Bonjour, tu Emily, w Paryżu.
To pierwszy dzień zabawy na bezrobociu.
Dajcie znać, co chcecie zobaczyć.
Będę waszymi oczami i uszami w tym pięknym mieście.
Dużo was już! Zobaczmy.
„Chcę zobaczyć Lilie wodne Moneta”.
Ja też!
„Spróbuj gorącej czekolady u Angeliny”.
Do tego nie potrzebuję pretekstu.
I jeszcze: „Wracaj do Ameryki”.
Nie, chyba na razie skończyliśmy.
Ale możecie wysyłać mi wiadomości. Do zobaczenia.
Merci!
EMILY W PARYŻU
Z przyjemnością prezentujemy
nasze pomysły na filtr zwierzęcy z Edgard and Cooper.
Zauważyliśmy, że właściciele często przypominają swoje zwierzaki.
Nie wiemy, jak to się dzieje, ale się dzieje.
Moja pudlica z dzieciństwa. Joanna d'Arc.
Przedziwne.
Przerażające.
W tej kampanii
ludzie staną się swoimi zwierzakami z pomocą filtra Edgard and Cooper.
Cześć, jestem Joanna d'Arc.
Miło was poznać.
Ten osobisty czynnik filtra zwiększy
zaangażowanie na socjalach.
To globalna i oszczędna kampania online.
Muszę przyznać.
Nie byłam pewna, czy ta firma do nas pasuje.
Ale podoba mi się.
Agence Grateau lubi pomagać.
Dobra robota.
Świetnie poszło.
Dobrze, co?
Martwiłam się.
Bo nie przygotowałam tego od strony kreatywnej.
Szczerze mówiąc…
Tak naprawdę…
Nie możemy przypisać sobie pełnej zasługi.
Emily pokazała nam swoją prezentację,
gdy zabiegała o tego klienta dla Savoir.
Słucham?
Sylvie…
Nie możesz być aż tak zdziwiona.
Ta prezentacja była bardzo w stylu Emily.
Proszę cię.
Kończymy coś, co ona zaczęła.
I tyle.
Więc skończcie to bez niej.
Nie możecie polegać na pomysłach kogoś,
kto tu nie pracuje.
Ja chyba śnię!
Przyszły formularze z urzędu pracy.
Te są do ubezpieczenia,
a te do podatków.
Bonne chance.
Cieszę się, że tu jesteś.
W naszej galerii wystawialiśmy dotąd tylko płótna.
Więc jesteś moim zwycięstwem.
Czyli bez presji.
Skądże! Tylko błagałam, żeby cię przyjęli.
Poważnie?
Chyba zawsze dostajesz, co chcesz.
Przy okazji.
To jest zaproszenie na wystawę.
WYZNANIA SOFIA EDENS
To okładka z Wyznań Rousseau.
Genialne.
Wygląda na samotnego.
To prawda. Ale taki wpływ mają tajemnice.
Racja. Ale wyznając tajemnice, możesz poczuć się mniej samotnie.
Pokażę ci.
Usiądź.
Jeśli chcesz coś wyznać, to jest odpowiednie miejsce.
Ja nie mam tajemnic.
W takim razie mogę użyczyć ci swojej.
- Przepraszam. - Jasne.
Przepraszam.
Już jestem cały twój.
Nie szkodzi. Wiem, jak to jest.
Kolejny trybik w maszynie uwięziony w korporacyjnym młynie.
Dobra, dobra, jesteś bezrobotna dopiero od 72 godzin.
Tyle mówimy o równowadze w życiu,
a teraz skupiam się na życiu.
Wczoraj zrobiłam 20 000 kroków
i zrobiłam mnóstwo rzeczy z mojej listy rzeczy do zrobienia.
Mogę ją zobaczyć?
Nie oceniaj.
Katakumby, fajnie.
Muzeum Carnavalet, ciekawe.
Orangutan Theodora?
Jest bardzo sławna.
Cooper, ty mały zboczuchu.
„S” w ciągu dnia?
Czy to jest to, o czym myślę?
Stek z frytkami.
Uwielbiam.
- Musisz odebrać? - Nie.
Chyba żartujesz. Co mam teraz zrobić?
Dobra, świetnie.
