Estas encántanme.
Poderían valer.
Que flores din:
"Benvida de novo. Perdón por traizoarte"?
Deu a luz hai só dúas semanas.
Que flores din: "Volve á cama, nena"?
Iso digo eu.
Pero dende o McDesastre estou traballando o dobre
para demostrarlle a Madeline que son leal ou podería perder dous choios.
Mimá! Onde iría vivir eu?
E Alfie que tal?
Non sei. Apenas me responde as mensaxes.
Só quero ir a Londres e dicirlle como me sinto,
pero estoume encargando de Savoir eu soíña.
Madeline ten moita sorte de terte.
Esquece as flores. Lévalle un ramo de Emily Coopers.
Se non fose porque os clientes franceses están indo con Sylvie…
Madeline non sabe o mal que vai todo, pero axiña o descubrirá.
Vai ser un día moi longo.
En realidade o máis longo é pasadomañá.
O solsticio.
Grazas por lembrarme o calendario pagán.
Celébrase en todo París, é a miña festa favorita.
A Fête de la Musique. Toco coa banda.
Mindy, deberías tocar no club de jazz, non nas rúas de París.
Benoît sabe algo disto?
Non, non quero separar a banda.
E non quero estar pluriempregada. Xa vin como che foi a ti.
- Canto aprendes de min. - Pois si, para mal.
- Bonjour! - Mira quen vén aquí!
Pero se estamos todos, vaia festa!
Emily, preséntoche a Josette, a au pair.
Enchantée, Josette.
E xa coñeces a Jack.
Claro! Ola, Jack!
Coñecinte no hospital, eras o centro de atención.
O bebé máis grande que viron en meses!
Chamábanlle le grand bébé.
Por iso quedei alí tres días máis, para facer "reeducación perineal".
Pero o máis urxente é que en Chicago non entenden
por que marcharon Sylvie e os empregados franceses.
Omitín que ti fuches con eles.
Agradézocho e sabes que podes contar comigo.
Sei que contratar é prioritario,
así que contactei cun par de axencias.
Chasseurs de tête, como din eles. Teño un monte de currículos.
O único que nos preocupa é substituír unha persoa:
a Sylvie.
É o único que lles importa en Chicago.
Rimowa, Pierre Cadault, Maison Lavaux, o hotel Zimmer e "vostedes".
- A nosa tarxeta de visita. - Unha preciosidade.
Así os clientes verán canto talento os arrodeará
se firman con Grateau.
Asegurádevos de que Sandrine de Tiffany recibe unha antes da reunión desta tarde.
Tamén é importante subir a foto da caixa a tódalas nosas redes sociais.
Hai un escollo: non temos redes.
O teu vestido para a retrospectiva de Pierre no museo.
- Saidiño do taller. - O meu Cadault!
Non comas nin bebas con el posto.
Levámolo á lavandería e devolvémolo.
Asegurémonos tamén de invitar a Sandrine ó show de Pierre.
Todo o mundo debe saber que é o noso cliente.
OLA, ESPERO QUE ESTEAS BEN…
LEVAMOS DÚAS SEMANAS CASE SEN FALAR. XA NON ESTAMOS XUNTOS?
PERDOA, ESTOU ATA ARRIBA CUN TRABALLO NOVO.
TRABALLO NOVO? CÓNTAME MÁIS.
SEI QUE NON BOTAS DE MENOS PARÍS, PERO A MIN TAMPOUCO?
PARÍS DENDE LOGO QUE NON.
Veña, queres chegar tarde ó de Tiffany?
Esa reunión era de Sylvie.
A reunión é de Savoir, non de Sylvie, así que veña.
Arreando!
Bonjour.
Merci.
Mira vaia expertas en negocios!
Espero que non sexan a competencia, deben ser tremendas.
Bonjour, Sandrine.
Je suis Madeline Wheeler de Savoir.
Bonjour.
Agora tiña unha reunión con Sylvie Grateau.
Non, era con Savoir. Sylvie xa non está connosco.
Son Madeline Wheeler. Ela é a miña socia…
Emily?
Non pode ser!
Outra vez non!
