Isto é impresionante.
Esta viaxe foi un caos, pero así con todo,
vou botalo en falta cando volvamos a Chicago.
Diso quería falarche.
Non vou volver.
Que?
Claro que si.
A túa vida está en Chicago.
Amigos, traballo…
En realidade, aceptei un posto nunha empresa francesa.
Como?
Emily, se nin falas francés.
Sen ofender, pero quen sería tan parvo para contratarte en París?
Bonsoir, Madeline.
Estás de broma.
Non, é certo.
Non, non é certo.
Emily?
Dillo, Emily.
Emily.
Pénsao ben.
Pensa por ti mesma.
Queres botar pola borda todo o teu traballo?
É a túa vida, Emily, non a súa.
Non te fíes dela, Emily.
Tes que elixir.
Eu…
Emily!
Esperta!
Madeline…
Madeline, nunca tomei unha decisión tan difícil na vida.
Fixeches moito por min e estouche moi agradecida.
Teño que facelo e punto.
É París!
Emily, non!
Síntome fatal.
É a miña mentora dende hai anos. Odio decepcionar a xente.
Levo anos decepcionando os meus pais. Xa te afarás.
Aí vén a nova veciña. Ti como se nada.
Ola!
- Bonjour, veciña. Como vai? - Bonjour, veciña.
Moi ben. Veño por uns croissants para Gabriel.
Acabas de mudarte e xa te ten de cadeliña recadeira.
- Mindy! - Non importa.
Despois agradécemo de sobra.
- Fantástico. - Xenial.
Por certo, Sylvie chamou a miña nai para levar Champère dende unha nova firma.
De que vai iso?
Síntoo moito. Hoxe deixo todo solucionado.
Vale, sen problema. Champère irá onde ti vaias.
Sonche fiel, Emily.
Grazas.
E encántame o novo peiteado. Moi chic.
Marcho, rapazas. Pasádeo ben.
- Abur. - Abur.
Novo plan.
Pacta con Camille que non lle diga a Madeline que vas dimitir.
Non quero nin oír falar de pactos!
Estou de leria, Em.
Estou centrada en Alfie.
Aínda que volve a Londres.
Estamos a ver como o arranxamos.
Que hai que ver?
Ti só ten ó día o abono do Eurail e a píldora.
Tomas a píldora?
- Claro. - Vale.
Emily, chegaches.
Atopei Fritos en Francia. Non preguntes. Mercado negro.
Es un xenio.
Non, podemos falar?
Si, pero rápido. Temos reunión.
- Temos? - Temos. Veña.
Os clientes deben saber que están en boas mans
aínda que liscaran todos os franceses.
Hai que deter a hemorraxia. Arreando!
Mads, é que non pode esperar.
Bonjour.
Ola. Bonjour, Emily.
Bonjour.
Vaia sorpresa.
Antoine, creaches unha marca de elite e exclusiva,
pero o réxime anterior non daba para máis.
Chegou a hora de levar Maison Lavaux un paso máis alá.
E Gabriel, en canto ó teu restaurante, chegou a hora da palabra máxica.
Franquía.
Estamos aquí para cumprir todos os vosos soños.
E canto custan eses soños?
Gañarás tantos cartos que a nosa tarifa será unha minucia.
Xa vexo.
E como se moverán dúas americanas no mercado do luxo francés?
Estamos a piques de contratar novos empregados franceses
e garantiremos que a transición vaia como a seda
antes de volver ós EUA.
Marchades de París?
Estamos tratando o asunto,
pero non afectará á nosa relación.
Como axencia publicitaria.
Exacto.
A clave deste negocio son as relacións
e Emily estableceu aquí unha moi forte.
Seguro que os dous sabedes de que é capaz.
Madeline, eu…
Moi bo traballo. Enganchámolos.
Tes rendido ó chef.
Para nada.
Só digo o que vexo.
Preciso falar contigo.
A que precisa falar son eu, déixame comezar.
Em, vin como me apoiaches,
estou moi orgullosa.
En canto te vin na oficina de Chicago
souben o especial que eras
e ilusionoume moito ser a túa mentora e apoderarte
para que ti apoderes a futura xeración de mulleres.
Mimá, tsunami de hormonas!
Perdoa.
Orgullosísima.
Xa te están bombardeando tan cedo? É Doug?
Non sabía que falabades.
Levamos meses sen falar. Será un erro.
Ou remorsos por deixarte.
E xusto cando estás a piques de volver. Debe ser o destino.
