NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kocham modę, ale nie znoszę Tygodnia Mody.
- Nawet nie zamówiłyśmy! - Mnie też męczy.
Cadault histeryzuje i nie wpuszcza nas do atelier.
Jak mam promować pokaz na ślepo?
Współczuję. Chcesz usłyszeć dobre wieści?
Koniecznie.
Klub drag, w którym śpiewałam, zaproponował mi fuchę konferansjerki.
Dwa razy w tygodniu, ale mam śpiewać.
Fantastycznie!
Ale wiedzą, że nie jesteś drag queen?
Tak mi się zdaje.
Żartuję.
Muszę poprosić Dupontów o wolne, nie mówiąc dlaczego.
Są okropnie konserwatywni.
SPOTKAJMY SIĘ PRZY LA PAUSE.
Wybacz, to Mathieu Cadault.
Oby miał dobre wieści.
Obyś go znowu pocałowała.
- Za dużo ci mówię. - W sam raz. Chwila, idziesz?
Ja tu wciąż siedzę!
EMILY COOPER: JESTEM W LA PAUSE, ALE CIĘ NIE WIDZĘ.
MATHIEU: MÓWIŁEM „PRZY LA PAUSE”. WYJRZYJ.
Mówiłeś coś o drinku.
Nie kłamałem.
Wycieczka łódką to twój standardowy chwyt randkowy?
Wsiadam na łódkę, kiedy mam problem.
To daje mi świeżą perspektywę.
Masz problem z Pierre’em?
Ciągle przeżywa Grey Space.
Nikomu nie pokazuje nowej kolekcji.
Też jej nie widziałeś? Ale pokaz jest za trzy dni!
Boże, to moja wina.
On dramatyzuje. Taka jego praca.
- Chodź, pokażę ci coś. - Co?
Mój prawdziwy chwyt randkowy.
Widzę, czemu to stosujesz.
Działa?
Nie do wiary, że tu mieszkasz. Przepiękny widok.
Całkowicie się zgadzam.
Przepraszam.
Co to?
Telefon stacjonarny.
Tylko Pierre zna ten numer.
- Przepraszam. - Jasne.
Co? Nie. Już jadę.
Już jadę. Zostań tam.
Co się stało?
Chce odwołać pokaz.
Co? O Boże.
Jadę go od tego odwieść.
Zadzwonię później.
Wrócimy do tego?
Zamknij za sobą drzwi.
Tak, będzie świetnie wyglądać na pokazie Cadaulta. Dziękuję.
Dobrze, że jesteś.
- Tak? - Tak.
Mam twoją listę influencerów do zaproszenia na pokaz.
Masz rację, czas iść z duchem czasu.
- No właśnie, bo… - Panie.
Sylvie.
Możemy pomówić na osobności? Proszę?
Świetnie. Wszyscy są?
Tak.
No dobrze.
To możemy zaczynać.
Nowy szef twojej promocji mówi, że czas zacząć spotkanie.
Jedną minutkę.
Już za dwa tygodnie otwarcie hotelu Zimmer Paris,
a wraz z nim butiku Maison Lavaux z firmowym zapachem hotelu.
Porozmawiamy jeszcze kiedyś?
Rozmawiamy. Słuchaj Luca, jest bardzo zdolny.
JAKIEŚ WIEŚCI?
Emily?
Możesz słuchać prezentacji?
O Boże.
Przepraszam, ja mówię.
To nagły wypadek.
Women’s Wear Daily pisze, że Pierre odwołał pokaz.
Niemożliwe.
To pewne? Wieczorem Matt miał z nim pogadać.
„Matt”? Co robiłaś wieczorem z Mathieu Cadaultem?
Czemu nic nie mówiłaś?
To Matt? Daj telefon.
Boże.
Sylvie! Zaczekaj.
Nie uwierzysz.
Pierre odwołał rezerwację sali.
Nie chce pokazać gotowej kolekcji.