Desculpa, Sandrine.
Ten a mala costume de aparecer nas miñas reunións.
A reunión é con Savoir. Savoir somos nós, non ti.
Velaí a confusión.
Agora é Agence Grateau. A miña nova empresa.
Creo que xa viu a cousiña de Sylvie.
Rimowa, Pierre Cadault?
Zimmer e Maison Lavaux.
Excusez-moi, madame, non sei se es consciente,
pero cando Gilbert Group comprou Savoir firmastes unha cláusula anticompetencia.
Déixovos para que o resolvades.
Sandrine.
Le o contrato, Syl.
Ou mellor, o teu avogado.
Vamos, Emily.
Chamácheslle "Syl"?
Emily, precísote a todo dar.
Como mínimo, deberiamos ter Maison Lavaux.
- Lévaste con Antoine. - Non tanto coma Sylvie.
Espero que non, pero temos que deixarllo claro.
Non pode traballar con Sylvie sen repercusións legais.
Lévome ben con Sylvie dende hai moito. Son un home de costumes.
E eu unha muller de contratos aplicables.
Sylvie deixou Savoir, pero non pode levar os clientes.
De que fala?
Cláusula anticompetencia.
Co Gilbert Group, cuxos avogados non o toman á lixeira.
Pois que chamen ós meus avogados.
Agora reúnome co meu novo director financeiro.
Alfie?
Ola, Emily.
Novo director financeiro? Non estabas en Londres?
Antoine ofreceume o posto.
Íacho dicir, pero estiven ocupado.
Estabas en París e non mo dixeches?
Meus amores, por que non arranxades isto no voso tempo libre?
- Andando. - Falarei cos avogados.
Vasme denunciar por non chamarte?
Emily, teño que sabelo. Estás comigo ou non?
Estou, abofé.
Entón como non sabías que o teu mozo traballa en París con Antoine?
Porque supoño que xa non é o meu mozo.
Emily, síntoo, pero están xogando contigo.
Coas dúas.
Intenta non decepcionarme por terceira vez.
ALFIE: PERDOA POR PILLARTE ASÍ POR SORPRESA.
PODEMOS FALAR?
EMILY: ENCANTARÍAME. CEAMOS HOXE?
- Bonjour. - Bonjour.
- Unha copa de viño branco. - Marchando.
- Non está ben beber soa, sabes? - Ola!
- Podo? - Si, claro.
Tampouco está ben comer soa,
o que fago case sempre agardando por Gabriel.
- É o que ten ser moza dun chef. - Ola.
- Salut, mon amour. - Emily, que sorpresa.
Ola.
Teño novas interesantes.
Alfie está en París e traballa para Antoine.
Creo que me chaman na cociña.
- Un momento, sabíalo? - Sabiámolo os dous.
- Chamoute por fin? - Non!
Antoine presentoumo coma o seu director financeiro.
Pediunos silencio, quería dicircho el.
Pero sodes os meus amigos.
Oxalá non nos metera no medio.
Non podo crer que non mo contases.
Ti tamén me ocultaches cousas.
Perdoa, debería terche dito o de Alfie.
Quero que sexamos amigas, Camille. Por iso temos que confiar a unha na outra.
Eu tamén quero.
De verdade.
Ola, Cooper.
Déixovos falar.
Todos sabían que estabas en París agás eu.
Como acabaches traballando con Antoine?
Pasei moito tempo con el na festa de despedida que perdiches.
Tiña algunha idea sobre Maison Lavaux e supoño que lle gustaron.
- Todo isto foi na festa? - Non todo.
Unha vez en Londres, Antoine pediume que volvese.
Quería saber máis, así que volvín.
Comemos nun sitio incrible e ó rematar propúxome ser o seu director financeiro.
Todo foi moi rápido.
E por que mo agochaches?
Pareceume entender que ti e eu non estabamos na mesma onda.
Non quería que pensases que volvía a París por ti.
Sinto que te sentiras así.
Non foi cousa miña.
Eu dino todo e ti non te decidías.
Non sei que dicir.
Non tes que dicir nada.
