NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mogę kwiaty?
Różowe róże?
Róże rosé. Te rosé…
Nie, proszę pani.
To nie dla pani. To są róże z południa.
Słucham?
Proszę.
Te są dla pani.
Ona chce ładne róże, nie te.
Pięć sześćdziesiąt, ale zaokrąglij do sześciu.
Serio?
Merci bardzo.
Dzięki. Mam ciężko przez mój francuski.
Ona dla wszystkich jest niemiła.
A ty jesteś. I jesteś Francuzką. I mówisz po angielsku?
Jasne. Wychowałam się na amerykańskiej telewizji.
A ty? Jesteś tu na wakacjach?
Mieszkam tu.
Usłyszałam, jak to mówię…
i sama sobie nie wierzę.
- Emily. - Camille.
Jak to się stało, że mieszkasz w Paryżu?
Moja firma marketingowa z Chicago kupiła mniejszą firmę z Paryża.
Stanowię tu amerykański punkt widzenia.
I jak reagują tutejsi?
Podobnie do tej kwiaciarki.
Musisz iść na Marché des Enfants Rouges.
- Jest na Marais. - Dobrze.
Jest tam mnóstwo fajnych miejscówek.
Pojedź metrem na Filles du Calvaire.
Ostatnim razem metro wywiozło mnie do 21. arrondissement.
- Jest tylko 20. - No właśnie.
To miasto jest przytłaczające.
Spokojnie.
Paryż wydaje się wielki, ale tak naprawdę to małe miasteczko.
Za jakiś czas to zrozumiesz.
Co robisz dziś wieczorem?
Jest wtorek, więc mam kurs języka.
Mam lepszy pomysł.
Pracuję w galerii sztuki i mamy dziś premierę.
Ciekawi ludzie, w tym z Chicago.
- Znasz Randy’ego Zimmera? - Tego hotelarza?
Słyszałam o nim, to nowy Ian Schrager. Bez urazy dla starego.
Będzie wybierał obrazy do nowego hotelu w Paryżu.
Przyjdź.
To w Galerie de Garipuy, w czwórce.
- To obok piątki? - Po drugiej stronie rzeki.
Nauczysz się.
Muszę lecieć.
Dobra.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Do zobaczenia.
10,4 TYS. OBSERWUJĄCYCH
#ŻYCIEUSŁANERÓŻAMI
Paczki. Amerykańskie paczki.
Moje paczki! Nareszcie.
No tak. Nieważne.
Dam radę.
Jesteś pewna?
Proszę. Trzymasz?
Spokojnie.
Wiesz…
tutaj też mamy cegły.
To tylko parę drobiazgów z domu.
To nie.
To jest z biura.
Co to za branża?
Marketing.
O nie…
Moje organiczne, niesolone masło orzechowe.
Mój były.
- Przykro mi. - Bez niego mogę żyć.
Ale masło orzechowe!
Jesteś w Paryżu, znajdziemy ci coś lepszego.
Boże. Jakbym nigdy wcześniej nie jadła omleta.
To było niesamowite.
- Nie wolisz masła orzechowego? - Nie, teraz mnie rozbestwiłeś.
Czyli promujesz bieliznę?
Produkty luksusowe.
Bielizna to prezent. Od klienta.
- Musiałaś go uszczęśliwić. - Mam nadzieję. Zawodowo.
To też źle zabrzmiało.
- Ale ten prezent to problem. - Dlaczego?
Raz – facet jest żonaty.
Dwa – ma romans z moją szefową, która chce się mnie pozbyć.
I trzy – to kompletnie nie na miejscu.
- Niezły bałagan. - Okropny.
A ja od dziecka lubiłam porządek. Groszek nie mógł dotykać marchewki.
Sos musiał być na boku, a kiełbasa musiała mieć skórkę.
I na tym skończmy.
Pomogę ci zmywać, a potem lecę.
O nie, to…
To niszczy patelnię.
Płyn do mycia?
To jest sekret omletów.
My nie zmywamy. Patelnia ma przejść smakiem.
To moje zasady.
W porządku.
Jakie piękne. Dziękuje.
- Kto z nią jest? - Antoine.
- Chyba się kłócą. - Nie gadaj.
Co mówią?
W skrócie ona mówi, że on jej nie docenia,
a teraz on grozi, że pójdzie do innej agencji.
Boże. Muszę coś zrobić.
Ostatnie, czego jej trzeba, to ty cała w jego perfumach.
Jeśli klient odejdzie tuż po moim przyjeździe,
wiemy, kto za to odpowie.
- Przeszkadzam? - Oczywiście, że tak.
Amerykanka w Paryżu. Wejdź.
