Bonjour, son Emily, en París.
Hoxe é o primeiro día do "diverparo".
Quero que me digades que queredes ver.
Son os vosos ollos e oídos nesta fermosa cidade.
Xa sodes moitos. A ver.
"Quero ver As ninfeas de Monet".
Eu tamén.
"Podes probar o chocolate quente de Angelina?"
Non preciso escusas para iso, probareino.
E "Volve a… Volve a Estados Unidos."
Non, creo que rematamos. Por agora.
Pero quero vervos nas mensaxes privadas.
Merci!
TÉ DE BURBULLAS
Temos moitas ganas de presentarvos
o concepto do filtro de mascotas de Edgard and Cooper.
Decatámonos de que os donos adoitan semellarse ás mascotas.
Non sabemos como pasa, pero pasa.
A miña caniche de neno. Xoana de Arco.
É cuspidiña.
Asusta.
Nesta campaña,
deixamos que os donos se transformen co filtro de Edgard and Cooper.
Ola, son Xoana de Arco.
Encantada.
Cremos que o elemento persoal do filtro aumentará a participación en redes.
Si, e verás que é unha campaña en liña e global moi rendible.
Direivos algo,
non estaba moi segura desta axencia,
pero quedei impresionada.
Agence Grateau á súa disposición.
Bravo!
Ben xogado!
Ben, a que si?
Estaba preocupada, xa que non participei na parte creativa.
Para ser sinceros…
Ben, de feito, nós…
Queriamos dicirche que non podemos levar todo o mérito da idea.
Emily pasounos unha presentación de cando traballaba en Savoir.
Perdoa?
Sylvie…
Non é tan sorprendente.
A proposta ten o selo de Emily Cooper.
Sinceramente.
- Só rematamos o que comezou. - Iso é.
Pois rematádeo. Sen ela.
Non debedes confiar nas ideas de alguén que non traballa aquí.
Debo estar soñando!
Chegaron papeis do seguro de Traballo.
E isto dos amigos de Facenda.
Boa sorte.
Encántame que esteas aquí.
A galería nunca expuxo nada fóra dun lenzo.
Es unha vitoria para min.
Sen presións entón…
Para nada. Só supliquei para que expuxeras.
De verdade?
Eu creo que sempre saes coa túa.
Por certo,
esta é a invitación da exposición,
sacada da portada das Confesións de Rousseau.
Brillante.
Pero semella solitario.
Semella, é o que ten gardar segredos.
Certo, pero confesalos fai que te sintas menos só.
Voucho demostrar.
Senta.
Ola.
Se queres confesar algo, este é o lugar.
Non teño segredos.
Nese caso podo prestarche algún se queres.
- Perdoa. - Claro.
Perdoa.
Son todo teu.
Non pasa nada, eu facía o mesmo.
Atrapada nas garras corporativas, outro dente da engrenaxe.
Vale, tranquila, canto levas no paro? 72 horas?
Sempre falamos de conciliar traballo e vida,
agora estou a cen coa vida.
Onte camiñei 20 000 pasos.
e fixen moitas actividades da miña lista de desempregada.
Podo vela?
Non me xulgues.
Vale, temos as catacumbas, moi ben.
Musée Carnavalet, interesante.
A orangutana Theodora?
Si, é moi famosa.
Cooper, que pillabana estás feita!
"F" durante o día?
- Esa "F" é o que penso? - Si, filete con patacas.
Encántame.
- Tes que contestar? - Non.
Estás de broma. E agora que fago?
De acordo, ben, vale.
Confirmei a clase de repostería de macaron para xoves
e mañá vés á guía en patinete?
É ás 08:00, había desconto.
Non estás cansa? Eu moito.
Aínda me doen as cachas de subir ó Arco do Triunfo.
Pois si ó patinete.
Emily, unha axenda apertada é a peor forma de vivir o paro.
Ola.
Vai todo ben?
Morreu o avó dun camareiro.
Vaia, síntoo.
Eu non, este ano morreu tres veces.
E a moza publicou que van de vacacións a Córsega.
Díxenlle que non se amolase en volver e agora non teño persoal.
Cúbroo eu. Fun camareira durante a uni.
Ti? Nin de broma.
Chef, dálle algo que facer, por favor.
Fun empregada do mes en The Feedbag.
Dúas veces.
Quero xogar, adestrador.
Nin sequera entendes o menú.
Pardonnez-moi, pero o meu francés é très mellor.
Dis-lui, Mindy.
Non empeorou.
Si, e teño formación.