W czwartek mamy lekcję pieczenia makaroników.
Zwiedzanie na segwayu ci pasuje?
Jest rano, ale był dobry deal.
Nie jesteś zmęczona? Ja padam z nóg.
Boli mnie tyłek po wejściu na Łuk Triumfalny.
To jedziemy na segwayu?
Przepełnione dni to najgorsze, co możesz zrobić na bezrobociu.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Dziadek mojego kelnera zmarł.
Przykro mi.
Mnie nie. Umiera już trzeci raz w tym roku.
Jego dziewczyna wrzuca zdjęcia z wakacji na Korsyce.
Kazałem mu już nie wracać, więc teraz brakuje mi pracowników.
Pomogę ci.
Byłam kelnerką na studiach.
Ty? Nie ma mowy.
Szefie, daj lasce coś do roboty.
W Feedbag byłam pracownicą miesiąca.
Dwa razy.
Wprowadź mnie, szefie.
Nawet nie rozumiesz menu.
Pardonez-moi, mój francuski jest teraz très lepszy.
Dis-lui, Mindy.
Gorszy nie jest.
I jestem już przeszkolona.
Gdzie trzymacie fartuchy?
Przepraszam.
Nie ma za co.
Poproszę wołowinę w sosie pieprzowym, średnio wysmażoną,
a dla niej krwistą.
Proszę trochę wolniej.
Poproszę wołowinę…
w sosie pieprzowym…
średnio wysmażoną.
A dla niej…
krwistą. To samo.
Merci.
Dziękuję bardzo. Miło było was poznać.
Następnym razem zabierzcie dzieci.
Pa.
Masz to we krwi. Kto by pomyślał?
Wolę pracować na napiwki. Klienci mnie uwielbiają.
Nawet się nie zmęczyłam.
Wzrósł mi poziom dopaminy,
bo wykonałam tyle zadań w jeden wieczór.
Typowy haj po obsłudze.
To błyskawiczna lista rzeczy do zrobienia. Super.
Nie żartuję.
Hej, co się dzieje?
Czemu jesteś w fartuszku?
Zastępuję kelnera.
Claude wyjechał na wakacje na stałe.
A co z twoją prawdziwą pracą?
Odeszłam.
Odeszłaś z Savoir? Czemu?
Bo musiałabym wrócić do Chicago,
a ja za bardzo kocham Paryż.
Zobaczymy, co powiesz, jak popracujesz tu tydzień.
DZIAŁ PODATKÓW DLA PRZEDSIĘBIORSTW
Mógłbyś wpaść na kilka dni do Paryża?
LAURENT Wszystko w porządku?
Tonę w biurokracji.
Poważnie, potrzebuję pomocy.
LAURENT Przyjadę jak najszybciej.
MENU DEGUSTACYJNE
Kaczka.
Sraczka.
Kaczka.
To właśnie powiedziałam. Co za różnica?
Pierwsze to kaczka, drugie sraczka.
- Myślałem, że bierzesz lekcje. - Biorę.
Daj do menu jakąś terminologię z lotniska,
to dam radę.
Ale jestem coraz lepsza, co?
To prawda.
Masz świetną pamięć. Twoim słabym punktem jest wymowa.
Wszyscy mówią tak szybko.
My mówimy szybko?
Lecę na zwiedzanie segwayem. Później poćwiczę. Pa!
Do zobaczenia.
To powiedziałam!
Mamy dziś w galerii wernisaż. Zapraszam.
Słyszałam o tym. Dziękuję.
A gdzie Emily?
To ona kieruje naszymi sprawami, tak?
Przepraszamy.
Emily już tu nie pracuje.
Naprawdę?
Co się stało?
Wróciła do poprzedniego pracodawcy.
Do Chicago.
Emily nie jest w Chicago.
Nie śledzisz jej Instagrama?
Codziennie nadaje na żywo.
Pokaż jej. Zobacz.
Spójrz.
A tuż za mną
katedra Notre-Dame.
Albo jak mawiają Amerykanie, Notre-Dame.
Będzie krążyć wokół Notre-Dame Jak tu przyjedzie
Jak przyjedzie!
Super. Piątka, stara!
Musicie przyznać, z Emily nigdy nie jest nudno.
