Ola, Emily.
Mi madriña! Que emoción!
Parabéns.
A túa avoa estará moi orgullosa polo do nome.
Está. Entra, quero que a coñezas.
- Está aquí? - Está.
Insistiu en vir e axudarme a cociñar na apertura.
Que linda.
Avoa, preséntoche a Emily.
Emily, a miña avoa, Gigi.
A famosa Gigi! Gabriel faloume moito de vostede.
É un pracer coñecela por fin.
- Emily! - Que? Algo vou aprendendo.
- Quen é esta moza adorable? - A nosa veciña.
E a publicista do restaurante.
- Americana? - De Chicago.
Dislle que eu tamén me levo moi ben coa miña avoa
e que vela faime botala moito en falta?
Entón serei a túa avoa de París.
- Fala inglés? - Claro!
Ola, Emily. Xa coñeciches a Gigi.
Si, que emoción.
Non sabía que estaba aquí.
Si, leva máis dunha semana.
Camille, non metemos flores na cociña.
Interfire co aroma da comida.
Por suposto.
Gigi, pórtate ben.
Pórtome todo o ben que debo.
Ven aquí.
Quero que probes esta soupe de poisson.
Non vai querer sopa de pescado ó almorzo.
Si, quero probala, pero non son ningunha experta.
A nosa comida é para calquera.
Incroyable!
Saíuche competencia.
Non é competencia. Está aquí para facerme quedar ben.
- A primeira semana é moi importante. - É, pero pechamos o sábado á noite.
Meus pais farannos unha festa de compromiso no château
e ti e Alfie estades invitados.
E Mindy e o seu novo mozo.
Moi amables.
Pode darme esta receita?
Receita? Non hai receita.
Non é unha lista, é un sentimento.
Ben se sabe cando algo está ben ou cando algo está mal.
Coñezo ben o mundo da moda en Londres,
e emocióname anunciarvos unha reunión
coa lendaria firma de Turner & Ascot.
E con coñecer ben
fala do director de desenvolvemento co que estivo de festa.
- Cea de negocios. - En serio?
Non me interesan os detalles. Continúa.
Buscan unha axencia de publicidade para expandirse en Francia
e gustaríalles escoitar ideas.
Que ben soa! Comezo esta tarde a buscar ideas.
Non fai falta, Emily, xa estou eu coa presentación.
Quero vela cando a teñas.
Claro.
Pois traio máis novas emocionantes,
a reinvención de Gabriel abre esta noite.
L'Esprit de Gigi.
Inspirado na súa avoa, veu de Normandía para axudarlle.
Non hai nada coma a comida dunha avoa.
E seica Antoine está soltando o patacón na reinvención.
Si, Gabriel está moi centrado en conseguir unha estrela Michelin.
Estrela Michelin? Este soña.
Algo poderemos facer.
Temo que non.
O proceso é todo un misterio
e cada inspector Michelin é anónimo.
Anónimos de todo, tampouco.
Luc é íntimo amigo dunha.
Eu? De que falas?
A súa exmoza, Marianne.
Que Marianne?
Nin confirmo nin desminto.
- Marianne número un. - Como o sabes?
Contáchesmo a min e a calquera que te escoite…
Por iso rompemos.
Tiña que dicir que traballaba nunha compañía telefónica,
pero escapóuseme a verdade e nunca me perdoou.
LUC: LEMBREIME DE TI,
AGARDO QUE TODO VAIA BEN NA COMPAÑÍA TELEFÓNICA.
ENVIADO A MARIANNE
Agora teño que pedir cita para xantarmos.
Seino. A axenda de Nico é esgotadora.
Saímos cada noite.
Atopaches o zapato que che afai.
É emocionante.
- Mimá, a mesa da xanela. - Que?
Son Camille e Sofia.
Que fai Sofia en París?
Non sei que facer.
Non sei que pasou, que cambiou.
Estabamos… Acabamos de…
Están a discutir.
- Rifa de namoradas. - Non ten gracia!
Coucou!
- Mira para ti con ese coucou. - Vou saudar.
Supoño que eu tamén.
Benvida de novo a París.
- Ola. - Grazas.
Seica o pasastes moi ben en Grecia.
Así é, oxalá seguísemos alí.