Onde tes os mandís?
Desculpade.
De nada.
Tomarei a tenreira en salsa de pementa, ó punto,
e ela quere o mesmo, pouco feita.
Máis amodo, por favor?
Eu tomarei a tenreira,
con salsa de pementa,
ó punto.
E para ela,
pouco feita, o mesmo prato.
- Merci. - Merci.
Vale.
Merci.
Moitas grazas, encantada de coñecervos.
Coidádevos e traede os nenos a próxima.
Deica.
Unha camareira nata! Quen o pensaría?
Oxalá traballar por propinas, os clientes adóranme.
E non estou cansa.
Teño a dopamina a todo dar
porque cumprín moitas tarefas nunha noite.
Creo que estás co subidón dos camareiros.
É coma encher unha lista nun amén. Moi estimulante.
Non estou de broma. Falo en serio.
Ola, que pasa aquí?
Por que levas un mandil?
- Cubro un posto. - Claude está de vacacións permanentes.
E que pasa co teu traballo real?
Deixeino.
Deixaches Savoir? Por que?
Quedar en Savoir implicaba volver a Chicago
e París encántame.
A ver se pensas o mesmo despois de traballar unha semana.
DEPARTAMENTO DE IMPOSTOS PARA EMPRESAS
SYLVIE: PODERÍAS VIR A PARÍS UN PAR DE DÍAS?
LAURENT: VAI TODO BEN?
SYLVIE: AFOGO CON TANTO DOCUMENTO.
LAURENT: QUE SEXY.
SYLVIE: EN SERIO, NECESITO UNHA MAN.
LAURENT: VOU CANTO ANTES.
MENÚ DEGUSTACIÓN
Canard.
Connard.
Canard.
É o que acabo de dicir. Que diferenza hai?
"Pato recheo" ou "imbécil".
- Non ías a clases de francés? - E vou.
Se precisas frases de aeroporto no menú,
iso é o meu.
Pero admitirás que mellorei.
A verdade, si.
Tes unha memoria incrible, pero a pronuncia é mellorable.
- Falades moi rápido. - Nós falamos rápido?
Teño guía en patinete. Practico logo. Aburiño.
- À toute à l'heure. - Iso dixen!
Temos exposición esta noite na galería. Deberiades vir.
Oín cousas boas dela. Grazas.
Onde está Emily?
Leva a nosa conta, non?
Sentímolo. Emily xa non traballa aquí.
De verdade?
Por que?
Volveu coa súa antiga xefa a Chicago.
Non, non está en Chicago.
Non a segues en Instagram? Fai directos case a diario.
Amósallo. Mira.
Mira.
E xusto detrás de min temos Notre-Dame.
Ou como dicimos no medio oeste, Notre Dame.
Rodeará Notre-Dame cando veña.
Cando veña!
Boa! Choca aí, tía!
@emilyinparis DIRECTO
Admitamos que con Emily nunca se aburre un.
Apaga iso, anda.
O tempo libre de Emily é cousa súa.
Vaiamos ó importante.
A nova etapa de Domaine de Lalisse con Agence Grateau.
Parabéns.
Sorprendeume que Emily xa non traballe con Sylvie.
Que fai agora en París?
Agora vive aquí.
Ten amigos, mozo…
- Mozo? - Si.
Fantástico!
Xa non hai problema con Gabriel.
Ves? Díxenche que todo iría ben.
Déixao xa.
Aínda me arrepinto,
o pacto con Emily foi un puñal nas costas.
Que problema hai?
Recuperaches o amor da túa vida.
Por que non esquecemos iso e imos tomar algo?
Seica hai un novo chef xenial en París.
Ide sen min. Teño que preparar a inauguración.
Véxovos na galería?
De acordo. Ata agora, meu ben.
Veña.
Que ben que me escribistes.
- Bótovos moito de menos. - Si?
Pois vinte moi ocupada.
Que? Pensei que traballabas de guía.
Señores, señora. Xa decidiron?
Si, unha volta de Kir Royales, por favor.
Moi ben.
Fago cousas para non tolear.
Non sei parar quieta.
Entón estás aberta a volver ó traballo?
Existe esa opción?
Non, só preguntaba. Non te fagas ilusións.
O peor que podes facer é lembrarlle a Sylvie que existes.
Manda truco.
En Francia temos un dito: "reculer pour mieux sauter."
Colle impulso para saltar mellor.
Sylvie é coma unha gata, deixa que se achegue a ti.
Vale, e que fago mentres tanto?
Nada.
