Emily, hej.
O Boże! Ale cię cieszę!
Gratulacje.
Babcia musi być dumna, że nazwałeś restaurację po niej.
Jest. Chodź, przedstawię ci ją.
- Jest tutaj? - Tak.
Chciała przyjechać i pomóc mi gotować na otwarciu.
Jaka kochana.
EMILY W PARYŻU
Babciu, to moja przyjaciółka, Emily.
A to moja babcia, Gigi.
Słynna Gigi! Tyle o pani słyszałam.
Miło w końcu panią poznać.
- Emily. - No co? Uczę się.
Co to za urocza dziewczyna?
To nasza sąsiadka.
I dyrektorka ds. marketingu naszej restauracji.
- Amerykanka? - Z Chicago.
Powiedz jej, że ja też jestem blisko z babcią.
Na wasz widok naprawdę za nią zatęskniłam.
W Paryżu możesz mieć mnie.
- Mówi pani po angielsku? - Tak.
Hej, Emily. Widzę, że poznałaś Gigi.
Tak, wspaniale.
Nie wiedziałam, że przyjechała.
Tak, jest już ponad tydzień.
Camille. Nie przynosimy kwiatów do kuchni.
Kolidują z aromatem potraw.
Oczywiście.
Bądź miła.
Jestem wystarczająco miła.
Chodź, kochana.
Spróbuj tej zupy.
Zupa rybna na śniadanie?
Chętnie,
ale żadna ze mnie ekspertka.
Nasze potrawy są dla wszystkich.
Nieziemska!
Masz prawdziwą konkurencję.
Konkurencję?
Przyjechała, żebym ja lepiej wypadł.
Pierwszy tydzień jest ważny.
Ale w sobotni wieczór zamykamy.
Moi rodzice urządzają nam przyjęcie zaręczynowe.
Jesteście z Alfiem zaproszeni.
Mindy i jej nowy chłopak też.
Jak miło.
Mogę dostać ten przepis?
Przepis? Jaki przepis?
Nie ma listy składników. To uczucie.
Po prostu wiesz, kiedy coś działa, a kiedy nie.
Dzięki kontaktom z londyńskim światem mody
z przyjemnością zawiadamiam o spotkaniu
z legendarnym domem mody, Turner & Ascot.
A przez kontakty
rozumie szefa działu rozwoju, z którym wczoraj imprezował.
- To była kolacja biznesowa. - Tak?
Nie interesują mnie szczegóły. Kontynuuj.
Szukają agencji marketingowej, by rozszerzyć działalność na Francję.
Przyjdą jutro, by porozmawiać.
Super. Po południu zacznę pracować nad pomysłami.
To nie będzie konieczne. Pracuję już nad prezentacją.
Chcę ją potem zobaczyć.
Oczywiście.
Mam inną ekscytującą wiadomość.
Dziś ponowne otwarcie restauracji Gabriela.
L'Esprit de Gigi.
Inspiracją jest jego babcia, która przyjechała mu pomóc.
Nic nie przebije kuchni babci.
Słyszałam, że Antoine dużo w to zainwestował.
Tak. Gabriel zrobi wszystko, by zdobyć gwiazdkę Michelin.
Gwiazdkę Michelin? Śnij dalej.
Może moglibyśmy jakoś pomóc?
Niestety nie.
Cały proces jest okryty tajemnicą,
a każdy krytyk Michelin jest anonimowy.
Nie do końca.
Luc zna jednego dość dobrze.
Ja? O czym ty mówisz?
Jego była, Marianne.
Która Marianne?
Nie potwierdzam ani nie zaprzeczam.
- Marianne numer jeden. - Skąd wiesz?
Rozpowiadałeś to wszem wobec.
Dlatego się rozstaliśmy.
Miałem mówić, że pracuje dla firmy telekomunikacyjnej,
ale prawda mi się wymsknęła, a ona mi nie wybaczyła.
LUC DO MARIANNE
Myślę o tobie. Co słychać w twojej firmie telekomunikacyjnej?
