NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CAMILLE: ZJEMY RAZEM LUNCH?
MUSIMY POROZMAWIAĆ O CZYMŚ WAŻNYM.
O nie.
Wie, prawda?
Ale o czym? Co ty właściwie zrobiłaś?
Dwa razy go pocałowałam.
- Jeden się nie liczy. - A drugi aż nadto.
Już tego nie rób.
To nie takie proste.
Kiedy jesteśmy razem, tylko o tym możemy myśleć.
Żadne z nas nie myśli wtedy trzeźwo.
Nie można karać ludzi za myśli.
Jestem z Chin. Próbowaliśmy.
Muszę się przeprowadzić.
Głupio mi. Bardzo lubię Camille.
Jeśli wie,
to pewnie chce to wyjaśnić.
Idź na ten lunch, tylko gdzieś, gdzie nie ma noży.
- Co? - Na sushi. Coś azjatyckiego.
Choć pałeczką też można zadźgać. Nie pytaj, skąd wiem.
Zróbmy coś w weekend. Muszę być poza domem.
Przyjeżdża moja przyjaciółka Li z druhnami.
- Kupują suknię ślubną. - Super!
- No… - Chwila.
- Nie będzie fajnie? - Zawsze jest fajnie.
- Ale nie mogą wiedzieć, że jestem nianią. - Na pewno by zrozumiały.
- Powiedz im. - A ty Camille, że kręci cię jej facet.
Wybacz.
Idziemy dziś do klubu.
Chodź z nami. Potwierdzisz moje kłamstwa.
CAMILLE: MOŻE BYĆ O 13,00?
Podeślij mi szczegóły.
Muszę zaplanować lunch z moim katem.
Mam do ciebie…
trochę niezręczne pytanie.
- Rozmawiałam o tym z Gabrielem. - I co powiedział?
Żebym o tym nie mówiła.
To może nie powinnaś?
Bądź ze mną szczera.
Dobrze. No to…
wyrzuć to z siebie.
Czy Savoir byłoby zainteresowane zleceniem od naszego domu szampana?
Jesteśmy mniejsi od waszych klientów, ale…
O Boże!
Tak! Jasne!
Super. Przekonaliśmy z bratem maman, żeby spotkała się z agencją,
ale to rodzinna firma, więc zazdrośnie jej strzeże.
- Ale skoro się przyjaźnimy… - Tak. Zdecydowanie się przyjaźnimy.
Pojedź ze mną do château na ten weekend.
Poznacie się, powiesz jej, jakie masz pomysły…
Inaczej musiałabym jechać sama.
- Gabriel nie jedzie? - Nie, musi pracować.
I jest zły, że poprosiłam maman o pożyczkę dla niego.
Myślałam, że jej nie chciał.
Nigdy nie chce pomocy. Zwłaszcza w potrzebie.
Jest uparty.
Ja go rozumiem. Chce zbudować coś własnego.
Przez cały weekend nie pozwalaj mi o nim mówić.
Do château. Przyjedziesz, prawda?
No dobrze.
Po południu zaproponuję to w Savoir.
Cudownie!
Nie słyszałam o nich.
Stać ich?
- Jaki mają dochód? - Nie jestem pewna.
To bardzo nasycony rynek. Czym wyróżnia się ich marka?
Nie wiem.
A wiesz cokolwiek?
Firma należy do rodziców mojej przyjaciółki.
Skąd znasz córkę szampaniarzy?
To dziewczyna mojego… sąsiada.
- Z którym wróciłaś z imprezy Fourtier. - Nie wróciłam z nim.
- Kucharz od Zimmera. - Chłopak Emily?
- Tylko jej się podoba. - Tego nie mówiłam.
- Nie musiałaś. - I jedziesz do rodziców jego dziewczyny?
Do potencjalnych klientów.
No jasne.
- Przekazać, że ich nie chcemy? - To, z kim sypiasz, ma wpływać na pracę?
Nie spaliśmy ze sobą!
Może powinniście. Jesteś spięta.