Chciałam tylko powiedzieć, że widzę się z Randym Zimmerem.
Z kim?
Tym hotelarzem. To twój pomysł!
Wiesz, żeby firma Antoine’a
stworzyła zapach dla ich hoteli.
To dla was wielka okazja.
Czemu nie mówiłaś?
Bo nie byliśmy jeszcze gotowi.
To bardzo nowatorska sprawa.
Ekscytująca.
Świetny pomysł.
Skąd znasz Zimmera?
Emily?
Przez wspólną znajomą.
- No tak. - Tak.
Chciałam tylko powiedzieć, że są zachwyceni pomysłem.
Wstępnie. Życzcie mi szczęścia.
Chyba nie ma potrzeby.
To dla ciebie.
Miłego wtorku.
Pa.
Niegłupia jest.
Co ty wyprawiasz?
Podobno rozmawia z innymi agencjami. Chciałam tylko pomóc.
Nie musisz mnie ratować.
I przypisywać mi pomysłów, które mogą mi się nie spodobać.
- Spodoba ci się. - Nie bądź taka pewna.
Swoją drogą, ten twój prezent z La Perli…
- Od kogo on był? - Od… znajomego.
Nowego znajomego. Gabriela.
Gabriel?
Mon Dieu, masz w Paryżu mnóstwo nowych znajomych.
Zabieramy cię na lunch.
- Ale… - Teraz.
Dobrze.
Co ty knujesz z Sylvie i Antoine’em?
Zdajecie sobie sprawę, że to dysfunkcyjne biuro?
Tylko dzięki tobie.
Poważnie?
- Myśli, że nie wiemy. - O czym?
Co tak pachnie?
Niebezpieczeństwo. Sylvie widziała pudełko z La Perli.
Tak, to było…
To od znajomego.
To ulubiony sklep Antoine’a.
Wiele osób tam chodzi. To słynna marka.
Luc, pomóż.
Pracuję z Sylvie od prawie 12 lat.
Wydaje się przerażająca, ale tak naprawdę jest miła.
- Miła? Zgarnęła ci awans sprzed nosa. - Bo jest dobra w swojej pracy.
Antoine był młodym, przystojnym klientem, który ostro starał się o Sylvie.
- Był wtedy żonaty? - Oczywiście.
Miał żonę, a potem zdobył Sylvie.
I na jakiś czas to mu wystarczyło.
Naprawdę nie czujecie?
Nie. Zdradzać żonę z kochanką to jedno.
Zdradzać kochankę z młodą Amerykanką to zupełnie co innego.
Co?
- Nie ma mowy. - On mówi tylko,
że jeśli ta bielizna nie była od nowego znajomego,
a ty myślisz o tym, żeby z nim kręcić, to zapomnij.
Wdepnęłam w gówno.
Zdecydowanie.
Czemu tak się starasz, żeby cię polubiła?
To moja szefowa. A jej facet, nasz klient,
przysłał mi bieliznę, którą mu zwrócę.
Należy do ciebie.
A on do swojej żony. I Sylvie.
I każdego, z kim sypia. Czemu nie do ciebie?
Pobyt w Paryżu się nie liczy,
dopóki nie masz choć jednego kompletnie niestosownego romansu.
- Wolę zdobyć szacunek Sylvie. - Na to nie masz szans.
On chce ci kupować ubrania i zabierać cię w szykowne miejsca?
Pewnie tak.
To przedstaw go mnie.
- Ja mam gdzieś Sophie. - Sylvie.
Mniejsza.
Ładna galeria. Skąd masz zaproszenie?
Spotkałam dziewczynę w kwiaciarni koło domu.
Załatwiła mi lepsze róże,
podpowiedziała dobre knajpki i zaprosiła tutaj.
Myślisz, że do ciebie uderza?
Co? Dotąd nie myślałam.
Tam jest.
- Kto? - Randy Zimmer.
- Z tą piękną blondynką? - To jest Camille.
- To ty powinnaś do niej uderzać. - Przestań.
Życz mi szczęścia.
Powodzenia, laska.
Emily!
- Cześć. - Jak miło, że wpadłaś.
Chicago, poznaj Chicago.
Randy Zimmer. Emily Cooper.
Jestem wielką fanką.
Dziękuję.
Emily przyjechała z Chicago pracować w firmie marketingowej.
- Zgadza się? - Całkowicie.
Świetnie.
- Potem porozmawiamy o twoim obrazie. - Nie zapomnij.
- Dziękuję. - Cieszę się, że jesteś.
To ekscytujące, że otwierasz hotel w Paryżu!
Tak, w listopadzie.
W marcu 2010 roku powiedziałeś, że chcesz tu otworzyć flagowy hotel.