Wyłącz to, proszę.
Emily może robić w wolnym czasie, co jej się podoba.
Skupmy się na tym, dlaczego tu jesteśmy.
Nowy rozdział dla Domaine de Lalisse w Agence Grateau.
Gratulacje.
Zaskoczyła mnie wiadomość o Emily.
Co robi w Paryżu, skoro nie pracuje dla Sylvie?
Ma tu teraz swoje życie.
Przyjaciół, chłopaka.
- Chłopaka? - Tak.
Wspaniale!
Więc nie masz już problemu z Gabrielem.
Widzisz?
Mówiłam, że wszystko się ułoży.
Nie przypominaj mi.
Nadal mam wyrzuty sumienia.
Zawarłam z Emily pakt, a potem go zerwałam.
Ale w czym problem?
Odzyskałaś miłość swojego życia.
Zapomnijmy o tym i chodźmy na drinka przed kolacją.
Jest w Paryżu świetny nowy szef kuchni.
Dużo o nim słyszałem.
Mam jeszcze pracę przed wernisażem. Idźcie na kolację beze mnie.
Do zobaczenia w galerii.
Do zobaczenia niedługo.
Chodźmy.
Fajnie, że napisałeś.
- Tak za wami tęsknię. - Serio?
Wygląda na to, że byłaś zajęta.
Myślałem, że oprowadzasz wycieczki.
Panowie, pani.
Gotowi zamówić?
Poprosimy kolejkę Kir Royale.
Dobrze.
Jestem zajęta, bo bym oszalała.
Nie lubię bezczynności.
Więc chciałabyś wrócić do pracy?
A mogłabym?
Tak tylko pytam. Nie rób sobie nadziei.
Najgorsze, co możesz zrobić, to przypominać o sobie Sylvie.
O rany, dzięki.
Mamy po francusku powiedzenie. Reculer pour mieux sauter.
Cofnij się, by lepiej skoczyć.
Sylvie jest jak kot. Pozwól, by sama do ciebie przyszła.
A co mam robić w międzyczasie?
Nic.
Mówiłam już. To nie dla mnie.
Et voilà.
- Merci. - Proszę.
Smacznego.
Merci beaucoup.
Santé.
Santé!
Za bezrobocie Emily.
Pyszne. Co to jest?
To Kir Royale.
Powiedz sama.
Kir Royale.
Idealnie.
Kir Royale. To crème de cassis z szampanem.
To idealny drink, by siedzieć i obserwować diabelski młyn.
Ciekawe, ilu ludzi uprawia na nim właśnie seks?
- Słucham? - Wszyscy to robią.
Dobra. Gdzie to jest?
Musi być z rachunkami z 2022.
Mam, znalazłam. W końcu.
To nie to.
Tyle nudnej biurokracji,
żeby mieć firmę.
Wiem coś o tym.
Marnuję swój czas!
Sprawy kreatywne leżą
przez to administracyjne szambo.
- Proszę. - O tak.
Witamy w świecie właścicieli firm.
Cześć.
Bonsoir.
Nie wiedziałem, że jesteś w mieście.
Nie martw się. Nawet mnie tu nie zauważysz.
Zatrzymasz się tutaj?
Tylko na kilka dni, na kanapie. Nie martw się.
Świetnie.
Jeśli mamy zdążyć na wernisaż,
musimy wychodzić.
Straciłam rachubę czasu. Pardon.
Idę się ubrać.
Louise, Gérard.
Słyszeliśmy same świetne rzeczy o twojej restauracji.
Podobno szef kuchni jest jeden na milion.
Przyjechaliście na wernisaż Camille?
Tak, podobno jest świetny.
Nie chcemy tam iść na pusty żołądek.
O to się nie martw. Chciałbym tam być,
ale mamy tu urwanie głowy.
Dobry wieczór.
Nieźle, co?
Zaraz ktoś przyjdzie
przynieść wam drinki.
Merci beaucoup.
Niezły tłum.
Włożył w to miejsce dużo pieniędzy.
Bonsoir, moja rodzinko Champère.
Emily, co ty tu robisz?
Tylko pomagam.
Gabrielowi brakowało pracowników, a ja mam mnóstwo czasu.
