Już trzeci raz próbujesz mnie upokorzyć. Dlaczego tak uważasz?
Przestań mnie atakować. Bo jesteś frajerem.
Gnojek. Za kogo ty się masz?!
Zwarliśmy się. Wszyscy próbowali nas rozdzielić,
nawet ochrona.
Nie spodziewałem się czegoś takiego.
Uderzyłeś mnie talerzem w twarz, pętaku. Wystarczy.
Powinienem był słuchać dobrych rad. Salem mnie ostrzegał, ale nie wierzyłem.
Dziś była moja kolej.
Mój brat tak mi zazdrości, że mnie uderzył. Moje serce krwawi.
Kłótnia przerodziła się w bójkę. W mgnieniu oka.
Dość!
Nie podchodź do niego. Nie filmujecie mnie!
Ktoś wczoraj szturchnął lwa, a lew nic nie zrobił.
To nie znaczy, że dziś też można go szturchnąć
i nic się nie stanie.
Trzymaj to na oku. Akcja wywołuje reakcję. Marwan zareagował na to,
co zrobił Ebraheem.
Widząc to, przypomniałem sobie wszystko, co im mówiłem.
Dobrze, że na tym się skończyło. Ciekawe, co powie lekarz. Marwanie, ani ty,
ani tysiąc ludzi nie stawi czoła Ebraheemowi Al-Samadiemu.
Jest tak źle, że musiał mi zranić twarz? Ebraheema trzeba było odwieźć do szpitala.
Bliss był cały w nerwach.
Chciał przepraszać Ebraheema, ale powstrzymałem go z obawy,
że pogorszy sytuację.
Był roztrzęsiony. Czułem, że żałuje tego, co zrobił.
Spokojnie.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy normalny człowiek.
Zareagowałem.
Nigdy się z nikim nie biłem. Było mi żal. Nie wiedziałem, co robić.
Uspokój się. Już dobrze. To był wypadek. Powiem ci coś, Ebraheemie.
Posłuchaj uważnie.
Może kiedyś takie rzeczy uchodziły ci na sucho.
Ale to nie ze mną.
Ani ze mną, ani z moją żoną, ani rodziną.
Nie.
Sam nie mogłem uwierzyć, że to się stało.
Wyparłem to.
DUBAI BLING: STOLICA LUKSUSU
Dom Marwana i Danyi
Po tym zdarzeniu nie byłem w stanie tam zostać. Uznałem,
że najlepiej będzie wrócić do domu.
Nie paliłem się do rozmowy z Danyą. Wiedziałem, że będzie trudna.
Ale Danya powinna to usłyszeć ode mnie. Dobrze, że nie pojechałaś.
Właśnie zobaczyłam, że Ebraheem wszędzie mnie zablokował.
Co się stało?
Od czego zacząć?
Wieczorem mówiłem ci, co zrobił. Zawiodłam się na nim.
Do niczego nie podchodzi poważnie. Nie kontaktował się tobą? Nie.
Ja też do niego nie pisałam.
Dam sobie z nim spokój.
Jeśli proszę, żeby nikomu nie mówił,
to dotyczy to wszystkich bez wyjątku. Zadał mi cios w samo serce.
Coś, co było dla mnie i Blissa piękne i święte, potraktował jak byle co.
Nie uwierzysz, co się stało dzisiaj.
Powiesz mi?
Staram się jej to powiedzieć, ale nie mogę wydusić słowa.
Dlaczego płaczesz?
Bo to się nie mieści w głowie.
Do śniadania siedliśmy we czterech. W końcu pojawił się też on.
Zdawało się, że przyjdzie z podkulonym ogonem.
Ale nie. Wszedł uśmiechnięty, wyluzowany,
bez cienia skruchy.
Fahad, Hanna i Salem,
po których niedawno jeździł jak po łysej kobyle,
dawali mu rady na temat życia.
Zapytałem, czy to nie ironia, że właśnie oni pouczają go,
jak być lepszym człowiekiem.
A ten wstał… i pchnął wszystko ze stołu na mnie.
Zareagowałem odruchowo. Chwyciłem coś i rzuciłem w niego.
Wpadł w szał. Trzech facetów nie mogło go zatrzymać.
Nie spodziewałam się tego po Ebraheemie.
Bliss nie uznaje przemocy, trudno go doprowadzić do takiego stanu.
To bezczelność. Zdradza moją tajemnicę, a zamiast przeprosin rzuca się na ciebie.
Ma nie po kolei w głowie.
To smutne. Nie sądziłam, że spotka nas coś takiego.
Myślałam, że jesteśmy jak rodzina.
Potrzebuję spokoju, a oni zrobili coś, co będzie mnie kosztować tyle nerwów.
Przykro mi, że to się stało. Nie wiem, co zrobiliśmy,
że wezbrało w nim tyle nienawiści do ciebie.
Byliście jak bracia.
Nie jest moim bratem.
Tym bardziej mnie to boli.
Nie sądziłem, że potraktuje tak kogoś bliskiego.
To koniec filmu.
Czas na napisy końcowe.
Przyjaciel czy krewny nie zrobiłby czegoś takiego.
Kocham cię.
Przetrwamy to.
Wierzę ci.
Ośrodek wypoczynkowy The Oberoi Al Zorah
To już ostatni dzień naszego wyjazdu. Na koniec pełnego wrażeń weekendu
zaprosiłam wszystkich na lunch na plaży.
Pożegnamy się tam, a potem wrócimy do domów.
Po porannym zajściu zabraliśmy Ebraheema do szpitala.
Bliss i Salem już wyjechali i nie zostali na lunchu.
Jak tu przyjemnie.
A Ebraheem i Bliss?
Ebraheem i Bliss…
Nie przyjdą?
Hanna i Fahad powiedzieli mnie i Safie, co się rano wydarzyło. Bliss wyjechał.
Do pracy?
Chyba chciał już wrócić do Danyi.
A Salem? Też nie przyjdzie? Nie.
