Alfie!
Cooper!
Que fas aquí?
Sei que me botas de menos e non quería terte agardando.
Propio de ti. Sempre tan atenta.
Que tal a viaxe? Pasouno ben túa nai?
Estivo moi ben.
Se fixéramos videochamada desexáballe bo aniversario á familia.
En realidade non quero que os coñezas así.
E que lles contaches sobre min?
Só que… Xa sabes…
Mi madriña! Non lles falaches de min?
Aínda non, pero é normal en min.
Non lle presento a ninguén á familia tan de súpeto.
Mancáronme varias veces.
Entón que dis? Que non te fías de min?
Emily, prométoche que non é por ti.
É por min.
Escoita, teño reunión con Antoine.
Falamos despois?
Pois claro que falamos despois!
E bicámonos agora?
Non sexamos desas parellas
que botan máis tempo analizando a relación que gozándoa.
Vai de aí! Odio esa xente. Que repugnantes.
PARA ANTOINE: VÉMONOS HOXE? É IMPORTANTE.
Teño que ir indo xa a Orly, vou perder o voo.
Acabas de chegar.
Esta semana temos dous eventos enormes, vente.
Vai ser unha festa espectacular.
Teño negocios que atender.
E ultimamente non son doados.
Eu tamén teño negocios.
Esperaba que viñeras mañá á noite de estrea na ópera.
Sabes por que nos irá ben?
Podemos estar xuntos, pero facendo o que queremos.
Non tes por que vir a Saint-Tropez…
E ti non tes por que vir á ópera.
Exactamente.
Hai que aproveitar a vida, cada intre.
É curta.
Pois arreando antes de perderes o avión.
Temos que subir de nivel.
E iso que significa?
Mellorar a calidade de todo, incluídas as sobremesas.
- Cun pasteleiro. - As sobremesas xa son excelentes.
Non dabondo.
- Os pasteleiros son caros. - É o prezo da estrela Michelin.
Estrela Michelin? Ti soñas.
Pois si, soño ó grande.
- O restaurante xa é moi popular. - E agora quero que sexa excelente.
E ademais… necesito un aumento.
Un momento, só estamos comezando a cubrir os gastos.
Non é o momento.
Teño outra oferta. Máis diñeiro e oportunidades.
É un paso atrás. Tes restaurante de teu.
Máis ben de teu.
Co nome da túa empresa, non o meu.
Por que non fago números e vemos que se pode facer?
Está ben.
Pero non prometo nada.
Perdoádeme.
Vaia benvida me dás, meu.
Perdoa.
- Grazas pola axuda. - Claro.
Agora marchou o xefe,
queres dicirme a que vén todo isto de súpeto?
Entre nós?
Si, claro.
Encántanos o voso traballo de moda
e temos moitas ganas de ver que tedes para Ami.
- Todos somos admiradores da marca. - Somos.
Queremos destacar o lado romántico de Ami Paris
e da súa cidade.
A campaña celebrará o amor ó estilo parisiense.
Culminará coa pedida sorpresa dunha parella
en directo no Instagram de Ami.
Soa fantástico.
E moi romántico.
Cando teremos a parella?
Podemos traballar co prazo que precisedes.
Pero ademais de buscala, temos que indagar nela,
serán a faciana da marca.
E hai que garantir que estean na mesma onda.
Un podería estar dentrísimo e o outro agochando a relación.
Hai que telo en conta
para que a campaña non nos estoupe nos fociños.
Cousa que non pasará. Asegúrocho.
Atoparemos a parella perfecta e faremos que sexa todo un éxito.
Alfie non lle contou o noso á familia, non sabe se pode confiar en min.
Co debido respecto, estiveches "que si que non" con el.
Hai unha eternidade!
Confiar leva tempo.
Por unha vez, reláxate e sé paciente.
Tes razón.
Ódioo, pero tes razón.
E ti que tal con Nicolas?
Segue indo verte tódalas noites a La Trompette Bleue?
Non despois de mañá.
- Non vou seguir alí. - Que? Que pasou?
Queren un teatro de variedades coma o Crazy Horse.
En coiros.
Vale…
E xa me sinto en coiros actuando, así que paso.
Recoiro, que mal.
E déixasme choromicar así sobre Alfie? Non me dis nada?
Non pasa nada, sóubeno onte e…
xa o procesei con Nicolas.
Está a portarse xenial.
Agora que volveu Alfie, ó mellor podemos tomar algo os catro?
Nico quererá?