Pracujesz tu?
Tymczasowo. Jak długo będzie mnie potrzebował.
Rozumiem.
Mieliśmy dziś spotkanie z twoją starą ekipą.
Zauważyliśmy twoją nieobecność.
Wielka szkoda.
Czułem, że dopiero co zaczynamy.
Też tak czułam.
Jeśli chcecie omówić jakieś pomysły,
dzwońcie śmiało.
Piłam drinka, który idealnie do was pasuje.
Kir Royale. Crème de cassis…
Z szampanem. Znamy Kir Royale.
Trochę za wymyślny na Champère, co?
Nie Champère. Chamère.
Koktajle w puszkach. To hit wśród młodych ludzi.
Wybaczcie. Obowiązki.
Przemyślcie to.
A jak znam Gabriela,
już przygotowuje wasze ulubione dania,
więc nie musicie zamawiać.
„Jak znam Gabriela”.
Co za tupet.
- Kurde. - Co?
Chamère. To dobry pomysł.
Oui.
Dobra jest.
- No. - Bardzo dobra.
Chcę ożenić się z bogatą kobietą.
Zakochałam się w wykładowcy.
Niechcący przejechałam kota sąsiada.
Czemu nie mówiłaś, że Emily pracuje u Gabriela?
Mieliście fajną niespodziankę.
Nie masz z tym problemu?
Jest tylko kelnerką.
Tak to się zaczyna.
Krótkie momenty, stresujące środowisko.
Wszystko jest możliwe.
Musisz uważać,
zanim Emily zniweczy całą twoją pracę.
To tu jest moja praca.
I jestem z ciebie dumna.
Ale trudno nie zauważyć, że ta dwójka
jest dziś razem gdzieś indziej.
Troszczę się o ciebie.
Chcę, byś cieszyła się swoim sukcesem
bez martwienia się o swój związek.
Wiem. Ale tak jak mówisz, to mój związek.
Gratulacje, kochanie.
Dzwonili z twojej galerii w Atenach. To pilne. Przepraszam.
Muszę odebrać. Dziękuję za przyjście.
Muszę ci coś wyznać.
Pójdziemy do konfesjonału?
Nikt nie dzwonił.
Ale potrzebowałaś ratunku od tego faceta.
Dziękuję. Robił się trochę zbyt przyjazny.
- Zdecydowanie nie mój typ. - Nie.
Wolę mądre Francuzki z wyrafinowanym gustem.
Porozmawiamy później.
Sylvie! Jak miło!
Cieszę się, że przyszłaś wesprzeć Camille.
To mnie jest miło.
Byłam zaskoczona tą sprawą z Emily.
Wybacz. Powinnam była cię poinformować.
Nie, byłam zaskoczona,
że jest kelnerką w Chez Lavaux.
Nie wiedziałam.
Przedstawiła mi pomysły.
Bardzo dobre.
Choć u was nie pracuje.
Nie rozumiem, co ona tam robi.
Mnie się zdaje, że ponosi
konsekwencje własnych wyborów.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Obie jesteśmy kobietami biznesu.
Ciężko to przyznać,
ale czasem ego staje nam na drodze.
Emily cię o to prosiła?
Jaki dobry pomysł ci przedstawiła?
Nie muszę wyświadczać jej żadnych przysług.
Ale uważam,
że najbliżej trzeba trzymać tych, którzy są dla nas zagrożeniem.
Chamère.
Słucham?
Chamère.
Kir Royale w butelce.
To pomysł Emily.
Jesteśmy w kontakcie.
Proszę.
Wszystko w porządku?
Tak.
W porządku.
Dobrze.
Coś nie tak?
Kochanie, w porządku?
Nie.
Czekaj…
Coś ci jest?
Tak, to…
Czekaj…
Przepraszam!
Co dokładnie było w tej fasolce?
Fasolka była w sosie grzyrowym.
Słyszałeś to? Powiedziała „grzybowym”?
Grzybowym!
Mówiłam, że mój mąż jest uczulony na grzyby!
To niebezpieczne. Nie może oddychać, zrobił się cały czerwony.
Ma uczulenie na grzyby. Czy tak trudno to zrozumieć?
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Chyba ma atak alergii.
