POSIADŁOŚĆ HASSANA I MONY
Cześć.
Musiałem cię szukać.
Wybieram sukienkę na ceremonię Safy.
Dziś szykujemy się na ceremonię Safy.
Poleciła ubrać się na czarno.
Nie mówiła wiele więcej.
Szukam idealnej czarnej sukienki,
ale nie mogę znaleźć tej, o której myślę.
- Dobrze. - To wszystko mnie przytłacza.
Jest tu tyle rzeczy, a nie mogę znaleźć tej potrzebnej.
Nic dziwnego, że nie mogła jej znaleźć,
bo ma tam 8578 ubrań.
Chyba powinnaś już pomyśleć nad tym,
jak przeorganizować garderobę.
- Tak? - Jest tu strasznie dużo rzeczy.
Mona musi znacznie ograniczyć liczbę ubrań w garderobie.
Mam nadzieję, że będzie też lepiej podchodzić do swojego kalendarza.
- To ci potrzebne? - Co?
- No jasne. - Do czego?
Miałam to na gali Gucci.
Myślę…
że możemy pozbyć się znacznej części tych strojów,
a potem kupić ci jakieś nowe.
Przyznam, że wywołało to atak paniki.
Straszne!
Cokolwiek wybierzemy, musi to uwypuklać twój największy atut.
Powinna mieć prostszy strój, który podkreśli jej piękno.
To najważniejsza rzecz, którą powinna zmienić w swoim stylu.
To po mamie mam skłonność do chomikowania.
Nauczyłam się tego od rodziny.
Wszyscy chomikujemy. Mama, ja, Alya i Huda.
Taka już jestem.
Gdy byłam mała, rodzice mieli poważne problemy finansowe.
Sytuacja się zmieniła, ale został mi nawyk gromadzenia rzeczy.
Nie chcę marnować pieniędzy.
Skoro pomożesz mi ze wszystkim,
to znajdź mi czarną sukienkę na ceremonię.
To jej szukałam.
Bardzo prosta,
ale jednocześnie wcale nie.
To ta.
Dobrze.
Zrobione.
Teraz pora iść na tę ceremonię i zobaczyć, o co chodzi.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
PARK SAFA
Rok temu jako prezent porodowy dostałam auto,
ale Fahad powtarza, że powinnam pozbyć się lamborghini.
To auto stanowi symbol mojego materializmu.
Urządzam dziś pożegnanie z moim lamborghini.
Z moim pięknym, ukochanym autem.
Chcę nieco ograniczyć swój materializm.
Fahad i pozostali wreszcie się dowiedzą, po co przyszli.
Safa dziwnie się zachowuje. Miałem ubrać się na czarno i iść do parku.
Nic nie rozumiem.
Cześć. O co chodzi?
Coś nie tak?
Zobaczysz.
Cieszę się, że wszyscy przyjdą.
Nie mogę się doczekać ich reakcji.
MAHIRA
Dziś uroczystość Safy.
Mamy być na czarno.
Porządnie trzymam się motywów imprez.
Zobaczmy.
- Cześć. - Co słychać?
- Jak sobie radzisz? - Jako tako.
Co się dzieje? Po co czarne stroje?
Nie wiem, co się wydarzy.
Cześć, królowo dramy!
Dzięki, że jesteś.
Nie widziałem się z Ebraheemem,
odkąd Zeina powiedziała, że zarejestrował nazwę jej firmy.
Po ceremonii porozmawiam z nim na osobności.
Wybadam jego intencje.
- O co chodzi? - Nie wiem.
Nie sądziłam, że LJ przyjdzie. Oddaliła się od grupy.
Unika Jwany.
Jak to, przyszłaś?
Opuściłaś już kilka wydarzeń.
Wcale nie.
Sądziłam, że nie przyjdziesz z powodu Jwany.
Niby dlaczego?
Przez ten wasz konflikt.
Nie mamy konfliktu.
Kto tak powiedział?
Nie chcę zagłębiać się w tę sprawę.
Rozmawiałyśmy o tobie na wczorajszym spotkaniu.
Nic złego, tylko parę obserwacji.
- To nie wpływa na moje życie. - Właśnie.
Mogą o mnie rozmawiać.
Może czują, że LJ się zmieniła.
Dziękuję, że przyszliście.
Fahad bardzo naciskał na to,
bym się pożegnała.
Pożegnała?
Safa zawsze potrafi mnie zaskoczyć.
Dla mnie ten samochód to nie tylko samochód,
ale i skarbiec wspomnień.
Przyszliśmy pożegnać jej auto?
Korciło mnie, by czymś w nią rzucić.
To mój pierwszy luksusowy samochód.
Miał różowe paski, żeby Fahad nie mógł nim jeździć.