- Znasz moje wywiady na pamięć? - Tak.
Przy otwarciu hotelu w South Beach w 2015 roku
powiedziałeś Architectural Digest, że dobry hotel musi mieć echo.
Tak.
Dziękuję.
Więc dlaczego nie mają?
Czego nie mają?
Echo powinno działać na wszystkie zmysły.
Nie tylko piękne widoki i droga pościel, ale też zapach.
A jest zły?
Po prostu go nie ma. O to chodzi.
Jest jak pusty billboard na Madison Avenue.
Marnująca się powierzchnia.
Kontynuuj.
Kiedy sprzedaje się dom, powinno się upiec ciasteczka.
Ich zapach przywodzi na myśl dom, ciepło, cukier, masło i szczęście.
Potrzebujesz ciasteczek.
Dasz mi teraz ciasteczko?
Moją wizytówkę.
Niezła prezentacja.
Jestem tu do jutra.
Pokaż, co potrafisz, Chicago.
- Witaj w Savoir. - Dzięki.
Randy Zimmer, to jest Antoine Lambert,
właściciel i nos Maison Lavaux.
A to jest głowa Savoir, Sylvie Grateau.
A więc jest tu głowa,
nos…
- A ty czym jesteś? - Ustami?
Myślałem, że nogami.
No dobrze. Zaczynamy?
Tworzenie zapachu to jak pisanie symfonii.
Dam inny przykład.
W naszym nowym zapachu, De L’Heure, zaczęliśmy od prostej melodii.
Nuty bergamotki, mandarynki i wetiwerii.
Potem nuty średnie, uważane za serce zapachu.
Ylang-ylang, lawenda prowansalska.
A żeby zapach był głębszy i bogatszy, dodajemy nutę indolu jako bazę.
Który, o dziwo, ma taki sam skład chemiczny jak merde.
Czy ja słyszałam…?
- Gówno. - Twoja broszka.
Wiem. Brzmi jak szaleństwo, ale to prawda.
Tak jak w życiu, trzeba zrównoważyć słodycz i…
Smród?
I to w perfumach jest compliqué.
Ciekawy pomysł,
ale to duża decyzja, a ja jutro wylatuję.
Szkoda.
Może znajdziesz perfumiarza w Chicago.
Zależy mi na tym, Sylvie.
Jesteś jeszcze klientem?
- Może porozmawiamy dalej przy kolacji? - Świetny pomysł.
Może być wszystko z gwiazdką Michelina.
- Mam pomysły. - Nie.
Emily, ty jesteś ekspertką od Paryża.
Ty zrób rezerwację.
Tylko nie zawiedź Randy’ego w jego ostatni wieczór.
Robi się.
- Dobrze. - Dzięki.
Tak. Na dziś. Na zaraz.
- To très ważne. - To niemożliwe. Nie mamy miejsc.
Rozumiem, nie ma miejsc.
Dziękuję.
Dziękuję za ten pomysł.
Wiem, że to twój.
- Klient nasz pan. - Zapamiętam.
Spodobał ci się prezent?
To było bardzo miłe, ale…
zupełnie niepotrzebne.
Żaden problem.
I trochę niestosowne.
Kto tak mówi?
Ja. Nie zwykłam przyjmować bielizny od klientów.
Zwłaszcza żonatych.
A więc myślisz, że kupiłem ją dla siebie?
Tak?
Nie, kupiłem ją dla ciebie.
Żebyś poczuła się seksowna i silna.
Jak kobieta, która nie boi się stawić czoła światu.
Nawet Paryżowi.
Ale przepraszam. Rozumiem, że masz inne granice.
Tak, mam.
Lubię porządek. Życie zawodowe oddzielone od prywatnego.
Pojemniczki to moi przyjaciele.
A tak to wygląda we Francji.
A że jesteś w Paryżu,
odkryjesz wspaniałe rzeczy poza twoim…
Jak to mówisz? Twoim pudełkiem?
Zostańmy przy pojemniczku.
Emily,
zrób rezerwację w Grand Véfour.
Dobrze.
Antoine.
Tam się nie da dostać na ostatnią chwilę.
Nie znosi mnie.
Jak to zrobiłaś?
Sprawdzałam co pięć sekund, aż ktoś odwołał rezerwację.
Dobra. Zaczekajcie tu.
Stolik dla sześciu osób na Emily Cooper.
Jestem pod wrażeniem. Nigdy nie udało mi się tu dostać stolika.
Emily jest wspaniała.
Wspaniale byłoby, gdybyśmy wreszcie usiedli.
Pamiętasz naszą pierwszą kolację tutaj?
Nie.
Nie mamy takiej rezerwacji.
Macie. Potwierdziłam przez Internet.