Nie ma Ebraheema, Blissa ani Salema. Zastanawiam się, co się dzieje.
Pogodzili się chociaż?
Przeciwnie.
Ebraheem! Cześć! Jak się masz?
Brakowało nam ciebie.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Coś się stało? Kiedy przyszedł, miałam wrażenie, że coś jest nie tak.
Jedliśmy śniadanie z Marwanem.
Salem zaczął rozmowę.
Powiedział, że jesteśmy jak bracia i nie
warto się na siebie złościć.
Fahad powiedział coś w podobnym tonie, Hanna też. Bliss odpowiedział,
że to dziwne, że bronią mnie trzej ludzie,
z którymi miałem problem.
Odpowiedziałem, że już trzeci raz mnie atakuje
i kwestionuje, kim jestem, chociaż dobrze to wie.
Wpadłem w złość.
Wstałem i zrobiłem gwałtowny ruch. To go chyba wystraszyło.
Chwycił talerz i uderzył mnie w głowę.
Nie do wiary! Uderzył cię talerzem w twarz? Tak.
Jestem w szoku.
Skóra jest rozcięta.
To straszne.
Rana ciągle krwawi.
Rety.
Pomyślałam, że Ebraheem
musiał sprowokować Blissa.
Coś takiego jest do Blissa niepodobne.
Co się stało potem?
Nie wiem. Zamroczyło mnie. Wiem tylko, że chciałem go rozerwać na strzępy.
Nie chcę potępiać Blissa, póki nie usłyszę, jak on to widział.
Emocje wzięły górę.
Uderzyłeś go? Próbowałem, ale panowie mnie powstrzymali.
Poszło wam o to, co się stało wczoraj?
Nie sądzę. To się musiało zbierać od dawna.
Coś w sobie tłumił. Tylko co?
Zazdrość? Bo jest podstarzałym didżejem? Co z tego, że jest didżejem?!
Nie można mienić się czyimś przyjacielem i obgadywać go za plecami.
To tylko pokazuje, jak źle jest między nimi.
Problem jest dużo głębszy.
Chciałem się z nim porozumieć. Ale zwierzał się Salemowi.
Mnie nic nie mówił.
Nie wydaje mi się, że chciał
cię uderzyć w oko.
Czuć było, że uważa siebie za ofiarę ataku.
Przemawiała przez niego frustracja i złość.
Nie było sensu słuchać negatywnych rzeczy, które mówił.
W napadzie wściekłości człowiek czasem nie wie, co robi. Ale trzeba się opanować.
Trzeba być odpowiedzialnym za swoje reakcje.
Ebraheem czuje się pokrzywdzony, bo ucierpiał w czasie tego zajścia.
Z drugiej strony dobrze wie, jak prowokować innych
do określonych reakcji. Co z twoją przyjaźnią z Danyą?
Nie chcę jej nic mówić. Niech to zrobi on.
Nie będę stawał między nimi. Wolę się trzymać z daleka.
Zablokowałem ich oboje na Instagramie.
Pokazał mi, kim naprawdę jest.
Nie chcę opowiadać Danyi swojej wersji wydarzeń.
Na pewno stanie po mojej stronie.
Nie możesz przy każdej okazji robić sceny. Musisz nad sobą panować.
Wczoraj byłem opanowany. Widzieliście.
Martwię się o ciebie i Danyę.
Jest w ciąży. Nic jej nie powiem. Mogła się zdenerwować,
widząc, że ją zablokowałeś.
Napisz do niej, że przepraszasz i że nic nie zrobiłeś.
Chcesz z nią rozmawiać?
Co będzie, jak odbierze Marwan?
Nie odbiera.
Chciałem ją uspokoić,
powiedzieć, że wszystko jest w porządku, żeby się nie bała, bo jesteśmy jak rodzina
i jakoś to rozwiążemy. Ale nie dała mi szansy.
Myślisz, że da się to naprawić? Decyzja dotycząca mojego dobrostanu
jest nieodwołalna. Jaka decyzja?
Trzymać się z dala od niego.
Takich rzeczy nie da się naprawić.
Ból zadany przez kogoś bliskiego będziemy czuć zawsze. Wiem, co on teraz czuje.
Podobnie jest ze mną i Loujain. Kłótnie są głupie,
ale ich przyczyna nie. Nie wiem, co się ze mną działo wczoraj,
kiedy wyszłam.
Byłam roztrzęsiona. Ale nie dlatego, że Loujain się tam zjawiła. Tylko dlatego,
że ją kocham.
To tak, jakbyś jej wybaczała. Wybaczyłam jej. Można się od kogoś odciąć,
ale nie można się zmusić do nienawiści.
Tylko dlaczego niektórym ludziom tak łatwo jest zdradzić przyjaciela?
Nic nie jest tego warte. Mamy pieniądze, ale szacunku nie zdobywa się pieniędzmi.
One nie czynią człowieka przyzwoitym.
Najważniejsze to żyć w zgodzie ze sobą.
Nigdy nikogo nie oceniam, patrząc na to, czy ma pieniądze.
Dla mnie liczy się charakter.
Jwano, kochamy cię.
Czas leczy rany.
Słuchajcie. Chcę was zaprosić na
piżama party.
Tylko panie.
Będzie wojna na poduszki? Pewnie. Będę mieć dla was piżamy.
Przyjdzie LJ?
Byłoby cudnie.
Jest mi żal, że Jwana i LJ się nie pogodziły.
Mimo to mam nadzieję, że znów połączy je przyjaźń.
Bardzo dziękuję, że przyjechaliście.
Wiele się tu działo.
Szkoda, że niektóre przyjaźnie
przeszły ciężkie chwile.
Ale czas to zaleczy.
Dziękujemy. Nasz wyjazd się skończył.
Zorganizowałam go, żebyśmy otworzyli serca
i żeby zapanowała zgoda.
Niestety to się nie udało.