Díxenvos que non se me dá ben.
Et voilà.
- Merci. - De nada.
- Merci. - Saúde.
Merci beaucoup.
Santé.
Santé!
Polo paro de Emily.
Está delicioso. Que é?
Un Kir Royale.
Repítemo.
Kir Royale.
Perfecto.
Kir Royale. Crème de Cassis con champaña.
A bebida perfecta para non facer nada mentres a nora xira.
Cantos estarán botando un foguete nela neste mesmo intre?
- Perdoa? - Todo o mundo o fai.
A ver, onde está?
Debería estar coas facturas de 2022.
Aquí! Atopeina.
Esta non é.
Non pode ser, tanto papelame
para levar unha empresa.
Debín tercho dito.
Faime perder moito tempo.
Nada de creatividade por culpa desta leria administrativa.
- Aquí tes. - Dálle.
Benvida ó marabilloso mundo da empresa.
Boas.
-Bonsoir. -Bonsoir.
Non sabía que viñeras, Laurent.
Tranquilo, nin notarás que quedo aquí.
Aquí? Vas quedar aquí?
Só uns días, no sofá. Non te preocupes.
Fantástico.
Se queremos chegar á galería, haberá que ir indo.
Deus, perdín a noción do tempo. Pardon.
Voume vestir.
Louise, Gérard.
Escoitamos marabillas deste restaurante.
Seica o chef é algo extraordinario.
Viñestes por Camille?
Si, seica a exposición é formidable.
Pero non co estómago baleiro.
Iso non é problema. Quería ir, pero estou desbordado.
Vide comigo.
Que tal? Boa noite.
Non está mal.
Sentade aquí, agora vos atenden.
Moitas grazas.
Isto está ateigado.
Monillo.
Si que gastou cartos no local.
Bonsoir, familia Champère.
Emily, que fas ti aquí?
Só boto unha man.
A Gabriel fáltalle persoal e a min sóbrame tempo.
Entón traballas aquí?
Temporalmente, o tempo que me necesite.
Xa vexo.
Tivemos unha reunión co teu antigo equipo.
Notouse a túa ausencia.
Éche unha mágoa.
Tiña a impresión de que só estabamos comezando.
Penso o mesmo.
Pero se queredes consultar ideas,
chamádeme cando queirades.
De feito, hoxe tomei algo que sería perfecto,
Kir Royale. Crème de Cassis…
Con champaña, ben sei o que é.
Non é moi sofisticado para Champère?
Non para Champère, para Chamère.
Cócteles en lata, son o máis entre os 18 e os 35.
Perdón. O deber chámame.
Só é unha idea, pensádeo.
E se coñezo a Gabriel, estará cos vosos pratos favoritos,
non tedes nin que pedir. Que aproveite.
"Se coñezo a Gabriel". Que papo ten!
- Merda. - Que pasa?
Chamère. É unha boa idea.
Xa.
É boa.
- É. - Moi boa.
Gustaríame casar cunha muller rica.
Namorei do meu profesor da universidade.
Atropelei sen querer o gato do veciño.
Non me dixeches que Emily traballa con Gabriel.
Non pensei niso.
E paréceche ben?
Só está servindo mesas.
Claro, así é como empeza.
Pausas, estrés compartido… Todo leva a un reencontro.
Anda con ollo antes de que che estrague traballo.
O meu traballo é este.
Seino e estou moi orgullosa,
pero se non están aquí é que andan xuntos.
Preocúpome por ti.
Quero que desfrutes do teu éxito e da túa relación.
Ti mesma o dis, é a miña relación.
Si, boa sorte, cariño.
Sofia, chamou a galería de Atenas. É urxente, síntoo.
Debería collelo. Grazas por vir.
- Vouche confesar algo. - No confesionario?
Non era a galería.
Semellaba que te había que rescatar dese tío.
Grazas, estaba a poñerse amigable de máis.
- E non é o meu tipo. - Non.
Vanme moito máis as francesas intelixentes cun gusto exquisito.
Falamos despois.
Sylvie, que ledicia!
Grazas por vir e apoiar a Camille.
Un pracer.
Sorprendeume moito o de Emily Cooper.
Perdoa, debería terte informado.
Sorprendeume ver que é camareira en Chez Lavaux.
Non sabía nada.
Deume algunha idea moi interesante, pese a no ser o seu traballo.
Non entendo que fai alí.
Xa sabes o que din, quen sementa ventos recolle tempestades.
Temos moito en común, Sylvie. Somos mulleres de negocios.