Samolot! Klub! Drugi klub! Trzeci klub!
Autobus! Czwarty klub! Zero snu!
Do dna, laski!
- Umieją zaszaleć. - Może za bardzo.
- Napij się wody. - Wody?
Jesteśmy w Paryżu, laska.
O Boże.
Shay. No dobra.
No to chyba później poznasz Shay.
Ale poznaj Li.
Nie wierzę, że przyleciałyście.
Ty nie chciałaś przylecieć do Szanghaju, więc nie miałyśmy wyjścia.
To jest Li. Panna młoda.
Panna młoda i jej najlepsza przyjaciółka.
Ach, Li!
Li.
No tak. Wiele o tobie słyszałam.
Aż za wiele. Jakbym już cię znała.
Miło to słyszeć. A wiesz, czego mi nie powiedziała?
Niczego o jej życiu w Paryżu.
Tak.
- Więcej szampana? - Tak!
Przepraszam!
Ja go podam.
Nie wypijemy go? Jest strasznie drogi.
Spokojnie, dokupią.
Laski!
Wzięłam za dużo rzeczy.
Byłam tylko w jednej winnicy, ale tam mieli paintballa.
W co powinnam się ubrać? Chcę być profesjonalna, ale na luzie.
To nie jest delegacja. Jedziesz do domu koleżanki.
- Możemy ścisnąć się z przodu. - Ścisnąć się?
Gabriel jedzie. Super.
- Wreszcie ma wolne. - Dawno cię nie widziałem.
Wskakuj. Będzie ciasno, ale to tylko parę godzin.
- Ty… - Tak. Dobra.
Wszystko gra?
- Jest w porządku. - Tyłek mi zdrętwiał i nic nie czuję.
Co powinnam wiedzieć? Co było nie tak z innymi agencjami?
Nie znosi obcych.
Nieprawda.
Polubi cię. Mój brat tak samo.
Co ty robisz?
Ignoruj go.
Mój brat kończy szkołę biznesową.
Maman chce, żebyśmy kiedyś przejęli winnicę.
On chyba też będzie.
Polubisz go.
Ale czy maman na to pozwoli?
To ty nie pozwoliłeś dać sobie pożyczki, więc bądź dla niej miły.
Uwielbiają go, zobaczysz.
O tak, zobaczysz.
Kwiaty do pokoju obok.
Moja kochana!
Dzień dobry. Ty musisz być Emily.
- Dziękuję za gościnę. - Proszę.
Nie zdążyłam pójść na targ. Ty pójdź, dobrze?
Oczywiście.
Przepiękny château. Oprowadzi mnie pani?
Nie oprowadzamy po château. My tu mieszkamy.
Amerykanie oprowadzają się po domach.
Tak? Śmietnik też mamy pokazać?
Za pół godziny jest wycieczka po winnicy.
Wystarczy iść za znakami.
Pokażę ci coś w gabinecie.
Mówiła o gabinecie? Chce rozmawiać o interesach?
Spokojnie, na to mamy cały weekend.
Oprowadź ją. Pokaż jej basen.
- Chodź, zaprowadzę cię. - Sama znajdę.
Emily, tak?
O Boże.
Dzień dobry.
No tak, nie mówisz po francusku. Jestem Gérard.
Le père du champagne. Le champère.
Rozumiesz? Po francusku „père” to…
„Ojciec”. Tak, załapałam.
To pamiętam.
- Napijesz się? - Nie!
To znaczy merci.
Ja tylko szukam pokoju.
Oczywiście! Zaprowadzę cię.
Dam panu chwilę.
Poznałaś Gérarda?
Tak. Dzięki za ostrzeżenie.
Gabriel!
Gérard!
Napijesz się?
Może kiedy wrócę. Louise posłała nas na targ.
Uwodzisz nas kolejnym przepysznym posiłkiem?
Emily, próbowałaś jego coq au vin?
Zdecydowanie nie.
Kiedy poczułem go w ustach, byłem gotów mu się oświadczyć.
