto kitang pag-usapan.
Kaya kung may isyu ka rito, mag-aral kang mag-Arabic.
Baka puwede mong ipaliwanag ang mummy makeover.
Ang gagawin ay aayusin ang iba't ibang parte ng katawan
para maibalik…
Ang dating katawan ko. Walang babaguhin.
Ang dating katawan.
Gusto ko, 'yong natural lang.
Hindi ako magpaparetoke na iba ang itsura pagkatapos.
Ilalabas ko ang pinakamagandang bersiyon ng sarili ko.
Nakakabago ito ng buhay.
Kaya tinatanggap naming gawin ito, bilang mga surgeon.
Ayos naman ang itsura niya ngayon.
Hindi ako naniniwala sa pagpaparetoke.
Maraming puwedeng mangyari.
Siyempre, kapag mahal mo ang isang tao, ayaw mong gumawa sila
ng ikapapahamak nila.
Sige, suriin na natin. Tatawagin ko ang nurse.
Maliit na bagay lang ito na makakatulong sa kanya.
Di parang kukunan lang ng dugo.
Kung gano'n lang kasimple, ipapagawa ko na ngayon.
-Oo, pero… -Hindi.
Trabaho mo ito.
Pagpalain nawa, sabihin nating magkaanak kami ulit,
gagawin ba ulit itong proseso?
Ano 'ka mo? Nagkasundo tayong huli na 'yon.
Ikaw na lang ang nagdedesisyon para sa pamilya?
Iniisip ni Fahad na makina akong tagagawa ng bata.
Kung nakasampu na, sasabihin niya, "Sige pa."
Wala siyang… Di siya mapigilan.
Gusto ng football team.
Seryoso bang iniisip niyang manganganak pa ako?
Ano ba'ng pumasok sa isip niya?
Isa-isang problema lang. Pumayag ka muna ngayon.
-Pero ang tigas ng ulo niya. -Ano 'ka mo?
Dapat pumayag ako kung tungkol sa 'kin,
at ayaw niyang makinig. Di talaga nakikinig.
-Diyos ko. Ang tigas ng ulo niya. 'No? -Sabi ko na sa 'yo, e.
Ano'ng desisyon mo?
Ano? Gusto mo na ng sagot?
-Oo. -Ngayon mismo?
-Oo. -Sige, Dok. Ikinagagalak kong makilala ka.
-Ako rin. -Saan ka pupunta?
Maghihintay ako sa labas. Mag-ingat ka.
Ayokong ginigipit.
No'ng sinabi ni Safa na magdesisyon na…
Teka muna.
Pag-iisipan ko muna ang impormasyong nalaman ko.
MANSIYON NI SIMA VED
Magho-host ako ng pitch party ngayon
kasama ang kaibigan at mentor kong si Sima Ved.
Ang founder at chairwoman ng Apparel Group,
isa sa pinakamalalaking kompanya sa Middle East at Asia.
Isa akong Indian na lumaki sa Dubai, ikinasal, at nagtayo ng sariling negosyo.
Binenta ko ang gintong natanggap ko sa kasal ko.
'Yon ang puhunan ko.
Pinalago namin nang pinalago,
at ngayon, bilyong-dolyar na kumpanya na kami.
Malinaw sa 'min ni Mona
na gusto naming makilala sa pagtulong sa kababaihan.
Inimbitahan namin ang kapwa kong hurado na si Tara Lalvani.
TARA LALVANI
Mahusay siyang negosyante.
Layunin ng pitch party na talagang matulungan
ang mga kababaihang ipresenta ang negosyo nila.
Parang kailan lang, nasa kalagayan nila ako,
nangangarap, may bisyon ng gusto kong ilikha,
at walang resources para matupad 'yon.
Inimbitahan namin lahat ng kaibigan
para ibahagi ang mga kuwento nila sa mga contestant.
Minsan, isang pangungusap na maririnig mo
ang makapagpapabago sa buhay mo.
Sobrang nakaka-inspire ang inisyatibang ito
dahil pag naging matagumpay ka, madalas, nakakalimutan mo na ang iba.
Pinapakitang mabubuti sila.
Uy, Diva Dee.