Kelnerka powiedziała, że w tym daniu nie ma grzybów.
A są, inaczej by tak nie zareagował!
Powiedziałaś, że nie ma tam grzybów?
Myślałam, że nie chciał champagne.
Champignons, nie champagne. Champignons to grzyby.
To takie mylące. Sama nie wiem.
Dzwoń na 112.
Na 112? To jak 999?
Daj telefon.
- Mam zakaz telefonu w pracy. - Jezu.
Trzeba ją zwolnić! Zupełnie się nie nadaje!
Podobało wam się?
- Bardzo. - Dziękujemy.
- Świetnie. - Dobranoc.
Merci. Dziękuję za przyjście.
Dobranoc.
Dziękuję za dziś.
Było idealnie.
Cieszę się.
Miałaś okazję, żeby sama coś wyznać?
Mówiłam ci. Nie mam tajemnic.
A ty?
Artystka może być własnym podmiotem?
Tylko dla ciebie.
Dobranoc.
Przepraszam.
Przegapiłam naukę warzyw w szkole języków.
Przestań już. Nic mu nie jest.
Nie powinnam tu być.
Nie nadaję się na kelnerkę. Znam się na marketingu.
Co ja robię ze swoim życiem?
Myślałem, że robisz sobie przerwę.
Próbuję. Chcę wykorzystać ten czas,
ale na razie zdołałam tylko przyciągnąć boty na Instagramie
i prawie zabić twojego klienta.
Powiedzieć ci, co myślę?
Proszę.
Dla ciebie życie to praca.
Nic nie poradzę.
Zwolnij. Dostałaś w prezencie czas. Przyjmij go.
Poświęć czas na życie.
Poświęcić czas na życie?
Tak.
Twój francuski jest coraz lepszy.
Boję się, co się wtedy stanie.
Musisz się przekonać.
Emily, zwalniam cię.
Dziękuję.
Zmykaj.
Wpadłem rano na Laurenta. Sikał przy otwartych drzwiach.
Pewnie słyszał nas w nocy.
To nie byłby pierwszy raz.
To ma mi poprawić humor?
Erik,
przyjechał, by pomóc mi z agencją.
Nie zostanie na zawsze, obiecuję.
Dobrze.
Nie znoszę dzielić się tobą z twoim byłym mężem.
Nie do końca byłym.
Nie przypominaj mi.
Co podać?
Poproszę Kir Royale.
Dla mnie też.
O Boże.
Co?
Wszechświat próbuje mi coś przekazać.
Jedziemy tędy!
- Poczekam w pociągu duchów. - Jasne.
Jak mnie znalazłaś?
Takie już jest wasze pokolenie.
Ani krzty tajemnicy.
Cały świat zawsze wie, gdzie jesteś.
To prawda, ale ty nie oglądasz moich stories.
Choć zawsze mam taką nadzieję.
To ty stoisz za kampanią dla Edgard and Cooper.
Myślałaś, że się nie dowiem? Czy taki miałaś plan?
Nie zrobiłam tego z premedytacją.
Chciałam tylko pomóc.
Nie chciałam zmarnować prezentacji.
Oddałaś własne pomysły.
Co mogłabyś na tym zyskać?
Wierz lub nie, nie mam ukrytych zamiarów.
Nie jestem Madeline.
Chcę, byś odniosła sukces.
Ze mną czy beze mnie.
Jestem zbyt dumna, by ukraść czyjeś pomysły.
Więc musimy się jakoś dogadać.
O Boże! Tak! Jestem chętna!
Jeszcze o nic cię nie poprosiłam.
Wybacz.
No więc…
Chcesz wrócić?
Będę zaszczycona.
Do poniedziałku.
Nie za wcześnie.
Tak!
WYSŁANE DO ALFIEGO
Mam spotkanie z zarządem za 45 minut.
To ostatnia pozycja z mojej listy,
zanim wrócę do pracy.
- Witamy na La Roue. - Dziękuję.
Ty pierwszy.
Dziękuję.
Merci.
Masz ochotę na stek z frytkami?
Z tobą, Cooper?
No jasne.
Mamy tylko cztery minuty.
Przyjmuję wyzwanie.
Napisy: Anna Kurzajczyk