Aínda non o creo.
Non debín escribirlle, foi culpa miña.
Emily, ti non conducías o coche.
Síntete culpable se queres,
pero non todo pasa debido a ti.
Agás isto. Isto foi claramente debido a ti.
Polo menos é un sitio tranquilo.
Seguro que Pierre está feliz aquí.
Semella feliz.
Tíñasnos moi preocupados, pero véxote moi ben.
Inchado onde debe.
Tivo moita sorte, só rompeu a clavícula.
Síntoo moito, Pierre.
Agardo que non xogues ó tenis.
As lesións que vedes son o de menos. A dor lévoa por dentro.
JVMA rouboume a marca e vaina estragar.
O único que me dá esperanza
é saber que volvemos traballar xuntos.
- Xa teño ideas. - Pierre…
Seino.
Vai ser moi caro retrasar a inauguración.
Falou contigo alguén de JVMA?
Nicolas non para de chamar.
Non quero aturar o son da súa voz.
Pódovos pasar as chamadas.
Pierre, viñemos para verte, non para falar de traballo.
Si.
Falar de traballo podería alterarte moito.
Polo menos o accidente non se filtrou na prensa.
Certo. Nin palabra nas redes. Ninguén sabe que estás aquí.
Non mentres estea eu aquí.
- Son a discreción en persoa. - Ben,
estás en boas mans.
Si que estou.
Pois deixámosche descansar.
E sigue así de animado!
Falamos.
Síntoo moito.
É terrible.
É máis que terrible.
Non sabe que estamos na firma, pero el non.
Seino.
Atropelan a Pierre Cadault e sobrevive, como non?
Nunha peli de terror, sería o monstro.
Sufriu varias lesións, Gregory,
debemos tratar o tema coa sensibilidade que merece.
Non quero que pareza que me aproveito dun home enfermo,
pero a min fíxome o mesmo. Ninguén lembra 2017?
A foto dos paparazzi en Italia?
Tiñan as cámaras apuntando ó meu balcón
mentres gozaba facendo unha felación de nada ó fresco.
Preguntando chégase a Roma.
E Pierre foi falar coa prensa, claro.
Chamoume Mamadory, e o alcume tivo éxito.
Todos sabemos que pasastes o voso,
por iso temos que calmarnos e resolvelo da mellor maneira.
Moi ben.
Pero non esquezamos que traballades para min.
Non para Pierre.
Tedes a conta grazas a min.
Non lle pido landras ó castiñeiro, só un chisco de gratitude.
Isto non pinta ben.
É o que pasa cando vendes o teu nome.
A moda éche un negocio ben sucio.
- Ola. - Ola, Nicolas.
Emily, que emoción. Por fin traballamos xuntos.
Xa non tes que acosarme.
Coidado co que desexas.
Queremos aprazar o comunicado de Gregory como director creativo.
Ata que Pierre saia do hospital.
Aprazádeo se queredes,
pero mañá vou anunciar a Gregory na inauguración da tenda
ante a prensa da moda.
Pero Pierre non ten nin idea disto.
Se non colle o teléfono…
- Non sería mellor… - Marcho.
Reunión importante.
Para min?
Que sorte teño.
Estaba a pensar o mesmo.
E vaia vistas…
A empresa págame os pisos.
Considérano un reflexo da marca,
o que vén a ser un reflexo de meu pai.
Sóame ese conto.
En China só me coñecen como a filla de Li Chen.
En realidade, no internado puiden ser Mindy por primeira vez.
E gustoume.
A min tamén
Sei que non é tan doado como aparentas.
Levas o peso do negocio familiar
e intentas ter a túa propia identidade.
Eu non podería.
Se tivese o teu talento, eu tampouco faría isto.
Tes talento.
Moitos talentos.
Nicolas anunciará a Gregory mañá na inauguración.
Non me sorprende.
JVMA sempre antepón os seus intereses.
E xa está? Temos que facer algo.
Xa fixeches dabondo. Podes pechar a porta?
- Pero… - Así son os negocios.
- Sen… - A porta.