-Hi. -Hi.
-Kumusta? -Astig, a.
Hi.
Ngayon ko lang ulit makikita si Zeina
matapos ang fashion show ni Lojain.
Ang sarap ng nagkaayos na.
May isa pang isyu, sa pagitan namin ni Safa.
Malungkot, kasi wala naman akong personal na ginawa kay Safa
para magalit siya sa 'kin.
Umiiwas si Danya.
Basta, patuloy akong magiging mabait sa lahat.
Gusto ko lang… kalimutan na ang lahat.
Ayoko nang magpatuloy nang ganito.
Napakahalagang araw nito sa ating lahat na narito.
Mga kapwa kong hurado, maraming masisigasig na contestant ngayon,
pati magagandang kuwento.
Minsan din akong naupo sa harap, naghihintay na magpresenta ng ideya.
-At nakalikom ako ng pondo. -Ang layunin ko, "Gusto kong magtagumpay."
Sabi ko, "Hindi ko alam kung paano, pero sisikat ako."
Bilang ina, sinasabihan ako,
"Bakit ka nagnenegosyo? Dapat tutukan mo ang mga anak mo."
Di ibig sabihing hahadlang ito sa mga pangarap mo.
Ang nagtulak sa 'king magpatuloy,
na alam kong taglay ko at walang makakaagaw sa 'kin, ay passion.
Pakiramdam ko, independence sa pera
ang nagpalakas sa 'kin bilang isang asawa
at bilang ina, dahil may kakayahan ako.
Oras na para ipresenta ng mga contestant ng negosyo nila.
Padadalhan ka ng kahon ng damit base sa pinili mo,
na maaaring magustuhan mo.
Kukunin mo ang gusto mo, ibabalik ang hindi.
Ang Hoopla ay mental wellness app para sa mga bata at magulang.
Personalized na facial treatment ang inihahatid ko,
gumagamit ako ng mga technique at produkto ng Korea, na organic.
Ang Pupilar ay paglikhang muli.
Inuugnay ang kabataan sa mga industriya gamit ang mga hamong batay sa tungkulin.
Narinig namin ang lahat ng pitch. Oras na para sabihin ang nanalo.
Hoopla, congratulations sa grand prize.
Ngayong tapos na ang pitch party,
oras na para magbihis, at maghanda para sa party ngayong gabi.
Magho-host si Sima ng magandang party para sa bagong yugto ng independence ko.
Nakakamangha ang bahay.
Ang pinakamaganda at nakakamanghang nakita ko sa Dubai.
Inimbitahan ko si Mo
dahil gusto ko siyang ipakilala sa grupo,
at kumustahin siya.
Gusto kong ipakita sa kanya ang mundo ko.
Gusto kong maranasan niya ito.
-Hi. -Hello.
Diyos ko. Ano ba 'yong suot niya?
-Kumusta? -Napakaganda mo.
-Salamat. -Napakaglamorosa mo.
Sa wakas, may sinabi na rin siyang maganda.
At may mga itatanong ako sa kanya.
Bale, nakalimutan mo na ba ang ex mo?
Bumabalik-balik.
Hindi, kasi, gusto kita bilang kaibigan,
at tingin ko, kung patuloy tayong magkikita,
ayoko ng bagaheng dinadala mo tungkol sa ex mo…
Kapag malungkot ka at masama na ang loob,
at nasaktan sa ibang bagay, bumabalik ang lahat.
Pero kung mahal mo pa ang ex mo, di magandang magkita tayo.
Inaayos ko na. Walang problema.
-Gusto mo pa rin akong makita? -Oo.
Astig si Farhana. Ayos naman siya. Astig siya.
Masigla naman siya. Maraming maganda tungkol sa kanya.
Ewan ko. Minsan, malamig kang makitungo.
Para sa 'kin, dapat pinasasaya ako ng lalaki,
pinupuri ako, binibigyan ng atensiyon.
-Maraming atensiyon. -Maganda ka nga.
Alam ko, pero hindi pa sapat. Pero, 'yon lang ang gusto kong sabihin.
-Sinasabi ko na, maganda ka. -Salamat.
