Podobają mi się.
No nie wiem.
Jakie kwiaty mówią:
„Witaj w pracy. Wybacz, że cię zdradziłam”?
Urodziła dopiero dwa tygodnie temu.
Jakie kwiaty mówią: „Wracaj do łóżka”?
No nie?
Ale od McKatastrofy musiałam robić nadgodziny,
żeby udowodnić Madeline lojalność, inaczej ona też by mnie zwolniła.
Gdzie bym wtedy mieszkała?
Co u Alfiego?
Nie wiem. Rzadko odpisuje mi na SMS-y.
Chcę jechać do Londynu i powiedzieć mu, co czuję.
Ale Savoir jest teraz tylko na mojej głowie.
Madeline ma szczęście, że jesteś.
Zapomnij o kwiatach.
Emily Cooper wystarczy za prezent.
Ale większość naszych klientów przechodzi do firmy Sylvie.
Madeline nie wie, że jest tak źle.
Ale wkrótce się dowie.
To będzie najdłuższy dzień.
Najdłuższy dzień jest pojutrze.
To przesilenie.
Dzięki za info z pogańskiego kalendarza.
W Paryżu to ważne.
Całe miasto świętuje. Kocham to.
To Fête de la Musique. Gramy w trzeciej dzielnicy.
Powinnaś grać w klubie jazzowym,
a nie na ulicach Paryża.
Benoît wie, że odmówiłaś?
Nie chcę rozbić zespołu.
Nie chcę pracować w dwóch miejscach naraz.
Tobie się nie udało.
Miło, że uczysz się na moich błędach.
Też się cieszę.
EMILY W PARYŻU
Wróciłaś!
Cała ekipa w komplecie!
Emily, to jest Josette, au pair.
Enchantée, Josette.
Jacka już znasz.
Tak! Cześć, Jack!
Poznaliśmy się w szpitalu. Zrobiłeś tam furorę.
Dawno nie mieli takiego dużego dziecka.
Cały czas nazywali go le grand.
Dlatego zatrzymali mnie na dodatkowe trzy dni,
żebym ćwiczyła mięśnie krocza.
Ale teraz ważniejsze sprawy. W Chicago nie rozumieją,
dlaczego Sylvie i wszyscy pracownicy odeszli.
Twoje odejście przemilczałam.
Doceniam to. Możesz na mnie liczyć.
Dobór personelu to priorytet.
Obdzwoniłam francuskie firmy rekrutacyjne.
Chasseurs de tête. Mam cały stos życiorysów.
Musimy znaleźć zastępstwo za jedną osobę.
Sylvie.
W Chicago już nad tym pracują.
Rimowa, Pierre Cadault, Maison Lavaux, hotel Zimmer i wy.
Nasza wizytówka.
Piękne.
By klienci zobaczyli, jakie talenty będą obok,
gdy podpiszą umowę z Agence Grateau.
Wyślijcie jedno Sandrine u Tiffany'ego przed naszym popołudniowym spotkaniem.
Powinniśmy opublikować zdjęcie pudełka na socjalach.
Jeden mały problem. Nie mamy socjali.
Twoja sukienka na retrospektywę Pierre'a.
Prosto z jego pracowni.
Moja własna Cadault.
Nie możesz w niej jeść ani pić.
Chcą ją z powrotem. Wypraną chemicznie.
Sandrine też powinna dostać zaproszenie na pokaz Pierre'a.
Wszyscy muszą wiedzieć, że to nasz klient.
CZEŚĆ, MAM NADZIEJĘ, ŻE U CIEBIE DOBRZE…
NIE ROZMAWIALIŚMY OD DWÓCH TYGODNI. CZY TO KONIEC?
WYBACZ, JESTEM ZAJĘTY W NOWEJ PRACY.
NOWEJ PRACY? POWIEDZ COŚ WIĘCEJ.
WIEM, ŻE NIE TĘSKNISZ ZA PARYŻEM. A ZA MNĄ?
