NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć, Chicago. Która u was godzina?
Pierwsza w nocy.
Mam mdłości, bolą mnie cycki i mam przeraźliwe gazy.
Nie mogę spać!
To zobacz widok jak ze snu.
Gdzie jesteś?
Biegam nad Sekwaną.
Pięknie. Ukradłaś mi życie.
Choć ja bym nie biegała.
- Jak się podoba Dougowi? - Doug nie przyjeżdża.
Nie jesteśmy już razem.
Co?
Jesteś singielką? W Paryżu?
Stuprocentową.
Teraz to dopiero zazdroszczę.
Twoje życie to croissanty i seks.
Na razie croissanty.
Jak cię traktują w biurze?
To świetni ludzie.
Wpasowałam się.
Świetnie. Prześlę ci firmowe przykazania.
Wyjaśnisz im nasze obyczaje.
Na pewno będą zachwyceni, zwłaszcza słysząc je ode mnie.
Proszę.
Emily, facet obok ciebie się obnaża.
- Emily? - Boże!
Nie, przepraszam, mój błąd.
Pan sika, a to jest pisuar.
7632 OBSERWUJĄCYCH
#TRENINGPOFRANCUSKU #AŻSIĘKURZY
Co?
O Boże.
Boże, nie.
Proszę pani.
Mój prysznic przestał działać.
Puf! I nie ma wody.
Co pani taka roznegliżowana? To nie karnawał.
Prysznic.
Może pani zobaczyć?
Nie rozumiem. I nie mam dla pani poczty.
Może pani pomóc?
Cześć.
Możesz jej powiedzieć, że prysznic mi nie działa?
Jej prysznic nie działa.
A tydzień temu przepaliła bezpiecznik. Czemu ona wszystko psuje?
Pyta, co zrobiłaś.
Nic! Próbowałam się umyć.
W tym budynku często są problemy z wodą.
Rury mają 500 lat. Dosłownie.
Zaczynam mieć jej dość. Same z nią problemy.
Co powiedziała?
Wezwie hydraulika.
A tymczasem?
To zrozumiałam.
Lubię kawę.
Lubię herbatę.
Lubię sport.
Lubię buty.
Lubię taniec.
I lubię Paryż.
Do widzenia.
Dobra robota.
- Jacqueline? - Tak?
Masz jakąś radę, żeby biuro pełne Francuzów
zaczęło mnie „aimer”?
Pracujesz w biurze pełnym Francuzów?
To musi być interesujące.
Wszystko ci opowiem.
Może umówimy się na drinka?
Prywatnie biorę 50 euro za godzinę.
Albo może nie.
Jak chcesz. Miłego tygodnia!
J’aime te bottines.
Coś taka uśmiechnięta?
Po prostu się witam.
Mamy piękny dzień w Paryżu.
Nie ma powodów do radości. Przed nami wielki dzień.
Kręcimy ważną reklamę De L’Heure.
Nie uśmiechaj się tak, bo wezmą cię za głupią.
Dobrze. Postaram się nie uśmiechać.
Chyba że naprawdę jesteś radosna. Jesteś?
Rozstałam się z chłopakiem,
a rano zepsuł mi się prysznic przez usterkę wiekowych rur
i musiałam umyć włosy w bidecie.
Ale… c’est la vie.
Może wrzucisz to na Instagrama?
Hasztag dzień kiepskich włosów.
Przepraszam, co to jest? Właśnie mi to wysłałaś.
Przekazuję to od biura w Chicago. To firmowe przykazania.
I co nam przykazujesz?
„Zawsze będziesz myślał pozytywnie.
Będziesz na czas.
Będziesz chwalił publicznie, a krytykował prywatnie”.
„Będziesz unikał romansów w pracy?”
I pamiętał, że gramy razem. Tu nie ma miejsca na ego.
Tutaj, we Francji, jakoś zawsze nam się mieściło.
Nie czepiajmy się geografii.
Ważne, żebyśmy mieli wspólną wizję.
To zamach na naszą francuską duszę!
Dobra robota, Emily.
Chcę szukać rozwiązań, a nie tworzyć problemy.
Więc powinnaś więcej słuchać, a mniej mówić.
To bardzo ważny klip.
Zdobędę tylko trochę materiałów na sociale.
Chcę, żeby De L’Heure śledziło coraz więcej osób.
To raczej oczywiste. Po to tu jesteś.
Antoine!
Emily. Miło cię widzieć.
Jestem très excitée, że tu jestem.
Excitée? Naprawdę?
To nie znaczy podekscytowana, tylko podniecona.
No cóż. To jednak nie.
Nie zwracaj na nią uwagi, rano myła włosy w bidecie.
- Sylvie opowiedziała ci o klipie? - Nie.
Elegancka młoda kobieta idzie do pracy,
a na tym moście staje się obiektem fantazji wszystkich mężczyzn.
Nasze hasło to „Sen o pięknie”.
Ja już się czuję jak we śnie. Ten widok jest magiczny.