Nie odpowiada mi to, co się dzieje w grupie i
chciałam od tego odpocząć. Urządziłam dla siebie i córek piknik,
żebyśmy mogły przeżyć piękne chwile.
Jak ładnie. Podoba się wam?
Wybrałam wasze ulubione kolory.
Moje dzieci budzą we mnie najlepsze uczucia.
Gdy jestem z nimi, jestem w swoim żywiole.
Są całym moim światem, moją ostoją.
Urządzamy sobie piknik.
Na zdrowie.
Wyjdziesz kiedyś za mąż?
Córki są moimi przyjaciółkami. Są coraz starsze,
więc zmieniają się tematy naszych rozmów.
Oczywiście. Za waszą zgodą. Ale nie mogę powiedzieć, że już niedługo.
To będzie ktoś, kogo akceptujecie i pokochacie.
On też będzie musiał was kochać jako córki.
Moje zaręczyny zostały odwołane. Nie jestem z nikim związana.
Chcecie, żebym wyszła za mąż?
Za odpowiedniego chłopaka.
I musisz być z nim szczęśliwa.
Nie tylko my mamy być szczęśliwe.
Jestem z dumna córek.
Sama miałam trudną relację z matką.
Dlatego chcę im zapewnić wszystko, czego od niej nie dostałam.
Mam wrażenie, że jesteście moimi córkami
i przyjaciółkami. Bo tak jest. Popełniam błędy.
Nie jestem ideałem. Pamiętajcie, że błędy nas czegoś uczą.
Trzeba stawać się coraz lepszym.
A wy sprawiacie, że chcę stawać się coraz lepsza.
W kontaktach z dziećmi ważna jest szczerość.
Konflikt z Jwaną sprawił, że dojrzałam.
Najlepiej zostawić tę sprawę, bo tylko czas uleczy taką ranę.
Mam dla was niespodziankę.
To drobiazg.
Nasze inicjały!
Żebyście pamiętały,
ze przeżyłyśmy wiele trudnych chwil.
Razem, we trójkę.
I przetrwałyśmy.
To najlepszy prezent, jaki mi dałaś.
Zawsze proszę, żebyście obiecały, że mnie nie opuścicie. Nie opuścimy cię.
Też was nie opuszczę.
Czasem spoglądam na nie… i się zatrzymuję. Bo przypominam sobie chwile,
kiedy je rodziłam,
i widzę, jakie są teraz.
Czuję wtedy radość i wzruszenie.
Słowa „na zawsze razem” traktuję poważnie.
Po wszystkim, co się wydarzyło, postanowiliśmy z Danyą zebrać grupę
i opowiedzieć, jak to było.
Zależało mi na obecności Hanny, Fahada i Salema.
Restauracja Sumosan
Chociaż wyjechałam wcześniej, słyszałam co zaszło między
Blissem i Ebraheemem. Dzisiaj Bliss
ma powiedzieć, jak to wyglądało z jego punktu widzenia.
Niezależnie od tego, jak poznaliśmy radosną nowinę Danyi,
chcę przy tej okazji jej pogratulować.
Powinszowania.
Dziękuję. Jak się czujesz?
Niezbyt dobrze. Przy poprzednich ciążach też tak było?
Tak. Planowałam to wszystkim ogłosić,
dlatego było mi przykro, kiedy się okazało,
jak się dowiedzieliście. Ale bardzo wam dziękuję.
Gratulowali mi, a ja pomyślałam, że w takiej sytuacji
mógłby mnie postawić ktoś,
kto mnie nie lubi, a nie najbliższy przyjaciel.
Przede wszystkim dziękuję, że przyszliście.
Na pewno słyszeliście, co się stało.
To było okropne i wcale się z tego nie cieszę, ale myślę,
że powinniście poznać mój punkt widzenia.
Wiem od Farhany, że Ebraheem przedstawił to tak,
żeby wszyscy mu współczuli. To nic. Opowiem im, jak było.
Takie jest życie, przyjacielu.
Bóg nas doświadcza, ale musimy iść naprzód.
Marwan czuje sprzeczne emocje
i nie wie, jak to wytłumaczyć. Ogarnia go gniew i rozgoryczenie.
Powiedział, że lekko potrząsnął stolikiem, a ja ze złości czymś w niego rzuciłem.
To nieprawda.
Tak naprawdę wstał, uderzył w stół i wszystko
popchnął na mnie.
To dobrze, że Bliss nam powiedział, jak to wyglądało z jego strony.
Mam rację, czy nie?
Każdy ma swoją wersję wydarzeń. Z tego, co mówi Bliss,
Ebraheem nie tylko uderzył w stół. On pchnął wszystko, co na nim było.
Teraz to wygląda zupełnie inaczej.
Dzień wcześniej zdradził nasz największy sekret, który sami chcieliśmy ogłosić.
Co byście zrobili?
Wiesz, jaki on jest.
To nie w porządku. Nawet gdyby to nie był najgłębszy sekret,
nie powinien go zdradzać.
Planowali nam powiedzieć. To nie w porządku.
Lubię Ebraheema, ale pewnych granic nie można przekraczać.
Cieszę się, że zobaczyliście jego inny obraz.
Przez ostatnie lata to na mnie skupiała się jego wojowniczość.
Nikt na to nie reagował, nikt nic nie mówił,
a ja wychodziłam na żmiję.
Przyjaźń Blissa, Danyi i Ebraheema spajał wspólny wróg,
czyli ja. Tylko na czym ta przyjaźń się oprze,
jeśli przestałam być wrogiem?
Rozumiem, że to jest poniżające. Ale to, co zrobił,
świadczy tylko o nim i jego niedojrzałości.
Wszyscy wiemy, że potrafi zachowywać się jak gnojek.
Za to ty rozczarowałeś mnie, rzucając w niego.
Wiem, że to było odruchowe, nie chciałeś go trafić
ani zrobić mu krzywdy. Ale musisz nad sobą panować.
Ebraheem jest narwany.
Ale takich sytuacji nie załatwia się w ten sposób. To nie jest właściwe zachowanie.