Musimy już iść.
Jasne. Słuchajcie mojej żony. Ona tu rządzi.
Weźcie rowery!
To piękny dzień na przejażdżkę.
- Świetnie. - Świetnie.
Pójdę na tę wycieczkę.
- Spróbuję produktu. - W domu jest szampan.
Możemy się napić.
Wolę tam. Jestem tu w pracy.
Nie jedziesz ze mną?
Na romantyczną przejażdżkę na malowniczy targ?
Może od razu zrobimy to w stodole?
Nie mają tu stodoły. Ale piwniczka jest ładna.
- Żartuję. - A mnie nie do śmiechu.
Unikasz mnie od tygodnia, a teraz to. To tylko targ.
Przez godzinę się nie opanujemy?
- Bezpieczniej być osobno. - Przesadzasz.
- Możemy być przyjaciółmi. - Już udowodniliśmy, że nie.
- Ale ja mieszkam pod tobą. - No właśnie.
Mamy nie rozmawiać? Co powiemy Camille?
Nic. Musimy zachowywać się jak przyjaciele.
- Ale nimi nie być? - Tak.
Spiszesz mi zasady? To skomplikowane.
Dobra. Ułatwię to.
Ty jedź na targ, ja na wycieczkę.
I trzymamy ręce przy sobie.
…a teraz krok wymagający delikatności: le remuage.
Każdego dnia butelki lekko się obraca, aby zebrać w szyjce obumarłe drożdże.
Zawodowy remueur obraca dziennie dziesiątki tysięcy butelek.
Wymaga to delikatności i precyzji.
Kto chce spróbować?
Może ty?
Słucham? Ja? Nie, merci.
Amerykanka! Doskonale.
Zapraszam. Nie zawstydzę cię przed Brytyjczykami.
Żartuję.
Zapraszam, zrobimy zawody.
Wygrywa pierwszy, kto obróci butelki o ćwierć obrotu,
Gotowi?
Trzy, cztery, start.
Tak!
Brawo, Amerykanko. W nagrodę degustujesz jako pierwsza.
Oczywiście każdy dostanie.
A teraz…
- Zdrowie królowej remueurs! - Zdrowie!
Mieliśmy tylko spróbować.
W porządku.
Zapraszam do sali degustacji.
Tędy.
- Przepraszam. - Zapłaciłaś za wycieczkę.
Nie. To winnica rodziny mojej koleżanki.
- Znasz moją siostrę? - Emily.
Jesteś bratem Camille.
Jestem Timothée.
- Kiedyś będziesz tym zarządzał? - Może kiedyś.
Od końca collège’u pracuję tu w weekendy.
Winnica trafi w dobre ręce.
- Może nie szybkie, ale… - No tak.
Napij się jeszcze.
Wypita i niewypita butelka kosztuje tyle samo.
A gdybyś kiedyś chciała dolewki,
stuknij mnie w ramię.
To był dobry dzień na targu.
Wygląda zjawiskowo.
Emily, musisz skosztować aubergine.
„Aubergine”?
Bakłażana.
Mam alergię, więc chyba lepiej nie.
Świetna robota, Gabriel.
Dziękuję. Bon appétit.
Ten kurczak jest…
Mówiłem. Jego coq jest najlepszy.
Naprawdę pyszny.
Jaki soczysty.
Nie mogłaś spróbować bakłażana, ale mój coq to zawsze coś.
Doleję sobie szampana.
- Gérard, nalej jej. - Poradzę sobie.
Kobietom nie wolno dotykać butelki przy stole.
Wiem, to głupie…
i staromodne.
Ale taka jest mama.
Kopnij mnie pod stołem, gdybyś chciała więcej.
- Jak wycieczka? - Dobrze.
Ale poszło dziś sporo szampana.
Goście byli spragnieni.
Twój szampan jest wyjątkowy. Cieszę się, że mogłam go posmakować.
- Świetnie. - Oj, smakował jej.
Mam parę pomysłów na marketing i z chęcią bym je omówiła.