- Miło spojrzeć na Paryż świeżymi oczami. - Byle nie zobaczyć turystów w bojówkach.
Zrobię filmik na społecznościówki.
- Nie mówię po francusku. - Ja też nie.
Świetnie.
Mogę zadać ci parę pytań?
Dobra.
- Skąd jesteś? - Z Serbii.
Co byłoby dla ciebie snem o pięknie?
- Prywatny odrzutowiec. - Dobrze.
Przepraszam, jesteśmy gotowi.
Żadnych zdjęć.
Cięcie!
Co sądzicie?
Emily?
Nie spodziewałam się, że będzie naga.
Nie jest naga. Ma na sobie perfumy.
Seksowne, prawda?
Seksowne czy seksistowskie?
Nie rozumiem.
Gdzie tu seksizm?
Czyj to ma być sen?
Mężczyzn czy kobiety?
Jej, oczywiście. Chce być podziwianą i pożądaną.
Ale to męska perspektywa.
Tak. Właśnie tak.
Nie sądzę, żeby to zadziałało na Amerykanki.
W czym tkwi problem?
Wyjaśnij. Jestem ciekaw.
Zatrzymujemy zdjęcia!
Słucham.
Co jest złego w męskiej perspektywie?
Uprzedmiotowienie. To mężczyźni mają władzę.
Nie, ona ma władzę.
Jest piękna, a do tego naga, co daje jej więcej władzy.
Może we śnie jest ubrana?
To surrealizm. Ma długą tradycję we Francji.
Man Ray, Cocteau…
Nie zna ich.
To może być źle odebrane w USA.
W obecnym klimacie może mieć niepoprawny politycznie wydźwięk.
Niepoprawny?
Chodzi o to Me Too?
- Słucham? - Tak na to mówimy. „Wyjaw swoją świnię”.
Czyli mnie rozumiesz?
Chérie, jestem kobietą, nie feministką.
Tak czy siak, ona marzy o tym,
żeby iść nago po moście i być obiektem pożądania.
Może ty o tym nie marzysz, ale ona tak.
Musimy wziąć pod uwagę obecne poglądy kobiet.
Chcę chronić waszą markę.
A my musimy się chronić przed policją obyczajową.
Pożądanie nie oznacza braku szacunku.
Wręcz przeciwnie. To oznaka szacunku.
Nie ma większego komplementu.
Na pewno doświadczyłaś spojrzenia pełnego pożądania.
- Zdarzyło się. - A więc się zgadzasz.
To jej seksowny sen.
Można o tym dyskutować.
Tak właśnie chcesz szukać rozwiązań?
Jak to „non”?
Dlaczego „impossible”?
Nie, proszę czekać! S’il vous plaît.
Możesz pogadać z moim hydraulikiem?
Cześć, Gabriel. Jak się masz?
Spałem. Wielkie dzięki.
Miałem piękny sen,
ale pewna Amerykanka obudziła mnie waleniem w drzwi.
A może to wciąż sen?
Zapewniam, że nie.
Każ mu naprawić ten prysznic.
Co powiedział?
Prosi o kawę. I croissanta.
Co powiedział?
Rozmawialiśmy o tym, jak Francja wygrała mundial.
Nie dało się tego dnia przejść ulicą.
A co z prysznicem?
Brakuje mu części. Nietypowej, więc to potrwa parę dni.
Albo tygodni.
To zależy.
A co mam robić do tego czasu?
Myj się u mnie.
Merci za prysznic.
- „La douche”. - Co?
Prysznic to „la douche”.
W takim razie wzięłam miły…
douche.
Jak zaprosić kogoś na imprezę?
Ty pierwsza.
Pójdziesz ze mną na imprezę do Jean-Jacques’a?
Pójdę z przyjemnością.
Pójdziesz ze mną na imprezę do Jean-Jacques’a?
Nie zostałam zaproszona.
Nie bądź smutna.
Zaprasza tylko bliskich przyjaciół.
Twoje wczorajsze pytania kosztowały nas czas i pieniądze.
Antoine przychodzi dziś pokazać film. Lepiej siedź cicho.
Naprawdę się nie zgadzałaś? Ani trochę?
Nie patrzę w tak jednowymiarowy sposób. To bardzo amerykańskie.
Właśnie po to tu jestem. Daję amerykański punkt widzenia.
Jesteś raczej przyzwoitką.
Próbuję opracować kampanię, która nie jest głucha na obecne czasy.
Martwię się o Antoine’a.
Antoine’a zostaw mnie.
FIRMOWE PRZYKAZANIA
Kto mi to położył na biurku?
To nie ja. Mój nie jest taki wygięty.
Idę na lunch.
- Na długi lunch z winem! - Jest dopiero 11.
Cóż, c’est la vie!
„Zawsze będziesz myślał pozytywnie.
Będziesz unikał romansów w pracy”.
Dałaś to Francuzom? Jasne, że cię nienawidzą.
To nie tylko to.
Nie zgadzają się z każdym moim słowem.