NA PEWNO NIE TĘSKNIĘ ZA PARYŻEM.
Chodź. Nie chcę się spóźnić do Tiffany'ego.
Sylvie umówiła to spotkanie, zanim odeszła.
To spotkanie z Savoir, nie z Sylvie, więc idziemy.
Dalej!
Bonjour.
Merci.
Spójrz na te dwie profesjonalistki.
Mam nadzieję, że to nie konkurencja. Wyglądają groźnie.
Bonjour, Sandrine.
Je suis Madeline Wheeler z Savoir.
Bonjour.
Byłam umówiona z Sylvie Grateau.
Byłaś umówiona z Savoir. Sylvie już dla nas nie pracuje.
Madeline Wheeler. A to moja współpracowniczka…
Emily?
To niemożliwe.
Znowu to samo?
Wybacz, Sandrine.
Ta kobieta ma zwyczaj pojawiania się na moich spotkaniach.
To spotkanie z Savoir. My jesteśmy Savoir.
Ty nie.
To nieporozumienie.
Jesteśmy Agence Grateau.
To moja nowa firma.
Widziałaś pudełko od Sylvie?
Rimowa, Pierre Cadault?
Zimmer et Maison Lavaux.
Excusez-moi, madame, nie wiem, czy pamiętasz,
ale gdy Gilbert Group nabył Savoir, podpisaliście umowy o zakazie konkurencji.
Dajcie znać, jak ustalicie, co trzeba.
Sandrine.
Przeczytaj umowę, Syl.
Albo daj ją prawnikowi.
Chodźmy, Emily.
Serio nazwałaś ją „Syl”?
Emily, skup się.
Przynajmniej Maison Lavaux powinien być nasz.
Masz z Antoine'em relację.
Nie tak jak Sylvie.
Mam nadzieję. Ale Antoine musi to wiedzieć.
Nie może pracować z Sylvie bez konsekwencji prawnych.
Mam z Sylvie relację od dawna.
Przyzwyczajenia są dla mnie ważne.
A dla mnie ważne są kontrakty.
Sylvie nie może zabrać ze sobą klientów Savoir.
O czym ona mówi?
Ma zakaz konkurencji.
Podpisała umowę
z Gilbert Group. Oni mają świetnych prawników.
Niech zadzwonią do moich.
Mam spotkanie z nowym dyrektorem finansowym.
Alfie?
Cześć, Emily.
Jesteś tu nowym dyrektorem finansowym? Miałeś być w Londynie.
Antoine zaoferował mi pracę.
Miałem ci powiedzieć, ale byłem zajęty.
Cały czas byłeś w Paryżu i mi nie powiedziałeś?
Gołąbeczki, pogadajcie o tym innym razem.
- Idziemy. - Nasi prawnicy się odezwą.
Pozwiesz mnie, bo nie zadzwoniłem?
Emily, określ się. Jesteś ze mną czy nie?
Oczywiście.
I nie wiedziałaś,
że twój chłopak jest w Paryżu i pracuje z Antoine'em?
Bo chyba już nie jest moim chłopakiem.
Przykro mi, ale ktoś z tobą pogrywa.
Ze mną też.
Postaraj się nie zawieść mnie trzeci raz.
ALFIE PRZEPRASZAM, ŻE CIĘ TAK ZASKOCZYŁEM.
MOŻEMY POGADAĆ?
EMILY CHĘTNIE. KOLACJA DZIŚ WIECZOREM?
- Poproszę białe wino. - Oczywiście.
- Słabo jest pić samej. - Cześć!
- Mogę usiąść? - Oczywiście.
Jeść samej też jest słabo,
a tak wyglądają moje wieczory bez Gabriela.
- Takie życie partnerki kucharza. - Hej.
Salut, mon amour.
Co za niespodzianka.
Cześć.
Mam ciekawe wieści.
Alfie jest w Paryżu i pracuje dla Antoine'a.
Chyba potrzebują mnie w kuchni.