Rano mu ją prezentowaliśmy,
ale przy każdym projekcie tylko krzyczał: „Ringarde!”.
Powiedz, gdyby coś się zmieniło,
i opiekuj się stryjem, Mathieu.
Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłaś?
Ja?
Namówiłaś Pierre’a, żeby oddał sukienkę, którą zniszczono.
Tak nadwątliło to jego pewność siebie,
że nie będzie go na Paryskim Tygodniu Mody po raz pierwszy od trzech dekad.
A jakby tego mało,
przespałaś się z jego bratankiem.
To ostatnie się nie zgadza.
Mamy projektanta mody bez pokazu, co jest prawie tak bez sensu,
jak Amerykanka nieznająca francuskiego w paryskiej firmie marketingowej.
Pozwól mi z nim porozmawiać.
Jesteś zwolniona.
Wynoś się z biura,
spakuj rzeczy
i więcej się tu nie pokazuj.
Wszystko gra?
Nie.
Sylvie mnie zwolniła.
- To wszystko? - Myśleliśmy, że ktoś umarł.
Tylko moja kariera.
- We Francji nie da się nikogo zwolnić. - Słucham?
- Biurokracja trwa miesiącami. - Latami.
Schowaj dumę do kieszeni,
wpadaj raz w tygodniu poprzesuwać papiery
i nie pokazuj się Sylvie.
Znajomego zwolnili z firmy prawniczej.
Tak się wściekł, że wrzucił telefon do Sekwany.
Nie mogli się dodzwonić, żeby dopełnić formalności.
A potem wyluzowali. Teraz jest współwłaścicielem firmy.
Wrzucić twój telefon do Sekwany?
O nie.
Dzięki.
Bez was bym tu nie wytrzymała.
Emily, my nigdy się od ciebie nie odwrócimy.
Nigdy.
- Myślałem, że się ucieszysz! - Ale z ciebie egoista.
To ty jesteś egoistką. Jak możesz tak mówić?
- Idę do pracy. - Tylko to potrafisz.
- Cześć. Wszystko gra? - Nie bardzo.
Co się stało? Mogę pomóc?
Gabriel kupuje restaurację.
To chyba dobrze?
Ale nie w Paryżu, Emily. U niego, w Normandii.
Co? On… się przeprowadza?
Tak. Za tydzień.
Za tydzień?
A my dopiero teraz o tym wiemy?
- Właśnie mi powiedział. - Jestem w szoku.
Ale nie bardziej niż ty.
- Musisz być très w szoku. - Jestem wściekła.
Ja też!
Ze względu na ciebie.
Co on sobie myśli?
Nie wiem.
Albo liczy, że pojadę z nim i porzucę całe swoje życie,
albo w ten sposób ze mną zrywa.
Tak mi przykro.
Pojadę do rodziców i…
Muszę to przemyśleć.
Rozumiem.
I gdyby co, możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Dziękuję, Emily.
Jesteś dobrą przyjaciółką.
Planowałeś mi powiedzieć czy zostawić kartkę?
„Wyjeżdżam do Normandii. Pa”.
- Okazja trafiła się nagle. - I nie omówiłeś jej z Camille?
I tak by się nie zgodziła, bo odrzuciłem pożyczkę jej mamy.
Ale ja się tam wychowałem. To wielka szansa.
Marzyłem o Paryżu, ale…
Czasem marzenia czekają w nieoczekiwanym miejscu.
Myślałam, że zostanę w Chicago…
a teraz żegnam się z jednym z pierwszych przyjaciół w Paryżu.
Nie wyobrażam sobie tego miasta bez ciebie.
I twoich omletów.
Będę za nimi tęskniła.
One za tobą też.
Cieszę się twoim szczęściem.
- Masz zdjęcie tej knajpy? - Jasne.
Jest obok popularnej restauracji z gwiazdkami Michelina.
Aż za popularnej, więc kiedy ludzie nie dostaną stolika…
Zjedzą po sąsiedzku.