- Non tal. - Xa veremos.
Teño unha reunión por Zoom e cita no médico,
hoxe non estarei.
Iranche chegando os currículos dos franceses.
Bótalles un ollo e concerta as entrevistas.
Canto antes. Adeus.
JULIEN: SYLVIE PREGUNTA POR TI.
Doug, que andas a facer no móbil?
Nada, Em, son eu. Quería chamarte.
E iso?
Teño un bombazo profesional.
Saúda o novo director asociado de Cooperación Mundial de McDonald's.
Como? Acabas de dicir "mundial"?
Se non coñeces nin Canadá.
Iso é o mellor.
Sigo aquí, na sede de Chicago.
Non teño nin que cambiar de tren. Traballo soñado!
Parabéns. É xusto o que mereces.
Grazas.
Pero son boas novas para os dous, atende.
McDonald's busca unha axencia en Francia
para lanzar a McBaguette.
Semella unha conta enorme.
Colosal. E vaia soldo!
Es a persoa indicada.
Valo bordar.
Envieiche os datos do meu xefe. Mañá está en París.
Todos queren a conta, pero a ti déixocha en bandexa.
Grazas, Doug.
Perdoa!
Pardon.
- Emily, bonjour. - Ola. Perdín algo?
Pois non temos oficina, non temos nome para a axencia,
e non chegan tantos clientes como esperabamos.
Podo axudar con iso.
Chegou Emily.
Xa pensaba que nos abandonabas.
Que? Como vos vou abandonar?
Non baixo do barco da axencia, chámese como se chame.
Axúdanos a escoller. A min gústame Usine d'Insolence.
Fábrica de Insolencia.
Non, mellor algo máis heroico,
coma Gardiens de la Porte.
Os Gardiáns da Porta.
Soa a peli de Marvel.
Deixádeo xa, non aturo máis nomes horrendos.
O que preciso é un novo cliente cativador
do mundo do luxo para o lanzamento.
Téñoo.
McDonald's.
Buscan unha axencia francesa para lanzar a McBaguette.
Xa o teño, Arcos Dourados!
Só me interesan as baguettes se falas do corte dos diamantes.
E a conta de Boucheron?
Julien. O…
Case temos a presentación
- e a reunión. - Xenial.
Sylvie, dálle outra volta.
É un cliente importante e paga moi ben.
Xa te oín á primeira, Emily.
Agora a prioridade é que nos sigan tódolos clientes de Savoir.
Bo día, señores.
Benvidos a este novo capítulo da nosa formidable colaboración.
Señores, señora.
Emily.
Si, opino o mesmo ca ela.
Grazas pola discreción, aínda estou…
Tenteando o terreo?
Asegurando a mellor oferta?
Igual ca nós.
Non é iso, vale? Teño un compromiso con Sylvie.
Tes moito talento, Emily,
pero a Sylvie só lle preocupa unha cousa:
Sylvie.
Deberías pensalo mellor.
Marcho á oficina.
Bo día.
Estás ben, Emily?
- E ese pelo? - Só é un floco!
Ten que ir algo mal por deixar floco?
Perdoa, é que…
hoxe intentei deixar Savoir
e logo díxenlle a Sylvie que McDonald's era luxoso.
Así que non. Non estou ben.
Non é mala idea.
Non me deas corda.
Fuches a un McDonald's en París?
Non. Por que?
Invítote a comer.
- Moi ben. - Ti primeiro.
Merci.
Que chic é todo. Sen Grimace, sen Hamburglar.
Que é un Hamburglar?
Nada, dá igual.
Segue a ser McDonald's, mais adaptado á cultura francesa.
A quen me soa iso?
Non imaxino un chef francés no McDonald's.
Tampouco veño tódolos días.
É o que denominamos petit plaisir.
- Un pequeno… - Antollo.
Capricho?
Ou un luxo.
Ves como podes vendelo? Quédache decidir para quen traballar.
Escollín a Sylvie, en serio.
Só que esta mañá íallo dicir a Madeline… e non fun quen.
Talvez non quixeses.
Puideches dicir como te sentías… e non o fixeches.
En canto ó outro día…
Oxalá che puidese contar máis.
Emily, non podemos seguir así. Estou con Camille, ti con Alfie.
- Seino. - Alfie é un bo tío.
Cáeme ben.
Pegades ben xuntos.
Eu tamén o creo.
Pero é complicado.
Mañá pola noite volve a Londres.
Debería ter algo planeado, pero todo está sendo un caos.