Wiedziałeś?
Oboje wiedzieliśmy.
Zadzwonił do ciebie?
Nie!
Antoine przedstawił nam nowego dyrektora finansowego.
Sam chciał ci o tym powiedzieć.
Jesteście moimi przyjaciółmi.
Szkoda, że nas w to wciągnął.
Nie wierzę, że mi nie powiedziałaś.
Ty też miałaś przede mną tajemnice.
Przepraszam, powinnam była ci powiedzieć.
Naprawdę chcę się z tobą przyjaźnić.
A to oznacza, że musimy sobie ufać.
Ja też tego chcę.
Naprawdę.
Cześć, Cooper.
Zostawię was.
Czyli wiedzieli wszyscy oprócz mnie.
Co się dzieje? Jak zacząłeś pracę dla Antoine'a?
Spiknęliśmy się na mojej imprezie pożegnalnej, którą przegapiłaś.
Miałem kilka pomysłów dla Maison Lavaux, które mu się spodobały.
- I to wszystko na imprezie? - Nie wszystko.
Pojechałem do Londynu, ale Antoine zapytał, czy mogę wrócić.
Chciał usłyszeć więcej.
Więc wróciłem.
Po świetnym lunchu zaproponował mi stanowisko dyrektora finansowego.
Wszystko wydarzyło się tak szybko.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Odbierałem od ciebie sygnały, że nie nadajemy na tych samych falach.
Nie wróciłem do Paryża dla ciebie.
Przykro mi, że tak to odczułeś.
Nie zmyśliłem sobie tego.
Otworzyłem się przed tobą, a ty tego nie odwzajemniłaś.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić.
Miło cię było dziś zobaczyć, Cooper.
Dziś stawia Antoine.
O mój Boże, Alfie cały czas tu był.
Skąd wiedziałaś?
Mieszkamy tu jak w akademiku.
Wpadłam na kampusie na Camille.
Mówiła, że jesteście na stołówce.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Mam mętlik w głowie.
Jestem zła, ale wyglądał tak dobrze.
- Garniak? - No.
I szeroki kołnierzyk.
Tak bardzo chciałam poluzować mu krawat.
Sexy.
Otworzył się przede mną, a ja tego nie odwzajemniłam.
- To prawda. - Źle zrobiłam.
Skrzywdziłam go, więc całkiem się zamknął.
I pracuje dla Antoine'a!
- To… - Szaleństwo, prawda?
O co tutaj chodzi, Alfie?
Co?
Piosenka Dionne Warwick!
„Alfie”? Proszę cię.
O co tutaj chodzi Kiedy się tym zajmiesz, Alfie?
Dobra, rozumiem.
Zasłużyłam sobie.
Zrozumiałam dopiero, jak go straciłam.
Skrzywdziłaś go, ale to nie znaczy, że go straciłaś.
Naprawdę?
Ale jeśli chcesz go odzyskać, musisz się postarać.
Amerykański sen zamienił się we francuski koszmar.
Dla was też powodzenia.
Inna agencja marketingowa będzie kiedyś z wami bardzo szczęśliwa.
Voilà. Au revoir.
To takie trudne.
Madeline wysłała do wszystkich maile.
Chcą wiedzieć, co się dzieje.
Nasza firma jest skończona.
Nadal mamy Pierre'a Cadault.
Zakaz konkurencji obowiązuje tylko przez rok.
Teraz nie mamy klientów.
Znajdziemy nowych.
Myśleliście, że założenie firmy to bułka z masłem?
Nie.
Madeline, potrzebuję twojej zgody dla…
- Bonjour! - Odciągasz mleko.
Jack strajkuje i nie chce piersi.
Niczym Francuz.
Informuję, że zakaz konkurencji zadziałał.
Sylvie pewnie narobiła w gacie.
To na pewno najlepsze rozwiązanie?
Nie zdobędziemy tak nowych klientów.
Ale Sylvie ich nie przejmie,
gdy my szukamy nowego dyrektora.