Nie winię Marwana, bo odpowiedział na atak.
Ale sprawa jest błaha i chciałbym, żeby ją sobie
wyjaśnili
i się pogodzili.
Zrobię wszystko, żeby im pomóc.
Trzeba poczekać, aż opadną emocje. Potem zobaczę, co zrobić,
żeby bracia się pogodzili. Byłeś ofiarą całej sytuacji,
jednak rzucając talerzem, odwróciłeś role. Zastanów się, co możesz zrobić.
Wiem, co robić. Unikać takich ludzi.
To przykre, ale nie pozwolę,
żeby ktoś taki bez przerwy wkraczał w moje życie i mnie prowokował.
Rozumiem, dlaczego jesteś wzburzony.
Ale jesteście sobie bliscy i taka eskalacja była niepotrzebna.
Powinniście to jakoś rozwiązać, bo nie warto marnować takiej przyjaźni.
Nie mnie decydować, kto ma rację i kto tu zawinił.
Obaj powinni przeprosić się nawzajem.
To, że jest ci przykro,
potwierdza, że nie byłeś wtedy sobą.
Z tego, co widziałem, Bliss żałował tego, co się stało.
Najwyraźniej nie jest człowiekiem agresywnym.
Ale pewnych reakcji nie da się zaplanować. Są odruchowe.
Życie toczy się dalej. Nie można go zatrzymać.
Dziękujemy wam.
Wiem, że ta sytuacja wywołała
w grupie zamieszanie i niepokój.
Opowiedziałem swoją wersję.
Nie dbam o to, kto jest ze mną, a kto z nim. Wiem, jak to było i wiem,
co uważam za słuszne.
Zobaczymy się na waszej rocznicy? Tak.
Z okazji 10 rocznicy ślubu planowaliśmy urządzić imprezę.
Teraz chcemy podnieść jej rangę. Kiedy przyjdą goście, dowiedzą się,
że poza rocznicą będziemy świętować ogłoszenie płci dziecka.
A Ebraheem nadal nie jest zaproszony.
Po ostatnich problemach myślę, że w samą porę urządziłam
moją piżama party. Przygotowałam kawior, poduszki. Nie mogę się doczekać.
Ślicznie wyglądasz. Podoba mi się tu. Każda dziewczyna marzyłaby o takim pokoju.
To był wspaniały pomysł.
Bardzo mi jest potrzebny taki babski wieczór.
Wszyscy wiedzą, że moje przyjęcia
muszą być idealne.
Cieszę się, że przyszłaś. Zrobiłam to dla ciebie.
Hej, dziewczyny!
Cześć, Safa. Jak się masz?
Pierwszy raz od miesięcy
Farhana się ze mną przywitała.
Zapytała nawet, jak się mam.
Przyjmę to jako przeprosiny.
Musiałam usiąść tyłem do garderoby, inaczej ciągle bym tam patrzyła.
To tylko połowa mojej kolekcji. Druga jest w moim domu za granicą.
Miałam zrywać z materializmem. Jak można posadzić mnie
przy tylu birkinach?
Pomyślałam, żeby do jedzenia podać coś lekkiego.
Uwielbiam kawior.
Wiecie, że lubię przemawiać spinkami do włosów. Mam spinki dla każdej z was.
Kiedy wkładam spinki, zawsze ktoś mówi, że też takie chce.
Każdej dziewczynie dobrałam odpowiednią.
Mahiro, niedawno stałaś się singielką.
Mam dla ciebie dwie,
„Dodaj mnie” i „Bez szans”.
Jeśli chłopak ci się spodoba, wpinasz „Dodaj mnie”,
a jak nie, „Bez szans”.
Uwielbiam Safę.
Jest urocza.
Dla ciebie mam „Prezent porodowy”.
Dla ciebie „Weź mnie na zakupy” i „Bez szans”.
Dla ciebie „Dalej, kochana!”.
„Kup mi birkina” dla królowej birkinów.
A dla influencerki „Dodaj mnie”.
Tę spinkę dała mi pewnie na zgodę. Chyba powinnam jej odpuścić.
Mam nadzieję, że czegoś się nauczyła.
Jak się czuł twój mąż
po naszym spotkaniu? Był przybity.
Bardzo to przeżył. Na pewno zauważyłyście. Mężczyznom płacz przychodzi trudno.
Jego łzy mnie poruszyły. W domu też płakał.
Wcześniej to się nie zdarzało. Jest mi ciężko.
Mnie też serce się kraje, kiedy na to patrzę.
Jesteś w trudnej sytuacji.
To konflikt między twoim mężem
i przyjacielem. I wspólnikiem. Jesteś w ciąży,
więc i bez tego masz dużo hormonów.
Jestem zawieszona między ojcem moich dzieci oraz wspólnikiem i
najlepszym przyjacielem.
Jednak teraz nie myślę o kawiarni ani o nikim innym poza moim mężem. To smutne,
że tak się stało.
Chyba nigdy dotąd przyjaciel mnie tak nie zawiódł. Naprawdę?
W całym życiu.
To było jak cios w serce.
Bardzo mnie zabolało.
Może się wydawać, że ciąża to nic wielkiego,
ale dla mnie to było ważne. Nieraz mu mówiłam, żeby się nie wygadał.
Dlaczego to zrobił?
Nie mógł znieść, że przeżyję coś wielkiego.
To jedyne sensowne wytłumaczenie. On nie może znieść,
że ktoś jest szczęśliwy,
ma udane małżeństwo. Marzy o dziecku, ale jego związek się sypie.
Jak inaczej to wytłumaczyć?
Dziewczyny!
Zabawmy się.
Przygotowałam niespodziankę,
która powinna rozładować atmosferę. To było szaleństwo.
Każde spotkanie musi się skończyć jakąś walką.
Poniosło nas.
Mam w ustach pierze.
Spotkam się dziś z Ebraheemem.
Będę szukał sposobu na wskrzeszenie jego przyjaźni z Blissem.