Muszę teraz wpisywać się w twój kalendarz.
Wiem. Praca Nico jest wyczerpująca.
Wychodzimy co wieczór.
Taki to ci pasuje.
To ekscytujące.
- O Boże, stolik przy oknie. - Co?
To Camille i Sofia.
Co Sofia robi w Paryżu?
Nie wiem, co zrobić.
Nie rozumiem. Co się zmieniło?
Przecież byłyśmy…
Kłócą się.
- Kłótnia kochanek. - Przestań.
Cześć!
- Francuzeczka. - Idę się przywitać.
W takim razie ja też.
Znów w Paryżu! Witamy!
- Cześć. - Dziękuję.
Słyszałam, że w Grecji było wspaniale.
To prawda. Wolałabym być tam.
Przyjechałaś na otwarcie restauracji czy na zaręczyny?
Miałam kilka niedokończonych spraw w galerii.
Obyśmy mogły się jeszcze spotkać.
- Jasne. - Niestety.
Musi jutro wracać do Grecji.
Tak, to krótki wyjazd.
Ale uwielbiam Paryż, więc planuję częściej przyjeżdżać.
Świetnie.
Udanego pobytu.
A z tobą widzimy się wieczorem.
Super.
- Dzięki, pa. - Pa.
- Na razie.
Wiem, co powiesz. „Nie wtrącaj się”.
Teraz to co innego. Są zaręczeni.
Zazdrosna dziewczyna Camille chce zapobiec ślubowi.
Musisz mu powiedzieć.
Za bardzo się tym ekscytujesz.
Marianne?
Ciekawe, że się do mnie odezwałeś.
Minęło sporo czasu.
Strasznie się stęskniłem.
Doprawdy?
Może dla odmiany ja zaproszę cię na kolację?
Ty i ja w restauracji, to nie jest dobry pomysł.
Będę dyskretny, obiecuję.
Udowodnię ci to.
Halo? Marianne?
Zrobiło się tu całkiem elegancko.
Zawsze o tym marzył.
Dziękuję, że mu pomogłeś.
Witajcie w L'Esprit de Gigi.
Jest pięknie.
Tak szybko się uwinął.
Gdy Gabriel czegoś chce, wie, jak to zdobyć.
Był Gigi. Nie znosi mnie.
Muszę spróbować tych potraw.
Wasz stolik jest tu.
- Cześć. - Moi ulubieńcy.
To teraz luksusowa knajpa.
Kiedyś był tylko kucharzem i kazał ci jeść swoje mięsko.
- Mindy. - Słucham?
- Wybacz, taki żart. - Jasne.
- A gdzie Nicolas? - Nie da rady.
Ma dziś firmową imprezę.
Byle to nie miało nic wspólnego ze mną.
Emily! Nie zawsze chodzi o ciebie.
Wychodzi prawie co wieczór.
Zaraz wrócę.
Hej, Luc.
Emily, co za przypadek! Co ty tu robisz?
To moja przyjaciółka, Marianne. Pracuje w firmie telekomunikacyjnej.
Dobry wieczór.
Pracuję z Lukiem w Agence Grateau.
Nigdy o tobie nie wspominał.
Chodźmy do stolika.
Gabriel, mój kolega Luc jest tu dziś z kobietą,
której chce zaimponować. To chyba jakaś gwiazda.
Czy mógłbyś podać im wyjątkowe dania?
Podaję takie wszystkim klientom.
Co to za klientka?
Emily, witaj.
Nie możesz tu być. To niebezpieczne.
- Zmykaj. - Dobrze.
Stolik dziewiąty. To bardzo ważne.
Witam. Zdecydowali państwo?
Ona pracuje w telekomunikacji.
Weźmiemy cokolwiek, nie jest wybredna.
Oboje poprosimy menu degustacyjne.
Poproszę też kartę win.
Już przynoszę.
Zauważyłaś, jaki byłem dyskretny?
Mówię ci, tak było.
Emily nie chciała wyjść.
Chciała przeprosić Nicolasa, a on kazał jej wyjść.