Safa jak zwykle dramatyzuje.
Tragiczna historia.
I tragiczna strata czasu.
Albo wtedy, gdy poszłyśmy z Zeiną rozmówić się z Ebraheemem.
Cześć.
Był w szoku.
To nie jest śmieszne.
To miał być żart?
Nie wytrzymam.
Zaczynam nowy etap życia.
Chcę się uwolnić od przedmiotów.
To w stylu Safy. Jest niesamowita.
Chcę być bardziej przedsiębiorcza i ograniczyć zbędne wydatki.
Chciałam mieć wszystko.
Każdą torebkę, każdą błyskotkę.
Ale czy to życie?
Pewnie, że nie.
Czemu uwiązywałam się do przedmiotów?
Oby mój mąż zrozumiał, jakie to dla mnie trudne.
Powodzenia, Fahad.
Co za lekkomyślność i próżność.
To było coś nieetycznego.
Możecie rzucić kwiaty ku pamięci moich dóbr materialnych.
Żegnaj!
Głęboki wdech.
Żegnaj.
Przynajmniej gdy ktoś mnie spyta, co najdziwniejszego widziałem,
będę miał odpowiedź.
Nigdy do niczego jej nie zmuszałem.
- Mówiłem tylko, że nie potrzebujemy… - Wywierałeś presję.
- Od dwóch lat nim nie jeździ. - Pasuje do strojów!
W każdym razie jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Mamy klaskać?
- Dzięki. - Brawo!
Świetnie rozumiem Safę.
Od zawsze wszystko chomikuję.
Cieszę się z jej przemiany.
Chce nie być materialistką.
Trudno pozbyć się rzeczy.
- Rozumiemy to. - Dzięki.
Też to rozumiem.
Współczułam jej.
Mnie też trudno pozbywać się przedmiotów.
Z powodu ich wartości emocjonalnej, a nie materialnej.
Dobrze zrobiła. Dziękuję.
Jeszcze ostatnia sesja z autem.
Boże, daj mi siłę.
To kompletny absurd.
Po to tu przyszedłem?
- Z całym szacunkiem dla Safy… - To głupie.
- Straszna bzdura. - Właśnie.
Uznałam to za żart.
Inaczej narobiłabym kłopotów.
Gadaliśmy o dzisiejszym dniu.
Safa!
- Dziękuję za zaproszenie, ale to głupie. - Przyszliśmy tu dla ciebie.
- Nie chcielibyśmy w tym uczestniczyć. - Przyjaciele powinni się wspierać.
- I dlatego przyszliśmy! - Bezwarunkowo.
Wspieramy cię, ale to naprawdę głupstwo.
- Doceniam szczerość. - Zależy nam na tobie.
Dobra materialne to dla mnie spory problem,
bo nie mam wielu przyjaciół.
Przywiązuję się do rzeczy.
Rozumiem twój ból.
- Dzięki. - Chomikujemy rzeczy.
- Tak. - Rozumiemy cię.
W dzieciństwie ciągle marzyłam o takich rzeczach,
więc gdy je zdobyłam, trudno mi się ich pozbyć.
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Dziękuję.
Boże.
Liczy się nie ceremonia, a jej przesłanie.
Ukrócenie przywiązania do dóbr materialnych.
To prawda.
Nie chodzi o auto.
To tylko symbol tego, od czego się uwalniam i jaka chcę być.
Jestem z siebie dumna.
Nie skomentuję tego,
ale oby Bóg obdarzył niektórych ludzi mądrością.
Amen.
Módlmy się.
Amen.
Czegoś takiego jeszcze nie widziałem.
Danya mówiła, że o mnie rozmawiały,
więc uznałam, że z nią pogadam.
Opowiesz, co się działo?
Safa i Zeina pytały Jwanę, czy macie konflikt.
Zaprzeczyła.
Dalej drążyły temat. Szanuję, że Jwana nic nie mówiła.
Nie ma o czym.
Zdarzają się w życiu ludzie, których uważamy za przyjaciół,
ale potem ta przyjaźń się rozmywa. To normalne.
Kiedyś blisko się przyjaźniłyśmy.
Niektórych historii lepiej nie opowiadać.
LJ, możemy porozmawiać?
- Coś się stało? - Powinnyśmy wyjaśnić pewną kwestię.
Moje relacje z LJ są napięte
po sytuacji z Hanną w sylwestra i tym komentarzu z żyrafą.
Uznałam, że z nią porozmawiam.
Nie zmilczę sprawy tak niepotrzebnego komentarza.
Ten komentarz z żyrafą
i twoja działalność na socialach są nie do przyjęcia.
Twoje zachowanie mnie zszokowało.