Podo reservar unhas mesas no restaurante.
Mañá á noite? Ás 20:00?
Faríalo por min?
E por min. A semana pasada marcou tres goles.
Grazas.
Por todo.
Non hai de que. Para iso están os amigos.
Estou solicitadísimo dende o de Belleville.
Toma, axúdame a elixir un. Ou dous. Tres como moito.
Mi madriña!
Mándanche estas fotos por Instagram?
Cando hai ganas, todo é unha app picante.
Se aínda teño Facebook é só por iso.
Grazas. Vémonos alí.
Si!
Ola. E isto?
Isto é polo bolo desta noite.
Que?
O xefe de La Trompette Bleue, un club de jazz incrible,
viu o noso vídeo.
Invitounos a un micro aberto.
- En serio? - Si.
Imos cantar nun club de jazz!
Un club de jazz!
"Elixir. Eu elixo, ti elixes,
el elixe, nós eliximos,
vós elixides, eles elixen."
Moi ben.
E agora quen pode traducir isto?
Emily?
Non elixir segue a ser elixir?
Magnífico.
Pero que significa?
Oh, là là.
Como explico o existencialismo?
Sóache Sartre?
Cría que os humanos estamos condenados a elixir
para definirnos nun mundo absurdo sen normas.
Non elixir ten consecuencias, segue a ser unha elección.
E como sabemos que está ben?
Para Sartre non había ben e mal. Elixes con convicción e vives a túa vida.
Vaia, pois que útil…
Quen dixo que o existencialismo fose útil?
Existencialismo?
Isto non era Francés 1?
Perdón. Francés un.
Bonjour, monsieur. Vén á clase?
Ten que firmarme uns papeis.
Terá que agardar a que remate.
Claro, encantado.
É mentira.
Non hai papel ningún.
Preséntanvos cando remate esta banda.
Tedes 20 minutos.
- Entendido. - Grazas pola oportunidade.
E se lle gusta o que ve, estamos dispoñibles
de forma puntual ou habitual.
Comecemos co desta noite e xa veremos.
Bonne chance.
- Estás ben? - Non irás montar un Chinese Idol?
- Todo irá ben. - Se non, só tes que mirarme.
Cantos bicos e ningún para Étienne!
Teño dous amores.
O meu país e París.
Con eles sempre
se deleita o meu corazón.
Manhattan é fermoso.
A ver, Cooper, dime,
que andas a pensar?
Nin eu mesma o sei.
Madeline matarame ó descubrir que traballarei para Sylvie.
E Sylvie matarame ó descubrir que sigo traballando para Madeline.
Referíame a nós.
Si, perdoa.
Xa. Marcho mañá.
Pensei que poderiamos planear
cando nos volveremos ver.
Aínda non puiden nin consultar a axenda.
As axendas! En plural.
Estou traballando literalmente en dous sitios ó mesmo tempo.
E mátanse entre eles. É de tolos!
Teño que tomar unha decisión.
Entendo que é estresante.
Así que…
por que non ves ó meu piso e liberamos tensión?
Soa xenial,
pero teño que preparar a presentación
ou Sylvie perderá o cliente
e entón si que me mataría.
Se non o fai antes Madeline cando llo conte todo.
Pero…
quero facerche unha festiña de despedida.
Gabriel gardou unhas mesas.
Soa ben,
pero pensaba en algo íntimo.
É que todos se queren despedir.
Causaches unha gran impresión na cidade aínda que non atures.
Tampouco é iso.
Collinlle cariño a algunhas cousas.
Como…
a isto.
E…
a isto.
MADELINE: MÓBIL
Fantástico.
Vou colgar.
E gardalo.
- Moi ben. - Por onde iamos?
Manhattan é fermoso,
pero de que vale renegar
do que me enfeitiza?
É París, todo París.
Que tal o primeiro día?
Non estivo mal.
Xa tedes oficina?
Aínda non.
E xa tedes nome?
Abonda de falar de traballo.
Que…
Sabía que estaban aquí!
Sylvie…
Díxenlles que non entraran no cuarto…
Dixeches que abondaba de traballo.
É París, todo París.
Velo algún día
é o meu soño.
Teño dous amores.
O meu país
e París.
Mi madriña, aínda estás esperta!
Ola. Como foi?
Perfecto.
Tal como soñara.
Estupendo.
Perdoa por perdelo.
Non te preocupes. Foi de última hora.
E con sorte levará a algo permanente.