Son Sylvie Grateau.
Pode comunicarlle ó señor De Leon
que precisaría velo canto antes?
Sylvie Grateau.
Un pracer vela tras tantos anos.
Louis.
Grazas por aceptar a invitación.
Que podo facer por vostede?
Non sei se o sabe, pero agora teño a miña propia axencia.
E, xunto co seu fillo, ocupámonos de Pierre Cadault.
Moi ben.
Seguro que propuxo algo especial.
O noso cliente, Gregory Dupree, levará agora a marca.
Intento que a transición vaia ben.
Souben do accidente de Pierre.
- Como vai? - Segue no hospital.
Por iso me gustaría adiar o de Gregory
e deixar que Pierre se retire con elegancia e dignidade.
É cousa de Nicolas.
Falarei con el, pero é el quen decide.
Louis…
Non se pode pasar así o poder dun deseñador lendario ó seu discípulo.
Se non é de mutuo acordo, acabará cunha guerra mediática.
Lembro cando só eras unha axudante.
Segues igual de guapa e combativa.
Alédame ver que non cambiaches.
Eu tamén o lembro a vostede cando eu era axudante.
Lémbrome de todo.
E espero que vostede si que teña cambiado.
Seguro que non pode facer nada?
Ben, Sylvie.
Farei que Nicolas aprace o anuncio.
É unha cuestión de respecto.
E…
Agardo que me lembren coma un home respectuoso.
E ben, que queres comer?
Mimá, estiveches incrible! E estás que ardes, tía!
Si que ardo, si, isto é puro plástico.
Levo a perrecha nunha bolsa hermética.
Coma un bocadillo de excursión.
Ola.
Esta noite estiveches brillante.
Grazas, amor. E a noite aínda non rematou.
Voulle poñer cogombro ó bocadillo.
Ola.
Emily, a túa xefa falou co meu pai sobre aprazar o anuncio de Gregory.
- Si? - En serio, non o sabías?
Non foi idea túa facelo sen consultarmo?
Seguro que non.
- A Sylvie cáelle mal. Case non falan. - Non é certo, falamos moito.
No fondo, creo que lle caio ben.
- Ou polo menos que me respecta. - Só quero axudar, tía.
O que non entendo é que insistiches moito en traballar xuntos
e cando por fin digo que si, ó grande, aínda non estás contenta.
Mira, non ten nada que ver comigo ou Sylvie, vale?
Hai formas de dicir as cousas.
Concordo.
Nos cambios de garda, faise unha cerimonia.
E será na inauguración.
Non é decisión túa nin de meu pai, senón miña.
- Non hai volta que darlle. - Iso penso eu.
Vale, fantástico.
Morro de fame,
deixamos a charla de traballo e imos cear algo?
En realidade creo que vou marchar,
pero pasádeo ben volos dous. Véxote mañá.
Non pasa nada. Sabe cando tres son multitude.
- Estás ben? - Si.
XA ESTOU AQUÍ!
GABRIEL: QUERES TOMAR ALGO?
EMILY: CLARO, VAI TODO BEN?
GABRIEL: VÉNME BEN UNHA AMIGA AGORA MESMO.
Emily!
Ola.
O plan é sentar no chan, moi ben.
- Non é chulo? - Si.
Se non fose porque me aterra que me caian os zapatos,
si.
Permíteme.
Mellor?
Grazas.
Non é viño.
É whisky. Xaponés. Collino do restaurante.
E que fas no canal bebendo licor escuro?
Camille publicou unha foto
de festa en Grecia con Sofia e uns tíos.
Deben ter algo.
O whisky, ráscache ben.
Mira a foto.
Mira como lle pasan o brazo por riba.
Quen son eses tíos?
Estanlle entrando.
Camille sabe coidarse soa.
Escribiume, dixo que ía volver antes
e pregunteille que pasaba.
Contestoume que mellor falalo en persoa.
Iso xa é outro conto.
Quere cortar e é culpa miña.
Non te culpes.
A quen culpo entón?
- Sei de que vai isto. - En serio?