„Po sąsiedzku”. To dobra nazwa.
Popatrz.
Skromna, ale urocza.
Idealna dla ciebie.
To jest sala jadalna.
Chcę zdemontować bar, a kuchnia jest trochę mała,
ale kiedy zrobię remont…
Co ty tu robisz? Mam cię znowu zwolnić?
Nie.
Ale mam jeszcze klientów,
więc póki nie dopełnimy formalności, mam obowiązki względem nich i Savoir.
Julien, przyniesiesz mi dokumenty, żebym mogła to zamknąć?
Dziękuję.
Ja się zajmę klientami.
Jeśli musisz tu przychodzić, to nie wchodź mi w drogę.
Sylvie!
Musimy porozmawiać o Maison Lavaux.
To nie jest dla mnie dobry projekt.
Dlaczego?
Ja i Antoine?
Wiesz, jak to jest z dwoma samcami alfa.
Ktoś mógłby zginąć.
- Ja z chęcią pomogę. - Już tu nie pracujesz.
Może chociaż tymczasowo?
Dobrze.
To cię zajmie do odejścia.
Nie ma za co.
To do ciebie. Lepiej to przeczytaj.
Otworzyłeś?
Czepialska jesteś jak na kogoś, kto tu nie pracuje.
Grey Space przejęło salę Pierre’a.
Oui. Co za policzek.
- Dostałam zaproszenie od Grey Space. - Pierre też.
Naprawdę? Tańczą na jego grobie i go zapraszają?
- Co za potwarz. - Obrzydliwa.
Pierre wpadł w szał.
I chce się z tobą zobaczyć. Teraz.
Dobrze.
Powiedz Pierre’owi, że będę w atelier za 20 minut.
Słucham?
Nigdzie nie idziesz.
Już zrujnowałaś karierę Pierre’a.
Osobiście o mnie poprosił.
Więc idę z tobą.
Plotkara!
Muszę ci coś pokazać. Chodź.
Emily,
już miałem pokazać przebrzmiałą, pozbawioną życia kolekcję.
Zbyt długo byłem jak we śnie.
A teraz…
obudziłem się.
Pierre! Niesamowite!
- Ty mnie zainspirowałaś! - Tak, to bardzo oryginalne.
To jest przyszłość Cadaulta.
Chcę, żeby świat natychmiast to zobaczył!
Odwołałeś pokaz. To pewien problem.
Pomysł jest świetny,
ale nie możemy zrobić pokazu z jedną sukienką.
Zaprojektuję kilkanaście. Teraz, zaraz!
Sam zrezygnowałeś z sali.
To znajdź mi inną!
Mam pomysł.
Jeśli jest choć w części tak genialny jak sukienka,
będzie pan gwiazdą Tygodnia.
Pan niech projektuje, a my zajmiemy się salą.
A teraz…
wynocha!
Jaki masz genialny pomysł?
Jeszcze nie wiem.
Jesteś obłąkana!
I on też. To wszystko tłumaczy.
- Na pewno coś można zrobić. - Jasne.
Zaprosimy odwołanych gości
na pokaz jednej sukienki w naprędce znalezionej sali.
Widzisz? Łatwizna.
Żaden projektant nie zatrudni Savoir po tej katastrofie.
PRZEJMUJEMY TYDZIEŃ MODY
Popatrz! Grey Space przejmuje salę Pierre’a!
Same puste chwyty. Tylko to teraz ludzi interesuje.
Musimy spojrzeć z innej perspektywy.
Nie mamy szans znaleźć sali.
Myślę, że coś już mamy.
- Co tam, Min? - Czytałaś moje SMS-y?
Nie, przepraszam.
- Tonę w pracy w domu. - Czyli jesteś, to dobrze.
Cześć. Nie masz windy, co nie?
Nie. Co jest?
- Pomożesz mi z rzeczami? - Jasne.
No dobra.
Posłuchałam twojej rady.
