NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CHICAGO, ILLINOIS
Bieg zakończony.
Brawo, Emily.
Pięć i trzy dziesiąte mili. Czterdzieści jeden minut.
O 18 sekund szybciej niż wczoraj.
Dobra robota.
- Madeline, jesteś w Adweeku. - Gdzie?
Tutaj. W dziale „Trzęsą branżą”.
„Gilbert Group z Chicago rozszerza portfolio,
wykupując francuską firmę marketingową Savoir.
Dyrektorką marketingu francuskiej firmy została Madeline Wheeler”.
Tak! Jestem żywym dowodem, że dyplom romanistyki jest coś warty.
Ale fantastyczna okazja.
Całe życie marzę o przeprowadzce do Paryża.
Francuzi kochają starsze kobiety.
Ich prezydent jest młody i ożenił się ze swoją nauczycielką.
Przesłałam ci moje uwagi do prezentacji o leku na IBS.
To inicjatywa społeczna, która łączy medycynę z medytacją.
Akurat zdążysz jeszcze zaprezentować to klientowi.
Ty to zrób.
- Naprawdę? - Niech klient się z tobą oswaja.
- Nie chcę cię wygryzać. - Zastępujesz mnie. I jesteś gotowa.
To szansa dla nas obu. Pokażę ci coś.
- Co to jest? - De l’Heure.
Nowy zapach Maison Lavaux.
Mam się nimi zajmować. Co sądzisz?
- Pachną poezją. - Wykorzystam to.
Ale dziwne… Nie pachnie ci to dziwnie?
- Nie, kwiatowo. - Ale…
Zaraz zwymiotuję.
- Hej, skarbie! - Cześć.
- Tak! - Co się stało?
Bote zaliczył wielki szlem w dziewiątym inningu.
- O Boże! - Ta jest!
Tak! Cubsi awansują do playoffów!
- Dwa piwa, proszę. - Dla mnie białe wino.
- Francuskie, jeśli jest. - Jasne.
Mam wieści.
Madeline jest w ciąży.
Madeline?
Twoja szefowa?
- Nie jest za stara? - Też tak myślała.
Dopóki nie dostała mdłości od perfum, które miała reklamować.
Dzisiaj była u lekarza.
- Kto jest ojcem? - Jest sporo kandydatów.
Było dużo przedwyjazdowego seksu.
Nieźle.
Ale skoro zaszła w ciążę, rezygnuje z posady w Paryżu.
I nici z twojego awansu?
Nie do końca. I tak kogoś tam potrzebują.
Ktoś ze Stanów ma pomagać w okresie przejściowym.
Spytali, czy ja bym się tym nie zajęła.
Przez rok.
Ale… w Paryżu?
Gwarantują, że po powrocie zostanę starszym brand managerem.
Mieszkanie jest już gotowe, dają też premię za wyjazd.
A tak dla ilustracji zrobiłam rozpiskę na najbliższy rok.
Daty, kiedy ty mógłbyś wpaść do Paryża albo ja do Chicago.
- Wzięłam pod uwagę urlopy i chorobowe. - Chwila.
Mówisz poważnie?
Wiem, że to szalone, ale kiedy powtórzy się taka okazja?
To by była przygoda.
Zdawało mi się, że nie mówisz po francusku.
Z czasem załapię.
Martwisz się.
Ja? Nie. To Francuzi powinni się martwić.
- Emily Cooper? - Tak.
Jestem Gilles Dufour z agencji wynajmu.
Mam twoje klucze. Mieszkanie 501.
Dzień dobry.
Budynek jest bardzo stary.
- Nie ma windy. - W porządku.
Uroczy.
To tutaj?
Jest na piątym piętrze.
To dopiero czwarte.
Liczyłam, ile tachałam torby. To jest piąte piętro.
We Francji najpierw jest parter,
a potem pierwsze i kolejne piętra.
Dziwne.
Twój piękny chambre de bonne.
Chambre de co?
Chambre de… To znaczy pokój gosposi.
Zwykle dwa górne piętra przeznaczano na pokoje służby.