Porque eu fágome unha idea,
pero non quería dicir nada.
Nunca me perdoou polo noso.
Daquela non estabades xuntos,
non esquezamos ese importante detalle.
Sabe que namorei nada máis verte.
Na porta do meu piso.
Como non ía namorar?
É…
É bastante tarde. Será mellor chamar un taxi.
Como non ía namorar?
Sabes que, Emily?
Que non debes levar unha botella aberta nun coche.
- En parte quería que volveses a Chicago. - En parte gustaríame estar alí agora.
Cambiáchesme a vida.
Estivo ben ter o noso momento.
Aquela noite semellou durar toda unha vida…
Eu estou con Alfie e ti con Camille.
Ese é o problema. Eu…
Quérovos ás dúas.
E…
Vou rematar sen ningunha.
- Éche guapa, eh! - É.
Veña.
Veña, xa está.
Boa noitiña.
Boa noite.
- Descansa, vale? - Descansa.
- Veña. - Veña.
É forte, mademoiselle.
- Estás ben? - Todo ben.
Son 26 euros.
Pixamas?
Pixamas rexenerativos con partículas de biocerámica.
Iso explica o prezo.
A industria do sono está valorada en 30 000 millóns.
O novo erotismo é durmir ben.
Xa estou imaxinando unha enorme campaña provocativa
con carteis por todo París que digan:
"É hora de ir á cama… pero con quen?"
Emily.
Non! Cos pixamas!
Temos un problema.
- Que foi? - Onte vin a Nicolas,
e non lle gustou a túa reunión co seu pai.
Tampouco me gustou a min.
Quere seguir adiante co anuncio esta noite.
Supoño que non temos opción.
Temos que falar con Pierre como amigos, porque para iso están.
Este debe ser o día máis difícil da miña carreira.
Veña, andando.
Obrígame a marchar?
Quen se cre que é?
JVMA comprou a túa firma.
É doloroso, mais poden facer o que lles praza.
Perdoade, pero non son un deseñador acabado.
Reinventeime.
Teño moito por facer.
E faralo.
Quen raio atoparía para substituírme?
Gregory Dupree.
Mamadory!
Si que tivo éxito o alcume.
O meu nome nos seus deseños rancios?
O único que fai é copiar a todos
e chamarlle hommage.
Que cara ten.
É un insulto.
Gregory Dupree.
Sobre o meu cadáver!
Sabes que?
Se queres manter a túa carreira, talvez teña que ser así.
Namorado? Non creo que dixera iso.
Estaba borracho.
Xa, pero o alcohol non fai mentir a xente.
Todo o contrario.
E cando corten e precise unha amiga?
Aquí terá unha.
Vai ser tan doado?
Non, pero é como ten que ser.
Alfie xa pode ir traendo ese cuíño fermoso de volta de Londres.
Podemos cambiar de tema? Que tal estás ti? Que contas?
Non teño dramas cos homes, estou no cume da miña carreira
e alédame que Nicolas e ti traballedes xuntos,
pese ás discrepancias.
- Sobre iso… - Xa o sei.
Onte foi tenso,
pero, sinceramente, Nico está baixo moita presión.
Si, el mais eu teremos problemas no futuro,
pero só son negocios.
Non quero que o drama laboral se interpoña entre as dúas.
Iso non pasará nunca.
Es o meu primeiro amor.
Primeiro e para sempre.
Que lles dean ós tíos.
Nico só é un home incrible co que me deito.
Seguido.
- En serio? - En serio.
Non sei, temos unha atracción brutal.
Ponme olliños e xa me corro.
- Ola. - Ola.
Aí están eses olliños.
Se me desculpades…
Emily, agarda.
Quero propoñer un brinde.
Por nós.
Gregory Dupree vai ser unha estrela e ti terás un gran cliente.
Todos seremos felices.
Ata Pierre.
Seguirá gañando moitos cartos, xa sabes.
Só que non terá que traballar tanto.
Si, saúde.
Saúde.
Impórtache vir comigo?
Quero presentarche a familia.