Viñeches polo restaurante ou pola pedida?
Hai cabos soltos na galería que teño que solucionar.
Espero verte antes de marchares.
- Si. - Non.
Quero dicir, volve a Grecia mañá.
Si, só é unha escapada.
Pero adoro París, planeo vir a miúdo.
- Xenial. - Xenial.
Espero que o pases ben o que che queda de viaxe.
E a ti véxote esta noite.
Si, que ganas!
- Grazas, deica. - Deica.
- Abur. - Abur, rapazas.
Sei o que vas dicir: "Non te metas."
Non, agora é diferente. Están prometidos!
E a súa moza grega e celosa veu para deter a voda.
Tes que actuar.
Por que te emocionas tanto con isto?
MARIANNE - MÓBIL
Marianne?
Que interesante saber de ti.
Canto tempo!
Boteite de menos, moitísimo.
En serio?
Preguntábame se te podería invitar a cear eu a ti, para variar.
Luc, ti, eu, un restaurante… Non é boa idea.
Podo ser discreto. Prométocho.
Marianne, déixame demostrarcho.
Ola? Marianne?
Este sitio volveuse moi sofisticado.
É o que sempre soñou
Grazas por todo o que fixeches.
Benvidos a L'Esprit de Gigi.
É precioso.
Non creo o rápido que pasou todo.
Cando Gabriel quere algo, vai por todas.
É de Gigi. Ódiame.
Devezo por probar a comida.
Esta é a vosa mesa.
- Ola. - A miña xente favorita!
Que elegante se volveu isto.
Lembras cando só era o cociñeiro e che fixo comerllo todo?
- Mindy. - Desculpa?
- Perdoa, unha broma nosa. - Xenial.
- E Nicolas? - Non puido vir.
Ten un evento do traballo.
Mentres sexa certo e non teña que ver comigo…
Emily, o mundo non xira ó teu redor.
Díxencho, sae case tódalas noites.
Volvo agora.
Ola, Luc.
Emily, que coincidencia vernos aquí!
Preséntoche a miña amiga, Marianne, a da compañía telefónica.
Bonsoir. Traballo con Luc en Agence Grateau.
Pois nunca me falou de ti.
Imos á nosa mesa ou que?
Gabriel, Luc está aquí cunha muller que intenta impresionar.
Digamos que é unha estrela.
Asegúraste de que os pratos sexan especiais?
Asegúrome diso con cada comensal.
E quen é?
Emily, boa noite. Non deberías estar aquí, é perigoso.
- Arreando! - Vale.
Mesa nove. Moi importante.
Boa noite. Xa decidiron?
Traballa con teléfonos, así que trae o que queiras, dálle igual.
Os dous probaremos o menú degustación e gustaríame ver os viños, por favor.
Agora mesmo, madame.
Viches que discreto son?
Cóntocho tal como pasou.
Emily non quería marchar.
Foise desculpar con Nicolas e el díxolle que marchase.
- Non pode ser. Emily teríamo dito. - Non quería arruinarche a noite.
Vaise cabrear comigo por dicircho.
- Pero non podo mirar para outro lado. - Eu tampouco.
Sinto moitísimo como te tratou Nico.
Mimá, contoucho Alfie? Non quería montala.
Non fixeches tal. Pero creme, eu si que lla vou montar.
Nin sequera probaches os canapés.
Non, Nico, ti non es así.
Non queiras competir coa miña mellor amiga.
Despois da que me fixo, non é doado.
Terás que superalo!
Camille e Gabriel celebran o compromiso en Champaña esta finde.
Podes acompañarme e ser amable con Emily.
Sabes que esta finde imos a Positano coa miña familia.
Emily é a miña familia.
Que dis? Agora é ela ou eu?
O que digo é…
Non tiven problema en arranxarme
e ir a tódalas comidas e inauguracións ás que me invitaches.
Ata finxín interese polo NFT do teu irmán. Non invistas, por certo.
Só che pido que cedas un chisco.
Pensareino.
Pénsao ben.
Non sei que lle botou Gabriel á comida, pero encantoulle.
Mimá, en serio? Que dixo?
Non é o que dixo, é o que fixo.
Unha boa comida son os seus preliminares. E onte á noite estaba que ardía!