Non serei a súa persoa favorita despois do de Cadault.
Si, esa noite pilláchelo por sorpresa.
E a min.
Emily, púxome nunha posición moi difícil
porque a miña mellor amiga
humillou o meu mozo en fronte do seu pai
e sabes que sempre te apoio,
pero creo que elixiches o traballo por riba de min.
Enténdoo e síntoo moito.
E tes razón outra vez, tiña que terte avisado,
pero todo se desmandou rapidísimo.
Si, Nicolas vaime facer mañá unha festa
tras a miña última canción.
Queres vir e vemos se o arranxamos todo?
Claro, si. Conta comigo. E con Alfie.
Aínda que se avergoñe de min.
Mentres non vos avergoñedes na cama…
Todo irá ben.
ISABELLE: ADORO A ÓPERA, PERO MAÑÁ NON PODO. MERCI!
GEORGES: NON ESTOU EN PARÍS, SÍNTOO.
- Todo ben? - Si e non.
Teño unha entrada extra para a ópera, pero…
Vas mañá á estrea d'As vodas de Fígaro?
É a miña ópera favorita!
Que dramaturxia! Que arias!
Queres vir comigo?
Estás de broma? Será un pracer!
Teño que probar o smóking,
non o poño dende o enterro do meu pai, pero seguro que me entra.
Grazas, Sylvie, grazas!
Que tal estas parellas?
É para unha firma de moda do traballo,
queren facer unha pedida espontánea en directo,
pero ten que ser unha sorpresa.
Xa vexo.
Pero que idiota querería expoñer así a súa vida persoal?
Un que queira gañar moitos cartos.
Un dos meus.
Hai espazos de coworking en París mellor iluminados ca o meu bar.
Estamos aquí tomando algo. É que estou nun apuro.
Emily leva unha conta disposta a pagar moi ben
a alguén que queira casar…
Unha campaña de moda ou algo?
Onde podería atopar unha parella así?
Que pasa aquí? Que me ocultades?
Non é nada, é algo entre Camille e eu.
Pensaba que arranxarades as cousas.
Así é. Voulle pedir matrimonio.
Tachán!
- Sabíalo? - Díxomo esta tarde.
Así de súpeto…
Parabéns! Alédome moito por ti!
Camille aínda non sabe nada.
Vaites coa sorpresa!
Agardo que sexa boa.
É a resposta ós vosos problemas.
Ti buscas diñeiro e ti buscas unha parella espectacular.
Por suposto, temos que ver se encaixades
e Ami debe aprobar un sitio na cidade
para celebrar a pedida en directo.
Seguro que che parece ben?
Basicamente, tes que contar cun "si".
Teño que volver ó choio.
Pénsao, meu.
Por que non saltas de ledicia coa solución?
Non pensas que teñen o je ne sais quoi para a campaña ou…
Non, creo que son perfectos. É só que…
Hai uns días, Gabriel díxome que estaban nun punto morto
e non estaba seguro de seguiren xuntos.
Toda parella chega a ese punto.
Ó momento de romper ou comprometerse.
Ou estás ou non estás.
Supoño que é certo.
Seguro que sabe o que fai.
Vale…
GABRIEL: ISTO DA PEDIDA Ó GRANDE ÉCHE MOI AMERICANO.
POIS UNHA EMPRESA MOI FRANCESA PÁGANOS, E A TI TAMÉN,
MOITOS CARTOS PARA ISO ;) PERO SEN PRESIÓN, EN SERIO
TEREI QUE IR MIRANDO SITIOS PARA FACELO ENTÓN…
ESTÁS LIBRE MAÑÁ POLA MAÑÁ?
VALE
E GRAZAS
BOA NOITE
Só é unha busca preliminar, de recoñecemento,
podes deixalo se queres.
Por que ía deixalo?
Por nada.
En fin, esta opción é a máis cinemática.
Monumento clásico, vistas incribles.
Creo que gravaremos dende arriba
para ter toda a cidade de fondo.
É un sitio fermoso, pero hai moito turista.
Certo, porque é icónico.
Controlaremos as aglomeracións.
Pero non moito, queremos que sexa auténtico.
Si, si quero! Si!
Deus santo, casamos!
Casamos!
Non es a primeira en ter a mesma idea.
Non pasa nada, teño máis opcións.
O Museo da Vida Romántica.
Que tal? É lindo, non?
Moi "instagrameable" e ten arte para a túa galerista.
Certo, pero os gustos de Camille son algo máis vangardistas.