Przy stole nie mówimy też o interesach.
Maman ma wiele zasad.
Zasady są dobre.
Lubię zasady. Trzymają nas w ryzach.
Za zasady!
Jasne. Za zasady.
Za zasady.
- Gabriel, świetna kolacja. - Zgadzam się.
Powinien mieć własną restaurację.
Kiedyś chcę ją otworzyć.
Oczywiście. Ale bez naszej pomocy.
To szczodra oferta, ale nie mogę jej przyjąć.
Gabriel…
kiedy kobieta chce się tobą zająć, to jej pozwól.
Popatrz na mnie! Nie jestem szczęśliwy?
Muszę się zająć sufletem.
Przepraszam.
Daj mu spokój.
Dobrze.
Timothée, zrobisz nam zdjęcie?
Pijemy szampana w Szampanii.
PIJEMY SZAMPANA W SZAMPANII!
MINDY: WIDZĘ, ŻE WAM TAM Z CAMILLE PRZYTULNIE.
EMILY COOPER: GABRIEL TEŻ JEST. TROCHĘ ZBYT PRZYTULNIE.
JAK TAK WEEKEND PANIEŃSKI?
SZALONY!
SHAY PLANUJE NIESPODZIANKĘ. OBEJRZYJ TRANSMISJĘ NA @CRAYSHAYY.
OSTATNIO PORWAŁA NAS JACHTEM.
HA HA. BĘDĘ OGLĄDAŁA.
Myślałam, że dziś imprezujemy w hotelu.
Zmiana planów.
Musi obejrzeć pewną piosenkarkę.
Po to przyleciałyśmy do Paryża.
A teraz na naszej legendarnej scenie
wystąpi gość specjalny.
Upadła gwiazda z Szanghaju,
która przyjechała do Paryża, aby odrodzić się z popiołów.
Chciałabym, ale wieki nie śpiewałam.
Byłam zajęta w szkole biznesowej…
Wiemy, że nie studiujesz.
I że jesteś… nianią.
I że odcięli ci kasę.
Czemu nie mówiłyście?
Czemu ty nie powiedziałaś?
Nie wiem. Myślałam, że nie zrozumiecie.
Nie rozumiem tylko tego, jak możesz być w Paryżu i nie śpiewać.
Od dziecka chciałaś zostać piosenkarką.
- Chciałabym… - To dobrze.
Bo Shay wydała fortunę na tę okazję.
- Co? - Później podziękujesz.
Ale co mam śpiewać?
Wiesz co.
Nie. Zarżnęłam to na Popstarze.
Więc teraz zaśpiewaj dobrze.
- Idź! - Przywitajcie Mindy Chen!
Samolot! Klub! Drugi klub! Trzeci klub!
Autobus! Czwarty klub!
Zero snu! Śpiewaj, laska!
Nie, nie mogę…
Dawaj, Mindy!
2000 OBSERWUJĄCYCH NA ŻYWO
O Boże!
Zdrowie Mindy!
BOŻE, BOŻE, BOŻE!
…sabotujesz mój związek z Gabrielem.
Mamo, mam dość tego, że wszystko chcesz kontrolować!
To idiotyzm, że odmawia pieniędzy!
Więc to tu się kryjesz.
Nie kryję się. Nie mogę spać.
Przez te wszystkie kłótnie?
Napijesz się?
No dobrze, może się kryję.
Troszeczkę.
Mam motocykl. Może uciekniemy?
To zawsze zły pomysł.
A z domu uciekłaś.
Mieszkasz w Paryżu.
- Całkiem nieźle. - Nie uciekłam.
Wyjechałam do pracy.
Zmusili cię do wyjazdu bez znajomości języka?
- To dopiero zły pomysł. - Nie, chciałam tu przyjechać.
Ale nie uciekałam.
Miałam fajną pracę, fajnego chłopaka, fajnych przyjaciół…
To było…
- O Boże, uciekłam. - Brzmi fajnie.
Było fajnie, ale… wszystko było już zaplanowane.