Wiesz, co powiedzieli mi ostatnio, gdy było mi ciężko?
Przyj dalej. Nawet jeśli boli.
EMILY MOŻEMY SPOTKAĆ SIĘ NA DRINKA?
- Hej! - Cześć!
- Luc! - Emily!
Stęskniłam się za tobą.
Ja za tobą też.
Gdyby Madeline nie wróciła, nadal byśmy razem pracowali.
To prawda, ale ego Sylvie też odegrało w tym rolę.
Wiem, że cierpi,
ale nie po to zbudowaliśmy tyle relacji, by teraz je stracić.
Czuję się okropnie.
Wszyscy cierpimy.
Zwykle jestem jak duży ptaszek.
Co?
No wiesz, dumny, wyprostowany, obrońca stada.
Kogut!
Tak, jak kogut.
Kogut jest we Francji symbolem.
Potrafi piać, nawet jak tonie w gównie.
To właśnie ja.
Ale teraz…
nawet ja nie potrafię piać.
No to musimy coś z tym zrobić.
Idę na spacer po Jardin des Plantes.
Dołączysz do mnie?
Właściwie to szukamy nowego dyrektora Savoir
i wiem, kto nada się idealnie,
ale będę potrzebować twojej pomocy.
Czemu o tym nie pomyślałam? Luc, jesteś idealnym kandydatem!
Masz doświadczenie, znasz różne marki, luksusy.
Nie, to nie ja.
Jest tylko jedna osoba, która pasuje do tej roli.
Czyli…
Sylvie.
Że co?
Sylvia ma relacje z klientami.
Pierre, Lavaux, Zimmer, Rimowa.
Ci klienci chcą pracować z nią, nie ze mną.
To dla niej Chicago kupiło Savoir.
Sylvie zastąpi jedynie sama Sylvie.
Dobra, to zasadzka.
My cierpimy. Wy cierpicie.
Ucierpiała duma Sylvie.
Dopięłaś swego.
A teraz musisz przeprosić i błagać ją, by wróciła.
Może od razu wbiję sobie nóż w oko?
Francuzi uwielbiają pochlebstwa.
Musisz rozmawiać z nimi w określony sposób.
Lubią miłe słówka.
„Bonjour, bonsoir, après vous, merci”.
Francuski jest językiem dyplomacji.
Masz szansę zostać dyplomatką.
Ambasadorka Madeline Wheeler.
- Tak? - To głupota.
Sylvie nie zechce się spotkać.
Wiem, gdzie będzie wieczorem.
Ty też możesz tam być.
Przyjdźcie na retrospektywę dzieł Pierre'a Cadault do muzeum.
To idealne miejsce, żebyś wpadła na Sylvie.
Co za bonne idée.
Nie w moim przekonaniu.
Ale kończą mi się pomysły.
Wymyślicie, gdzie teraz znajdę sukienkę?
Bien sûr.
Ale super!
Ne touchez pas, madame!
Nie mogłem się powstrzymać.
Skąd, couture nie powinno się dotykać.
To była wyjątkowa kolekcja.
Pierre wrócił wtedy do obiegu, więc całkowicie to rozumiem.
Nicolas de Leon.
Oczywiście. Dobrze wiem, kim jesteś.
Twój ojciec kieruje JVMA,
gdzie znajdziemy prawie każdą luksusową markę.
Ma trzech synów, pracują w branży.
Ty jesteś najmłodszy, ale najbardziej podobny do ojca,
i tak samo kochasz samochody wyścigowe.
Emily Cooper, Savoir.
Savoir!
To wy stoicie za Ringard,
kolekcją, która wywindowała Pierre'a Cadault.
Ja też wiem to i owo.
Więc wiesz, że lubimy odnosić sukcesy.
Chętnie omówiłabym przy drinku twoje potrzeby marketingowe.
Gdybyś odrobiła pracę domową,
wiedziałabyś, że sami zajmujemy się marketingiem.