To nie może być prawda. Emily by mi powiedziała.
Nie chciała psuć ci humoru.
Wkurzy się, że ci powiedziałem.
- Ale nie mogę tego przemilczeć. - Ja też nie.
Tak mi przykro, że Nico cię tak potraktował.
Alfie ci powiedział? Nie chciałam robić afery.
Nie zrobiłaś.
Ale wierz mi, ja zaraz zrobię.
Nawet nie spróbowałaś przystawek.
Nie, Nico, stać cię na więcej.
Nie wdawaj się w durne kłótnie z moją przyjaciółką.
Po jej akcji trudno mi ją znosić.
Musisz się nauczyć.
Camille i Gabriel mają w ten weekend
przyjęcie zaręczynowe.
Jedź ze mną. Pogodzicie się z Emily.
Przecież jedziemy do Positano z moją rodziną. Mówiłem ci.
Emily to moja rodzina.
Czyli co? Albo ja, albo ona?
Mówię tylko, że…
Bardzo chętnie stroiłam się
i chodziłam z tobą na kolacje rodzinne,
na które mnie zapraszałeś.
Udawałam, że obchodzi mnie NFT twojego brata.
Tylko w to nie inwestuj.
Proszę tylko o kompromis.
Przemyślę to.
Dobrze to przemyśl.
Nie wiem, co Gabriel tam dodał,
ale wierz mi, smakowało jej.
Nie wierzę! Co powiedziała?
Nie, co powiedziała, tylko co zrobiła.
Dobry posiłek to dla niej gra wstępna.
A wczoraj była nieźle napalona.
Myślisz, że da Gabrielowi gwiazdkę?
Zejdź na ziemię, Emily.
Musi tam zjeść wiele razy, by wyrobić sobie zdanie.
Jak skończycie plotkować,
zarząd z Turner & Ascot czeka w sali konferencyjnej
na prezentację.
- Chodźcie. - Już.
Od wieku pozłacanego do szalonych lat 20.
Turner & Ascot pozwalało kolejnym pokoleniom dżentelmenów
szaleć w oryginalnym stylu.
SZYTE NA MIARĘ
Wasza brytyjska inwazja ma uderzyć teraz we francuską ziemię,
więc proponuję zmianę dla waszej czcigodnej marki.
Garnitur dla każdego.
Nowoczesny, inkluzywny, seksowny.
To wykracza poza marketing. To tworzenie marki.
Ale to marketing napędza tworzenie naszej marki.
To prawda. Nie lubimy się do tego przyznawać.
Przy nas się nie wstydźcie.
To świeże podejście. Rozszerzy wasz wpływ na pokolenie Z i nie tylko.
Ale czemu poprzestać na garniturze?
Może suknie dla mężczyzn?
Brad Pitt włożył suknię na jedną premierę. To takie sexy.
To była sukienka czy kilt?
Nawet nie pamiętam.
Zawsze podobał mi się pomysł faceta w spódnicy.
- Tak. - Są takie przestronne.
Wszystko może oddychać.
Podziękuję za te propozycje.
To nie propozycja.
Korzystałam z twojego genialnego pomysłu.
Niepotrzebnie. To mój klient.
Wybacz. Nie mogę przestać myśleć o kampanii na socjale.
Faceci w sukniach, kobiety w garniturach.
Możesz się zamknąć?
Julien.
Przepraszam.
- Mam iść… - Nie.
Zajmę się tym.
A jakby wyszedł tak w spódnicy? Wyobraźcie sobie!
Co to było?
Ostrzegałem cię, ale mnie odprawiłaś.
Headhunterzy cały czas o mnie zabiegają.
Rozumiem. Teraz to widzę.
Powinnam była się tym zająć.
Nie chcę, żebyś był nieszczęśliwy.
Wróć tam,
skończ swoją świetną prezentację,
a później porozmawiamy.
Chodź.
Przepraszam.
Temat: Nadal aktualne?
Rozważyłem twoją ofertę.
Tylko nikomu o tym nie mów.
