Pasou de ti e punto?
Sen dicir palabra.
Os tíos non se comunican cando están cabreados.
Ei!
Benoît non se cabreou, liscou.
É o que me doe e non entendo.
Se estaba inseguro por Nicolas ou o que fose,
podiamos falalo.
Fixo que saca unha canción xenial disto.
Ínchame moito os fociños.
Enténdote, en serio. Tamén teño problemas de comunicación.
Con Antoine.
Problemas no paraíso?
Digamos que Antoine e eu temos ideas económicas moi diferentes.
Gústalle gastar e non preocuparse.
Eu preocúpome continuamente.
Soas coma o meu pai.
Nos negocios hai que gastar para gañar, non si?
Si, e imos lanzar unha nova fragrancia.
Víñamos moi ben que entrasen ingresos.
Nicolas acaba de escribirme… outra vez.
Un momento…
Pensas que lle gusto de verdade?
Este tampouco está mal.
Moi ben, o dó rematou oficialmente.
ALFIE: ANTOINE COMPROU UN CABALO CHAMADO "CARIDADE".
EMILY: ENCÁNTAME A IRONÍA.
Pasei pola oficina de Sylvie
e estaba a ser moi educada con alguén por teléfono.
Deus santo.
Iso nunca é bo.
Malas novas.
A fortaleza da experiencia con McLaren deixounos colgados.
Falta unha semana. Non poden.
Pois fixérono.
Cultura organizará un concerto de música clásica.
Temos que atopar un sitio preto do Grand Prix
apto para os VIP.
De contado!
Como?
Como? Non imos atopar nada mellor.
Saíu nunha peli de James Bond.
E que tal unha pista de automobilismo?
Cunha semana, teremos sorte de atopar un canódromo.
ALFIE: A FINCA DA PROVENZA. A EMPRESA PAGA TODO.
Amolámoste, Emily?
Que?
Non, perdoade.
Antoine ten un pazo na Provenza?
- Unha bastida, para ser exactos. - A que vén isto?
Vouvos amosar algo.
A tableta do teu mozo?
Que afortunada.
Non, a finca de Antoine.
Si, coñézoa ben, moi impresionante.
O McLaren especial da promoción non é cor lavanda?
Hai un mellor lugar ca este para amosar o coche?
A fortaleza medieval do século X que saía en James Bond!
E podería levar o teu chef para os eventos, non?
Ese co que tes a leria de "pasará ou non pasará"?
- Non pasará. - Pero pasou.
Gústame.
Os gastos quedan na casa e é boa exposición para Antoine. Bravo.
Falando de exposición… Dálle para atrás, anda.
Emily volve arranxar a papeleta. Ademais dunha viaxe gratis á Provenza.
- Viaxe de negocios. - Claro…
Que envexa me dades. A Provenza é fermosísima.
Non vés con nós?
Si, podiamos facer unha viaxe de parellas.
Oxalá, pero é a última finde da exposición de Sofia.
Hai moito traballo.
Non sabía que Sofia seguía por aquí.
Si, a exposición foi un éxito.
É unha mágoa que remate nuns días.
O borrador do menú para McLaren.
Pensei en facelo da terra, orgánico.
Talvez año adobado con azafrán, remolacha e auga de rosas.
E de sobremesa,
milfollas de framboesa con lavanda.
O da lavanda é xenial. O toque local.
Quedarán impresionados.
Claro que si.
Coidarás o noso home por min, Emily?
Coidarei.
Fotógrafo listo. Grazas, Erik.
McLaren enviará nun intre os invitados.
Camareiros listos.
Gabriel, ti telo todo listo?
Teño, si.
O persoal xa está na bastida
e talvez ata teñamos tempo
de xantar no L'Esprit du Luberon.
- Que é? - Un restaurante con estrela Michelin.
Sempre quixen ir.
Pois haberá que ir.
- Si. - Considérao gasto de empresa.
Cooper?
Oxalá, pero non prometo nada. Hai moito que facer.
E dálle co traballo.
Quedamos ti e eu, meu.
Benvidos á Maison Lavaux, serán uns días memorables.
En persoa é aínda máis fermoso.
Non sabía que a lavanda era tan colorida.
Non o trouxeras á Provenza?
A ela encántalle.
O noso invitado de honra!
Mi madriña!
É de tolos!
Nunca te vin tan emocionado, e é por un coche.
Veña…
Antes de amosarvos os cuartos,
queredes ver a finca?
Se non che importa, nós pasamos.
Claro, xa coñeces ben o sitio.
Sylvie, unha cousiña.
Queres repasar a axenda?
Outra vez? Non, Emily. Xa está todo listo.
Ata as 17:00 podes relaxarte.