Wzięłam tę robotę,
powiedziałam, że mam czas we wtorki i piątki wieczorem,
i zbyłam pytanie o ekspresję płciową kokietującym śmiechem.
- Ja żartowałam. - A Dupontowie mnie zwolnili.
Myślałam, że trudno tu kogoś zwolnić.
Jest o wiele łatwiej, kiedy ten ktoś ma przeterminowaną wizę.
No to…
zostań tu, ile chcesz.
Jesteś najlepsza.
Strasznie ci dziękuję. Kupię ci mnóstwo wina.
Będziemy się świetnie bawić!
Wiesz co…
- Pójdę się przebrać. - Dobra.
- Mogę zabrać jedną szufladę? - Jest tylko jedna.
Uroczo.
Dobra.
Cześć.
Hej.
Mam prezent przedwyjazdowy.
To ja powinnam ci taki dać.
Ach, tak. Cóż…
Pomyślałem, że ci się spodoba.
Naprawdę?
Dziękuję.
A jeśli masz czas jutro wieczorem, to będzie mój ostatni dzień w restauracji.
Jutro?
Dlaczego tak szybko?
Nowe życie wzywa.
A co z tobą i Camille?
Pragniemy teraz różnych rzeczy. Nie możemy stać sobie na drodze.
Co to znaczy?
Ona nie jedzie do Normandii,
a ja nie zostaję w Paryżu, więc podążymy własnymi ścieżkami.
- W Stanach nazywamy to rozstaniem. - Tak.
My tutaj też.
Przykro mi.
W porządku. Życie.
No dobrze.
Dzięki za patelnię.
Obiecuję jej nie myć.
Wpadnij do restauracji, jeśli możesz.
Seksowny kucharz się wyprowadza? I jest singlem?
Słyszałaś to z łazienki?
Te ściany są ze słomy.
Trudniej byłoby nie słuchać.
Co się stało?
Kupuje restaurację w Normandii, a Camille nie chce z nim wyjechać.
To wszystko?
Wzdychacie do siebie, odkąd tu przyjechałaś.
Mam dziś dużo pracy.
Łapię.
Będę bardzo cicho.
Jak Grey Space ściągnęło taki tłum?
- Stresujesz się? - Nie, za bardzo się boję.
Uda się. Musi.
Czemu odwołał pan pokaz? Pierre!
- Przyszedł pan na Grey Space? - Nie.
To wy przyszliście na Cadaulta!
Pierre Cadault!
Paris Match: „Pierre Cadault podbija Tydzień Mody”.
Tak!
Daily Mail: „Stara gwardia wróciła, nowa jest ringarde”.
O tak.
Daily Mail to szmira.
Ale to sobie oprawię.
Dziękuję za cierpliwość. Mamy nadzwyczajny ruch.
Oznaczyłam restaurację w relacji Pierre’a.
Przepraszam za lawinę.
Co?
Catherine, Antoine!
Co tu robicie?
Śledzę Instagrama Pierre’a.
Pokazałam Antoine’owi tę restaurację, a on ją znał, więc jesteśmy.
W samą porę.
To ostatni wieczór szefa kuchni w Paryżu.
Naprawdę?
Mamy szczęście!
Antoine już od tygodni obiecywał, że mnie tu zabierze. Prawda?
Antoine wiele obiecuje.
Wybaczcie.
Przepraszam.
Emily.
Słyszałam, że przejęłaś Maison Lavaux.
Na to wygląda.
Cieszę się.
Myślę, że będziesz dla mojego męża znacznie lepszą parą.
No tak.
Zawodowo.
Nazywaj to, jak chcesz.
Ja przyzwalam.
- Stolik jest gotowy. - Miło było was zobaczyć.
Pierre wyglądał dziś na przeszczęśliwego.
Jesteś geniuszką.
Pierre jest geniuszem. Mój był tylko chwyt promocyjny.
Tak czy inaczej,
chciałbym to z tobą porządnie uczcić.