Witaj.
Cieszę się, że masz się lepiej.
Co u ciebie?
Dobrze.
Na pewno? Tak.
Ostrzegałem ich obu, ale nie słuchali tego, co mówię.
Uważali, że prawię im morały i popisuję się
swoim doświadczeniem. Jednak,
jak widać, od dawna mieli do siebie
tłumione pretensje.
Niech ci Bóg błogosławi.
Znasz mnie i wiesz, że nie lubię pochlebstw.
Ale widziałem sygnały alarmowe,
widziałem, że Marwana coś gryzie.
A ty brałeś to za żart.
Kiedy do nas przyszedł i chciał,
żebyśmy sobie wyznali prawdę, zrobiłem to.
Trzeba umieć przyznać się do błędu. To nie jest przyczyną całej sytuacji.
Byłem tam i wszystko widziałem. Zna mnie i wie,
że na atak odpowiadam z nawiązką.
Mogę być najwspanialszym przyjacielem,
albo najgorszym wrogiem.
Zachowywał się, jakbym próbował mu zniszczyć małżeństwo.
Jego małżeństwo już się rozsypało.
Bez mojego udziału.
Bliss zawsze wini mnie za swoje problemy z Danyą. Oboje powinni zrozumieć,
że z całych sił staram się
uratować ich związek. Niepotrzebnie uciekłeś się
do agresji.
Byłem agresorem? Obaj po trochu.
Oparłem się o blat, bo chciałem
odejść od stołu. Było inaczej.
Wstałeś
i pchnąłeś wszystko na Hannę i Marwana. Może się poślizgnąłem.
Przysięgam, że mówię, jak było. On cię nie zaatakował, tylko złapał,
co na niego leciało i rzucił w ciebie.
Mało na niego nie skoczyłeś. Ja?!
Ebraheem jest chyba zaskoczony. Jego umysł nie przyswoił wszystkiego,
co się wydarzyło.
Nie przeprosił mnie. Nie powiedział,
że żałuje, że mnie uderzył. Powiedział. Nie.
Nic nie słyszałem.
Płakał i mówił „Co ja narobiłem?”.
Salem próbuje mnie uspokoić.
Jest inteligentny i wie, że taka informacja skłoni
mnie do zastanowienia.
Nie powinno tak być.
Nie chodzi tylko o Marwana. Reagujesz tak na wszystkich.
Tak samo naskoczyłeś na Hannę.
Byłem w szoku.
Zauważyłem, że ostatnio wszelkie konflikty Ebraheema
kończą się rękoczynami.
To jasne, że ma jakieś problemy osobiste. Być może chodzi o jego małżeństwo.
Jeśli nic z tym nie zrobi, będzie tracił przyjaciół.
Co będzie z kawiarnią?
Na razie zajmują się nią pracownicy. W najgorszym wypadku Danya się wycofa.
Rozstaniemy się w kulturalny sposób.
Jeśli cenisz sobie moją przyjaźń,
pomogę wam się pogodzić.
Nie wolno odwracać się od bliskich ludzi.
Martwię się, że łączące ich więzy,
mogą pewnego dnia zostać zerwane z powodu jakiejś błahostki.
Dobrze? Tak.
Salema traktuję jak starszego brata. To, co mi powiedział o Blissie,
było dla mnie nowością.
Wydaję przyjęcie inaugurujące firmę, którą założyłem dla mamy.
Mam nadzieję, że Danya i Bliss na nie przyjdą.
Kiedy byliśmy mali, mama robiła nam ciasta.
Umiała je wyczarować z niczego.
Nazwę tę firmę
Ciasta jak u mamy. Mama nic nie wie.
Pokazałem jej logo,
ale to ma być dla niej niespodzianka. Kogo zaprosisz? Wszystkich.
Marwana i Danyę też?
Nie lubię chować urazy.
Zaproszę wszystkich.
Słysząc to, wyczułem, że Ebraheem chce się pogodzić.
Ucieszyłem się, że udało się to załatwić.
Teraz trzeba porozmawiać z Marwanem.
Stworzyłam nowy podcast zatytułowany „Moi przyjaciele”.
Do udziału w nim zaprosiłam dziś Zeinę.
Dziękuję, że przyszłaś.
Dziękuję, za zaproszenie. Zaraz przyjdzie Farhana.
Po tym, co zaszło między nimi, pomyślałam,
że przy takiej rozmowie możemy się lepiej poznać.
Jak się masz? Dobrze.
Trzymamy dystans.
Zeina zwykle jest nieprzyjemna i arogancka. Jestem ciekawa,
czy ma też w sobie łagodność.
Dziwnie się czuję, bo robimy to w chwili,
kiedy twoja przyjaźń przechodzi kryzys.
Co za zwrot akcji.
Teraz wiem, jak to jest, kiedy w Ebraheemie ma się wroga.
Czuję twój ból.
A ja widzę to, co ty widziałaś.
Łatwo jest obserwować sytuację, kiedy się jest na zewnątrz.
Zróbmy próbę mikrofonu.
W porządku?
Uwaga.
Witam w nowym odcinku podcastu „Moi przyjaciele”.
Goszczę dziś dwie osoby. Jedna jest moją przyjaciółką
od dłuższego czasu, a przyjaźń z drugą
dopiero się rozwija. Zeino, Farhano, witam was.
Chciałabym, żebyśmy lepiej się poznały. Zeino, opowiedz o swoim dzieciństwie.
Wychowałam się w Libanie.
Jestem środkowym dzieckiem. W Libanie trwała wojna
i wielu rodzinom trudno było się utrzymać.
Poza tym w każdej chwili można było
stracić dom.
Dlatego przyrzekłam sobie,
że nigdy nie będę od nikogo zależna finansowo.
Moja rodzina nie była zamożna.
Kiedy wyjeżdżaliśmy
na wakacje,
nigdy nie jadaliśmy w restauracjach.
Pieniędzy zawsze brakowało,
chociaż rodzice starali się, jak mogli.