Tacy są Francuzi. Lubią być niemili.
Ale ja jestem miła.
Ludzie mnie lubią. To mój atut.
- A tu chcą ci przyłożyć. - Właśnie.
No wiem.
- Nie wierzę, że piję przed południem. - Spokojnie, to wino śniadaniowe.
Nawet Jean-Jacques na kursie nie zaprosił mnie na imprezę.
Co za dupek!
Spokojnie, on nie istnieje.
- Ale rozumiesz. - Wiesz co?
Dupontowie wyjeżdżają na weekend. Urządzę ci imprezę w ich mieszkaniu.
Zgodzą się?
Nie muszą wiedzieć.
Możesz zaprosić Sylvie.
- Mogę gotować. - Ja się wszystkim zajmę.
To nie ma sensu.
To reklama perfum. Nie ma mieć sensu.
De L’Heure. Sen o pięknie.
Co sądzimy?
Seksowna czy seksistowska?
Zdecydowanie seksowna.
Pytam Emily.
Nieważne, co ja myślę. Ważne, co myślą klientki.
Niech same zdecydują. Wrzućcie to na Twittera z ankietą:
„Seksowna czy seksistowska?”.
Zapoczątkujcie dyskusję.
Niech świat zdecyduje i zróbcie z tego element kampanii.
Seksowna czy seksistowska?
Może taka i taka.
To nieco kontrowersyjne.
Podoba mi się.
Nareszcie, Emily. Powód do uśmiechu.
Kolejna sugestia?
Nie, zaproszenie.
- Koleżanka organizuje kolację i… - Jestem zajęta.
Nie powiedziałam kiedy.
Wiem, że za mną nie przepadasz, ale to się zmieni, kiedy mnie poznasz.
Nie chcę cię poznawać.
No dobrze.
Dobrze.
Mogę wiedzieć dlaczego?
Słuchaj…
Przyjeżdżasz do Paryża, wchodzisz do mojego biura,
nie raczysz nawet nauczyć się języka.
Traktujesz Paryż jak park rozrywki,
a po roku jedzenia, seksu, wina i może odrobiny kultury…
wrócisz tam, skąd przyjechałaś.
Więc może będziemy razem pracować.
Ale nie zostaniemy przyjaciółkami.
To dziś o ósmej.
Wyślę ci adres.
Gość honorowy!
Świetnie wyglądasz.
Słuchajcie, to jest Emily.
- Miało być tylko parę osób. - Nie wyszło.
Emily przyjechała z Chicago
i pracuje w firmie marketingowej w Paryżu.
Louise!
Weź sobie drinka, zaraz wracam.
- A więc… - Cześć!
Cześć. Jak ci się podoba Paryż?
Niezły francuski.
Ten widok nigdy się nie nudzi.
Wybacz, jestem tą Amerykanką.
- Emily. - Fabien.
Piękny widok.
- Skąd jesteś? - Z Chicago.
Chicago. Jesteś na wakacjach?
Nie, w pracy.
Praca, praca.
A ty travail?
Tak.
Jestem… malarzem.
Nie, w budynkach.
- Przepraszam za mój angielski. - To ja przepraszam za mój francuski.
Masz ładny uśmiech.
J’aime… księżyc.
Lubię… les pavés.
Bruk.
- Lubię les huîtres. - Ostrygi.
I lubię… tes lèvres.
Moje usta.
J’aime… twoje oczy.
Lubię… ton cou.
Moją szyję.
I lubię amerykańskie cipki.
Słucham?
Lubię amerykańskie cipki.
A ja chcę wrócić do domu.
Sama.
Potrzebujesz mojego douche?
Potrzebuję drinka.
I kogoś, z kim mogłabym pogadać.
Jak ci się podoba Paryż?
Czemu wszyscy o to pytają?
To normalne.
Dobra. Oto moja odpowiedź.
Podoba mi się Paryż, ale ja jemu chyba nie.
I może to nic złego. Całe życie chciałam być lubiana.
Co za smutny cel.
Właśnie.
Więc przestanę się starać.
Jest tylko jeden problem.
Jaki?
Ja cię lubię.
- Madeline, czy ty nie sypiasz? - Nie.
Wasze wyświetlenia w social mediach wzrosły o 200% po ankiecie na Twitterze.
Zalinkowały je Buzzfeed i Jezebel.
Fantastycznie.
Ale rozgniewałaś parę osób.
Mam zwiększyć widoczność marki czy być lubianą?
To się nie wyklucza.
Skoro jesteś już singielką, znajdź sobie francuskie ciacho.
Właśnie na jedno poluję.
Macie takie powiedzenie: „Niech jedzą ciastka”.
DZIĘKUJĘ ZA GENIALNY POMYSŁ. ANTOINE
PS: SEKSOWNA CZY SEKSISTOWSKA?
Mamy spotkanie…
w sprawie Renault.
Pięć minut temu.
Już idę.
Od kogo to?
Od nikogo. Znajomego.
Napisy: Juliusz P. Braun