Załatwiasz te sprawy w taki sposób…
Usiądźmy.
Jestem Kopciuszkiem, a Safa i Zeina to złe córki macochy.
Wiecznie próbują poniżyć Kopciuszka.
Gdy ktoś okazuje mi brak szacunku,
zwłaszcza w życiu osobistym, musi spodziewać się reakcji.
Ty też jesteś obcesowa i oczekujesz, że wszyscy to zaakceptują,
a przeszkadza ci mój komentarz.
Co miała znaczyć ta żyrafa? Że jestem wysoka?
Naprawdę jesteś wysoka. Przy tobie czuję się niska.
- To miała być obelga. - Wcale nie.
Tak to tylko odebrałaś.
LJ jest egoistką.
Ona może nas obrażać, a my nie możemy odpowiedzieć?
Już wiemy, jakie rzeczy się nam nie podobają.
Może zdołamy robić tak, żeby było milej?
- Co myślisz? - Może.
To wymaga pracy obu stron.
Zaczynam rozumieć wasz sposób myślenia.
To dobrze, znamy się coraz lepiej.
Tęskniłam za wami.
Chodź.
Daj spokój, pora przełamać lody.
LJ się postarała, żeby konflikt nie eskalował.
Urazy zostały w 70% zapomniane.
Ciekawi mnie jeszcze jedna kwestia.
LJ i Jwana.
Kto tutaj zawinił?
Chcę rozumieć świat wokół mnie.
Mam dla ciebie radę.
Nie potrzebuję rad.
To taka ogólna rada.
Dystansuję się od wszystkich.
- To przez Jwanę? - Nie!
Ponoć nadużyłaś jej zaufania.
Nie mam nic do powiedzenia.
Ale jeśli druga strona mówi,
nie będziesz się bronić?
Niech mówi.
Ewidentnie są skonfliktowane.
Musimy to wyjaśnić.
Nie powinniśmy się unikać.
Niech tu przyjdzie i powie mi to w twarz.
Jeśli ma mi coś do powiedzenia,
to siedzi zaraz za mną.
Może mi to powiedzieć.
Jwana!
- Co jest? - Podejdziesz?
To poniżej mojej godności.
Trwam niewzruszona niczym góra.
Jestem Jwana Karim.
Nie wstaję z miejsca.
- No cóż… - Super.
Ma rację.
Jesteśmy na dwóch różnych poziomach.
Loujain wie, co zrobiła.
Nie potrafi spojrzeć mi w oczy.
- „To poniżej mojej godności”. - Jasne.
W końcu poznamy prawdę.
- Ebraheem, możemy porozmawiać? - Pewnie.
Atmosfera była napięta,
a Ebraheem i Danya poszli pogadać na osobności.
Idę dalej, bo to ma być prywatna rozmowa.
Nie dogadujemy się w kwestii kawiarni.
Wiem od Zeiny i Safy, że skarżył się na moją niepunktualność
i o mnie plotkował.
Uznałam, że go zapytam.
Nie wiem, czemu tak robi.
Widziałam się ostatnio z Safą, Zeiną i Jwaną.
Zeina nagle popatrzyła na mnie i spytała, jak tam Besties Café.
„Ebraheem mówił, że ciągle się spóźniasz,
że narzekasz na codzienną pracę”…
- Wszystko to już wiedziały. - Co?
Rozumiesz, że mnie to dotknęło?
Co konkretnie?
To, o czym rozmawiałam z tobą, trafiło do Safy i Zeiny,
które dopiero co poznaliśmy.
Serio się spóźniasz!
- Po co im o tym mówisz? - Co z tego?
- Kim one są? - Wszyscy to wiedzą!
- Nie musisz im o mnie opowiadać. - Mamy się nie kumplować?
- Plotkujecie o mnie. - To nie plotki.
Nie, ale budujecie przyjaźń, obgadując mnie.
Czyli jesteś zazdrosna.
Zazdrosna? Poważnie?
Przyjaźnimy się, a ty mnie skrzywdziłeś.
Próbuję to wyjaśnić, a ty robisz uniki.
Mówiłaś Marwanowi o sytuacji w kawiarni?
Jasne.
Myślisz, że to logiczna decyzja, mimo że Marwan nie popiera kawiarni?
I tak mu mówisz?
- To mój mąż. - Ja nie mówię wszystkiego żonie.
To twój związek i twój wybór.
W biznesie tak się nie robi.
Danya wie, że Bliss od początku był przeciw kawiarni.
Skarży mu się na mnie,
a on będzie chciał mi powiedzieć: „A nie mówiłem?”.
Niedoczekanie.
Poskarżyłaś się Blissowi. Mam wrażenie, że ma ze mną problem.