Przeżyłaś ciężkie czasy. Podziwiam cię.
Poruszyła mnie opowieść Zeiny.
Czasem samo życie zmusza nas,
żebyśmy byli silni.
Teraz ty, Farhano.
Moja rodzina była skromna i mocno ze sobą związana.
Tato, mama i starsza siostra pracowali na nasze utrzymanie.
Dlatego sprawa feminizmu leży mi na sercu. Wiem, ile moja siostra
poświęciła, żeby pracować…
i opiekować się nami.
Jestem z siebie dumna, ale ciągle wydaje mi się,
że mogłabym osiągnąć jeszcze więcej.
Może mój syn też będzie ze mnie dumny. Nie chcę,
żeby przechodził przez to, co ja.
Nie chcę, żeby harował.
Chcę, żeby było mu lepiej niż mnie. Wszyscy widzą, że robisz wspaniałe rzeczy.
Możesz na nas liczyć.
A Aydin jest wspaniałym dzieckiem. Historia dzieciństwa Farhany
pozwoliła mi dostrzec głębię jej postaci.
Myślę, że lepiej ją też teraz rozumiem. Kiedy pierwszy raz doświadczyłaś straty?
To mój tata.
Strata była tym boleśniejsza, że patrzyłam jak cierpi.
Przez pięć lat chorował na raka.
Wzruszam się, kiedy odnoszę jakiś sukces,
a on tego nie widzi.
Wtedy pierwszy raz doświadczyłam straty.
W Libanie jest wiele Zein Khoury. To popularne nazwisko.
Ale jestem Zeina Khalil Khoury.
Widzę siebie w nim.
To bardzo wzruszające. Dlatego, że tata Farhany też nie żyje.
To was łączy.
Tata zmarł w dniu, kiedy się dowiedziałam, że będę mieć syna.
Wyobrażacie sobie, co czułam?
Nie mógł go nawet zobaczyć.
Kiedy go sobie przypominam, zawsze płaczę.
Wzbierają we mnie emocje na każdą myśl o nim.
Mam nadzieję, że ten podcast
zmienił ich stosunek do siebie. Jeśli nie całkowicie,
to przynajmniej w dwudziestu, trzydziestu procentach.
Obie ciężko pracują i wiele przeżyły. Cieszą mnie ich sukcesy.
Chcę wam podziękować za udział w moim podcaście.
Teraz znam was jeszcze lepiej. Dziękuję za poświęcony czas.
Pożegnam się z widzami. Dziękuję za uwagę.
Do zobaczenia w następnym programie.
Kończymy.
O to mi chodziło. Chciałam was lepiej poznać
i chyba się udało.
Dobrze tak porozmawiać. Zdrowo.
Pierwszy raz pozwoliła mi mówić.
Wiecie, że Ebraheem robi przyjęcie dla mamy.
Wam też chyba przysłał zaproszenie. Tak.
Chciałyśmy namówić Danyę,
żeby poszła na to przyjęcie i pogodziła się z nim. Myślisz, że mogłabyś przyjść?
To właściwie przyjęcie jego mamy.
Zaczęlibyście od nowa. Czas leczy rany.
Zastanowię się, ale nie mogę nic obiecać. Wpadnij. My na pewno będziemy.
Jest mi żal.
Nie wiem, czy chcę tam iść. Zdecyduję razem z Blissem.
Firma Ebraheema
Przygotowałem dla mamy niespodziankę.
Zawsze piekła nam różne ciasta,
więc pomyślałem, żeby skorzystać z jej przepisów
i piec ciasta na sprzedaż pod marką Ciasta jak u mamy. Mama nie wie,
że zaprosiłem tu wszystkich,
nawet Danyę i Blissa, chociaż mnie urazili.
Nie mogę się doczekać jej miny, kiedy to wszystko zobaczy.
Niespodzianka!
Spójrz.
To dlatego miałam być na różowo.
Wiedziałam, że Ebraheem zakłada firmę. Ale nie spodziewałam się,
że tak mnie zaskoczy.
Byłam w szoku. Czasem piekła ciasto z tego,
co miała pod ręką.
A kiedy jedliśmy, mówiła, że więcej takiego nie zrobi,
bo nie wie, co dodała.
Szczyptę tego i szczyptę owego.
To prawda, że za każdym sukcesem
mężczyzny stoi kobieta.
Dla mnie to jest matka.
Jest ktoś, kogo matki nie ma między nami. Mam na myśli mojego brata Fahada.
Widział moje wybryki, ale zawsze był dla mnie miły.
Jest pełen szacunku dla mojej relacji z mamą
i na pewno tęskni za swoją matką. Przygotowałem dla niego niespodziankę.
Fahad jako jedyny z nas stracił matkę.
Kocha ją nad wyraz, dlatego chcę mu coś podarować.
Jej portret.
Dziękuję.
Jeszcze nikt
nie zrobił dla mnie czegoś takiego.
Poruszył mnie tym do głębi.
Zobaczyłem jej portret i nie mogłem wydusić słowa. Chcę ci pogratulować
i podziękować. Nie da się wyrazić,
jak bardzo jestem ci wdzięczny.
Mówi się, że niebo jest u stóp matki. Trzeba podążać własną ścieżką,
ale starać się dawać jej powód do dumy.
Cokolwiek robisz, niech twoja mama będzie z ciebie dumna.
Wzruszyło mnie to. Fahad bezgranicznie kocha swoją matkę.
Ebraheemie, dziękuję ci za to, co zrobiłeś.
Nigdy nie poznałam swojej teściowej. Ale geny są silne.
Zmarła przedwcześnie.
Szkoda, że nie zobaczyła, jak wspaniałego ma syna.
Umarła z powodu choroby.
Powiedziałam mu, że nie może tego zrobić dziewczynkom.
Musi z nami być.
To wzruszająca chwila.
Przyjechałam do Dubaju z zagranicy
i tęsknię za mamą, jej kuchnią, jej ciepłem.