Ano pa bang papuri ang kailangan?
Ayoko siyang tanggihan
dahil naghihilom pa ang puso niya.
At naisip kong hindi patas na gawin 'yon. Kaya, naisip ko, "Sige."
At tayong dalawa, magkakilala na tayo.
Gaano katagal na nga?
Labinlimang taon. Nanood ka ng laban ko.
Ilang beses na kayong lumabas?
-Mga anim na beses. -Oo, gano'n.
-Pakasalan mo na. Dali na. -Diyos ko. Ano ka ba?
-Pang-anim na? -Kinikilala ko pa siya.
Puwede bang magtanong? Kilala ko kayo. May pag-asa ba?
-Siguro. -May pag-asa ba?
-Siguro. -Lagi namang may pag-asa.
Ikaw talaga.
Sina Farhana at Mo,
ito ang unang beses na nakialam ako sa kanila.
Nararamdaman kong interesado si Farhana.
Si Mo, nag-aalala.
Tingin ko, nape-pressure siya.
-Hi. Masaya akong makilala ka. -Kumusta?
-Nakilala mo na rin si Mo. -Lagi ka niyang nakukuwento.
-Sana, mabubuting bagay. -Maayos ba ang trato mo sa kanya?
-Mabuti ako sa lahat. -'Yan ang pinakamahalaga.
Oo, napakabuti ko sa kanya.
Si Mo, mukha namang mabait, pero di ako sigurado kung bagay sila.
Magandang gabi. Salamat sa pagpunta n'yong lahat.
Mga kapamilya, kaibigan, at tagasuporta ni Mona.
Ang totoo, isang malaking karangalan at pribilehiyo na ipagdiwang si Mona.
Nakakakaba. Bihira akong kabahan.
Ito ang unang solo venture ko.
Hindi ko pa ito nagagawa. Dati, nakasandal ako sa iba,
at ngayon, sinusubukan ko nang maging independent at tuparin ang pangarap ko.
At gusto kong lubos na pasalamatan ang tatay ko…
dahil ikaw ang ehemplo ko at sinuportahan mo ako mula umpisa.
Si Mona, mahal na mahal ko siya,
at nasasabik na akong suportahan siya, tulungan siya,
lalo sa bagong opisina.
At sana, labis siyang magtagumpay.
-Ipinagmamalaki kita. -Salamat.
-Marami kang magagawang kahanga-hanga. -Salamat.
At kami ang tagasuporta mo.
Salamat. Mahal kita.
Mag-party na tayo.
Hi, Zeina.
Inimbitahan ko si Zeina sa Besties Café.
Gusto kong malaman kung pupunta siya o hindi.
Mas mabuting tabihan ko siya at bigyan ng katiyakang
magiging maayos ang lahat.
Gusto kitang personal na imbitahan sa paglulunsad ng Besties Café.
Negosyo n'yo 'yan ni…
-Ebraheem. -"Ang besties."
Alam kong hindi n'yo pa naaayos ang isyu sa pagitan n'yo,
pero sa tingin ko, maayos na tayo.
Heto ako, inaabot ang kamay ko sa 'yo,
at gusto kong pumunta ka bilang bisita ko.
Mahalaga sa 'kin 'yon.
-Di sigurado? -Di siya nagsalita.
Ang bait niya para lumapit at personal akong imbitahan.
Ibang katauhan ang nakikita ko sa kanya,
at sa unang pagkakataon, parang mas kalmado na siya, mas payapa.
Teka. Pupunta si Safa?
Hindi ko alam. Hindi pa kami nagkakaayos.
Pero 'yong nakipagkita si Safa kay Ebraheem
at naging magkaibigan sila…
Siya 'yong nagdala sa 'kin sa opisina mo.
Bakit nakipagkaibigan siya sa kanya pero galit sa 'kin?
Tapos, binastos pa ang asawa ko, na wala namang kinalaman dito?
Wala akong kinalaman.
Alam mo nang tinatayo namin ang Besties Café. Pinaghihirapan ko ito.
Opisyal na paglulunsad na?
Parang… sasabihin pa lang ang puwesto,
para makuha ang biyaya ng mga kaibigan at pamilya ko.