Nie ma żadnego problemu. Nasza trójka jest rodziną.
Pogadam z nim.
Naprawimy to.
Obyśmy to załagodzili, bo zrobi się bardzo nieprzyjemnie.
- Chyba pójdę. - Musimy iść.
Na razie.
Ebraheem!
Ebraheem się zbierał.
Skorzystałem z okazji, by z nim pogadać.
- Co słychać? - Dobrze, a u ciebie?
Nie wierzę w jego dobre intencje.
Czemu nie zostawił dokumentów Zeinie?
Chcę spojrzeć mu w oczy i się przekonać.
Zeina powiedziała, że zastrzegłeś w Londynie nazwę jej firmy.
Mówiła, że przekażesz jej prawa.
Zastanawiałem się, po co to robisz.
To stało się rok temu.
Byłem zły, że wykorzystała sytuację, by przedstawić mnie w złym świetle,
choć tylko mówiłem, co czuję.
Chciałem dać jej nauczkę.
Pomyślałem też, że lepiej ja niż ktoś inny.
Wtedy by przepadły.
Co on chce osiągnąć?
Zachować kontrolę?
Obiecałem Zeinie, że rozegramy to spokojnie.
Dajmy mu kredyt zaufania. Bądźmy dorośli.
Oddasz jej dokumenty?
Mam ten formularz. Moi prawnicy pomogą przenieść własność.
Hanna,
jeśli chcesz ze mną walczyć, szykuj się na wojnę.
Na razie działam spokojnie,
ale nie wiem, kiedy skończy mi się cierpliwość.
Czekam na jego pomyłkę.
KLINIKA BIOLITE
Mamy dziś babski dzień. Ja, Mona, Jwana i Farhana.
Zafundujemy sobie kroplówki w spa.
Energia, odmłodzenie i zabawa.
SALON RELAKSU
- Gotowe. - Serio?
Dobrze się znowu spotkać. Dawno tego nie robiłyśmy.
- Powinnyśmy częściej. - Tak.
Urządzam imprezę.
- Tak? - Jaki będzie motyw?
- Coś bardzo… - Twojego.
W moim stylu.
Za każdym razem staram się zrobić coś nowego.
To będzie bal kostiumowy.
- Będziemy pod wrażeniem. - Tak.
Opuściłaś ceremonię Safy.
- To pożegnanie? - Tak.
Mój Boże.
To jakiś idiotyzm.
Kto żegna swoje auto?
Safa próbuje się zmienić.
Mnie nie nabierze.
Wszyscy mówili, że to nuda.
Co ona sobie myślała?
Pokazała, jaka jest głupia.
To było ciekawe.
- Pierwszy raz byłam na czymś takim. - Serio? Ciekawe?
- Naprawdę! - Choć raz bądź szczera.
Lubimy się z Farhaną,
ale dziś poczułam się zaatakowana.
Odpuszczę jej, bo emocje buzowały,
ale niech to się nie powtórzy.
Jwana, na ceremonii Zeina prosiła, byś porozmawiała z LJ.
Dlaczego nie chciałaś podejść?
Nigdy nie odpuścicie.
Dawno temu się przyjaźniłyśmy.
Przekroczyła pewną granicę, co mnie zraniło.
Nie wiedziałam, że mają trudną przeszłość.
Nawet nie wiedziałam, że się kumplowały.
Kiedy to było? Nic nie wiedziałam.
- Były jak siostry. - Tak.
- Jak siostry? - Serio, jak rodzina.
Rozmawiałaś z nią?
To nie moje zadanie. To ona zawiniła.
- Może o tym nie wie? - Niemożliwe.
Trzeba wysłuchać drugiej strony.
Wysłuchałam i wszystko widziałam, a ona to udowodniła.
Gdybym nie miała dowodów,
konkretnych i jednoznacznych, nikogo bym nie osądzała.
Czemu zniszczyła naszą przyjaźń?
To ja najbardziej ją wspierałam.
Mahira, ty wiesz.
- Wiem, że byłyście blisko. - Tak.
Słyszałam wersję Jwany, ale nie LJ.
Wszystko ma dwie strony.
Nie wtrącam się w takie sprawy.
Więcej niż raz powiedziała pewnej marce, by mnie nie zapraszali.
Jak może mówić innym: „Nie zapraszajcie Jwany”?
Dlaczego?
Obie to moje przyjaciółki.
Wiecie, że jestem bardzo blisko z Jwaną,
ale z LJ też mam silną więź.
Chciałabym, żeby usiadły razem i pogadały.
- Marzę o tym. - Wiesz, co się stało.
- Obie popełniłyście błędy. - Niby ja?
- Nie… - To nie do przyjęcia.