Eu tamén vou pasar.
Quero comprobar co persoal que todo vaia ben.
Por aí.
Semella que só quedamos nós.
Quero amosarvos a produción de mel e aceite de oliva.
Temos que darlle ferro a ese cochazo.
Nin de broma.
Aburrida.
Sylvie, dixéronme que virías.
Bonjour, Catherine. Lémbraste de Erik?
Claro, como me ía esquecer?
Un pracer volver a verte.
Agardo que esteas cómoda no cuarto de invitados, para variar.
Claro, Catherine. Amañareime.
A que veu iso?
E por que dixo Antoine que coñeces ben o sitio?
Antoine e eu tivemos unha petite histoire d'amour.
Antes de Catherine?
Non exactamente.
Xa hai tempo diso e foi antes de coñecernos.
Por iso coñecías isto, por vir con el?
Si, perdoa. Tiña que tercho contado.
Non é só iso, sabes? Antoine, Laurent…
Quero ser o único home na túa vida.
E elo.
E isto é por traballo.
Vaia cambio comparado co banco.
- Érache un fracasado. - Xa che digo.
Agora tes mellor oficina e moita mellor compañía.
Perdoade.
Temo que debemos abandonar a visita.
Vai todo ben?
Temos un problemiña na fábrica.
Alfie, vas ter que vir comigo.
Pode ser tralo almorzo? Tiñamos reservado…
Cancélao.
Pásao ben sen min.
- Onde vai Alfie? - Quedaches sen cita.
Pois terás que vir ti.
Só probarás os mellores pratos da túa vida.
Veña, ven.
Vamos!
Vale logo.
Este sitio é unha fantasía.
Para a mademoiselle.
Moi ben.
Non, é para o bolso.
Que?
O tallo é para o bolso. A cadeira é para ti.
Claro, ten máis sentido.
Grazas.
- Bo día, señores. - Bo día.
- Benvidos a L'Esprit du Luberon. - Grazas.
A carta de viños.
Será un pracer recomendarlles o que precisen.
Quere saber se precisas recomendacións.
Un Châteauneuf-du-pape.
Fermosa escolla, fermosa parella.
Góceno.
Bernard, que pasou?
Semella que houbo un erro de composición na mestura da solución.
A proporción está mal.
Non hai equilibrio ningún.
Só percibo a nota de xasmín.
Lavande de Lavaux sen lavanda.
Podedes traducirmo?
O lote saíu mal.
Non podemos vendelo.
Algún día encantaríame abrir un restaurante así
cos pratos normandos cos que me criei.
Chamaríalle Gigi.
Quen é Gigi?
A miña avoa.
Ensinoumo todo.
Que chusquiño! E entón serás estrela Michelin.
- Coma se fose doado. - Merécela.
A túa comida é incrible.
Pois ten que ser excelente cada día.
Teño que ser excelente.
Os pratos deben amosar a miña personalidade
e logo só podo agardar que todo saia perfecto
cando vaia comer un crítico anónimo.
E se a consigo…
teño que manter a calidade para conservala.
Talvez a presión non pague a pena.
Claro que paga a pena.
É o meu soño.
Catherine, déixame pensar. Non hai solución.
- Levas así dúas horas. - Todo ó carallo.
Non todo, hai solución.
Déixame pensar.
Este é o lote bo e este é o malo.
Si, só temos un chisco do bo e moito do malo.
É un método sinxelo e antigo.
É o mellor, pero pode haber máis erros.
Non hai tanta diferenza.
Ti non es nariz. A miña reputación está en xogo!
Antoine, se viñeses máis por aquí para supervisar,
ó mellor non estabamos así.
En vez de andar xogando en París a ser restaurador.
É de tolos.
Empecemos de novo.
Temos o lote orixinal, só hai que replicalo ben.
Iso semella caro.
- O custo non importa. - Claro que si!
Podémosllo vender a un grosista, non?
E que farán? Un desodorizante de Victoria's Secret?
Por que non?
Bernard, á oficina!
Non deixes que te pise coma ó último director financeiro.
Merda.
Non me entra nada máis.
Nin a min.
- Estaba todo ben? - Chef Olivier.
Todo perfecto.
Ela é Emily e eu son Gabriel.
Todo estaba fabuloso.
Grazas. E a moita xente gústalle sentar no tallo.
Non se preocupe.
Mimá, viume antes?
Escoitei falar da súa cociña,
pero non estaba preparado para algo tan incrible.
Grazas.
Papá, podemos xogar?
Xa xantastes?
Merci. Non pasa nada.
Alédame que gozaran a comida, non coma os nenos.
Son adorables.
Si, cando queren.