Foi xenial volver a verte, Cooper.
Antoine invita á cea.
Mimá, Alfie estaba aquí!
- Sabíalo? - Isto semella unha residencia.
Vin a Camille na biblio e díxome que iades tomar algo na cafeta.
- Pero fóra bromas, estás ben? - Non.
Estou confundida.
Estou algo cabreada, pero estaba tan guapo…
- Traxe? - Traxe.
Camisa de colo italiano.
Só quería arrincarlle a gravata.
Sexy.
Dixo que el o dera todo e eu non correspondín.
- E ten razón. - Equivoqueime, vale?
E agora está moi doído e totalmente pechado.
E está con Antoine!
- É… - Non é de tolos?
De que vai todo isto, Alfie?
Perdoa?
A canción de Dionne Warwick?
"Alfie"? Veña, ho!
De que vai isto? Cando o solucionas, Alfie?
Vale, xa o pillo.
Merézoo.
Non sabía o que tiña ata que o perdín.
Non, agora está doído, pero aínda non o perdiches.
Ti cres?
Si, pero vas ter que dalo todo se queres recuperalo.
Resulta que o soño americano converteuse no pesadelo francés.
Saúdos de volta.
Algún día faredes moi feliz outra axencia publicitaria.
Voilà. Au revoir.
Que duro é isto.
Madeline avisou a tódolos clientes e queren información.
Estamos fodidos, kaput. Rendámonos á evidencia.
Quédanos Pierre Cadault.
E a cláusula dura un ano, non é para sempre.
- Ou sexa, non temos clientes. - Atoparemos outros, Julien.
Pensabas que montar un negocio era pan comido?
Non.
Madeline, pódesme aprobar…
- Bonjour! - O sacaleites!
Si, Jack está en folga lactante.
Moi francés el.
Alédame informarte de que se activou a cláusula.
Sylvie estará cagadiña.
Este é o mellor camiño?
Tampouco é que nos faga gañar clientes.
Non, pero polo menos non van con Sylvie mentres buscamos un presidente francés.
Sabes que me dixeron hai pouco nun momento complicado?
Empuxa. Aínda que doia.
EMILY: PODEMOS TOMAR ALGO?
- Boas! - Ola!
- Luc! - Emily!
Boteite de menos.
Eu tamén te botei de menos.
Se Madeline non viñera aquí, seguiriamos traballando xuntos.
Certo, pero tamén é culpa do ego de Sylvie.
Sei que o pasa mal,
pero levamos anos establecendo contactos para tiralo agora todo pola borda.
Síntome fatal.
Todos o pasamos mal.
Normalmente son coma un pito enorme.
Perdoa?
Orgulloso, altivo, protector do galiñeiro.
Un galo.
Si! O galo.
O galo, ou o pito, é un símbolo de Francia.
Capaces de cantar ata metidos na merda.
Aí me tes.
Pero neste momento…
non podo cantar nin eu.
Entón penso que deberiamos actuar.
Ía dar un paseo polo labirinto do Jardin des Plantes.
Queres vir comigo?
Estamos entrevistando presidentes en Savoir
e teño á persoa indicada,
pero necesito que me axudes.
Por que non o pensei antes? Luc, es o candidato perfecto!
Tes experiencia, coñeces as marcas e o luxo.
Non, non son eu.
Só hai unha persoa perfecta para o cargo.
E sería…
Sylvie.
Perdoa, que?
Sylvie ten os contactos.
Pierre, Lavaux, Zimmer, Rimowa.
Todos queren traballar con ela, non comigo.
É o que querían en Chicago en primeiro lugar.
A única substituta de Sylvie é Sylvie.
Isto é unha emboscada.
Nós estamos a pasalo mal. Ti tamén.
Tocácheslle o orgullo a Sylvie. Quedou demostrado.
Agora tes que desculparte e suplicarlle que volva.
E se mellor me arrinco os ollos?
Os franceses adoran a adulación.
Ós franceses non lle falas de calquera maneira.
Gústalles escoitar cousas amables.
"Bonjour, bonsoir, après vous, merci." Todo iso.