- To ona przekroczyła granicę. - Nie wiem…
- Mówiłaś mi… - Nie złość mnie.
Obie macie swoje perspektywy.
Znasz moją!
Tylko Farhana wie,
co doprowadziło do obecnej sytuacji z Loujain.
Każe mi z nią rozmawiać?
- Takie jest życie! - To nie był byle błąd.
Kłótnie się zdarzają!
Mogłabym umówić się z twoim byłym?!
Odkryłam, że Loujain zbliżyła się z moim byłym.
Dawała serduszka pod jego postami.
Nie naruszyła granicy, ale ją zniszczyła.
Przestań, jasne?
Nie wybaczę jej.
Nie zapomnę tego.
Czy kiedyś cię przeprosiła?
Przeprosiny mają to naprawić?
- A przeprosiła? - To zaleczy moje rany?
Nadal nie umiem jej wybaczyć.
Wybacza się dla siebie samej.
Ale ja nie chcę jej wybaczyć.
- Wiele już wybaczyłam. - Rozumiem.
Musisz chronić też samą siebie.
- Nie wyznaczacie pewnych granic? - Pewnie, że tak.
Mogę cię przytulić? Już dobrze.
Jwana czuje się skrzywdzona.
Łatwo to wyczuć.
To trudna sprawa.
Przykro się słucha tej historii.
Coś okropnego.
REZYDENCJA FAHADA I SAFY
- Hej, skarbie. - Cześć.
- Znowu herbatkę? - Poproszę.
Fahad ma problemy z nadwagą.
Martwię się o jego zdrowie.
Na dziś zaplanowałam coś nietypowego, by pomóc mu w odchudzaniu.
Czeka go niespodzianka.
- Ile dałeś tu cukru? - Tylko łyżeczkę.
A ile piłeś już herbat?
- To nieszkodliwe. Jak woda. - Wcale nie.
Ciągle pijesz te herbaty karak. Dlaczego?
Byliśmy ostatnio na kolejce górskiej.
Gdy wysiadł, zrobiło mu się słabo.
To przez to, że ma gęstą krew
z powodu złego odżywiania.
Pora coś z tym zrobić.
Obiecałeś kontrolować wagę.
I co?
Nie ćwiczysz, pracujesz z domu, nie ruszasz się,
ciągle zamawiamy jedzenie.
Nie robisz nic.
Robię dla ciebie wszystko. Zadbaj o siebie dla mnie i dzieci.
Uspokój się.
Odchudzanie to poważne wyzwanie.
Trudno jest zmienić tryb życia.
Safa martwi się o moje zdrowie.
Tu chodzi o zdrowie!
Dramatyzujesz.
Nie umiałabym bez niego żyć.
Nie wyobrażam sobie, by go przy nas nie było.
Dla nas powinien o siebie zadbać.
- Przyjdzie do ciebie gość. - Co?
Wymyśliłam idealne rozwiązanie.
Najlepsza hipnoterapeutka w branży. Bardzo doświadczona.
Marisa Peer.
Mam jej numer od Mony.
Marisa zajmuje się nią od lat.
Pomoże Fahadowi.
- To Marisa. - Cześć.
- Miło mi.
To specjalistka od hipnoterapii.
- Chcesz spróbować? - To dla ciebie.
Przyszła ci pomóc.
Żebym lepiej spał?
Czego tylko chcesz.
Nie, chodzi o zdrowy tryb życia.
Dziwne.
Czy mi to potrzebne?
Hipnoterapia sprawia, że umysł wysyła ciału inne sygnały.
Siłą woli walczymy z naszymi pragnieniami,
ale hipnoza pozwala uwolnić nas od tych pragnień.
- Brzmi dobrze. - Opisz swój zwykły dzień.
O której wstajesz?
Około 11.
Co najpierw jesz lub pijesz?
Herbatę.
Ma swoją metodę.
- Bierze pełno herbatników. - Tak?
Zanurza je w herbacie, aż się w niej zamarynują.
To napój herbatnikowy.
Robię tak od dziecka.
Jedzenie łączy mu się z matką.
To była kobieta pełna pasji. Świetnie gotowała.
Zmarła.
To też może mieć wpływ.
Pewnie tak właśnie jest,
skoro od śmierci matki pijesz znacznie więcej herbaty.
Przywołuje wspomnienia radosnego, beztroskiego życia.
Zasugerowała, że jedzenie i herbata łączą się ze wspomnieniami o matce.
Wątpię, że o to chodzi.
Gdy robi się coś długo, staje się to nawykiem.
Ale jeśli tak uważa, to może coś w tym jest.
Patrz jak najbardziej w górę.
Jakbyś chciał spojrzeć na swoje brwi.
Oczy do góry.