Liches a George Sand?
Oín falar del.
Dela.
Entón, non.
Estudámola na escola. Era moi progresista,
unha autora subversiva que vestía de home
e ignoraba os protocolos femininos.
Aquí di que deixou o marido por unha rebellion romantique.
Disque moitas aventuras con homes.
E con mulleres.
Sabes que? Ó mellor non che é tan romántico.
Por que non?
As relacións son complicadas.
A paixón intensa fai tolear a xente.
Talvez non sexa o estilo correcto para a túa pedida.
Non sei.
Só os implicados saben o que son o un para o outro.
Teño máis opcións, sabes?
Creo que este é o meu favorito. O muro dos "quérote".
Un calígrafo recolleu máis de 300 formas de dicir "quérote" nun caderno
e traballou cun muralista para gravalos en rocha volcánica,
aínda que non sei por que.
Dura para sempre.
É fermoso.
Sinxelo, pero moi conmovedor. Creo que lle encantará.
Podo preguntarche algo?
Que pasou entre ti e Camille ó volver de Grecia
que che fixo querer casar de súpeto?
Abrímonos coma nunca.
Lembras o restaurante na Provenza?
O chef cos nenos.
Pareceume ver o futuro diante dos ollos e quero comezar a construílo.
É o momento.
E o diñeiro da campaña axuda, dende logo.
Pois imos facer que cases.
Grazas.
Por ser unha amiga.
Todo o camiño, ida e volta.
As mozas de ouro.
As mozas de ouro?
Dá igual.
Non hai de que, amigo.
Bo día a todos!
Bo día, señor.
Un entrecosto e unha ensalada, por favor.
Que gracioso.
Coñeces moitos camareiros con esta clase?
Non é da túa incumbencia.
E por que levas smóking ás dez da mañá?
Verás, acompaño á señora Grateau a ver As vodas de Fígaro.
Despois non me dá tempo a ir cambiarme á casa.
Mira, a túa cita da ópera. Vaia noite vos agarda.
Bo día, Sylvie.
Agardo que esteas tan impaciente por esta noite coma min.
Si, claro.
Ben, estades todos. Atopei a parella Ami perfecta.
Gabriel pediralle casar a Camille.
Un chef guapísimo
e unha beleza hipnótica das artes.
Emily, volvíchelo conseguir.
Si, unha vez máis.
Prepároo nun par de horas
e Georges pode volver hoxe.
Si, claro. Canto antes o teñamos, mellor.
Xenial.
Sylvie.
- Que? - Podemos falar?
Teño a mañá ocupada.
Pode agardar ó xantar?
Ben, será máis doado cun viño.
Xenial, comemos xuntos! Onde imos?
Que?
Encántame este sitio!
Subestímase a presentación.
Falando de subestimado…
Julien, tranquilo, por favor.
Emily rouboume o cliente diante dos fociños,
é coma un voitre con "crop top".
E non é a primeira vez.
Entendo o teu cabreo.
- Pero non o compartes. - Non, se Emily gaña, a axencia gaña.
Exacto, ten razón, somos un equipo.
Pásasme o pan?
Pois Emily non xoga en equipo.
O equipo non funciona se unha xogadora chupa sempre o balón.
Teño máis experiencia, antigüidade… E hostia, falo francés!
Vale, Julien, falarei con ela.
Non imos pasar o xantar a falar de Emily.
Canto teño que aturar isto?
Oh, non!
Moi ben, teño cousas que facer.
Síntoo.
Non teño tempo.
- Abur. - Sylvie…
Mira que fixeches.
Mira.
Verás…
Pensamos no aumento, pero Alfie ten unha proposta mellor.
Participarás no restaurante.
E iso que significa exactamente?
Participarás nos beneficios e en máis decisións empresariais,
xa que irán ligadas ó teu salario.
Como contratar pasteleiros caros, por exemplo.
Se o restaurante ten éxito, ti tamén.
- Se non… - Fixo que si.
E sei que dobrarás o lombo máis aínda.
Sobre todo porque verás o teu nome na porta.
De verdade?
Podo cambiarlle o nome?
Será o teu restaurante.
E eu un socio silencioso.
Ti, silencioso?
Máis ou menos.
Que che parece?
Podes apostar por ti mesmo ou aceptar a outra oferta.
Trato feito?
Trato feito. Grazas, Antoine.
Temos que volver ó despacho, pero enviarémosche os papeis.
Saio agora.
Vaia, vaia, o teu propio restaurante.