Byłaś kiedyś w…
Saint-Tropez?
Nigdy.
Może w ten weekend?
Z przyjemnością.
Do zobaczenia.
Proszę jechać ostrożnie.
Taki obiecujący kucharz wyjeżdża?
Paryż to jednak nie to?
To nie tak. Kocham Paryż.
I kocham tę restaurację.
Właściciel chce ją sprzedać, ale jest za droga.
Po to są inwestorzy.
Miałem ofertę od rodziny mojej dzie…
byłej dziewczyny.
- Ale to było zbyt… - Compliqué?
Rodzina mojej żony zainwestowała w moją firmę, więc…
rozumiem.
Kiedy zrywasz, tracisz restaurację.
I tak w Paryżu już nic dla mnie nie zostało.
- Pierre wreszcie poszedł spać? - Gdzie tam.
Wsadziłem go do samochodu, a teraz wprosi się na imprezę Grey Space.
Mamy się tam z nim spotkać.
Szef kuchni! Wyśmienita kolacja.
I gratuluję nowej restauracji.
Wychodzicie?
Jeszcze jedna impreza i będzie można iść do łóżka.
Brzmi… fajnie.
Ja chyba pójdę już do domu.
- Dobrze? - Jasne.
Mamy cały weekend na świętowanie.
Cóż…
Dziękuję.
Dzięki tobie ta noc była…
- pamiętna. - Ja tylko się odwdzięczyłam.
No…
to dobranoc, Gabriel.
I powodzenia.
Gabriel! Halo!
Gabriel!
Emily?
Ja… Ja tylko…
Chciałam cię jeszcze zobaczyć i…
Będę strasznie tęskniła i…
Wiele razy o tym myślałem.
Nie mogę powiedzieć, że ja nie.
I było niesamowicie.
Ale wyjeżdżasz.
To tylko Normandia.
Wiem. To…
To nie tak, że nie mogę się z tobą widywać…
ale myślę, że już nie powinnam.
A gdybym ja chciał się z tobą widywać?
Oboje ranilibyśmy kogoś, na kim nam zależy.
My nigdy nie mieliśmy szans.
Ale teraz mamy chociaż to idealne wspomnienie.
Czuję się, jakbym miała się zaraz obudzić ze snu.
Więc…
nie budźmy się jeszcze.
Pierre udziela jutro wywiadu dla Vogue’a.
- Pomyślałam… - Raz w życiu posłuchaj.
Jeśli chodzi o naszą rozmowę,
postanowiłam, że nie złożę wniosku o zwolnienie.
- Naprawdę? - Masz potencjał, ale nieoszlifowany.
Jeśli masz zostać w Savoir, nie będę już wobec ciebie taka pobłażliwa.
Zrozumiano?
Zrozumiano.
MATHIEU: MAM BILETY NA POCIĄG DO SAINT-TROPEZ
W PIĄTEK O 18,00.
BRZMI DOBRZE?
EMILY COOPER: NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ :)
Emily! Cześć.
Cześć.
Musiało ci wczoraj smakować.
Jestem tu w interesach.
- A ty? - Mieszkam obok.
- To wygodnie. - Słucham?
Cześć.
Myślałam, że wyjeżdżałeś dziś rano.
Ja też.
Więc po co ten szampan?
- Impreza pożegnalna? - Wręcz przeciwnie.
Nie mogłem dać wyjechać tak obiecującemu kucharzowi.
Antoine zainwestuje w moją restaurację.
W Paryżu?
Oczywiście.
Tu jest jego miejsce. Ma za duży talent, żeby iść na wygnanie.
Moja żona. Wybaczcie.
- A więc zostajesz w Paryżu? - Tak.
Ale patelnię możesz zachować.
Przyniosę ci kieliszek.
CAMILLE: GABRIEL MÓWI, ŻE ZOSTAJE W PARYŻU.
MOŻEMY POGADAĆ?
Napisy: Juliusz P. Braun