Entón cres que Gabriel pode levar unha estrela?
Tes que ter os pés na terra.
Precisa comer alí varias veces para poder opinar ben.
Cando rematedes de rexoubar,
os de Turner & Ascot están na sala de reunións
para a presentación de Julien.
- Vide. - Si.
Dende a idade dourada ata os felices anos vinte,
Turner & Ascot apoderaron xeracións de cabaleiros
para arrasar nun estilo á medida.
XASTRE
Agora que a vosa invasión británica vai chegar a solo francés,
gustaríame propor un xiro na vosa venerable marca.
Un traxe para calquera persoa.
Moderno, inclusivo, sexy.
En realidade, isto sería creación de marca máis ca márketing.
Si, pero a publicidade impulsa a creación da nosa marca.
Certo, pero non nos gusta dicilo directamente.
Non sexades tímidos connosco.
É fresco e expandirá a vosa influencia á xeración Z e a moitas máis.
E para expandir a influencia, por que só traxes?
Vestidos para homes?
Brad Pitt levou un a unha estrea e estaba boísimo.
Si, era un vestido ou un kilt?
Nin me lembro!
Sempre me gustou a idea das saias para homes.
- Si. - Moi amplas.
Aí respírache todo.
- Non preciso a túa presentación. - Non é tal.
Só escudaba a túa brillante idea.
Non preciso escudeiras. É o meu cliente.
Perdoa, é que xa estou a pensar na campaña nas redes.
Homes con vestidos, mulleres en traxe.
Nunca calas a boca?
Julien.
Desculpádeme.
- Debería…? - Non.
Xa vou eu.
Imaxinade que dramática sería esa saída se levase saia.
Que foi iso?
Aviseite, pero ignoráchesme.
Teño cazatalentos enriba, que o saibas.
Enténdote, xa vexo o problema.
Tiven que actuar antes.
Quero terte contento.
Volve e remata a presentación. Falamos despois?
Veña.
Perdón.
ASUNTO: DISPOÑIBLE?
CONSIDEREI A VOSA OFERTA.
POR FAVOR, NON O FALEDES CON NINGUÉN.
ENVIAR
Vaites co Gabriel! Vaia braguetazo!
Cala! Isto é da familia de toda a vida.
- Ola, parella! - Ola, estás impresionante!
Non, ti.
Alédame que viñerades.
- Gardeiche o teu cuarto de invitados. - Grazas.
O château está precioso.
A que si?
- E onde está Mindy? - Con sorte só chega tarde.
Do resto xa chegaron todos, menos Gigi.
Non quere pechar o restaurante. Esta noite cociña ela.
Díxencho, ódiame.
Emily. Aquí está outra vez!
Volvín!
- Ola. - Guapa!
Grazas.
É o pai de Camille.
O Champère en persoa.
E el é o meu mozo, Alfie.
Mozo?
Ben feito!
Si, iso creo.
- Que sitio tan fermoso. - A que si?
O meu castelo, o meu imperio…
- Sodes benvidos. - É difícil chegar, pero grazas.
Si, pasádeo ben.
Ola, rapaza!
Estás preciosa!
Meu ben.
Así que aí está o novo mozo de Emily.
Non tan novo, xa levan un tempo.
Alédome por ela, pero máis por ti.
Sabías que eu tiña a túa mesma idade
cando casei co teu pai e decidimos formar unha familia?
Só mo dixeches mil veces.
Semellámonos máis do que pensas.
Estou moi orgullosa de ti.
Gabriel é un bo home,
e ademais ambicioso.
Nunca o valoraches nese aspecto.
Pero agora si.
O importante é que o plan funcionou. Xusto como che dixen.
- Ata agora. - Ata agora.
MINDY: ONDE ESTÁS?
CHAMPAÑA ESTÁ A DÚAS HORAS.
XA NON IMOS CHEGAR A TEMPO.
ENVIADO A NICO.
SUPOÑO QUE A CAGACHES.
Non a cagaches!
Alédame oírche iso.
Benoît, que fas aquí?
Podo pasar?
Claro.
Perdoa que me presente así, pero teño novas
e quería contarchas en persoa.
Que novas?