Pois cando así sexa, alí estarei.
En primeira fila, prométocho.
Non é moi tarde para estar de moza emprendedora?
Reviso currículos para Madeline.
E preparo un discurso para Sylvie.
Que estás a facer o que?
Traballarei para Sylvie,
pero non vou deixar a Madeline co cu ó aire.
Co cu ó aire? Se ten máis vestidos ca ti.
Saben que estás xogando a dúas bandas?
Obvio que non.
Levo toda a vida sendo práctica
e para unha decisión romántica que tomo, sáeme mal.
Para aí. Falas de traballo ou de Gabriel?
El non pinta nada aquí.
- Non, é que… - Para nada.
A decisión romántica foi París.
Non será moi realista, pero podo arranxalo.
Choio con Madeline ata que cheguen franceses
e ó mesmo tempo lanzo a axencia con Sylvie.
Pois vai buscando anfetas.
E como vai con Alfie?
Vino esta noite. Mañá facémoslle unha festa.
Facemos?
Gabriel mais eu.
Pensaba que non iamos falar del.
Gabriel, o meu amigo, e eu
farémoslle unha festa a Alfie, o meu mozo, no seu restaurante.
Estasme mareando e a champaña dáme voltas.
Excusez-moi, non dixen que nada de comer no piso?
E non a este cliente.
Seino, pero non quero que cometas un McErro
sen ver o produto.
Coñeces o mercado francés coma ninguén
e sabes integrar os americanos na cidade.
Precisas un cliente grandioso para anunciar a axencia,
pensa nel coma un petit plaisir. Un pequeno luxo.
O da McBaguette é unha idea,
pero que hai dos diamantes en baguette que adoras?
Luc, a presentación de Boucheron.
Aínda non está lista.
E o cliente de Emily estará pouco tempo na cidade.
De acordo, reunirémonos.
Invítao a cear esta noite.
Esta noite?
Tes algo mellor que facer?
Teño a festa de despedida do meu mozo.
- Pero podo coas dúas. - Ven.
Imos coa presentación.
E Julien, reserva mesa,
ás oito en punto no Jules Verne da torre Eiffel.
Os americanos adórano.
- Na torre Eiffel? - Ves?
Encárgome.
A que xogas? A que xoga Sylvie? Isto é de tolos!
Que? Creste moi bo para o McDonald's?
Pois papaches a túa McBaguette e metade da de Emily.
Hoxe fixen moito cardio. E sabes de que falo!
A presentación de Boucheron?
- Esquecín o portátil en Savoir. - Que?
Agora é un botín de guerra.
E penso que non subín nada á nube.
Non me fío da nube.
- Xa estás indo por el! - A territorio inimigo?
Se vou, Madeline faría que me arresten. Ou algo peor.
E que pensas que che fará Sylvie
ó descubrir que perdiches os datos dos clientes?
Aí tes razón.
Polo menos Madeline non pode correr.
Hoxe están todos parvos!
Bonjour, Madeline, que tal?
Que fas aquí?
Nada, quedáronme aquí unhas cousiñas.
Esquecéronche no fragor da revolta?
Pois cólleas e lisca. Estou ocupada.
Madeline, sinto que te deixaramos soa.
Non o sentes. E non estou soa. Teño a Emily.
Non, Emily está connosco.
Non, Emily traballa en remoto hoxe, non se atopa ben.
Traballa na nova axencia de Sylvie.
Claro.
- A nova axencia de Sylvie. - Si.
Xusto agora está coa presentación da McBaguette.
Que ben nos veñen os seus contactos de Chicago.
Incrible.
Reunímonos co representante de McDonald's esta mesma noite.
Ides por McDonald's?
Perdoa. Xa o sabía.
Gustaríame mandarvos unha botella grande de champaña á mesa.
Bos desexos para Emily.
Un xesto magnánimo da túa parte.
Non é nada, ben o merece.
Onde é a cea?
Estás ben?
Que?
Si, abofé.
Só foi un déjà vu.
E un chisco de angustia existencial.
Estou tomando grandes decisións na vida.
Si, quería preguntarche como tomou Madeline a nova.
Seguro que non foi doado.
Pois…
Víala coma unha mentora.
E pese a termos diferencias,
espero que, co tempo, tamén me vexas así.
Grazas.
Aprécioo moito.
O teu éxito é o meu.
Estamos xuntas, non?
Sei que vir comigo é un gran salto.
Chegou o cliente.
Que lle pasa?
Nada.