Agora terás que rexeitar a outra oferta.
Claro, iso foi…
Unha invención para ter vantaxe?
- Como o sabías? - Coñézote, meu.
Non somos colegas ou que?
Non o creo.
Creo. E ponte a traballar.
Au revoir, chef.
GABRIEL: ESTÁS LIBRE ESTA TARDE? TEÑO BOAS NOVAS.
CAMILLE: VOU Ó MUSEO DE ORSAY, VÉMONOS ALÍ?
GABRIEL: PERFECTO.
Non poder ser! Incrible!
Eu tampouco o creo.
Eu si que o creo. Levas moito traballando para isto.
Lembras que aquí tivemos unha das primeiras citas?
- Traballabas nunha cociña. - Aquel sitio horrible no Distrito 11!
O chef era imbécil.
O meu peor traballo.
Pero estabas motivado. Tiñas moitos soños, lembras?
Lembro aquela cita, intimidábasme.
Eu?
Por que?
Sabías todo de cada obra do museo.
Non, é que ti non sabías nada.
E agora vés tanto coma min.
Que pasa?
Camille.
Tiña grandes soños a primeira vez que viñemos aquí.
E agora son máis grandes aínda.
Véxome pasando a vinda canda ti.
Eu tamén.
Casemos.
Quitáchesme a palabra da boca.
Iso é un si?
Grazas por vir con tan pouca antelación.
Estamos moi emocionados coa parella que atopamos.
Moi chic, fabulosos.
Xusto está a chamarme agora.
Saio un momento.
Vai todo ben?
Grandes novas. Camille e eu casamos.
Que? Que pasou?
Pediumo ela e díxenlle que si.
Síntoo, isto fastídiache as cousas?
Non, non o sintas.
Alédome moito por vós.
Estou cun cliente, teño que deixarte.
Vale, deica.
O muro dos "quérote" é unha xoia oculta de París.
Coma o voso logo,
ben escondido, agás para os que o saben.
Calquera que recoñeza esta bolboretiña
está totalmente á moda.
Non é unha bolboreta.
Non?
Xa o vexo, é un globo!
En fin, como ía dicindo…
Podo interromper? É sobre a parella.
Como se me deixases opción.
Están tan namorados que non puideron agardar
e, en fin, xa se comprometeron.
- Que? - E sacrificaron o diñeiro?
Se estás namorado de verdade, o diñeiro non importa.
Fíxome dubidar se este ángulo da pedida é tan romántico como pensabamos.
Intentamos fabricar un momento que debería vir do corazón.
Pode ser.
Encantaríame propoñer outra dirección.
- Emily, falemos en privado. - Non, quero oíla.
Eu tamén.
Centremos a atención na vosa marca.
O logo xa semella un globo.
E se o convertemos nun globo aerostático?
Ou en varios.
Flotando sobre a campiña francesa con parellas namoradas.
Sería tan fermoso, coma un soño.
"O amor está no aire."
Ese podería ser o slogan.
Gústame. Cando podemos telo preparado?
Teremos que traballar axiña.
Moi, moi axiña.
Pero podemos conseguilo.
Fantástico.
O amor está no aire.
Si, teño máis ideas.
Pero a de "o amor está no aire" é xenial.
Luc?
Si?
Que che pasa?
Que foi?
Teño a camisa a remollo dende o xantar
e creo que vai mellorando.
Pero non dabondo.
Evidentemente…
Doume conta.
Así que volverei cambiarme a fume de carozo na bici.
Creo que volverei un pouco suado,
pero non súo moito, sinceramente, e podo ducharme…
- Sacrificareime pola arte lírica. - Luc.
Foi un día esgotador, moi estresante.
Non creo que poida ir, non quero ir.
Oh, non!
Tiña moitas ganas de ir á ópera.
Eu tamén, Luc.
- Sinceramente, eu… - Luc.
Teño que collelo. Déixasme soa?
Mamá? Estás ben?
Si, miña filla.
Só chamo para saber se estás ben ti.
Sei que os días coma hoxe poden ser difíciles.
Que pasa hoxe?
Non lle mintas a túa nai.
Os aniversarios de voda son complicados…
Sobre todo cando o matrimonio non é un éxito.
Mamá, Laurent e eu seguimos casados
e ultimamente vémonos bastante.
Magnífico.
E que facedes esta noite?
Está no seu club de Saint-Tropez.
O día do voso aniversario.
E acéptalo sen máis?
Eu vou ir á ópera esta noite.