Trochę ciasno, ale za to widok…
Boże, czuję się jak Nicole Kidman w Moulin Rouge.
Cały Paryż u twoich stóp.
Na dole jest świetna kawiarenka. Zarządza nią mój znajomy.
A więc… ça va? W porządku?
Oui. Très w porządku.
- Wspaniale. - Świetnie.
Jesteś głodna? Może napijemy się kawy?
Muszę iść do biura.
To może drinka wieczorem?
Mam chłopaka.
- W Paryżu? - W Chicago.
Czyli nie masz chłopaka w Paryżu.
- Mogę dostać klucze? - Proszę.
Tu masz mój numer,
gdybyś czegoś potrzebowała albo zmieniła zdanie.
Nie zmienię.
- To pa. - No tak.
@EMILYCOOPER 48 OBSERWUJĄCYCH
#POKÓJZWIDOKIEM
@EMILYWPARYŻU
Dzień dobry.
Bonjour. Jestem Emily Cooper z Gilbert Group w Chicago.
Kto? Przepraszam, nie rozumiem.
Będę pracowała w tym biurze.
Amerykanka tu jest.
Myślałam, że będziesz jutro.
Jak minęła podróż? Jak nowe mieszkanie?
Rozumiałam do „bonjour”.
Powiedziano mi, że mówisz po francusku.
- Chodziło o Madeline. - Czyli nie jesteś Madeline.
Jestem Emily Cooper. Bardzo się cieszę, że tu jestem.
- Wielka szkoda. - Słucham?
Że nie mówisz po francusku.
To problem.
Będę się uczyła, ale już teraz je parle un peu français.
Może lepiej nie próbować.
Paul.
Poznaj Emily, Amerykankę, która będzie z nami pracowała.
To monsieur Brossard, założyciel Savoir.
- Emily Cooper. - Dzień dobry.
Bardzo miło mi pana poznać.
Miło mi. Witaj w Paryżu.
Przyjechałaś nauczyć Francuzów amerykańskich sztuczek?
Obie strony wiele się nauczą.
Ale nie masz doświadczenia z modą
- i branżą luksusową. - Fakt.
Zajmowałam się głównie promocją leków i domów seniora.
W Chicago.
Tak. To znaczy: oui.
Byłem raz w Chicago. Jadłem tę waszą pizzę.
To nasza specjalność. Jesteśmy z niej dumni.
Była… dégueulasse.
- Jak to się mówi? - Obrzydliwa.
Jak quiche z cementu.
Pewnie był pan w Lou Malnati’s.
I wszyscy są tacy grubi. Dlaczego?
Może od tego ohydnego jedzenia.
Mamy obecnie epidemię otyłości.
Naszym klientem był Merck.
Świetnie wypromowaliśmy ich lek na cukrzycę.
Sprzedaż wzrosła o 63%.
Czyli tworzycie chorobę, znajdujecie na nią lek,
a potem go promujecie.
- Cóż… - Może przestańcie tyle jeść.
- Na tym się nie zarobi. - Racja.
Papierosy powodują cukrzycę i raka.
Tak. Ale palenie to przyjemność.
A kim byśmy byli bez przyjemności?
Niemcami?
Właśnie.
Wszystkie marki, które tu promujemy, od perfum po modę,
skupiają się na pięknie i szyku.
Ty pewnie możesz się czegoś od nas nauczyć,
ale my od ciebie raczej nie.
Nie przysłano mnie tu bez powodu,
więc chciałabym przedstawić moje pomysły na kampanie w mediach społecznościowych.
- Chodzi o Twittera i Snapchat? - Tak! I Instagrama.
Ależ proszę.
Na wstępie przepraszam, że mówię po angielsku.
Uczyłam się w samolocie, ale może to ciut za mało.
Patricia nie rozumie.
Kontynuuj.
Część z was mnie nie zna.
Jestem Emily Cooper i cieszę się, że jestem w Paryżu.
Nie mogę się doczekać, aż was poznam,
a wy poznacie mnie.
- Jak masz na imię? - Luc.
Słucham, Luc.
Dlaczego krzyczysz?