WYŚLIJ
Rety, to małżeństwo to mezalians.
Przestań. Zamek jest w rodzinie od pokoleń.
- Cześć, kochani. - Wyglądasz pięknie!
Chyba ty.
Cieszę się, że jesteście.
Zostawiłam dla was twój ulubiony pokój.
Dziękuję.
Château wygląda przepięknie.
Prawda?
- A gdzie Mindy? - Liczę, że wkrótce tu będzie.
Są już wszyscy, oprócz Gigi.
Nie chciała zamknąć restauracji, więc dziś gotuje.
Mówiłam, że mnie nie znosi.
Emily! Wróciła!
Wróciłam.
- Cześć. - Piękna.
Dziękuję.
To ojciec Camille.
Ten Champère.
A to mój chłopak, Alfie.
Chłopak!
Dobra robota.
Tak, trudno się nie zgodzić.
- To piękna posiadłość. - Prawda?
Mój zamek i imperium.
- Nie ma za co. - Kawał drogi.
- Ale miejsce piękne. - Miłej zabawy.
Cześć!
Wyglądasz pięknie.
Kochanie.
Więc to nowy chłopak Emily.
Nie taki nowy. Są razem od jakiegoś czasu.
Cieszę się jej szczęściem, ale twoim bardziej.
Wiedziałaś, że wychodzisz za mąż
i planujesz rodzinę w tym samym wieku co ja?
Nie wiedziałam.
Jesteśmy do siebie bardziej podobne, niż myślisz.
Jestem z ciebie taka dumna.
Gabriel to dobry człowiek.
I znacznie ambitniejszy, niż myślałam.
Nigdy go nie doceniałaś.
Teraz doceniam.
Ważne, że nasz plan się udał.
Mówiłam ci.
Do zobaczenia później.
MINDY DO NICO
Gdzie jesteś?
Szampania jest dwie godziny stąd.
Nie zdążymy.
No to chyba to schrzaniłeś.
Nie schrzaniłeś.
Cieszę się, że tak mówisz.
Benoît, co ty tu robisz?
Mogę wejść?
Jasne.
Wybacz to najście, ale dostałem ważną wiadomość
i chciałem sam ci powiedzieć.
Jaką wiadomość?
Nie chciałem sprzedać „Mon Soleil”,
bo wysłałem ją na konkurs Eurowizji.
Nie chciałem nic mówić, gdyby nas nie wybrali.
Ale wybrali.
Co?
- Czyli co? - Jedziemy na Eurowizję.
O Boże!
- Gdzie jesteś? - Czy to ważne?
Nigdy nie zdążymy na przyjęcie.
Nigdy nie mów nigdy.
Gabriel, to jest ojciec Pierre.
Miło mi, ojcze.
Miło cię poznać, Gabriel.
Ojciec Pierre od dawna jest częścią naszej rodziny.
Udzielił ślubu Gerardowi i mnie
w tej XV-wiecznej kapliczce.
Wspaniale.
Będzie na was czekać.
Tak tylko mówię.
Nie naciskam.
Gdzie siedzimy?
Tutaj. Jak ładnie.
Hej, dziewczyny.
- Jak się masz? - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Super.
Emily.
Dobrze cię widzieć.
Słyszałem, że będziesz.
Timothée.
Przestań się ze mną droczyć.
Co? Nie droczę się.
Nie, teraz ja się droczę.
Braciszek znowu w akcji.
No.
Nie przedstawisz mnie koledze?
Oczywiście.
To jest brat Camille, Timothée.
A to mój chłopak, Alfie.
Timothée. Jak leci, stary?
Chłopak?
Od kiedy?
Nie wspominała o tobie.
I wzajemnie.
Idę do toalety. Może pójdziesz po drinki?
- Oczywiście. - Dobrze.
Obyś dbał o nią tak, jak ja dbałem.
Zasługuje na kogoś dobrego.
Robię, co mogę.
Jasne.
Wiem, że ci przykro, ale tak na razie musi być.
Coś wymyślimy. Obiecuję.
Muszę kończyć. Pa.