Obiecuję sobie, że w przyszłym roku
postaram się spędzać z nią więcej czasu.
Łączy cię z mamą niezwykła relacja.
Chciałabym robić dla mojej mamy tyle, ile ty robisz dla swojej.
Widzę, jak bardzo kochasz swoją matkę.
Niestety nie było mi dane przeżyć czegoś podobnego. Ale chcę być lepszą matką
i mieć taką relację z moimi córkami.
To szczęście, że macie siebie. Moja mama nie ma się dobrze,
dlatego się wzruszam.
Przypominacie nam,
że życie jest krótkie i trzeba spędzać ze sobą jak najwięcej czasu,
bo to wszystko, co mamy.
Wychowałaś wspaniałego syna. Liczę, że też będę miała syna,
który będzie mnie tak kochał. Życzę szczęścia tej firmie
i chcę skosztować wszystkich ciast.
Matka jest najważniejszą osobą w życiu każdego.
Wychowała mnie matka. Myślę, że każdy z nas jest tym,
kim jest, dzięki matce. Wszyscy mówili piękne rzeczy. Pierwszy raz
byliśmy tak zgodni. Dlatego, że matka zasługuje na najwyższy szacunek.
Już jestem! Jwana! Przepraszam.
Są już wszyscy. Szkoda, że Danya i Bliss się nie zjawili.
Oczekiwałem, że przyjdą. Witam. Oto te znakomite ciasta.
Każdy z nas powiedział coś na temat matki. Ciebie nie było, Jwano,
Dlatego proszę, powiedz, kim jest dla ciebie matka.
Dla mnie jest pierwsza po Bogu.
Jest jedyną osobą, na którą zawsze mogę liczyć i
która nigdy mnie nie odstąpiła.
Jestem jej wdzięczna, że wychowała mnie i moją córkę.
Matka jest niezastąpiona.
Niech Bóg ma twoją matkę w opiece.
Kochamy cię.
Przy tej okazji…
Mówię z głębi serca i liczę, że nie będziesz zła
przez wzgląd na moją mamę.
Kiedy spojrzałem na Jwanę, potem na LJ i na moją mamę,
powiedziałem sobie, że w tej chwili
mam jedyną okazję,
żeby je pogodzić.
Jeśli nie można wrócić do przyjaźni, powinno się chociaż zachować miłość.
Jesteś matką.
LJ również.
Chciałbym, żebyście przynajmniej
darzyły się miłością.
Wybrał idealny moment, żeby je połączyć. Mnie to nie wyszło.
Modlę się, żeby jemu się udało.
Kto powiedział, że jej nie kocham?
Zdarzają się konflikty,
ale miłość pozostaje miłością.
A ten, kto kocha, nie umie nienawidzić.
Darzę miłością i ją, i każdą mamę.
Możesz ją uściskać? Najpierw ty.
Poczułam w tej chwili wielkie wzruszenie.
Spojrzałam jej w oczy i zobaczyłam smutek i strach, że znów jej odmówię.
Twoja kolej.
Nareszcie!
Ona wie, że ją kocham.
Nigdy jej nie znienawidziłam. Brakowało mi jej.
To chyba Bóg sprawił,
że zmiękło mi serce. Tęskniłam za tobą.
Poczułam, że nadal mnie kocha i ja ją też kocham.
Nie warto tego tracić.
Kocham was.
Zawsze będziemy razem. Poczułam ulgę i radość,
bo straciłam już nadzieję.
Czekaliśmy na tę chwilę. To był przepiękny widok.
Nic nie jest warte utraty przyjaciela. To dobrze, że dały sobie szansę.
Ich przyjaźń będzie teraz jeszcze silniejsza.
Bardzo mi to ciążyło na sercu.
Jesteś cudowną matką.
Kocham cię.
Płakałam ze szczęścia,
bo tyle się stało, a jednak doszło do zgody.
Matki nas łączą.
Nie spodziewałam się,
że pogodzą się tak łatwo.
Skoro LJ i Jwana się pogodziły,
chcemy z Salemem przekonać Ebraheema, żeby dogadał się z Blissem.
Obaj mają prawo czuć się pokrzywdzeni i obaj są sobie winni przeprosiny.
Każdy powinien coś zrobić.
Bardzo mnie rozczuliło to, co widziałam. Zrobiłeś cudowną rzecz.
Zawsze powtarzam, że masz złote serce i jesteś
wspaniałym człowiekiem.
Chcielibyśmy pomóc tobie, Danyi i Blissowi znów się połączyć.
Każde z was zostało zranione,
ale nadal jesteście sobie bliscy i nie warto tego zaprzepaszczać.
Chcę, żeby zrozumiał,
że to wszystko było niepotrzebne
i im dłużej chowają urazę, tym bardziej będzie to ich gryzło.
Zadzwoniłem do Danyi tego samego dnia, ale nie oddzwoniła.
Chciałem ją przeprosić, że zdradziłem jej tajemnicę.
To był mój błąd.
Ale jej męża nigdzie nie było. Było mu przykro.
Mnie tego nie powiedział. Powinien cię przeprosić.
A ty Danyę. Nie będę się za nią uganiał. Powiedział, że mu przykro,
wszystkim, tylko nie mnie.
Komu należą się te przeprosiny?
To jest arogancja. Oni urządzają imprezę.
Mają rocznicę. To by była dobra okazja,
żeby zakończyć waśnie.
Za nic nie pójdę tam, gdzie nie jestem proszony.
Jeśli chcą pokazać, jakie mają ego,
będą w szoku, gdy zobaczą, kim jest Ebraheem.
Wiem, że chcecie dobrze,
ale błagam was, nie wciągajcie mnie w
tak niepewną sytuację.
Wiesz, na czym polega problem? Każde z nich czegoś oczekuje.
Niech pozbędą się oczekiwań i wyjdą do siebie z otwartym sercem.
Namawiałem ich, żeby zapomnieli o gniewie i się pogodzili.