-Sana makapunta ka. -Ipinagmamalaki kita.
-Kailangan kong isama ang bestie ko? -Oo.
Ayaw mong makipag-ayos?
Ang totoo, di ako galit sa kanya.
Ayos lang sa 'king nandoon sila ng asawa niya.
Pakiramdam ko, tapos na. Oras na para kalimutan ang lahat.
Dapat makipag-ayos siya kay Zeina
para maging magkaibigan kami.
Kasi, best friend ko si Zeina.
Gusto kong ikaw mismo ang mag-imbita sa kanya sa Besties.
Si Danya na ro'n, at tatanggapin ko siya
kasi kung nasa lugar ko siya, dapat kong tanggapin.
Mare.
Kasama namin si Lojain sa doktor para suportahan si Mama.
Magsisimula kami ulit.
Kailangan naming magsama nang matagal.
Ngayon, ginawa kong priyoridad
na pagandahin ni Mama ang kalusugan niya.
Ayos lang 'yan.
Napakasaya kong nagkasama na ulit sila.
Masaya siyang inaalagaan siya ng anak niya.
Pagkatapos naming magsama, ipapakilala ko na ang mga anak ko kay Mama.
-Hi. -Hi.
Hello.
Hi, mga apo.
No'ng nakita ko sila, kakaiba ang pakiramdam na maging lola.
Sila ang mga anak ko.
-Mga mahal ko. -Oo.
-Masaya kang makilala si Lola? -Sa wakas.
-Opo. -Talaga?
-Kumusta kayo? -Mabuti naman po.
No'ng nakita ko silang sama-sama…
Di ko maipaliwanag ang naramdaman ko.
Halo-halo na.
Tingnan mo nga ang magandang mukhang 'yan. Ang cute-cute mo.
Sana talaga, hindi na kami maghiwalay, ni LJ man o ng mga apo ko.
Ayoko na silang iwanan, sa totoo lang.
Hanap muna kayo ng makakain habang nag-uusap kami ni Lola?
Sige po.
Gusto kitang titigan lang at alagaan na para bang bata ka pa.
Nawalay ka sa 'kin no'ng bata pa.
At nahirapan ako. Sobrang nahirapan ako nang wala ka.
Pero di ko ginusto 'yon, Lulu.
At masakit pa rin sa puso kong hindi ko siya napalaki.
Di nawawala ang sakit.
-Napakahirap no'n sa 'kin. -Opo.
Sana mapatawad niya na ang sarili niya.
Anumang nangyari, sinumang may kasalanan, pinapatawad ko na siya.
At ako, gusto ko nang kalimutan ang nakaraan.
Ayoko nang pag-usapan ang nakaraan.
Ang maganda, nandito na po kayo't
patatatagin natin ang relasyon natin.
Oo.
Mabuti para sa 'ming dalawang dumating siya.
Ang kasunod, ayusin ang relasyon namin,
patatagin ito, at magkaroon ng panibagong simula.
Mama, may gusto po akong ikuwento. May nakilala ako.
Long-distance ang relasyon namin. Matagal-tagal na kami.
Pero paputol-putol kasi di siya tagarito. Taga-ibang bansa siya nakatira.
-Kailan kayo magpapakasal? -Di pa napag-uusapan.
-Hindi kayo… -Hindi po.
Hindi ako nagmamadaling ikasal, at hindi ito priyoridad.
Malaking hakbang na ang pag-aasawa.
Masaya ako diyan.
Masaya akong may nakilala kang puwede mong makasama.
-Baka makilala mo siya sa susunod. -Oo. Sana.
Masaya akong maibahagi kay Mama ang nangyayari sa buhay ko.
Sana, simula na ito ng magandang kinabukasan.
Ngayon magbubukas ang Besties Café.
Ideya lang ito noon, at mabuti naman at nagkatotoo.
Sabik na sabik na ako.
Nasasabik na akong ipakita sa mga kaibigan at kapamilya
ang pinaghirapan namin.
Kalugin…
Imbitado ang mga mahal namin
at umaasa kaming darating silang lahat,
pero may trabaho sina Mona at Lojain.