Si, vale.
- Deséxame sorte. - Non a precisas.
- Deséxama - Sorte.
Aquí temos a unha das empresarias máis atractivas
da publicidade de luxo, Sylvie Grateau.
Bonsoir, Emi.
Sylvie, sei que es amiga de Pierre.
- Non é así? - É.
- Sodes amigos? - Somos.
Tes idea entón de cando fará Pierre a súa entrada triunfal?
DIRECTO VOGUE.COM
Non creo que Pierre poida vir.
Pero o seu espírito acompáñanos esta noite.
Pierre non vai vir, pero está ben?
Eu…
Síntoo moito, non podo dicir nada.
Cres que a xente sabe que morreu?
Só fan hologramas dos mortos.
Se estivese vivo, viría.
Imos sacar unha foto con el. A última.
Seica Pierre non vai vir.
Escoitei que morreu no hospital esta mañá,
pero non querían cancelar isto.
Queredes que vos saque unha foto?
En honor ó defunto Pierre Cadault.
Queremos, grazas.
Dicide pataca.
Pataca.
Perfecto. Publicádea, eh.
Papá, preséntoche a Mindy Chen.
- Estudamos en Le Rosey. - Enchantée.
Chen?
Si, teu pai traballa en algo similar ó noso.
Roupa? Téxtil?
Cremalleiras.
Ademais de broches, velcro e outros tipos de peches.
Brillante. Non se pode crear roupa sen el.
É coma o abono da moda.
A elegancia está na simplicidade.
Creo que a próxima xeración perdeu esa noción.
Podo sacar unha foto?
Si, claro.
- Grazas. - Grazas.
Nicolas, Louis, unha festa xenial.
Que opinades do horrible rumor da morte de Pierre Cadault?
O que?
Non sei nada diso. Eu…
Non fales disto coa prensa ata sabermos que pasa.
MORREU PIERRE!
VIN O ACCIDENTE
PIERRE NON!
MORREU A MODA.
QUÉROTE PIERRE!
- É o tema do momento. - Supoñíao.
Todos falan de Pierre. Morreu?
Teño que chorar? Tedes un alfinete?
- Como lidamos con isto? - Encárgome eu.
A ver, se morreu a raíña,
hai que informar a todos sobre o sucesor na liña real: eu.
Estou de acordo. Farémolo agora.
Desculpen, poden prestarme atención?
Desculpen! Ola!
Ola a todos!
Son o Pierre Cadault de verdade!
Non un holograma.
Non.
O rumor da miña morte esaxerouse de máis.
O certo é que o que morreu foi Pierre Cadault, a marca.
Morreu no momento que vendín a miña alma a JVMA.
- Que carallo é isto? - Espectáculo.
Esperade a ver a segunda chegada de Pierre Cadault.
Pecha a boca, Mamadory.
Isto non é Roma.
Grazas.
Así que vós orquestrastes isto.
Incrible.
Xa non traballades para nós nin para Gregory Dupree.
- Pídovos que marchedes. - Encantadas.
Pierre é un talento respectado
e só comprastes a súa firma para tiralo ó lixo
Se llo facedes a el, farédesmo a min.
A calquera.
Faste idea do que acabas de perder?
Fago.
Algo que nunca quixen.
Unha relación contigo.
Sylvie Grateau, es a miña heroína. Non creo o que fixeches!
Eu tampouco.
Acabo de crear un inimigo da familia máis poderosos da moda.
- Ola. - Ola.
Véxote contento.
Porque o estou.
Volveu Camille?
Volveu onte.
Moi ben. E?
Botámonos de menos.
Iso é…
Ese foi o problema? Nada máis?
Nada nin ninguén, que era o que me temía.
Agora que falamos longo e extenso, a relación está mellor ca nunca.
E perdoa por chamarte borracho a outra noite.
Seguro que dixen cousas que nin lembro.
Alédame que o arranxarades.
Grazas. A min tamén.
- Abur. - Abur.
Pero débesme 26 euros do taxi!
Subtítulos: Abraham Díaz López