Teraz zamknij powieki.
Zamknij je do końca.
Próbujesz je otworzyć, ale są mocno zamknięte.
Schodź głębiej.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Cofnij się do miejsca, zdarzenia lub czasu
związanego z tym, jak nabyłeś niezdrowe nawyki żywieniowe.
Scena, którą teraz widzisz, dzieje się w dzień czy w nocy?
W dzień.
- W środku czy na zewnątrz? - Na zewnątrz.
- Jesteś sam? - Z przyjaciółmi.
Próbowałem otworzyć oczy, ale nie mogłem.
Zacząłem trochę panikować.
Słyszałem ją i mogłem mówić.
Nic więcej.
Co robisz z przyjaciółmi?
Wymykamy się, żeby coś zjeść.
- Dlaczego się wymykacie? - W internacie nas nie karmili.
Uczyłem się w szkole z internatem.
Gdy wracałem do domu, potrawy mamy były mi pociechą.
Co podawali wam w szkole?
Warzywa. Zielone.
A co gotowała mama w wakacje?
Moje ulubione dania.
Wypracowałeś sobie taki wzorzec.
Zdrowe jedzenie to internat.
Niezdrowy tryb życia to pobyt u mamy.
Rozumiesz to, więc możesz to zmienić.
Tego pragniesz, to zrealizujesz.
Zaczęłam się śmiać.
To pierwszy krok na drodze do zdrowia, a ty ucinasz sobie drzemkę?
Powinno tak być?
Powiedz: „To nie ja”.
To nie ja.
„Nie jestem tym chłopcem”.
„Mogę dostać, co zechcę”.
Otwórz oczy.
- On spał. - To normalne.
- Dobrze się spało? - Tak.
Słuchaj tego nagrania przez 21 dni.
Możesz je włączyć i zaraz iść spać. Podświadomość i tak je przyjmie.
Dobrze.
Dobrze, że przyszła.
Chętnie wypróbuję to nagranie.
Zobaczymy, czy pomoże.
BIURO HEROIESA
Farhana i jej były mąż mają problemy z komunikacją,
więc uznałam, że z nim pogadam i spróbuję rozwiązać problem.
Hej.
- Co słychać? - W porządku.
Witam w moim biurze.
Odezwała się Mahira, przyjaciółka Farhany.
Jest bardzo miła i chce pomóc rozwiązać problem.
Umówiliśmy się w biurze. Zobaczmy, co z tego wyjdzie.
Będę dziś adwokatem diabła.
- Znam tylko jedną wersję. - Nie rób tak.
Chcę wysłuchać twojej.
Zwłaszcza jeśli chodzi o Farhanę,
był to raczej trudny rozwód.
Cztery i pół roku. Nie ułożyło się nam.
Przegapiłem początek życia Aydina. Byłem w Afryce.
To był twój wybór.
Biorę odpowiedzialność za swoje czyny.
Chcę to naprawić.
Żeby wynagrodzić to synowi,
chcę spędzać z nim czas, bo wcześniej go straciłem.
Ta sprawa też stanowi problem dla Farhany.
Nie było cię, a teraz wracasz i ogłaszasz się ojcem.
Jestem dobrym ojcem.
Dbam o Aydina, o jego naukę.
Pilnuję tego, co trzeba.
Robię dużo.
Latami słuchałem jej poleceń.
Nie rób tego czy tego.
Słuchałem jej, by czas zaleczył rany.
Wiem, że kocha Aydina, ale nie ona jedna wzięła rozwód.
Jestem ojcem.
Niech Aydin będzie dwa tygodnie tu, a dwa u niej.
Szczegóły nie mają znaczenia. Czemu to dla niej ważne?
Takie coś szkodzi dziecku. Ono potrzebuje stabilności.
- Szukam jakiegoś rozwiązania. - Wybacz, ale to jest złe.
Farhana nie ustala zasad. Nie jesteśmy razem.
Zabrania mi przebywać z Aydinem i partnerką naraz.
Zapomina, że jestem ojcem.
To absurdalny zakaz.
Przyszłam tu też dlatego, że sama jestem matką.
Mam własne problemy w związku,
więc umiem zrozumieć Farhanę.
Nie chciałabym czegoś takiego przechodzić.
Jestem w trakcie rozwodu.
Wyobrażałam sobie, że to ja jestem w tej sytuacji.
Że to ja walczę o kontakt z córką.
Gdyby miało dojść do walki o opiekę,
natychmiast odwołam rozwód.
Farhana ma problem z twoją partnerką.
Wiesz dlaczego.
Rzecz w tym, że nie wiem.
- To przez nią się rozwiedliście. - Nie.
Nie dlatego się rozeszliśmy.