Nie było miejsca na decyzje.
Choćby i błędne.
Nic mnie nie zaskakiwało.
A teraz?
Teraz nie wiem nic.
Wszystko jest nowe, zagmatwane…
i szczerze mówiąc, trochę straszne.
Ale podoba ci się, prawda?
Wolniej. Powinnaś się tym delektować.
No dobrze.
Spróbuję jeszcze raz.
Szampana nie podaje się w wysokich kieliszkach?
Tak, to praktyczniejszy wybór.
Ale te są seksowniejsze.
Mają kształt piersi Marii Antoniny.
Idealny do tego, aby dawać rozkosz.
Wolniej. Powinieneś się tym delektować.
MAM DLA CIEBIE NIESPODZIANKĘ!
ZEJDŹ, KIEDY BĘDZIESZ GOTOWA! WSZYSTKO GRA?
Cholera.
Emily!
To jest Théo.
Miło cię poznać.
Camille mówiła o tobie same dobre rzeczy.
Pracujesz w winnicy?
Nie, to mój brat, o którym ci opowiadałam.
Myślałam, że poznałam twojego brata wczoraj,
na wycieczce i kolacji.
Timothée? On ma 17 lat.
Mówił, że skończył collège. Ma 17 lat i jest po studiach?
Myślisz o uniwersytecie. We Francji collège to gimnazjum.
To niepotrzebnie mylące.
- Przepraszam, za mocno gryzę. - O Boże.
Miałam poznać twojego brata. Nie wiedziałam, że on…
Wypiłam dużo szampana.
Emily, chodź ze mną.
Cholera.
Nie wiedziałam.
Musisz być ze mną szczera.
- Ty i mój syn… - Nie wiedziałam, ile ma lat.
Camille chciała przedstawić mi brata.
A on był takim ekspertem. W dziedzinie szampana.
Wystarczy. Nie obchodzi mnie to.
Muszę wiedzieć, czy mój syn jest dobrym kochankiem.
Martwię się o przyszłość dzieci. Taki los matki.
A mój syneczek…
Boże. To był jego pierwszy raz?
Ojej, tak to wyglądało?
Słucham? Nie.
Był delikatny i słodki.
Chwileczkę…
Przepraszam. Mam wchodzić w szczegóły?
Wreszcie odziedziczył po ojcu coś dobrego.
Mój mąż to świetny kochanek,
ale poza tym jest równie bezużyteczny, jak nadwyżka winogron.
Dziękuję, Emily.
Zamówię ci taksówkę na dworzec.
Pewnie chcesz uciec przed burzą, którą rozpętałaś.
Chwileczkę.
Przyjechałam rozmawiać o Savoir. Cały weekend mnie pani unika.
No dobrze.
Wiesz już o nadwyżce.
Albo znajdziemy nowych kupców, albo wszystko musimy wylać.
Jak to zrobić?
Tak.
Butelka do picia, butelka do pryskania. Pani i tak zarabia tyle samo.
To mógłby być w Paryżu oficjalny szampan do pryskania.
Albo gdziekolwiek indziej.
Już słyszę, jak babka wstaje z grobu, żeby mnie udusić.
Martwi się pani o spuściznę. Rozumiem, taki pani los.
Może stworzymy drugą markę do kampanii z pryskaniem?
Jak nazwać coś tak bezużytecznego?
Może… „Champère”?
Rozważę to.
Maman była pod wrażeniem twojej prezentacji.
Cała rodzina była pod wrażeniem.
Camille, tak strasznie mi wstyd.
Niepotrzebnie.
Wiedziałam, że jakoś wejdziesz do rodziny. Ale nie sądziłam, że tak szybko.
- Obiecuję, że teraz już… - Nic się nie stało.
Możesz sypiać, z kim chcesz.
- Będzie niezręcznie? - Nie, jesteśmy dorośli.
Poza Timothée.
- Dorośnij! - Dla ciebie już jestem za stary.
Napisy: Juliusz P. Braun