Czy to…
Czy to była Sofia?
Skąd ten pomysł?
Bo widziałam, jak całujecie się na dachu.
Pojechałaś z nią do Grecji, a ona przyjechała za tobą do Paryża.
Emily.
Dzięki naszym sekretom będziemy blisko.
Ja nie chcę tego sekretu.
Musisz powiedzieć Gabrielowi.
Zasługuje na to.
Czemu?
To był tylko przelotny romans. Nic takiego.
I to już skończone.
Tak jak ty i Gabriel, prawda?
Wybacz.
Więc Mindy chyba nie będzie.
Chyba nie.
Źle mi z tym.
Proszę o uwagę.
Dziękuję.
Cieszę się, że zebraliśmy się tu
w naszym pięknym château Lalisse,
by świętować zaręczyny Camille i Gabriela.
A w kieliszkach
znajdziecie najnowszy produkt Domaine de Lalisse.
Chamère, czyli Kir Royale w butelce,
którego inspiracją była koleżanka Camille,
Emily z Agence Grateau.
Dobra robota.
Dziękuję.
Jak wino musujące.
Dobre.
Moja kolej, by powiedzieć kilka słów.
Może nie kilka.
Wiele.
Odkąd Camille była dzieckiem,
miała dobry gust w dwóch rzeczach.
W sztuce i mężczyznach.
Czy może chłopakach.
Moim głównym zadaniem jako ojca
było ją przed nimi chronić.
Było ich na pęczki.
Jeden nawet leży tam w ziemi.
Pochylcie się. Co się dzieje?
Cześć.
Hej!
- W porządku? - Tak.
Przepraszam za spóźnienie.
Ty to wiesz, jak zrobić wejście.
To jego pomysł.
Tylko tak mogliśmy być na czas. Nie chciałem tego przegapić.
To szansa, by cię przeprosić, Emily.
Przepraszam za tamten wieczór.
Zaczniemy od nowa?
Oczywiście.
Właściwie to…
Jedne przeprosiny starczą. Dość nas ominęło.
Gdzie możemy usiąść?
Dziękuję.
Kocham cię.
Dziwię się, że tak szybko chciałaś tu wrócić.
Musiałam sprawdzić, czy nasz ostatni posiłek był fuksem.
Ale ten jest jeszcze lepszy.
Masz sos na koszuli.
Witamy w L'Esprit de Gigi.
Pani to Gigi?
Tak.
Ale szefem kuchni jest tu mój wnuk, Gabriel.
Nazwał ją na moją cześć.
Nie jadłam tak dobrych ostryg.
A pudding z wodorostów to triumf.
To takie kreatywne i nowoczesne sposoby
na tradycyjną kuchnię z Normandii.
Dziękuję bardzo.
- Smacznego. - Dziękujemy.
To wielka pochwała
z ust szefowej ds. relacji z klientami w firmie telekomunikacyjnej.
Dziękuję bardzo.
Marianne, za bardzo się zdradzasz.
Nie obchodzi mnie to. Nie mów nikomu.
Ale życie szefa Gabriela wkrótce bardzo się zmieni.
Jest na dobrej drodze do gwiazdki Michelin.
LUC - Zadzwoń do mnie jak najszybciej z Gabrielem! To ważne!
Luc ma ci coś ważnego do powiedzenia.
Jest na głośniku.
Mówi Luc.
Jakby co, nic nie wiesz. Moja dziewczyna Marianne
chce ci dać gwiazdkę Michelin.
Co? O czym on mówi?
To wymaga czasu,
ale trzymaj tak dalej, a ją zdobędziesz.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nic nie mów. Tylko rób swoje.
A ja będę robił swoje.
To chyba znaczy, że pieprzę się z gwiazdami.
To zbyt wiele.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Przyjechałaś do szarego Paryża i sprowadziłaś dla wszystkich słońce.
To moja praca.
Nie mów tak.
Zrobiłaś to dla mnie.
Nigdy tego nie zapomnę.
Nigdy.