Lembra que o francés é o idioma da diplomacia.
E aquí podes ser diplomática.
Embaixadora Madeline Wheeler?
- Si? - Que parva me es.
Pero Sylvie non vai querer.
Sei onde vai estar esta noite.
Podes ir ti tamén.
Vide á retrospectiva de Pierre Cadault no museo do vestido. As dúas.
É o sitio perfecto para atoparte con Sylvie.
Que bonne idée!
A min non me parece tan bonne idée.
Non teño moitas alternativas.
Onde atopo un vestido de última hora?
Bien sûr.
Que chulada!
Prohibido tocar, madame!
Perdoa, non o puiden evitar.
Nada, non debería tocar as prendas.
Foi unha colección moi especial.
Para moitos foi o renacer de Pierre, enténdote.
Nicolas de Leon.
Seino, obviamente. Seino todo de ti.
Teu pai dirixe JVMA,
fogar das principais marcas de luxo.
Ten tres fillos, todos no sector.
Ti es o máis novo, pero o que máis se lle asemella,
ata no seu amor polos coches deportivos.
Emily Cooper, de Savoir.
Savoir!
Estades detrás de Ringard,
a colección que reinventou a Pierre Cadault.
Eu tamén sei cousas.
Entón sabes o éxito que podemos ter.
Sería un pracer comer ou tomar algo e falar de publicidade.
Se nos estudases ben,
saberías que levamos nós a publicidade das marcas,
- pero podemos tomar algo igual. - Claro.
Perdoa, acabo de ver un amigo.
Que fas ti aquí?
Roubarche protagonismo, coma sempre.
Leva o que queiras, teño demasiado.
Chegou a miña acompañante.
E a outra acompañante?
Co sacaleites.
É moi difícil traballar sen vós, rapaces.
Con sorte, esta noite quedará todo arranxado.
Madeline pediralle a Sylvie que volva a Savoir!
A ver, tampouco é para tanto.
Choque de modeliños!
Oh, merde!
Bonsoir, Sylvie.
Dende logo, vaiche mellor a ti.
En serio, Madeline?
Primeiro Savoir e agora isto?
De verdade intentas suplantarme?
Sylvie.
- De onde sacaches iso? - Louez le Runway.
É de alugueiro?
Que noxo.
Non, teñen un proceso de limpeza moi rigoroso.
Verás…
Sylvie.
Poderei levar o mesmo vestido, pero ti…
coñeces os clientes e a cultura
dunha forma que non podo imitar.
Dei por feito o que aportas á empresa e…
quería…
desculparme.
Pasámolo mal as dúas.
Non quero suplicar, pero aquí estou.
Sería un pracer terte de volta como presidenta de Savoir.
Un momento.
Primeiro queres destruír a miña axencia e agora que traballe para ti?
Comigo.
E cun aumento salarial substancioso,
ademais de ter libre todo o mes de agosto,
algo co que nos Estados Unidos só podemos soñar.
Unha oferta moi tentadora.
Aínda tería o pracer de responder ante Chicago?
O pracer sería seu.
Podería visitalos na oficina central?
E que tal un partido dos Cubs e unha visita guiada polo Loop?
Sen esquecer a pizza deep dish.
Ata que che saia polas orellas!
Fas que soe tan apetecible…
Porén…
eu nunha empresa americana son coma ti nese vestido.
Non pegamos.
Sylvie, veña.
Só che queda un cliente.
Xa.
Pode que só teña a Pierre, pero cun gran cliente abonda.
Poden prestarme atención, por favor?
Gustaríame agradecerlle ó Museo das Artes Decorativas
esta magnífica homenaxe.
Teño moi bos recordos aquí.
Tiven a sorte de ter unha longa traxectoria
e espero que siga prolongándose máis aínda.
Por iso me emociona anunciar
que JVMA adquirirá Pierre Cadault.
- Sabías algo disto? - Non.
Que conmoción. Peor ca o dos vestidos.
JVMA non traballa con axencias, Pierre vai deixar a Sylvie.
Vaia, vaia.
Seica quedaches con cero clientes.
E a miña oferta queda anulada.