Nasz związek był pełen kłótni, toksycznych relacji.
Czasem miłość zanika.
Każde poszło własną drogą.
Latami się starałem, ale to nie wystarczyło.
Prawie się rozeszliśmy jakieś osiem lat temu.
Miałem już pogadać z Farhaną, że to nie działa,
a wtedy powiedziała, że jest w ciąży.
Musiałem z nią zostać.
Najlepsze, co od niej dostałem,
to mój syn.
Farhana może przedstawiać Aydina wszystkim swoim facetom.
Każdemu.
Nie kieruj się złośliwością.
To nie dlatego.
Jeśli jutro wyjdzie za mąż, pierwszy jej pogratuluję.
Wspieram ją. Jest matką mojego syna.
Ale niech będzie sprawiedliwa.
Niech zapomni o niej i kieruje się dobrem dziecka.
Pora dorosnąć i zacząć myśleć inaczej.
Zapomnieć o swoim ego, o tym, czego nie chcesz.
Nie o to tu chodzi.
Prosiłeś ją grzecznie?
- Wielokrotnie. - Jak to robiłeś?
Zaprezentuj.
Cześć, Farhano Bodi.
Moja królowo.
- To sarkazm. - Mogę spędzić trochę czasu z synem?
Teraz bez sarkazmu.
- Usuwam ego. - Dobrze.
Spróbuj tak: „Cześć, Farhano”.
„Chciałbym spędzać więcej czasu z synem”.
Co ty na to?
Zasłużyłaś na powolne oklaski.
Spróbujmy. Posłucham Mahiry i grzecznie poproszę.
Może zadziała.
Moja przyjaźń z Hassanem i Hanną się rozwija.
Wybierzemy się na żagle.
- Królu Fahadzie, pomożesz w końcu? - Tak.
Fajnie posiedzieć z chłopakami i swobodnie pogadać.
- Gotowe? - Płyniemy.
- Wow! - Ale super.
Jak tam z Moną?
- Jak praca, jak życie? - W porządku.
Na pewno ciekawie być mężem tak aktywnej i niezależnej kobiety.
Wiąże się to z pewnymi dziwactwami.
Mona ma na przykład ciekawy sposób układania kalendarza.
Wpisuje do niego wszystko.
Od samego rana, nawet pobudkę.
- Serio? - Drogę do pracy.
Jeśli chcę cokolwiek z nią porobić,
mam jej wysyłać zaproszenia.
- Co? - Właśnie.
A najciekawsze jest to, że ma to być trzy dni wcześniej.
- Co?! - Serio.
Żartujesz.
Niestety nie.
Bardzo się cieszę, że jestem mężem kobiety sukcesu,
ale pojawia się pewna trudność,
gdy zaczyna to kolidować z dynamiką naszego związku.
Mamy do tego różne podejścia.
Trochę to rozumiem.
Zeina jest strasznie zajęta.
Pracuje w dziwnych godzinach.
Firmy, cała reszta, do tego Ebraheem.
Myślę o zrobieniu jej niespodzianki, która ją zmotywuje,
ale nie mam pojęcia, jak to przyjmie.
A co u ciebie?
Niedawno byłem na kolejce górskiej.
Zaczęło kręcić mi się w głowie.
W ostatnich latach sporo przytyłem.
Przez to krew staje się gęstsza.
- To wywołuje problemy. - Zawroty głowy.
Safa zatrudniła wczoraj hipnoterapeutkę.
- To było niezwykłe przeżycie. - O Boże.
Taka jest Safa.
Przy niej nie da się nudzić.
Powiedziała, że to mi pomoże skupić się na zdrowiu.
Kazała ci słuchać jakiegoś nagrania?
Codziennie przed snem.
Bardzo mnie ciekawi, jak to działa.
Gdybyś szukał trenera, to dyskutowaliśmy, ile wyciskamy.
- Nie cierpię siłowni. - Z nami będzie fajnie.
Poćwicz kwadrans trzy razy w tygodniu. Poczujesz się lepiej.
Spróbuj.
Lubimy z Hassanem ćwiczyć.
Chcemy zachęcić Fahada.
Kiedyś go zabierzemy, żeby go zmotywować.
Chętnie mu pomożemy.
Napijmy się jeszcze przed wyjściem.
- Dobry pomysł. - Trochę się odwodniłem.
Tylko uważaj na cukier.
- Czy to w następnej hipnozie? - Właśnie, to kolejny problem.
STUDIO MUZYCZNE MARWANA
Bliss jest strasznie zajęty
pracą nad swoją muzyką,
więc pomyślałam, że wpadnę do studia z nim pogadać.
- Chcesz posłuchać? - Tak.
Super.
Świetna piosenka.