- Ale chętnie pójdę z tobą na drinka. - Jasne.
Przepraszam. Właśnie zobaczyłam znajomego.
Co ty tu robisz?
Kradnę ci blask, jak zwykle.
Bierz, ile chcesz. Mam go aż za dużo.
Jest moja towarzyszka.
Gdzie moja druga towarzyszka?
Odciąga mleko.
Tak ciężko jest nie pracować z wami.
Mam nadzieję, że dziś uda nam się to naprawić.
Madeline poprosi Sylvie, by wróciła do Savoir!
Aż tak szokujące to nie jest.
To katastrofa couture.
Merde!
Bonsoir, Sylvie.
Na tobie dużo lepiej leży.
Naprawdę, Madeline?
Najpierw Savoir, teraz to?
Próbujesz być mną?
Skąd to masz?
Z Louez le Runway.
Jest wypożyczona?
To obrzydliwe.
Mają rygorystyczne wymogi czyszczenia.
Posłuchaj…
Sylvie.
Ja mogę co najwyżej włożyć sukienkę.
Ty doskonale znasz klientów i tę kulturę.
Nigdy ci nie dorównam.
Nie doceniałam tego, co wnosisz do firmy.
I naprawdę…
przepraszam.
Ale szczerze mówiąc, obie cierpimy.
Nie chcę błagać, ale oto jestem.
Wróć na stanowisko dyrektorki Savoir.
Dobrze zrozumiałam?
Chciałaś zniszczyć moją firmę. Teraz mam pracować dla ciebie?
Ze mną.
Oferują znaczną podwyżkę
i urlop na cały sierpień.
W Ameryce możemy o tym tylko pomarzyć.
Kusząca oferta.
Będę miała przyjemność odpowiadać przed radą w Chicago?
Przyjemność będzie należeć do nich.
Mogłabym nawet odwiedzić centralę?
Dorzucimy mecz Cubsów i wycieczkę po atrakcjach Chicago.
Nie zapominajmy o pizzy deep dish.
Aż nie zmieścisz już ani kęsa.
Brzmi zachęcająco.
Ale…
ja i amerykańska firma to jak ty w tej sukience.
To po prostu nie przejdzie.
Sylvie, proszę cię.
Został ci jeden klient.
Zgadza się.
Mam tylko Pierre'a, ale jeden poważny klient mi wystarczy.
Mogę prosić o uwagę?
Dziękuję Muzeum Sztuk Dekoracyjnych za ten wspaniały hołd.
Tyle tu pięknych wspomnień.
Miałem szczęście mieć długą karierę.
Mam nadzieję, że będzie jeszcze dłuższa.
Dlatego z przyjemnością ogłaszam,
że JVMA przejmuje Pierre'a Cadault.
- Wiedzieliście o tym? - Nie.
To szok. Jeszcze większy niż ta suknia.
JVMA ma swoich marketingowców,
więc Pierre zrezygnuje z usług Sylvie.
Proszę, proszę.
Wygląda na to, że masz już zero klientów.
A moja oferta właśnie wygasła.
A tak w ogóle to ja wyglądam w niej lepiej.
Szkoda, że nie omówiłaś tego z nami, zanim odrzuciłaś ofertę Madeline.
- Żartujesz sobie? - Nie.
Wiele poświęciliśmy, by z tobą pracować.
Julien.
Pierre, tutaj! Prosimy o uśmiech!
Muszę przyznać, że mnie zaskoczyłeś.
Do sfinalizowania umowy musiałem trzymać to w tajemnicy.
Obiecuję, że jutro porozmawiamy.
Ale dziś najważniejszy jest Cadault, nie Grateau.
Uśmiechnij się, moja droga.
PIERRE CADAULT DOŁĄCZA DO GRUPY DÓBR LUKSUSOWYCH JVMA
NICOLAS DE LEON MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
CHCĘ OMÓWIĆ WAŻNĄ SPRAWĘ BIZNESOWĄ.