E que conste, creo que me vai mellor a min.
Podías ternos consultado antes de rexeitar a oferta de Madeline.
- Estás de broma? - Non.
Sacrificamos moito para traballar contigo.
Julien.
Pierre, aquí, un sorriso!
Pierre, isto pilloume por sorpresa.
Tiven que gardar o segredo ata pechar o trato.
Prométoche que mañá falamos.
Pero esta noite é de Cadault, non de Grateau.
Sorrí, meu ben. Sorrí, querida.
PIERRE CADAULT ÚNESE Ó GRUPO DE LUXO JVMA
NICOLAS DE LEON: PODEMOS VERNOS?
GUSTARÍAME FALAR DUN TEMA MOI IMPORTANTE.
Sylvie, grazas por vir.
Parabéns pola túa nova adquisición.
Non sei para que quedamos, sei que vós levades a publicidade.
Así é.
Porén, encántame o traballo de Savoir con Pierre.
Quero que te unas a nós para traballar só con Cadault.
Vaia.
Agora teño unha axencia e empregados nos que pensar.
Esperamos que traias o teu persoal.
Quero moito a Pierre, pero nunca traballei cun só cliente.
Segundo teño entendido, agora non tes ningún.
Creme, estou a axudarche.
Grazas por tan xenerosa oferta.
Déixame pensalo e poreime en contacto contigo.
Antes de que remate o día.
Pero é o máis longo do ano, debería ser tempo dabondo.
E que pasa con Agence Grateau?
Disolveríase, traballaríamos para JVMA.
Sei que vos arriscastes para vir comigo así que quero falalo convosco.
É unha oferta moi atractiva.
É unha empresa enorme, seguro que teñen bos incentivos.
Teriades as vosas vacacións, está todo pensado.
Non hai de que preocuparse, estaremos cubertos.
Que pensas, Luc?
Sigue ó teu, Sylvie.
Podemos conseguilo.
Pensabas que montar un negocio era pan comido?
Seguro?
Si.
Grazas.
Veña, imos gozar da Fête de la Musique.
Vou romper unha lanza por París.
Ata cando tes un mal día, ves a cidade fermosa.
Hai boas sensacións, diversión, e váiseche pegando sabedes?
O solsticio é moi importante.
Trae moitas oportunidades.
Si, é como se o sol dixese: "Vale, vamos probar outra vez."
Gabriel!
- Alfie! - Ola.
- Aquí estás. - Como vai?
- Ola. - Boas.
Verás,
estiven a pensar e tes razón.
Non che din todo o que merecías.
Tras marchares, só podía pensar
en canto te botaba de menos e en canto a enleara.
Se non che importa, Cooper,
hoxe foi un día moi longo
e preferiría non falar da historia da nosa relación.
Gocemos da música.
É o momento de seguir intentándoo.
Sorrí, de que che vale chorar?
Verás que a vida aínda paga a pena
se sorrís.
Moitas grazas.
Podédesnos ver case tódalas noites e findes na Pont des Arts…
En realidade, verédesnos ós dous na ponte.
Mindy estará en La Trompette Bleu, onde actuará tres noites á semana.
- E isto? - Non lle collías o teléfono ó dono,
así que chamou a Benoît e aceptou a oferta por ti.
- Non quero deixar isto. - Tes que facelo.
Deberías tocar nese club. Seremos os teus maiores fans.
En fin, eu serei un fan, el pode ser un groupie.
Paréceche ben?
- Alédome moito por ti! - Ola.
Déixasme isto?
Que vas facer?
Dalo todo.
Eu…
De que vai todo isto…
Alfie?
Mi madriña!
É polo momento que vivimos?
De que vai isto?
Cando o solucionas, Alfie?
Debemos tomar máis do que damos?
Ou debemos ser amables?
Creo no amor, Alfie…
Cooper, que teño que facer para que deixes de cantar?
Sen amor verdadeiro só existimos, Alfie.
Ata que atopas o amor perdido
- non es nada, Alfie. - Alfie.
Si!
Estás tola, Cooper. E sábelo.
Subtítulos: Abraham Díaz López