Maghahatid kami ng hindi pa nakikita ng Al Seef.
Kahit hindi ko suportado 'yong ideya noon una,
at may dahilan ako ro'n,
nandito ako ngayon kasi nagawa nila,
at narito ako bilang kaibigan, asawa,
at para sumuporta at hilinging sana magtagumpay sila.
-Hello. -Hello.
Si Umm Kulthum.
-Hi, bestie. -Hello.
Hi.
-Saan ako uupo? -Sa tabi ni Bliss.
-Tabihan mo ako. -Si Bliss ang bestie ko ngayong araw?
Part-time besties tayo.
Binabati ko kayo.
-Wala siyang alam? -Binabati ko kayo.
Pero bahagi ka ng paglalakbay namin.
Tutol ka rito, pero heto na.
Masaya ako kung nakatulong akong mangyari ito.
Nakatulong ka.
Mabuti at sineryoso nila ang opinyon ko,
at pinaghirapan nilang patunayan na mali ang sinabi ko
at ang mga inaalala ko.
Kaya, tungkulin kong samahan sila
at suportahan sa kabila ng mga inaalala ko noon.
Nagkasundo kaming dapat maghati sila sa responsabilidad.
-Buweno, Salem… -Oo.
…wala akong kinalaman dito.
Talaga? Ipapaalala ko…
Alam mo, nakaputi ako ngayon…
-Kaya… -Payapa ka?
Payapa ako ngayon.
Mabuti. Basta't mapayapa lahat.
Kahit tutol si Bliss noon sa Besties Café,
isa siya sa mga unang naparito para sumuporta.
Sa huli, siya ang katuwang ko,
at laging nakasuporta.
Nagpasya kami ni Fahad na pumunta sa Besties Café ngayon.
Kalimutan na ang nangyari.
Magiging mas mabuti ang grupo kung susuportahan natin ang isa't isa.
Nagpasya akong pumunta para kay Danya,
kahit nandoon si Ebraheem.
Responsibilidad niyang maging magiliw sa bisita.
Magiging magalang ako, gaya ng lagi kong ginagawa.
-Astig, di ba? -Gusto ko 'yan.
-Hi. -Hello.
-Hi. -Hi.
-Good luck. -Salamat.
Pasensya na. Paos ako.
-Hi. -Kumusta?
-Pasensya na. -Kumusta ang bagong baby?
Mabuti. Salamat sa Diyos.
Opo, nagsasaya siya.
-Kumusta? -Mabuti.
May isyu pa rin sa pagitan namin ni Safa.
At ilang beses ko nang sinabi, gusto ko ng kapayapaan.
Sana kalimutan na.
-Binabati ko kayo. -Salamat.
-Salamat sa pagpunta. -Uy.
Nag-alangan akong pumunta kasi di ko alam kung okay sa 'yo
pero, papalapit na ang Ramadan, at alam mo na, tayong dalawa…
marami tayong pagkakapareho, kaya…
gusto kitang makausap kasi ayokong madama mo
na may nag-iimpluwensiya sa 'kin sa nararamdaman ko.
Mabigat sa pakiramdam,
kahit gusto mong tanggapin 'yon o hindi,
at di magandang lugar 'yon para sa 'kin sa oras na 'yon.
-'Yon lang. -Naranasan ko 'yan, no'ng may anak na.
Alam ko…
Si Fahad, maikukuwento niya ang hormones ko.
Mahirap. Kaya naiintindihan ko.
Mahalaga sa 'king nandito ka, at kinausap mo ako.
Tama na.
Papalapit na ang Ramadan.
Tungkol sa kapayapaan, pagpapatawad at pag-ibig ang buwang ito.
Okay?
Salamat, mare.
Naging besties ang bestie ko sa Besties Café.
Nakakatuwang makitang sama-sama kayo.
Di ko inasahang hihingi siya ng tawad sa 'kin
sa nagawa niya at magpapaliwanag.
Nanay siya. Mahirap ang pinagdadaanan niya.
May bagong baby.
Kaya, iniintindi ko siya at tinanggap ang paghingi niya ng tawad.
Salamat sa pagpunta. Napakahalaga nito sa akin.