Nie, przykro mi.
Widzi pan?
Mam e-mail z potwierdzeniem.
Sześć osób, 21,00, data: 8,11.
Zatem do zobaczenia 8 listopada.
Taką ma pani rezerwację.
Dziś 11 sierpnia.
O Boże. Wy odwracacie daty.
To wy to robicie.
Ale czy może…
Ale to bardzo ważne…
No dobrze.
- Halo? - Gabriel, tu Emily.
- Kto? - Emily! Twoja sąsiadka.
Cześć, Emily.
Słabo cię słyszę.
Ogromna prośba. Mam bardzo ważnego klienta…
- Tego od bielizny? - I nie tylko. Zmieścisz sześć osób?
Dziś?
- Tak. Doskonale. - Nie, ja…
Potrzebuję pomocy. Od tego zależy moja praca.
- Za pół godziny zamykamy. - To będę za kwadrans.
Tak!
Dobra. Mam dobrą wiadomość i świetną wiadomość.
Jaka jest dobra?
Kolacja w piątce.
Przygotuje ją jeden z najlepszych młodych kucharzy w Paryżu.
A świetna wiadomość?
Wracamy do Le Grand Véfour ósmego listopada na otwarcie hotelu!
Dobra.
Świetnie.
Potrzebujemy tej osobowości.
Myślę, że drewno kaszmirowe,
kwiat jaśminu
i egzotyczne orchidee mogą być niezwykle romantyczne.
Oczywiście dla hotelu przydałoby się coś bardziej coquin.
Niegrzecznego.
A to specjalność Antoine’a.
Jest coś romantycznego w sieci hoteli, która ma własny zapach.
Jak idealne małżeństwo.
- Romans. To bardziej romantyczne. - Właśnie.
- Po to ludzie chodzą do hoteli. - Zwłaszcza w Paryżu.
Zapach ma przypominać ludziom spędzone razem piękne chwile.
Pokazywać, że mogą do nich wracać.
Z czasem perfumy wietrzeją.
Wystarczy znowu ich użyć, a namiętność wraca z pełną siłą.
Moim zdaniem, Randy,
zapach twojego hotelu ma stać się afrodyzjakiem.
Interesująca propozycja.
Całe mnóstwo możliwości!
Mnóstwo.
Zdrowie kochanków!
Zdrowie!
Starych i nowych.
Z chęcią za to wypiję.
Dobrze, Antoine.
Opracujmy ten zapach.
- Jutro odezwą się moi prawnicy. - Doskonale.
A więc zostajesz w Savoir?
Oczywiście. Nie zostawiłbym cię.
Chciałabym wznieść kolejny toast.
Za romans legend:
Zimmer Hotels i Maison Lavaux.
A to nasz genialny szef kuchni, mój przyjaciel Gabriel.
Może to nie Le Grand Véfour, ale…
Wolę być pionierem i pociągnąć za sobą tłumy.
Może pana podkradniemy do hotelu.
Ona ma mój numer.
Dziękuję za przyjście.
A więc to jest ten twój Gabriel?
Tak.
- To było niesamowite. - To nic takiego.
Wprost nie z tej ziemi. Dzięki tobie świetnie wypadłam.
O to u ciebie nietrudno.
Idziemy?
- Dziękuję za kolację. Była incroyable. - Nie ma za co.
I masz wyśmienity gust do bielizny.
- Słucham? - Naprawdę.
Tak, to prawda.
Jeszcze raz dziękuję. Zobaczymy się później.
Emily.
Muszę przyznać, że dobrze się dziś spisałaś.
Chcę, żebyśmy odnosiły sukcesy razem.
Może coś umknęło w tłumaczeniu, ale… wiedz, że próbuję się tu odnaleźć.
Idziemy do baru.
Możesz dołączyć, ale chyba masz lepsze rzeczy do roboty.
Mieszka tuż pode mną. Nie chcę komplikować spraw.
Czasami najlepsze związki są skomplikowane.
Zapomniałaś czegoś?
Tak.
Dobranoc.
- Emily! - Camille, cześć!
Ale dziwnie! Ciągle tu na siebie wpadamy. Właśnie jadłam kolację z Zimmerem.
- Tutaj? - Jedzenie jest świetne.
Wiem, mój chłopak jest szefem kuchni.
Gabriel?
Tak. Znasz go?
Nie bardzo…
Mieszka piętro pode mną,
czyli niedaleko kwiaciarni, w której się poznałyśmy.
Znacie się?
Okazuje się, że tak.
Widzisz? Mówiłam.
Paryż wydaje się wielki, ale to małe miasteczko.
Ale miło cię widzieć.
Napisy: Juliusz P. Braun