Non quería vender "Mon Soleil" porque xa a presentara a Eurovisión.
Non quería dicirche nada por se non nos elixían,
pero elixíronnos.
Que…
- Que dis? - Imos a Eurovisión.
Mi madriña!
- Onde estás? - Importa?
Nunca chegaremos á festa.
Nunca digas nunca.
Gabriel, preséntoche o padre Pierre.
Encantado.
Un pracer, Gabriel.
O padre Pierre é da familia dende sempre.
De feito, casounos a Gerard e a min naquela capeliña do século XV.
Incrible.
Tédela dispoñible.
Só o deixo caer.
Sen presión.
Onde sentamos nós?
Aquí. Que preciosidade!
Ola, rapazas.
- Ola, que tal? - Ola.
- Alédame vervos. - Que ben.
Emily.
Alédame verte.
- Sabía que viñas. - Ola.
Timothée.
Deixa de coquetear, por favor.
Que? Eu non coqueteo.
Era broma, coqueteo eu.
A "fodeirmáns" xa entrou en acción.
Entrou.
Non me presentas o teu amigo?
Si, claro.
É o irmán de Camille, Timothée.
E el é o meu mozo, Alfie.
Timothée, que tal, meu?
Mozo?
Dende cando?
Nunca falou de ti, colega.
Pois xa somos dous, colega.
Vou ó servizo. Pídesnos algo de beber?
- Claro, claro. - Vale.
Espero que a coides como fixen eu.
Merece un bo tío.
Farei o mellor que poida.
Xa.
Sei que estás enfadada, pero por agora é o que hai.
Arranxarémolo, prométocho.
Teño que marchar, deica.
Era…
Era Sofia?
Por que pensas iso?
Porque vos vin bicándovos na festa de Alfie
e despois fuches a Grecia con ela e ela veu a París por ti.
Emily.
Os nosos segredos son o que nos une.
Non quero este segredo.
Tes que dicirllo a Gabriel, vale?
Merece sabelo.
Por que?
Foi un amorío, non foi nada.
E agora rematou.
Igual ca ti e Gabriel, non?
Se me permites…
Supoño que Mindy non vai vir.
Si, supoño.
Síntome mal.
Atención, por favor. Grazas a todos por vir.
Estamos todos moi felices de tervos aquí
no Château Lalisse,
para celebrar o compromiso entre Camille e Gabriel.
E na vosa copa
podedes probar o último lanzamento de Domaine de Lalisse,
Chamère, Kir Royale embotellado,
inspirado pola amiga de Camille, Emily,
de Agence Grateau.
- Ben feito, Cooper. - Grazas.
Sabe a sangría con burbullas.
Gústame.
E agora é a miña quenda para dicir unhas palabriñas.
Non só unhas.
Moitas!
Dende nena, Camille sempre tivo bo gusto en dúas cousas:
arte e homes.
Ou debería dicir rapaces?
O meu traballo principal como pai
era mantelos afastados dela.
Houbo moitos rapaces, moitos.
De feito, un está soterrado xusto aí.
Agarda, que é a cousa esa? Que pasa?
Ola!
Ola.
Boas!
- Estás ben? - Estou.
Perdón por chegar tarde.
Vaites coa entrada!
Foi cousa súa.
Só así podiamos chegar a tempo, non quería perder isto.
Nin a oportunidade de desculparme.
Sinto o da outra noite, de verdade.
Comezamos dende cero?
Totalmente.
En realidade, quero…
Cunha desculpa está ben, imos tarde.
Onde sentamos?
Grazas.
Quérote.
Sorpréndeme que quixeras volver aquí tan axiña.
Tiña que saber se a última comida fora un golpe de sorte.
Pero hoxe está aínda máis boa.
Caeuche prebe na camisa.
Benvidos a L'Esprit de Gigi.
Vostede é Gigi?
Efectivamente.
Pero o auténtico chef é o meu neto, Gabriel.
Nomeou o restaurante na miña honra.
As mellores ostras que probei.
E os moluscos eran unha delicia.
Éche unha forma ben creativa e moderna
de darlle unha volta á cociña tradicional normanda.
Moitísimas grazas.
- Bo proveito. - Grazas.