Chyba będę miał bardzo dobry powód,
by spędzać więcej czasu w Paryżu.
Poza mną?
Zamierzam otworzyć Laurent G w Paryżu.
Prywatny klub.
- Tak? - Stworzę sieć.
To będzie pierwszy lokal poza Saint-Tropez.
Kiedy to zaplanowałeś?
Pracuję nad tym od dawna.
Czemu nic nie mówiłeś?
Byłaś zajęta własną firmą
i nie chciałaś o niczym rozmawiać, a teraz jestem już blisko otwarcia.
Jak blisko?
Czekam jeszcze na ostatniego inwestora.
Jeśli w to wejdzie, stworzymy niesamowite miejsce.
Prywatne kluby dla członków są teraz bardzo popularne.
A ja mogę sprowadzić tam ludzi z branży mody.
Razem możemy stworzyć cos pięknego.
Będziemy zespołem.
Będziemy się świetnie bawić.
Jeśli Paryż nie chce przyjść do mnie…
Zatańczymy?
Z przyjemnością.
Co się stało?
Po prostu nie wiem, co zrobić z tym całym szczęściem.
Mam nadzieję, że jutro
będziemy mieli co świętować.
Facet ma wobec tego klubu jeszcze większe plany niż ja.
Kim jest ten tajemniczy inwestor?
Jeden z najbogatszych ludzi w Paryżu.
Właściciel JVMA, Louis de Leon.
Camille.
Właśnie słyszałem ze sprawdzonego źródła,
że moja restauracja dostanie gwiazdkę Michelin.
- Brawo! - Wspaniale!
Pobierzmy się teraz.
Mamy księdza i kaplicę.
Spontaniczny ślub! Wspaniały pomysł!
Właśnie!
Po co płacić za kolejne przyjęcie?
Dobrze.
Ja, Gabriel,
biorę ciebie, Camille, za żonę.
By spędzić z tobą resztę życia.
Na dobre i na złe, w bogactwie i biedzie,
w zdrowiu i chorobie,
by kochać cię i szanować aż do śmierci.
Nie wierzę, że naprawdę to robią.
Ja, Camille,
biorę ciebie, Gabrielu, za męża.
By spędzić z tobą resztę życia.
Na dobre i na złe, w bogactwie i biedzie,
w zdrowiu i chorobie,
by kochać cię i…
Nie musisz tego robić…
O czym ty mówisz?
Gabriel…
Gabriel,
jesteśmy razem tylko dlatego…
że wiedziałam, że kochasz Emily.
Co?
Więc…
zawarłam z nią pakt…
że żadna z nas nie będzie cię miała.
Żebyś już jej nie widywał.
A potem złamałam pakt,
bo myślałam, że tak bardzo cię pragnę.
Ale może nie chciałam przegrać.
Camille.
Nie.
To prawda?
Gabriel,
ty i Emily kochacie się od pierwszego wejrzenia.
Widzę to w twoich oczach.
Sposób, w jaki na ciebie patrzy, w jaki ty patrzysz na nią.
Każdy to widzi.
Więc nie, bardzo mi przykro,
ale nie mogę za ciebie wyjść.
Czas, byśmy wszyscy przestali udawać.
Nie możesz tego zrobić!
Dość, mamo! To moje życie, nie twoje!
- Camille… - Wracaj!
Coś w tym jest.
Wiedziałem.
- Alfie, zaczekaj. - Wybacz.
Nie chcę być rezerwowym.
Idź do swojego faceta.
- Ty jesteś moim… - Nieprawda.
Nigdy nim nie byłem.
Zawarłaś pakt z Camille, że ze mną nie będziesz?
Myślałam, że dobrze robię.
Dla wszystkich.
A reszta? Czujesz coś do mnie?
Zawsze coś czułam.
Mnie też było ciężko.
Ale bałagan.
Emily…
jest coś, czego nie wiesz.
Camille nie wróciła z Grecji, by ożywić nasz związek.
Wróciła powiedzieć mi…
że jest w ciąży.
O Boże.
Napisy: Anna Kurzajczyk