Chef, eu tamén teño un restaurante en París…
Semella telo todo controlado.
Un restaurante fermoso no campo con nenos corricando…
Non podo evitar preguntarme, como o equilibra todo?
Os nenos obrígante.
Sen eles, todo é traballo e non hai lecer.
Pero seguro que vós tamén vos amañades cando chegue o momento.
E se ós fillos lles gusta a túa comida, cóntame o segredo.
Tamén pensa que estamos xuntos.
E que os meus nenos odiarán a miña comida. Non ten nin idea.
Aquí ten, señor.
- Merci. - Merci.
Non, por favor.
- Invito eu. - Non, invita Antoine.
Creo que nos deixou unha nota.
"Un pracer atender unha parella tan adorable."
Vaia…
Enganámolos de vez.
Voute botar de menos na galería.
E no cuarto do hotel.
E no taxi de onte.
Non quero marchar.
Eu tampouco que marches.
Podería facer que prolonguen a exposición.
Ven a Grecia comigo.
Hei estar en Hidra.
Alí viven moitos artistas marabillosos
e amosareiche a miña seguinte obra.
Encantaríame,
e encantaríame saír de París e estar contigo…
Entón vas vir?
Sofia, sabes que teño mozo.
Si, un mozo tan ocupado que nin se decatará se marchas.
E un ó que quero moito.
Non é un ou outro, Camille.
Viñemos a este mundo para amar unha soa persoa?
Bienvenue á Experiencia McLaren. Indícame o seu nome?
Theodule.
"Tirirú"?
Theodule.
Un nome precioso.
Pode sinalarmo aquí?
Si.
Moi ben.
Theodule.
Ah, Ted! Xa o entendín!
Vaia coche!
Déixeme terlle man disto.
Adiante.
Fabulosa.
Xa estás borrando iso.
LAURENT: ESTOU A PIQUES DE CHEGAR. ATA AGORA.
Meu amor, teño que marchar. Quedas ti aquí?
Claro.
Moi ben.
Un sorriso ben grande, así.
Perfecto, moi ben.
- Grazas. - E a miña copa?
Espero que che fora ben o día. Nós estamos cun desastre enorme.
Que? Por que?
Estragouse o zume.
- O zume? - Chámanlle así ó perfume.
Estragouse, non saben como.
Hai un lote pequeno bo e un monte de cubas inutilizables.
- Non podía ser peor momento. - Cheira mal o asunto.
Perdoa. Mala escolla de palabras.
Pois ti tamén estás a piques de ter problemas.
Fai o teu.
Estarei por aquí, brindando polo traballo máis breve da miña vida.
Grazas.
Ola.
Emily, amósame a lista. O meu marido está invitado?
Son todos nomes franceses, hai coma 20 Laurents.
Merda.
Debería supoñer que está invitado.
Todos os donos dun McLaren no sur estiveron no club de St. Tropez.
Bienvenue á experiencia McLaren.
Pódenme indicar o nome?
Encárgome eu. Vai saudar o executivo de McLaren.
- Nome, por favor? - Endeng.
Adiante.
Un pracer coñecelos.
- Tim Davies? - Si?
Este seino pronunciar.
Emily Cooper de Agence Grateau.
Emily, encantado!
Está todo perfecto.
É espectacular, grazas.
Tiña que ser tan especial coma o coche.
Sobre todo este. É pioneiro.
Potencia de deportivo con eficiencia de híbrido.
Só fabricamos uns centos,
así é "exclusivo" e os coleccionistas quéreno máis aínda.
Como deciden quen queda con eles?
Asignámolos ós mellores clientes.
Unha vez no mercado, os prezos dispáranse.
A escaseza crea demanda.
Exactamente. Se tes o produto adecuado.
Descúlpasme un momento?
Adiante.
Pasen unha boa tarde.
Ten que ser unha broma.
Nome?
Laurent Grateau.
Síntoo, non aparece.
En serio?
Podo falar coa súa xefa?
Era Emily, non si?
Que chistoso.
- Non me dixeches que viñas. - Supuxen que o sabías.
- Non me invitaches ti? - Sinceramente, non sabía que viñas.
- E esta noite non é a mellor… - Laurent.
Gústache aparecer en todas partes, non?
Ola, Erik. Un pracer verte a ti tamén.
Que lindos, os dous traballando xuntos.
Por que non vas tomar unha copa de champaña
e saúdas o coche?
Claro.
Grazas por invitarme.
Aínda que non fora a túa intención.
Sylvie, que pasa aquí?
Aparece no piso e agora aquí?
Estou tan sorprendida coma ti, Erik.
Non o entendo.
Estás casada con el e tes unha aventura comigo
ou saes comigo e tes unha aventura co teu marido?