Sylvie, dziękuję za spotkanie.
Gratuluję przejęcia.
Nie wiem, po co to spotkanie. Macie własnych marketingowców.
To prawda.
Ale podoba mi się praca Savoir dla Pierre'a.
Chcę, żebyś pracowała dla nas i sama zajęła się linią Cadault.
Rozumiem.
Mam teraz firmę i pracowników, za których odpowiadam.
Zabrałabyś ich ze sobą.
Uwielbiam Pierre'a, ale nigdy nie miałam tylko jednego klienta.
Ale jak rozumiem, nie masz teraz żadnych klientów.
Rzucam ci koło ratunkowe.
Dziękuję za tę hojną ofertę.
Przemyślę to i się odezwę.
Masz czas do końca dnia.
Dziś najdłuższy dzień w roku. To powinno ci wystarczyć.
A co będzie z Agence Grateau?
Zniknie. Będziemy pracownikami JVMA.
Wiem, że się dla mnie poświęciliście,
więc chciałam to z wami omówić.
To dobra oferta.
To ogromna firma. Na pewno oferują świetne świadczenia.
Mielibyście swoje wakacje.
Nie musicie się martwić, wszystkim się zajmą.
Bylibyśmy bezpieczni.
Co myślisz, Luc?
Nie zadowalaj się kompromisem.
Poradzimy sobie.
Założenie nowej firmy nie jest takie proste.
Jesteś pewien?
Tak.
Dziękuję.
A teraz chodźmy na Fête de la Musique.
Trzeba to Paryżowi oddać.
Nawet jak masz zły dzień, miasto nadal wygląda wspaniale.
Zawsze dobrze się bawi. To udziela się innym, prawda?
Przesilenie to bardzo ważny czas.
Przynosi wiele możliwości.
Słońce mówi nam: „Spróbujmy jeszcze raz”.
Gabriel!
- Alfie! - Hej.
- Fajnie, że jesteś. - Jak leci?
- Cześć. - Siema.
Dobra.
Przemyślałam to i miałeś rację.
Nie dawałam ci tego, na co zasługujesz.
Gdy wyjechałeś, myślałam tylko o tym,
że za tobą tęsknię i że nawaliłam.
Jeśli nie masz nic przeciwko,
miałem naprawdę ciężki dzień,
więc wolałbym teraz nie rozmawiać o naszym związku.
Posłuchajmy muzyki.
To moment, kiedy dalej próbować musisz
Uśmiechnij się, łzy na nic się zdadzą
Przekonasz się, że dalej warto żyć
Jeśli tylko uśmiechniesz się
Dziękujemy bardzo.
Większość wieczorów gramy na moście Pont des Arts…
My dwaj gramy na Pont des Arts.
Mindy będzie w La Trompette Bleue
trzy wieczory w tygodniu.
Co się dzieje?
Nie odbierałaś telefonów z klubu,
więc zadzwonili do Benoît, a on przyjął ich ofertę.
- Nie chcę z tego rezygnować. - Ale musisz.
Powinnaś występować w klubie.
Będziemy fanami.
Ja będę twoim fanem.
On będzie groupie.
Może być?
- Tak się cieszę! - Cześć.
Mogę to pożyczyć?
Co robisz?
Otwieram się.
O co tutaj chodzi…
Alfie?
O Boże.
Czy to tylko na chwilę, w której żyjemy?
O co tutaj chodzi
Kiedy się tym zajmiesz, Alfie?
Czy powinniśmy brać więcej, niż dajemy?
A może powinniśmy dobrzy być?
Wierzę w miłość, Alfie…
Cooper, co mam zrobić, żebyś przestała śpiewać?
Bez prawdziwej miłości Tylko istniejemy, Alfie…
Dopóki nie znajdziesz miłości utraconej
- Jesteś niczym, Alfie - Alfie
Tak!
Oszalałaś, Cooper.
Wiesz?
Napisy: Anna Kurzajczyk