Oxalá poder acompañarte.
Grazas por chamar, mamá.
Un bico moi grande.
Abur.
Boa noite, formo parte do círculo de mecenas
e o meu invitado non puido vir.
Poderíase regalar?
Síntoo, é moi tarde para que a use outra persoa.
Está segura diso?
Que fas aquí?
Cres que ía esquecer esta data?
Si?
Vale, esquecinme.
Pero logo lembreime e collín un avión.
Non quero obrigarte se non che apetece.
Agradézocho.
Pero esta noite quero que pasemos o aniversario xuntos.
Mademoiselle.
- Que pasen unha boa velada. - Grazas.
Arrasaches!
- Gardaches o mellor para o final. - Grazas.
Merecían un último recordatorio do que perden.
Mindy! Ciao!
- Ola! - Estiveches fantástica!
- Moitas grazas! - Ciao!
Non teño nin idea de quen era.
A Nico fóiselle coa lista de invitados.
Facédesme un favor? Se alguén me pide que vos presente,
facede que digan o seu nome.
Feito.
Grazas, quérovos.
Terei que ir saudar o desfile de Miss Universo.
- Véxovos agora. - A por elas.
Impórtache irme por unha copa de rosé?
Claro, ruliña.
Nicolas.
- Ola. - Emily, boa noite.
Isto está xenial, grazas por organizalo.
Mindy amolouse cando llo dixeron, pensei que unha festa a animaría.
Creo que os dous queremos que sexa feliz.
E a ela gústaslle moitísimo.
Sei que non che caio moi ben agora mesmo,
pero agardo poder solucionalo
polo ben de Mindy.
Para ti é moi doado dicilo.
Non te humillaron publicamente en fronte á túa familia.
Faste idea do que sentín?
Non fago, non.
Síntoo de veras.
Creo que non estás listo para falalo e esta noite non debemos montala,
así que podemos sentar o máis lonxe posible.
Bonsoir, bébé. Estades a portarvos ben?
Si, só lle estaba a dicir…
Emily dicíame que non pode quedar.
Non, que pasou?
Nada, síntoo moito.
Ía dicircho, Alfie ten unha cea de negocios.
E como é de Maison Lavaux, eu tamén teño que ir.
Si, trabucouse de data e xa imos tarde.
Síntoo moito.
Enténdoo, o traballo é importante.
Pero celebrámolo outra vez en nada e invito eu.
Si, claro, abofé.
- Temos que ir indo á mesa, non? - Temos.
Pasádeo ben, vale?
Vale, vamos. Eu…
Que pasou?
Nicolas pode enfadarse comigo,
pero non podo crer que lle estragara a noite a Mindy.
O señoritingo tivo sorte de non acabar no lixo.
- Pelexarías por min? - Por ti o que sexa.
En fin, o que sexa tampouco…
Segues cabreada por non falarlle de ti á familia.
Non estou cabreada, é só que…
Só quero entendelo.
De que tes tanto medo?
De acordo.
A última moza que lles presentei
dixo que iamos moi rápido e rompeu comigo.
A anterior dixo que me quería… pero non era a súa media laranxa.
- E a anterior… - Vale, síntoo.
Sempre que penso que estou nunha relación seria
e llo digo á miña familia, quedo na estacada.
E nunca o vexo vir.
Sabes o que se sente?
Sei.
Sei, si.
O meu último mozo e eu,
en Chicago, levabamos toda a vida xuntos.
Pensei que iamos casar e agora paréceme de tolos!
Nin colleu un avión para vir visitarme.
Tivo que ser horrible.
Si, foi devastador.
Creo que máis do que quixen admitir. Centreime no traballo para esquecelo.
Pero despois mudácheste a París para darnos unha oportunidade.
Mudeime por traballo.
E por ti.
Pois cando o fixeches…
significou moito.
Un tío deu a cara por min.
Así que non quero meterche presión,
quero que llelo digas cando esteas listo,
pero nalgún momento terás que facelo, porque non vou marchar.
Estou listo. Facemos videochamada?
- Que? - Ou chamada clásica?
Non digo agora mesmo, fixo que está a durmir.
- Aí tes razón. - Xa.
E se o facemos oficial por Instagram?
Aínda se leva iso? A xente segue a facelo?
En realidade,
creo que teño unha idea mellor.
O mundo enteiro vai saber do noso.
Isto dá máis medo do que contaba.
Eu tamén teño medo.
Pero paga a pena.
Subtítulos: Abraham Díaz López