Non teño aventura ningunha, Erik.
Entón por que segues casada?
Dixeches que foras fotógrafa.
Que fas? Onde vas?
Volvo a París.
Que?
Erik.
Erik!
Hostia, Erik!
Contrateite a ti para isto, non á miña muller.
Contratáchesme porque son bo.
Non elixo bando.
Asesórote para obteres beneficios, non deberías tirar toda a produción.
Bonsoir, Antoine.
Perdoa por meterme, pero sei o da fábrica.
Fantástico.
O meu novo director é indiscreto e desleal.
Perdoa, supuxen que é parte do equipo.
Iso decídoo eu.
Non lle volverei dicir palabra.
En realidade é culpa miña.
Saqueillo insistindo moito,
pero eu vexo unha oportunidade, non un problema.
Ilumíname.
Véndeo coma unha edición limitada,
como fará McLaren esta noite.
Todo se resume na calidade da fragrancia.
Crea un frasco impresionante
e véndello ós mellores clientes, algo exclusivo.
Unha vez no mercado, os prezos poden dispararse.
Grazas por explicarme a sinxela lei da oferta e da demanda.
De aquí ó Banco Mundial.
Non estivo ben, non?
Non, meu amor.
En absoluto.
Grazas por vir á experiencia McLaren organizada por Maison Lavaux.
Grazas por elixirnos.
- Grazas a vostede. - Grazas.
Grazas por pagarnos para rescatar o evento.
A teor desta nova amizade
e inspirados no McLaren morado de edición limitada,
quero anunciar que Maison Lavaux presentará
a súa fragrancia limitada morada, Lavande de Lavaux.
Tan exclusiva coma o propio McLaren,
aspira a ser un dos perfumes máis luxosos do mercado.
Gocen desta marabillosa velada.
De onde sacaría esa idea?
Dáme igual mentres el estea contento e ti teñas traballo.
Grazas.
Onde vai Erik?
Marchou.
Pola miña culpa?
Pregúntase por que seguimos casados.
E, sinceramente, eu tamén mo pregunto.
Damos unha volta?
Temos que facer algo.
Como queres que avancemos na vida
se seguimos casados sobre o papel?
Queres o divorcio?
- E ti? - Pois eu…
Eu quero que sexas feliz.
Casados ou non, dá igual. Podes contar comigo.
Dá igual, tampouco tería tempo co traballo.
Un momento…
Só seguimos casados por iso?
Que?
Abellas!
Bule!
Téñoas no vestido!
Téñoas nos pantalóns!
Veña, corre!
Onde estamos? Corre!
- Todo ben? O cuarto é cómodo? - Formidable.
Moitas grazas por acollernos.
É un pracer.
- Vou levando as maletas. - Vale.
Alédame verte contenta.
Co home que ti elixas.
Menos co meu marido.
Ves? Niso estamos de acordo.
Vou chamar un taxi.
Xa marchades?
Grazas por estar aí para Maison Lavaux.
Moitas grazas.
Foi un pracer.
Alédame que sexas o director financeiro.
Facíanos moita falta alguén que lle pare os pés a Antoine
e refree as súas peculiares tendencias.
É o que nos gusta del, e creo que vai entrando en razón.
Dous dos meus compañeiros favoritos e a miña querida esposa.
Emily.
Grazas pola inspiración.
En McLaren xa pediron frascos numerados de Lavande de Lavaux.
Queren promovela co coche.
Mi madriña! Si!
Incrible, así non perdemos todo.
Todo o contrario.
E non te amoles, pero como vou producir un perfume morado sen un coche morado?
É a miña musa.
Estás de broma? A túa musa son eu.
Non podemos permitirnos isto. Alfie.
Antoine, evitamos unha crise polos pelos.
De verdade, é necesario?
O luxo é unha necesidade que comeza onde acaba a necesidade.
Coco Chanel.
Exacto, e penso que sabía ben do que falaba.
Impórtache? Non teño tempo para conducir ata París.
Vaia, pois, en fin… seguro que podemos desgravalo ou algo.
Xa me parecía.
Véxote na oficina.
Co de refrealo non me refería a isto.
En fin, que vaia ben a viaxe.
Abur.
Que home!
Sempre quixen facer isto.
E quería preguntarche, que tal a comida no sitio Michelin?
Incrible.
Todo foi o mellor que probei na vida.
Que ben.
Pásanos a conta
e métoa como gasto.
Non a teño.
Debeuna levar Gabriel.
Es case tan mala coma Antoine.
Pasa, Cooper.
Vale.
- Entrei. - A ver canto corre isto.
Mi madriña!
Subtítulos: Abraham Díaz López