E odio admitilo, pero os nosos egos poden fodernos.
Mándate Emily?
Que "boa idea" che vendeu?
Non teño motivos para facerlle favores.
Pero sei unha cousa, é mellor ter os inimigos preto e vixiados.
Chamère.
Como dis?
Chamère.
Kir Royale embotellado. Idea de Emily.
Xa falaremos.
Aquí tes.
Vai todo ben?
Si.
Xenial.
Ben.
Pasa algo?
Amor, estás ben?
Non.
Agarda…
Estás ben?
Non, é…
Un momento.
Perdón, rapaza.
Que levaban exactamente as xudías?
Si, son xudías con salsa de "champipons".
Dixo champiñóns? Champiñóns!
Champiñóns!
Díxenche que é alérxico ós champiñóns!
É perigoso, non respira, está vermello! É alérxico, non entendes?
Que pasa aquí?
Está ben, señor?
Ten unha reacción alérxica.
Díxonos que non levaba champiñóns. E mira se leva!
Dixeches que non levaba champiñóns?
Pensei que falaba de champaña.
Champiñóns, non champaña, Emily!
Vaia sarillo! Eu que sei!
Chama o 112.
112? Coma o 911?
Dáme o móbil!
- Nada de móbiles, dixeches. - Deus!
Despídea! Non ten nin idea!
Pasárono ben?
- Moito. - Foi marabilloso.
- Xenial. - Boa noite.
Grazas por vir.
Adeus.
Grazas pola noite.
Foi un soño.
Se ti estás contenta, eu tamén.
Tiveches tempo de confesar algo?
Xa che dixen que non teño segredos.
E ti?
A artista pode ser suxeito?
Este é só para ti.
Boa noite.
Síntoo moito.
Saltei as verduras nas clases de francés.
Déixao, non pasa nada.
Este non é o meu sitio.
Non son camareira, son executiva de márketing.
Que fago da miña vida?
Non querías descansar un pouco?
Intento aproveitar isto ó máximo,
pero ata agora só recibín spam de bots en Instagram
e case matei un cliente.
Queres a miña opinión?
Por favor.
Baseas a vida no traballo.
Non podo evitalo.
Reláxate. Agora tes tempo, aprovéitao. Prends le temps de vivre.
Saca tempo para vivir?
Si.
O teu francés mellora, pero o momento era antes.
Dáme moito medo o que pasará cando saque tempo.
Pois terás que descubrilo.
Emily, estás despedida.
Grazas.
Fóra de aquí.
Esta mañá atopei a Laurent mexando coa porta aberta.
E seguro que nos oíu onte á noite.
Non sería a primeira vez.
Debería sentirme mellor por iso?
Erik,
só veu para axudarme coa axencia.
Non quedará para sempre, prométocho.
Xenial.
Porque non me gusta compartirte co teu exmarido.
En realidade, non é o meu ex.
Non mo recordes.
Que queren tomar?
Eu un Kir Royale.
Eu o mesmo, outro Kir Royale.
Mi madriña.
Que?
Creo que o universo me envía sinais.
Imos por alá!
@emilyinparis DIRECTO
- Véxote no tren pantasma? - Vale.
Como me atopaches?
É o problema da vosa xeración Emily,
non tedes misterio ningún.
O mundo enteiro sabe onde estades en cada momento.
Acéptocho, pero ti nunca ves as miñas historias.
Pero sempre albergo a esperanza.
A campaña de Edgard and Cooper foi cousa túa, seino.
Crías que non me decataría? Ou era a túa intención?
Non calculo tanto as cousas.
Só quería axudar, vale?
Xa tiña feita a presentación.
E regalas as ideas.
Que poderías gañar con iso?
Sylvie, créalo ou non, non teño motivos ocultos.
Non son Madeline.
Quero que che vaia ben, en serio.
Comigo ou sen min.
Son moi orgullosa como para roubar ideas,
así que teremos que arranxalo dalgunha maneira.
Mi madriña! Si, claro, apúntome!
Aínda non che preguntei nada.
Perdoa.
E ben?
Queres volver?
Sería unha honra.
Véxote o luns.
Non chegues cedo.
Si!
ENVIADO A ALFIE
Teño unha reunión en 45 minutos.
É o último que quero riscar da lista antes de volver ó traballo.
- Ola, benvidos a La Roue. - Grazas.
Après vou.
Grazas.
Merci.
Apetéceche un filete?
Contigo, Cooper?
Totalmente.
Só temos catro minutos.
Intentareino.
Subtítulos: Abraham Díaz López