Przepraszam.
Wasza firma pracuje z największymi markami luksusowymi,
od Chanel po YSL.
To sprawia, że wasza firma,
a właściwie nasza firma, sama w sobie stanowi markę.
Ale budowa marki wymaga zaangażowania w społecznościówkach.
Kto odpowiada za media społecznościowe?
Patricia.
A jakże.
Nie chodzi tu tylko o liczbę obserwujących.
Liczą się treści, zaufanie, zainteresowanie i zaangażowanie.
Przepraszam, ale Francuzi to mistrzowie social media.
To prawda.
Ale Amerykanie je wymyślili,
więc liczę, że będę cennym członkiem zespołu,
oferując francuskim klientom amerykański punkt widzenia.
Katastrofa.
Paul.
- Co? - Kto to ma być?
Taki był warunek sprzedaży. Mieli nam kogoś przysłać.
Długo mamy to znosić?
Aż postanowi wyjechać.
Zobaczymy, ile pode mną wytrzyma.
Muszę iść.
Niesamowite, prawda?
Miasto jak wyjęte z Ratatuja.
- Piękne. - Przepiękne.
- Jak pierwszy dzień? - Świetnie!
No, może parę rzeczy umknęło nam w tłumaczeniu.
Na początku wzięli mnie za Madeline, ale mam wrażenie, że mogę się tu przydać.
Patrz, co mam!
Dzięki Bogu! Będziesz zachwycony.
Nie chcę być sama w mieście zakochanych ani dnia dłużej.
Niedługo przylecę.
Pośpiesz się. Tęsknię.
Pa.
Serio?
Boże.
No dobra.
No, dalej.
Nie wierzę.
Przepraszam, myślałam, że to moje mieszkanie.
Piąte piętro?
To jest czwarte.
Piąte.
No tak.
Jestem Emily Cooper. Twoja nowa sąsiadka.
Amerykanka?
Oui. Z Chicago.
Gabriel, Francuz. Z Normandii.
Znam tę plażę. Szeregowiec Ryan.
- Co? - D-Day?
Mniejsza.
Miło było poznać.
Dzień dobry pani.
Merci. Życzę un bonne journée.
O Boże.
Boże.
53 OBSERWUJĄCYCH
MASŁO + CZEKOLADA =
Boże.
Sylvie, tu Emily.
Czy dziś zamknięte? Jest jakieś święto?
Stoję tu od dwóch godzin i…
Co ty robisz?
Stoję tu od 8,30.
Otwieramy się o 10,30.
STRATEGIE ZWIĘKSZENIA ZAANGAŻOWANIA W SOCIAL MEDIACH
Cześć, Patricia. Chciałabym ci pokazać parę pomysłów
na zwiększenie zaangażowania w Internecie.
Widzę tu ogromny potencjał.
Chciałabym ci pokazać parę pomysłów na zwiększenie zaangażowania w Internecie.
Wyjdziemy na lunch?
Nie, zapalę.
Boli mnie brzuch.
Mam już plany.
Laurent! Sybil!
Przeproście panią.
Przepraszam. Mogę to odkupić?
Nie mówię po francusku.
- Amerykanka? - Tak!
Wzięłaś mnie za Francuzkę?
Nie, chciałam być uprzejma. Wyglądasz jak Amerykanka.
Jesteś z Indiany?
- Chicago. - Byłam blisko.
- Chodziłam do szkoły w Indianapolis. - Super!
- Jak to? - Długa historia.
I nudna. Indianapolis zresztą też.
Ale dziewczyny wyglądają tam tak jak ty. Ładnie.
- To twoje dzieci? - Nie, jestem nianią.
Laurent! Mam cię widzieć.
Uczę je mandaryńskiego.
Jak długo tu mieszkasz?
Prawie rok. Jestem z Szanghaju.
Ale moja mama jest z Korei.
To też długa i nudna historia.
- I jesteś zachwycona? - Jasne, kocham Paryż.
Jedzenie jest przepyszne.
Moda taka gustowna.
Światła takie magiczne.
Ale ludzie są wredni.