-Mahalaga sa 'kin ito -Nakakatuwang nandito kayo.
Sana maging mapayapa, besties, at magkasundo lahat ngayong taon.
-Siya ang kausapin mo. -Tapos na.
Naisip ko, "Ebraheem, siguraduhin mong magpapakita ka kay Zeina
ng paggalang, at tanggapin mo siya, dahil nasa lugar ko siya."
Gusto kong magplano para sa hinaharap.
Kung gusto mong sumama at payag ka sa anumang gagawin natin,
tinatanggap ko kayo.
Kung hindi, tinatanggap ko pa rin kayo.
Nagbukas ako sa unang pagkakataon,
dahil nakausap ko siya at nasabi ang nasa isip ko.
Ayoko nang pag-usapan pa 'yon
at balikan. Tama na.
Kalimutan na ang nangyari.
Kung maibabalik ang panahon, sasabihin mo pa rin ang ibang sinabi mo?
Kung maibabalik ko, di ako pupunta sa opisina mo.
-Bati na ba sina Ebraheem at Zeina o… -Di ko alam. Mukhang gano'n nga.
Hindi ko na masundan.
Ano'ng pinag-uusapan nila? Aaminin ko. Gusto kong malaman.
-Mapayapang kamayan. -Salamat.
Naging mahinahon ang pananalita niya. Nakapag-practice na siya.
Sabagay, pangatlong beses na niya akong sinubukang kausapin.
Si Marwan, medyo… May… Masama ang loob niya sa 'yo.
-At dahil… -Galit ang tagapagbati?
Masama ang loob.
Ikaw ang tagapagbati, nagpabuti ng pakiramdam namin
Ayokong galitin sinuman.
Masama 'yong usapan natin sa event ni LJ.
At pakiramdam ko, para akong high school ulit,
at nakakasuklam 'yon.
Patawad kung may nasabi ako sa inyo… Di dapat nangyari 'yon.
Nakakamangha.
Di ko inakalang maririnig ko si Safa na magsabing, "Patawad." Ano?
Payakap naman. Patawad. Patawad sa naramdaman n'yo.
Ang sweet mo, Safa.
Bigyan natin ng pagkakataon.
Dahil may lakas ng loob at kagandahang loob siya
na humingi ng tawad, tatanggapin ko 'yon.
Salamat sa 'yo, Safa.
-Besties tayong lahat sa Besties Café. -Besties Café!
Ano'ng nangyayari?
Kumuha tayo ng litrato.
Gamit ang Polaroid. Ilalagay sa Besties mirror.
Maglilitrato tayo kasama ang lahat.
Bilang bahagi ng pabangong ilulunsad namin ngayong taon,
may photoshoot ako para sa perfume collection
na ginawa namin ni Hassan.
-Cut. -Mahusay ang ginagawa n'yo.
Ang sarap magsuot ulit ng damit-pangkasal kasama si Hassan,
at dagdagan ang mga alaalang ibabahagi sa magiging anak namin.
-Halika, bride ko. -Salamat, groom ko.
Sa tingin ko, si Mona ang pinakamagandang bride.
Nasasabik na ako para sa unang produktong pinagtulungan nating likhain.
-Oo. -Parang unang anak na natin.
Napag-uusapan na rin…
Napag-isipan mo na ba ang pinag-usapan natin?
Iniiwasan naming pag-usapan 'yon mula no'ng huli kaming nag-usap.
Tingin ko, oras na para magkasundo kami,
at siguraduhing iisa ang gusto namin.
Nakaka-stress sa trabaho kamakailan.
Nagkasundo tayong ngayong taon, magpaplano tayong magkaanak.
-Susubukan natin? -Oo, susubukan.
Sa dulo ng taon?
Oo. Pero kung puwede sana nating agahan…
-Kailan? -2 buwan mula ngayon.
-Parang bukas na 'yon, baby. -Oo.
Diyos ko.
Siguro, anim na buwan?
Kung… magtagpo tayo sa gitna, tatlo o apat na buwan mula ngayon.
Balanse 'yon, gitnang-gitna.
Apat na buwan mula ngayon, susubukan na natin.