Estou ben. Todo vai ben.
Toca activar o encanto de Chicago.
Sexa o que sexa iso.
Ola!
Velaquí o está!
Boa noite. Á primeira invito eu.
- Hoxe invitamos nós. - Merci, meu ben.
- Emily non está? - Vén agora.
Debeulle saír algo no choio.
Si, non tardará moito. Adórate.
Xa vexo.
Perdoade, teño que collelo.
E eu teño que atender á cociña.
Ti ó teu, colega.
Vouche presentar a alguén, ven.
Antoine, este é Alfie.
Encantado, Alfie.
É todo un pracer, meu.
Antoine ten algo para ti.
Un agasallo de Maison Lavaux.
Emily lembrouse do teu favorito no evento de Labo Lavo.
Grazas. Que ben recende.
Alédame que che guste.
Se mo permites,
como non oíra falar nunca de Maison Lavaux?
Somos moi exclusivos.
Xoguei coa idea de expandirnos,
pero é difícil medrar e ser independentes.
E as leis fiscais non nolo poñen doado.
Seicho ben.
Pero hai atallos no sistema francés.
Dígocho eu, levo un ano estudando cada reviravolta.
O meu banco financia empresas dende Londres
que aquí non podían facelo.
- Que bebes? - Whisky escocés. Sen xeo.
Que sexan dous.
- Perdón, hai barullo. Óeme ben? - Si, perfectamente.
Desfrutou actuando a outra noite?
Si, foi incrible.
Que lle parecería facelo de forma habitual?
- Mi madriña, en serio? - Totalmente.
O público quedou impresionado. E eu tamén.
Os rapaces van tolear.
A oferta é só para vostede.
Son fantásticos, pero xa temos banda.
- Carallo. - Como di?
Que o barallo, que teño que pensalo. Habería problema?
Ningún, pero avíseme canto antes.
- Ola, aquí estades! - Mindy!
- Ola, amor. - Ola, amor.
O bo é que ós franceses gústalles bastante McDonald.
Veno coma un pequeno luxo.
Por iso pensamos nun estilo clásico e retro para a campaña.
Coñece "'S Wonderful", de Gershwin?
Por suposto.
É o americano en París orixinal e a canción sería perfecta.
Cambiaríamos a letra de "é espléndido"
a McEspléndido, McMarabilloso, McParaíso…
- McBaguette. - Exactement.
Teño que dicir que "me encanta".
A nós tamén nos encanta.
Doug dixo que serían os axeitados e ten razón.
Desculpe.
Encantada, Scott Thomas. Son Madeline Wheeler, directora de Savoir.
A axencia coa que debía reunirse.
Non era ela a directora?
Ela xa non traballa para nós.
E parece que estoutra sofre síndrome de Estocolmo.
Madeline, agarda…
Emily tróuxome o cliente a min.
Imposible, Emily aínda traballa para min.
Ou tes algo que contarme?
Nunca o deixaches.
Intenteino.
Pero está embarazada e soa nun país estranxeiro, vale?
Quero traballar coas dúas ata que…
Ata que? Ata poder abandonarme? Guieite toda a túa carreira.
Como me fas isto?
Ai, méxome!
Un momento, non.
Mi madriña.
Acabo de romper augas.
Si, por riba dos meus zapatos.
Vale, isto xa non me encanta tanto.
- Ó Hospital Americano de Neuilly. - Claro.
Madeline, quedas en moi boas mans.
Vas estar ben.
Vou eu con ela. Mads, vou contigo.
Non me veñas con Mads agora. Non quero nin verte!
Perdón.
Así que esta era a túa angustia existencial?
Ou só intentabas telo todo?
Que americano!
Quero traballar contigo, de verdade, pero todo se complicou demasiado.
Pois voucho poñer fácil.
Estás despedida.
MINDY: TÍA, NON VÉS?
Ola. Ai, mi madriña! Alfie, síntoo moito.
Madeline púxose de parto e Sylvie despediume
e non atopaba taxis.
Emily, déixao.
Enténdoo, o teu traballo significa moito para ti.
Pero non sabia que máis ca nós.
Non, significas moito para min.
En serio?
E cando vés a Londres?
Aínda non o decidín.
Creo que si.
Non, veña, onde vas?
Cal era a frase en francés?
A do Sartre ese.
Non elixir segue a ser elixir.
Agarda, eu…
Por favor, non podemos falalo?
Síntoo moito
Vémonos, Cooper.
Subtítulos: Abraham Díaz López