Déixeme dicirlle
que é unha gabanza enorme vindo da atención ó cliente de Orange.
Moitas grazas.
Marianne, estás a amosar as túas cartas.
Dá igual, pero non llo digas a ninguén.
A vida do chef Gabriel está a piques de cambiar.
O restaurante vai directo por unha estrela Michelin.
LUC: CHÁMAME CON GABRIEL! É IMPORTANTE!
Luc ten información importante. Está no altofalante.
Ola, son Luc.
Non deberiades sabelo, pero a miña moza Marianne,
quere darche unha estrela Michelin.
Que? De que fala?
Non pasará de contado,
pero sigue con esta calidade e conseguirala.
Non sei que dicir.
Non digas nada. Sigue ó teu.
E eu seguirei ó meu.
Supoño que isto me converte nun "fodeestrelas".
É demasiado.
Non sei como agradecercho.
Viñeches a un París gris e trouxéchesnos o sol a todos.
Só fago o meu traballo.
Non digas iso.
Fixéchelo por min.
Nunca o esquecerei.
Nunca.
Creo que vou ter unha moi boa razón para quedar en París.
Á parte de min queres dicir?
Estou a piques de abrir un club privado
aquí, en Paris.
- En serio? - Unha sucursal
de Laurent G fóra de Saint-Tropez.
De onde sae esta idea?
- Levo un tempo con ela. - Non me dixeras nada.
Estabas moi ocupada co teu
e non quería dicircho sen ser algo seguro.
E xa é seguro entón?
Fáltame saber dun inversor,
pero se dá o paso, o sitio será excepcional.
Xenial, os clubs privados son o máis.
E podo traer clientes do mundo da moda.
Imos arrasar xuntos, Sylvie.
Formamos un grande equipo.
Si, non?
Se París non vén a min…
Quere bailar, señora?
Será un pracer, señor.
Que pasa?
Non sei que facer con tanta felicidade.
Idealmente, mañá a esta hora teremos algo que celebrar.
O inversor é aínda máis ambicioso ca min.
E quen é este inversor misterioso?
Un dos homes máis ricos de París.
O dono de JVMA, Louis de Leon.
Camille.
Seica teremos unha estrela Michelin.
- Ben feito! - Fantástico!
E se casamos agora mesmo?
Temos a capela, o cura.
Unha voda sorpresa! Que boa idea!
Exactamente!
Así non pagamos outra festa.
Vale.
Eu, Gabriel,
acéptote como esposa.
Prometo serche fiel.
Na riqueza e na pobreza.
Na saúde e na enfermidade.
Ata que a morte nos separe.
Non podo crer que estean casando.
Eu, Camille,
acéptote como esposo.
Prometo serche fiel.
Na riqueza e na pobreza.
Na saúde e na enfermidade.
Ata que a morte…
Non temos por que facelo.
Por que o dis?
Gabriel…
Gabriel,
só estamos xuntos…
porque souben que namoraras de Emily.
Que?
Así que…
fixen un pacto con ela.
Ningunha das dúas sairía contigo.
E así non volverías vela.
Despois rompín o pacto
porque pensei que te quería moitísimo.
Talvez só quería non perderte.
Camille.
Non.
Iso é certo?
Gabriel,
ti e Emily estades namorados desde que vos coñecestes.
Véxocho nos ollos.
Como te mira, como a miras ti a ela.
Todos o ven.
Así que non, síntoo moito, de verdade,
pero non podo casar contigo.
É hora de deixar de finxir.
- Non o fagas! - Xa está, mamá, é a miña vida, non a túa!
-Camille… -Camille, volve!
Sabía que había algo.
Sabíao.
- Alfie, agarda. - Síntoo, non son o segundo prato, Cooper.
Agora vai polo teu home.
- Ti es o meu… - Non son, non.
Non creo que o fose nunca.
Pactaches con Camille non estar comigo?
Pensei que era o correcto.
Para todos.
O resto tamén é certo? O que sentes por min?
Sempre estivo aí.
Para min tamén foi difícil.
Vaia desfeita.
Emily…
hai algo que non sabes.
Camille non volveu de Grecia para reavivar a relación.
Volveu para me dicirque…
está embarazada.
Mi madriña.
Subtítulos: Abraham Díaz López