Oby wszystko poszło dobrze.
Mieliśmy dzisiaj świętować naszą rocznicę, jednak Ebraheem wyjawił wszystkim,
że spodziewam się dziecka, więc będzie to również
gender reveal party.
Wszyscy będą mieli niespodziankę.
Czuję, że to dziewczynka.
Jak ty mówisz „dziewczynka”, to ja mówię „chłopak”.
Zaprosiliśmy wszystkich poza Ebraheemem.
Wciąż nas nie przeprosił.
Nie chcę, żeby poznał płeć naszego dziecka
i rozgłosił to w całym Dubaju.
Mieliśmy się ubrać w błękity lub róże.
O co może chodzić? Poznamy płeć dziecka!
Na co stawiasz? Na chłopca.
Powiecie nam, czy to chłopak, czy dziewczynka?
Wszyscy się dowiemy.
Jest ktoś na różowo!
Nie wiedziałam, że to gender reveal.
Cieszę się, że przyszłyście razem.
Powiedziały mi, że się pogodziły. Bardzo się ucieszyłam.
Tylko wy jesteście na różowo.
Nie umówiłyśmy się.
Cieszę się, że znów jesteście razem. To duża niespodzianka.
Dajcie znać, czy to miało być dziś. Co? Farhana i Safa.
Już się pogodziłyśmy.
Przywitałam się z nią u Jwany. Tyle nas ominęło?
Safa dała mi prezent.
Uściskacie się?
Zawsze byłam na to gotowa. Ten problem istniał tylko w jej umyśle.
Nie zaprzątałam sobie nim głowy.
Cieszę się, że zniknął.
Salem!
Powinszowania.
Dzień dobry.
Oczywiście są tu wszyscy poza Ebraheemem.
Oby impreza nie skończyła się, zanim przyjdzie.
Na pytanie, dlaczego za niego wyszłam, odpowiadam, że wiedziałam,
że jest tym jedynym,
bo napełniał moje serce spokojem. Dziesięć lat później jest tak samo.
Jest miłością mojego życia
i ojcem moich dzieci. Nic bym w tobie nie zmieniła.
Kocham cię takiego, jaki jesteś.
Chcę wam podziękować, że przyszliście uczcić z
nami tę wyjątkową okazję.
Co powiedzieć o dziesięciu latach małżeństwa?
To była długa droga. Raz było lepiej, raz gorzej.
Dziękuję, że przy mnie wytrwałaś.
Wiem, że niełatwo ze mną wytrzymać. Ale cieszę się na następne wspólne 20, 30,
40 lat.
Kocham cię.
Wiele razem przeszli. Miło jest odłożyć na bok inne
rzeczy i uczcić ich związek.
10 lat to szmat czasu.
Wiem coś o tym.
Czas na ujawnienie płci!
Zaraz wszyscy ją poznamy.
To dziewczynka.
Wiedziałam.
Czułam, że noszę w brzuchu dziewczynkę. Nie mogę się doczekać,
kiedy poznam swoją córkę.
Jestem szczęśliwy. To piękna chwila.
Ręce na brzuch!
Kto następny? Mona!
W życiu chodzi o podejmowanie właściwych decyzji.
Postanowiłam spędzać więcej czasu z mężem
i zajść w ciążę. Wpisałam to do kalendarza,
więc tak będzie. Będę też więcej cieszyć się życiem.
Pieniądze przychodzą i odchodzą, ale najważniejsza jest rodzina.
Myśl, że mogę stracić Fahada, wstrząsnęła mną.
Nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Życie to ciągłe zmiany.
Było mi bardzo trudno wybaczyć Loujain, ale postanowiłam dać jej szansę.
Mam nadzieję, że jej nie zmarnuje.
Życie niesie wiele niespodzianek, ale to, co nam pisane, na pewno się stanie.
Bo rośniemy i się zmieniamy.
Wiem, że nie mogę kontrolować wszystkiego.
Czasem muszę odpuścić, żeby pójść naprzód
i otworzyć nowy rozdział życia.
W życiu nic nie jest stałe.
Gdy wychodziłam za mąż, wyobrażałam sobie,
że będziemy żyć długo i szczęśliwie. Jednak życie zawiodło mnie na rozstaje.
Napotkałam wiele trudności i wiele szans.
Czasem życie nas zaskakuje i niedawny przyjaciel okazuje się wrogiem,
a wróg przyjacielem.
Trzeba wiedzieć, komu ufać.
Jesteśmy ludźmi, którym się powiodło.
Przeżywamy chwile radości
i chwile goryczy.
Czy wszyscy sobie ufamy?
Nie wiem.
Gdy przyjaciel staje się wrogiem, powstaje bolesna rana.
Byliśmy z Ebraheemem sobie bliscy, ale nie wiem,
co z nami będzie. Wiem tylko, że spodziewamy się z Blissem
dziecka
i chcemy stworzyć naszym dzieciom kochający dom.
Jestem wdzięczny, że mogłem przeżyć ten piękny,
pełen miłości dzień,
chociaż kiedyś nie myślałem, że to mnie spotka.
Odkryłem w sobie rzeczy, o których nie miałem pojęcia,
jednak nie spodziewałem się, że zdradzi mnie ktoś najbliższy.
A przyjaciel, który zdradza, jest gorszy od wroga.
Życie zawsze umie zaskoczyć. Ci, którzy byli mi najbliżsi, stali się obcy.
Postanowiłem zrobić krok ku zgodzie i zaryzykowałem
przyjście do Blissa i Danyi.
Robię to nie dla nich, tylko dla tego nienarodzonego dziecka.
Nie wiem, jak Bliss na to zareaguje.
Widok Ebraheema wszystkich zaskoczył.
Nie mogłam nic wyczytać
z jego twarzy.
Mały prezent i małe przeprosiny za zepsucie
niespodzianki.
Z nim nigdy nic nie wiadomo.
Co on sobie myślał? Że przyjdzie z torbą kwiatów i już?
Chyba jest za późno.