Magpapadala ako ng calendar invite. Dapat maging romantic siya.
Tinawagan ako ni Mona matapos malamang di ako nakapagputi
sa mga naging kasal ko.
Nasasabik na akong magputi na parang bride.
Salamat kay Mona sa pagkakataong ito.
Kaya, hindi ako nagdalawang-isip sa ideyang 'yon.
Diyos ko.
-Hello. -Reyna ko.
-Mare. -Grabe. Ang ganda.
-Pagpalain ka. -Pagpalain ka.
Ang ganda mo.
Ang bride ko!
-Pareho tayo. -Dobleng bride.
Napakabuting tao ni LO.
Ang ganda niya sa loob at labas at mukha siyang reyna,
at masaya akong makita siya sa magandang puting dress.
Di mo alam kung gaano ako kasayang makita ka sa suot mo.
Kaya pinapayo ko ito sa mga ng kaibigan ko,
"Kung ikakasal ka, wag magtipid sa damit-pangkasal."
-Kailangan 'yon. -Tama.
Nagsisisi akong hindi nagputi sa unang kasal.
At dahil di ko ginawa no'ng una, nahiya na ako sa sumunod.
Isuot mo at wag isipin ang sasabihin ng iba,
dahil anumang gawin mo, may masasabi sila.
Gawin mo ang ikasasaya mo.
Siyanga pala, dahil Ramadan na bukas,
sa unang linggo, magho-host ako ng taunang suhur, gaya ng dati.
-Oo. -Kaya…
Iimbitahan ko kayo ni Hassan… Magsama kayo ng kaibigan.
-Pupunta ako. -Sana nga.
Nasasabik ako sa suhur. Sigurado.
-Maganda 'yan. Salamat. -Mare.
Papasok na ang pinakamagandang buwan ng taon,
ang buwan ng Ramadan.
Mahalaga ang pinagpalang buwan ng Ramadan,
sa relihiyon at kaluluwa.
Buwan ito ng pagpapatawad at habag.
Taunang tradisyon ko
na mag-host ng suhur, at imbitado lahat.
PINAGBUBUKLOD TAYO NG RAMADAN
Ngayong gabi, pupunta kami sa suhur ni LO, at nasasabik na akong makita ang lahat,
at magkaroon ng magandang umpisa ng Ramadan.
Di ko alam ang mangyayari sa 'min ni Mo.
Kung may patunguhan, sige. Kung wala, magkaibigan kami.
Imbitado kami ni LO sa suhur, isinama ko si Mama
dahil nasa Abu Dhabi ang asawa ko.
-Nakakatuwa ito. -Ang ganda.
-Maligayang Ramadan. -Salamat. Hi, guys.
Pupunta ako sa suhur kasama ng mama ko ngayon.
Sa wakas, makikilala na ng mga kaibigan ko si Mama.
-Hello sa inyong lahat. -Hi.
Gusto kong ipakilala si Mama.
-Siya ang nanay ko. -Diyos ko.
Alam kong matagal n'yo na siyang gustong makilala.
Pagpasok ko kasama si Mama, nagulat silang lahat.
Pero sobrang nakakatuwa ang reaksiyon nila.
-Masaya akong makilala kayo, Tita. -Ako rin.
Sa 'yo namana ang ganda ni LJ.
Salamat. Naku.
Nagulat sila.
Di sila makapaniwala. Mainit ang pagtanggap nila.
Pagpalain tayo sa banal na buwan.
Maligayang Eid, nawa'y maghatid ito
sa lahat ng kalusugan, kaligayahan, at kasaganaan.
Binabati ko kayo, Danya at Ebraheem, sa pagbubukas n'yo.
May nabalitaan din akong maganda.
Salamat.
Nagbati-bati na ang lahat, tama?
-Oo. -Oo.
Tao lang tayo, nagkakamali lahat, pero dapat humingi tayo ng tawad.
Gusto naming ibahagi sa lahat ang balitang magkakaanak na kami.
Sabihin ba natin?
-Parang alam ko na. -Sige na.
Buntis ako.
Sunud-sunod ang sorpresa.
-Nakakatuwa 'yan. -Salamat.