- Podoba mi się. - Dobre, co?
To był świetny rok.
Skupiam się na karierze.
Mam już cztery firmy i podpisałem kontrakt płytowy.
Zobaczmy, jak będzie.
Jak się ostatnio czujesz?
Kierowanie firmami zajmuje mi dużo czasu.
Nie chcę, żeby było jak w zeszłym roku.
Ubiegły rok minął bardzo szybko,
Nie miałem okazji zabrać głosu na temat różnych wydarzeń.
To dobry czas, by poruszyć te tematy
i powiedzieć Danyi, jak się wtedy czułem.
Ostatni rok był dla mnie trudny.
Nie było przy mnie ani ciebie, ani Ebraheema.
Wiesz też o sytuacji z moim tatą.
Więc…
Jakieś dwa lata temu mój ojciec miał udar.
Cierpi przez to na utratę pamięci.
Trudno jest patrzeć…
jak głowa rodziny, twój tata…
nagle staje się taki słaby.
Do tego…
muszę być silny,
ale wiem, przez co przechodzi tata.
To trudne.
Nie wiedziałam, co przeżywasz.
Najlepiej będzie poprawić komunikację między nami.
To komunikacja była głównym problemem w naszym związku.
Nie mówiliśmy sobie, gdy było nam źle.
Ale to błędne podejście, bo to wszystko się kumuluje,
a gdy to z siebie wyrzucisz, może być już za późno.
Jesteś wymarzonym mężem.
Najlepsze w naszym związku jest to,
że jesteśmy przede wszystkim przyjaciółmi,
a do tego partnerami.
Danya zna mnie jak nikt.
Wie, co przeżyłem, zna mój charakter, moje wartości.
Mam dla ciebie prezent. Lubisz je tu dostawać.
- Mój Boże. - Oby ci się spodobał.
Przygotowałem dla niej niespodziankę.
- Oto on. - Co to?
Zawsze tu coś dostaję.
Chcę ci pokazać,
że jestem z ciebie dumny i dostrzegam twoje sukcesy.
Oby ci się spodobało.
Denerwuję się.
Co to?
Klucz do Karak Inc.
- Jak to? - Należy do ciebie.
- Co? - Tak.
- Nie. - Tak.
Otworzyłem knajpkę serwującą herbatę karak.
Zajmowała mi dużo czasu,
a chcę się skupić na muzyce.
Dobrze dogadujemy się z Danyą, a skoro działa już w gastronomii,
uznałem, że świetnie się to zgra.
I tak pracujemy dla dzieci,
więc obojętne, do kogo należy firma.
To znaczy dla mnie więcej niż biżuteria czy samochody.
Wierzysz, że zdołam poprowadzić twoją firmę.
To dla mnie bardzo ważne.
Byłam w zupełnym szoku.
Nigdy bym nie przypuszczała,
że odda mi jedną ze swoich firm.
Kocham cię. Dziękuję.
To najlepszy prezent.
Dziękuję.
To jego najbardziej romantyczny gest.
A skoro mowa o firmach,
to muszę opowiedzieć mu o moim wspólniku.
Chcę porozmawiać o Ebraheemie.
Męczy mnie ta sprawa.
Podobno opowiadał o mnie Zeinie i Safie.
Zapytałam go, czy to prawda.
Potwierdził,
a potem się wkurzył, że ci powiedziałam.
Jesteś moim mężem. Mówię ci wszystko.
A on na to, że w takim razie mógł powiedzieć dziewczynom.
- Wcale nie. - To co innego.
Tak powiedziałam.
Ebraheem chyba zapomina, że wzięliśmy z Danyą ślub.
Nie jesteśmy trójką przyjaciół. Jest mąż, żona i przyjaciel.
Potem myślałam, że wszystko w porządku.
Powiedziałam, że pogadamy w trójkę,
bo mówiłeś, że nie masz konfliktu z Ebraheemem.
Powiedziałam mu, że pogadamy o tym w trójkę,
że to nieporozumienie.
Myślałam, że wszystko gra, a trzy godziny później wrzucił post,
że chce sprzedać Besties Café.
- Widziałem. - Byłam w szoku.
- Jesteśmy przecież wspólnikami. - Tak.
Nic mi nie powiedział.
Musi zrozumieć, że nie może sprzedać kawiarni.
Jest w połowie moja.
Powinnaś do niego zadzwonić.
Jeśli do mnie też ma zastrzeżenia, spotkajmy się w trójkę.
- Czasami… - Umów to. Ja z nim nie gadam.
Jak oddzielić przyjaźń od biznesu?
Jeśli sprzedasz kawiarnię, sprzedasz też przyjaźń.
Napisy: Przemysław Żbikowski