- Chyba nie wszyscy? - Zdziwiłabyś się.
Chińczycy są wredni za plecami.
Francuzi prosto w twarz.
- Ale ty tylko zwiedzasz, więc… - Nie, pracuję tutaj.
W agencji marketingowej.
- Serio? - Tak.
No to sama wiesz.
Dopiero zaczęłam.
- Masz tu jakichś znajomych? - Nie.
Ale za tydzień przylatuje mój chłopak.
Jesteś samotna?
Nie…
Czasami.
Daj telefon.
To jest mój numer.
Gdybyś była samotna, wyskoczymy na kolację.
Jestem Mindy.
Emily. Miło cię poznać.
Francuzi robią tak.
Sybil! Laurent!
- Nie jesteś moją mamą! - Chcę loda!
72 OBSERWUJĄCYCH #BATTLE ROYALE W PALAIS ROYAL
Co to znaczy?
To takie czułe słówko. „Mon petit chou”, „la plouc”…
To miłe. Nie przejmuj się.
La plouc.
Wieśniak.
- Nie mówię po francusku. - Przepraszam. Wolne?
- Tak, proszę. - Świetnie.
Dziękuję.
ROMANTYCZNIE… SZKODA, ŻE CIĘ NIE MA.
MAM SPOTKANIE. ZADZWONIĆ POTEM?
KONIECZNIE. TĘSKNIĘ.
200 OBSERWUJĄCYCH
CHYBA SAMA SIĘ TU W SOBIE ZAKOCHAM.
- Emily! - Luc! Cześć.
Chciałem cię tylko przeprosić.
Nie zgadzałem się na nazywanie cię „la plouc”.
I… Można?
Proszę.
Wiesz…
- Nie, dziękuję. - Dobrze.
Wszyscy trochę się ciebie boimy.
Co?
Mnie? Jak to?
Twoich pomysłów.
Są nowsze. Może i lepsze.
Teraz jesteś tutaj i…
mamy wrażenie, że musimy ciężej pracować.
Więcej zarabiać.
- Chodzi o równowagę. - Dokładnie!
A moim zdaniem Amerykanie mają niewłaściwą równowagę.
Wy żyjecie, żeby pracować.
My pracujemy, żeby żyć.
Dobrze jest zarabiać pieniądze, ale to, co wy nazywacie sukcesem,
ja nazywam udręką.
Ale… ja lubię pracować.
I odnosić sukcesy. To daje mi szczęście.
- Praca daje ci szczęście? - Tak. Po to tu jestem.
Żeby pracować.
To dzięki pracy trafiłam do tego pięknego miasta.
Może nie wiesz, co to znaczy szczęście.
Może to trochę aroganckie.
Przyjechałaś tu i nie mówisz po francusku.
To jest arogancja.
Raczej ignorancja.
Nazwijmy to arogancją ignorancji.
- Przepraszam, jeśli cię uraziłam. - Mnie nic nie uraża.
Do zobaczenia jutro.
Nie przychodź za wcześnie.
SAMOTNA W PARYŻU
230 OBSERWUJĄCYCH
Jesteś.
Wszystko gra?
Wreszcie wróciłem z pracy.
Tutaj jest trzecia w nocy.
Tutaj 19,00.
Co robisz?
Śpię.
Bardzo za tobą tęsknię.
Ja za tobą też.
Halo? Doug?
Też się rozbierz.
Chcesz uprawiać cyberseks?
Cóż… skoro nalegasz.
Chwilkę!
Tylko tego nie nagrywaj.
W życiu.
Jesteś taka piękna.
Dzięki.
No więc…
ty zajmij się sobą…
a ja sobą.
Dobra.
Dobrze ci?
Tak.
Jak dobrze?
Ale jesteś seksowna.
- Czuję się… - Boże.
Jestem rozemocjonowana…
Czuję się jak ja, ale też nie ja. To szaleństwo.
To szaleństwo, ale miłe…
i seksowne, ale…
I… Doug?
Doug? Skarbie?
Doug?
Tu jesteś.
No dobra.
Dobra.
O Boże.
Napisy: Juliusz P. Braun