At sobrang ipinagmamalaki ko ang maganda kong asawa
at ang pinagdaanan niya sa nakaraang taon,
dahil hindi naging madali.
Pag-usapan natin ang ireregalo sa 'yo.
-Wag mo nang simulan. -Oo.
Wag mong simulan.
Bravo.
Halika.
Nakakainis pag nagtatalo kami ni Fahad. Siya ang pinakamahalaga sa 'kin.
Kailangan ko siyang kausapin at itama lahat.
Ayoko nang pag-awayan ang iisang isyu.
Gusto kong mas maunawaan mo ako.
-Ano ba ito? -Gusto kong magparetoke.
Nakausap ko ang ilang kaibigan.
Nalaman kong may panganib ito. Kaya ako natatakot.
-Di madali… -Saliksikin kaya natin?
Ginawa ko. May mga kinausap ako. Nalaman ko… May panganib ang lahat.
Di ko siya pag-aari o kinokontrol para diktahan ko,
pero dahil mahal ko siya,
siyempre, ayokong ipagsalaparan ang kahit 1% tsansa na may mangyari.
Napakaseryoso nito.
Kung may mangyayari sa 'yo,
paano ko palalakihin ang mga bata?
Kung mamatay ako,
magmumulto ako, at di ko hahayaang maisip mong ikasal ulit,
kung ito ang banta mo sa 'kin. Malinaw?
Oo, sige.
Di ko ganap na ipinagbabawal,
pero wag mo akong puwersahin at sabihing gawin na lahat ngayon.
Wala akong gagawin nang walang permiso mo.
-Kaya, magkasundo tayong… -Pag-isipan muna natin.
Makatuwirang tao si Fahad. Lohikal siyang tao.
Kailangan niyang magsaliksik para makapagpasya.
Gano'n siya kumilos.
May isa pa akong sasabihin.
Ano pa?
-Pumapayag na akong pumunta sa India. -Talaga?
Isasama ko ang mga bata pag pupunta ka,
pag kailangan mo kami.
Hindi ko maisip ang buhay kung wala ka.
Salamat.
Ayoko pag umaalis ka, kaya, sasama na lang ako.
Salamat.
Gusto na yatang magpabalik-balik ni Safa ro'n.
Gusto niyang makasama ako ng mga bata,
at alam niya kung gaano ko sila kamahal.
Magandang simula ito.
Payag na akong magpabalik-balik sa India,
kasama ang mga bata, kasi mahal ko siya.
At nauuna ang pamilya.
Depende sa iaalok nila, at ang gagawin nila para suportahan ka.
Siyempre.
Narinig ko na 'yon.
-Teka. Si Hasnain 'yon? -Imposible.
-Sino ang lalaking 'yon? -LJ.
Pumasok si Hasnain nang napakaseryoso,
deretso sa suhur, at kinuha niya ang kamay ko.
Nobyo niya.
Biglang… Ewan ko. Bigla na lang may nangyayari na.
Nakakagulat ito.
Pinlano kong sopresahin si Loujain.
Napakaganda niya. Parang…
HASNAIN LEHRI NOBYO NI LJ
Magmahal daw nang walang kapalit.
At nararanasan ko 'yon ngayon. Pagmamahal na walang kapalit.
Di ko inakalang ang kaligayahan mo ay magiging kaligayahan ko rin.
Sobrang madamdamin ang sinabi niya.
Pero ang naisip ko, "Bakit ngayon ito nangyayari?"
Tuwing umaga, gusto kong bumangon, gusto kitang makita sa buhay ko.
Di ko inakalang magkakaroon ng gano'n kahalagang tao sa buhay ko.
Di ko inakalang madadama ko ang tibok ng puso mo.
At gusto kong maging ama. Gusto kong maging asawa.
Habang-buhay, gusto kong tanggapin itong responsibilidad,
at humusay, at mapanatili kang masaya,
gusto kong maging sandigan mo, at mahal kita.
Malaking hakbang ito sa 'kin. Napakalaking hakbang.
Hindi ko inakalang gagawin ko ito.
At, Loujain…
pakakasalan mo ba ako?
Umoo ka.
Tagapagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon