SERIAL NETFLIX
- Czemu jest tak ciemno? - Jeong-hun?
Sang-hun?
Jeong-hun!
- Jeong-hun! - Co się dzieje?
Jeong-hun!
Jeong-hun, co się stało?
Jeong-hun.
- Sang-hun! - Jeong-hun! Kim Jeong-hun!
Otrząśnij się!
Sang-hun!
Sang-hun.
Sang-hun!
Kochanie.
Z Sang-hunem nie jest dobrze.
- Sang-hun! - Sang-hun!
Sang-hun!
Obudź się, Sang-hun!
Umrzesz! Przestań!
Umrzesz!
Przestań!
SPRAWA 3 OTO PENGSOO
KANCELARIA HANBADA MECENAS WOO YOUNG-WOO
Dzień dobry.
No proszę. Masz własną tabliczkę.
„Mecenas Woo Young-woo”.
- Cieszysz się? - Tak.
- Zrobić ci zdjęcie? - Tak.
Dobrze.
Co robisz? Czemu robisz wściekłą minę?
Uśmiechnij się.
Dobra, lepiej udawaj wściekłą.
Dobrze.
MECENAS JUNG MYEONG-SEOK
Dzień dobry.
Mecenas Woo, proszę przyjść do mojego biura.
Dobrze.
- Zrobimy je kiedy indziej? - Tak, kiedy indziej.
Proszę.
Mecenas Woo. Położyłem tam akta sprawy, proszę spojrzeć.
Słyszałaś o Sangjeong Pharmaceutical?
To znany koncern farmaceutyczny.
Tak.
REJESTR DOWODÓW
Prezes jest naszym wieloletnim klientem.
Ale przechodzi teraz trudny okres.
Ma dwóch synów.
Wygląda na to, że młodszy pobił starszego na śmierć.
Na oczach prezesa i jego żony.
Przyczyną śmierci był uraz klatki piersiowej.
Miał 22 pęknięcia żeber,
które spowodowały krwotok wewnętrzny i śmierć.
Na szyi znaleziono delikatny ślad,
ale raczej nie miał związku ze śmiercią.
To wszystko skutek napaści młodszego syna?
Tak. A przynajmniej tak uważa prokurator.
Złamania przedniej części żeber
można przypisać resuscytacji,
ale pozostałe 11 złamań
trudno wytłumaczyć czymś innym niż napaścią.
W chwili śmierci
ofiara miała we krwi bardzo wysoki poziom alkoholu.
Pewnie gdyby był trzeźwy,
inaczej by się to skończyło. Przykra sprawa.
Kim Jeong-hun oskarżony o spowodowanie śmierci
to ten młodszy syn?
Tak.
Ja będę prowadził tę sprawę, ale chcę, byś do mnie dołączyła.
Oskarżony ma autyzm.
Na następnej stronie powinna być ocena psychiatryczna Kim Jeong-huna.
SZPITAL UNIWERSYTECKI SEOIN
SPEKTRUM AUTYZMU (ASD)
ASD TO ZŁOŻONE ZABURZENIE ROZWOJOWE
Przydzieliłeś mi tę sprawę, bo jestem autystyczna?
Dogadasz się z oskarżonym lepiej niż ja.
Prezes czułby się pewniej,
gdyby zajęła się tym prawniczka z autyzmem.
Oficjalna diagnoza to spektrum autyzmu.
Jak można wywnioskować ze słowa „spektrum”,
istnieje wiele typów autystyków.
Tak jak…
wielorybów.
Płetwale błękitne i walenie żyją
w zupełnie innym ekosystemie i strukturze społecznej niż humbaki.
Co więcej…
Dość o wielorybach. Co próbujesz powiedzieć?
No tak.
Według tej oceny
Kim Jeong-hun jest na końcu spektrum,
a jego wiek umysłowy to od sześciu do dziesięciu lat.
Nigdy nie spotkałam kogoś takiego.
Ja też nie.
Mimo to lepiej się nadajesz. Ja wcześniej nie znałem nawet
oficjalnej nazwy autyzmu.
Spotkajmy się z nimi. Nie bój się.
Dzień dobry.
Mecenas Jung Myeong-seok, zajmuję się państwa sprawą.
A to…
Jestem mecenas Woo Young-woo.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Tak.
Mecenas Woo Young-woo ma spektrum autyzmu.
Jak państwa młodszy syn.
W zeznaniach państwa syna
pojawiają się jedynie słowa: „Umrzesz. Umrzesz. Przestań”.
Na każde nasze pytanie
dotyczące tamtej nocy zawsze powtarza:
„Umrzesz. Przestań”.
Jak wyglądały relacje między państwa synami?
Dobrze.
Jeong-hun bardzo lubił Sang-huna.
Zanim Sang-hun zaczął studiować medycynę,
ciągle zajmował się Jeong-hunem.
Sang-hun
był naszym synem, ale chłopak był naprawdę ideałem.
Studiował na SNU, miał idealne wyniki z CSAT,
ale był skromny, ciepły
i dobry dla brata.
Pan Jeong-hun często używa słowa „umrzeć”?
Nie.
Jeong-hun nie mówi takich rzeczy.
Ludzie go nie rozumieją, bo jest duży,
ale to dobry dzieciak.
Czasami
mnie nie słucha i bywa uparty.
Ale nigdy nikomu nie groził ani nikogo nie zaatakował.
A więc nie wiecie państwo, dlaczego młodszy syn
mógłby pobić starszego?
Nie.
Wygląda na to, że nie znam za dobrze swoich synów.
Moglibyśmy spotkać się z państwa młodszym synem?
Spotkanie nie będzie problemem.
Ale nie wiem, czy będzie chciał rozmawiać.
Milknie na widok obcych.
Powinni się z nim choć raz spotkać.
Jeong-hun jest oskarżonym.
I nigdy nie wiadomo.
Może otworzy się przed mecenas Woo.
Gdyby ta winda była szybsza,
mielibyśmy dziesięć minut więcej na lunch.
To prawda.
- Co jest dziś w menu? - Smażona wieprzowina.
Naprawdę?
Przyjechała.
Miłego lunchu.
Przepraszam, możemy chwilę poczekać?
- O co chodzi? - Przepraszam.
Hej.
Ale jestem głodny.
Umieram z głodu.
Boże, ale jestem głodny.
Zamykam drzwi.
Gdybym wiedział, że masz lunch z domu, przyszedłbym tu wcześniej.
Następnym razem przyjdź trochę później.
Co dokładnie rozumiesz przez „trochę później”?
Jakieś dziesięć minut?
Dobrze.
My pracujemy na 17 piętrze i jemy lunch na parterze.
Wieloryby żerują na wodach Ulsan i śpią na zachodnim wybrzeżu Japonii.
Przybrzeżne wody Ulsan są dla nich kuchnią,
a wybrzeże Japonii sypialnią.
Wieloryby wędrowne, które latem migrują w regiony polarne, żerują okresowo.
Jedzą tylko przez trzy, cztery miesiące, kiedy są w regionach polarnych.
- Young-woo znowu to robi. - Co?
Mam ją powstrzymać?
Podczas postu przerywanego ludzie jedzą przez osiem godzin dziennie.
Zostaw ją. Jemu to nie przeszkadza.
Co?
Spójrz na Jun-ho. Jemu to nie przeszkadza.
Dobrze.
Obiecałeś. Bądź grzeczny, dobrze?
- Dzień dobry. - Są państwo.
Kim Jeong-hun, wejdź.
Dobrze.
Pengsoo!
Jeong-hun, widzę, że lubisz Pengsoo.
Usiądź, proszę.
Jeong-hun, usiądź.
Usiądź.
Zdejmij słuchawki i okulary.
Nie zdejmę słuchawek i okularów.
Posłuchaj mnie.
Obiecałeś, tak?
Posłuchaj mnie. Nie obiecałem, tak?
W porządku. Fajnie pan z nimi wygląda.
Jeśli państwu to nie przeszkadza,
to już niech w nich zostanie.
Cześć, Jeong-hun.
Ja nazywam się Jung Myeong-seok, a to jest…
Woo Young-woo.
Tak. Mamy z Young-woo do ciebie wiele pytań.
Więc dzisiaj…
Wiesz, co on mówi?
Nie.
Jeong-hun.
Co to znaczy?
Kim Jeong-hun, przestań!
Mecenas Woo, proszę zadać pytanie.
Panie Kim Jeong-hun, pamięta pan dzień śmierci pana Kim Sang-huna?
Dlaczego pobił pan Kim Sang-huna?
Spokojnie.
Dlaczego?
- Dlaczego? - Kim Jeong-hun! Przestań!
- Dlaczego? - Kim Jeong-hun!
- Dlaczego? - Jeong-hun.
- Jeong-hun.
Panie Jeong-hun, proszę.
- Dlaczego? - Kim Jeong-hun.
- Dlaczego? - Jeong-hun!
Pani mecenas wróciła.
Chcę cię o coś zapytać, tato.
Proszę, pytaj.
Muszę się porozumieć z 21-latkiem z autyzmem, ale to trudne.
Co robić?
A o co chodzi?
Nie mogę zdradzić szczegółów ze względu na tajemnicę zawodową.
Pytam, bo myślałam, że jako ojciec osoby z autyzmem będziesz wiedział.
Bądź tak miła i pomóż mi ze szpinakiem, a ja odpowiem.
Nie chcę.
Życie z osobą z autyzmem jest trochę…
„Trochę”?
Samotne.
Tylko
ty i ja przeciwko światu.
Tyle że ty, moja córka, nie interesujesz się mną.
Do dziś, ale gdy byłaś młodsza, było jeszcze gorzej.
Jakie randki w ciemno? Jaki ślub? Przecież mam Young-woo.
O czym ty mówisz, mamo? Nie możesz jej wychować.
Bolą cię plecy i ledwo dochodzisz do łazienki.
Przestań!
Mamo!
Wiesz co?
Każdego dnia walczę o swoje.
Akurat ty jeszcze musisz pogarszać sprawę?
Cholera!
Young-woo, co robisz?
Young-woo! Tatusia bardzo boli.
Podmuchaj.
Zobacz, tatuś płacze.
Tatuś płacze.
Aż tak dobrze się bawisz, Young-woo?
Kim chcesz zostać, jak dorośniesz?
Kimś, kto układa klocki LEGO na podłodze?
Jak by to ująć?
Nie byliśmy ojcem i córką,
idącymi razem przez życie.
Miałem poczucie, że dopóki masz co jeść,
jest ci obojętne, czy karmi cię twój ojciec.
Nadal tak czujesz?
Teraz jest o wiele lepiej! Możemy rozmawiać.
Lubiłaś układać klocki LEGO na podłodze,
ale lubiłaś też prawo.
To była ulga.
Bo to było coś,
co mogliśmy robić razem.
Young-woo!
Proszę.
Jeśli będziesz płakać, wezwę policję.
A policja cię zruga.
Young-woo.
SKLEP OBUK
Rety, ale ta mała ma donośny głos.
Mało mi nie pękły bębenki.
Young-woo, wstawaj.
Panno Woo Young-woo.
To zakłócanie porządku publicznego.
Jak nie przestaniesz płakać, wezwę policję i powiem,
że popełniłaś wykroczenie, utrudniając pracę sklepu Obuk.
Young-woo, wstawaj.
Boże.
Chodźmy do domu i poczytajmy ustawę o wykroczeniach.
Ta osoba też musi
lubić coś tak, jak ty prawo.
Dowiedz się, co.
„Dowiedz się, co lubi”.
Czy to nie zbyt oczywiste, by nazywać to twoją metodą?
Hej.
Chcesz mieć dobre oceny, ucz się. Chcesz schudnąć, ćwicz.
Chcesz nawiązać kontakt, wysil się.
Metody są zawsze oczywiste. Trudniej jest osiągnąć cel.
Racja.
Teraz gdy o tym myślę, życie z tobą
jest naprawdę…
Ale…
potrzeba było dużo czasu.
Rozmowy nie nawiązuje się
samymi staraniami.
Musimy to robić?
Zgadzam się. To naprawdę działa?
Tak.
Dzień dobry.
Proszę.
- Peng-ha! - Peng-ha!
Peng-ha!
Proszę siadać.
Tutaj.
Usiądź.
Poszybujmy nad morzem Na listę Billboardu
Czuję się inaczej
Czuję się dobrze
Gdy moje skrzydełka Płyną po niebie
Jestem najlepszy
Będę numerem jeden
W. I…
Pozwólcie, że się przedstawię
Mam na imię PENGSOO
Z Bieguna Południowego Niezwykły Pengsoo
- Lepiej być nie może. - Niż to!
Jam pingwin cesarski Kapitan wszystkich pingwinów
Maszeruję ku Billboardowi
Poszybujmy nad morzem Na listę Billboardu
Czuję się inaczej
Czuję się dobrze
Gdy moje skrzydełka
Płyną po niebie
Jestem najlepszy
Będę numerem jeden
Wy się dzielicie Pengsoo mnoży się
Za waszą miłość dziękuję
To dzień pingwina Ziemia wiwatuje
Sto lat Twe urodziny świętuje
Nikt nie przegrywa Wszyscy się bawimy
Radość w oczach I ręce do góry wznosimy!
Marsz, marsz, Kapitanie Pingwinie
Legenda Bieguna Południowego
- E. L. K. I. P. E. N. G. S. O. O! - E. L. K. I. P. E. N. G. S. O. O!
- W. I. E. L. K. I. P. E. N. G. S. O. O! - W. I. E. L. K. I. P. E. N. G. S. O. O!
- W. I. E. L. K. I. - W. I. E. L. K. I. P. E. N. G. S. O. O!
- W. I. E. L. K. I. P. E. N. G… - Wystarczy.
Jeszcze raz! Jeszcze!
- Naprawdę? - Jeszcze raz!
Nie.
Możemy zaśpiewać tylko, jeśli pan Kim Jeong-hun odpowie.
Jeszcze raz! Jeszcze!
Najpierw proszę odpowiedzieć. Dlaczego pobił pan brata?
Dlaczego?
- Pani Woo. - Dlaczego?
- Proszę odpowiedzieć. - Dlaczego?
- Dlaczego pobił pan brata? - Dlaczego?
Umrzesz! Przestań!
Przestań! Umrzesz!
- Przestań! - Jeong-hun!
- Panie Jeong-hun. - Umrzesz! Przestań!
Umrzesz!
Panie Kim Jeong-hun.
Czy pański brat próbował się zabić?
Co?
Przez „umrzesz” mógł mieć na myśli czyn.
Nie to, co jego brat mówił, ale to, co zrobił.
Czyn swojego brata?
W chwili śmierci pan Kim Sang-hun miał we krwi ponad trzy promile.
Był nieprzytomny.
Raport z sekcji zwłok mówi o śladzie na szyi.
Napisano, że nie wiadomo, czy był duszony sznurem,
bo ślad jest słaby.
Czy pani starszy syn próbował się kiedyś zabić?
Nie.
Dlaczego Sang-hun miałby to robić?
Panie Kim Jeong-hun.
Czy pański brat próbował się zabić?
Tak.
Nie.
Sang-hun taki nie był.
Ale słyszała pani, że Jeong-hun potwierdził.
Jeong-hun.
Czy twój brat chciał umrzeć?
Tak.
Jeong-hun, czy twój brat chciał żyć?
Tak.
Twój brat nie próbował się zabić?
Tak.
Komunikacja z Jeong-hunem na jego poziomie
nie jest łatwa, nawet dla mnie.
Doceniam wasz wysiłek,
ale więcej się z nim nie spotkacie.
- Chodźmy. - Tak.
Szukacie dowodów na to, że Kim Sang-hun chciał się zabić, tak?
Tak. Ale nie wiem, czy jakieś się znajdą,
bo policja pewnie wszystko już przejrzała.
Ale w tej sytuacji sprawa jest prosta i oczywista.
Policja pewnie nie wysilała się, by zdobyć dowody.
Mam nadzieję, że coś znajdzie się w jego rzeczach.
Jun-ho!
Co?
Cześć.
Co tu robisz? Mieszkasz tu?
Nie, jestem tu służbowo.
A gdzie pracujesz?
- Nadal jako wolontariusz? - Wolontariusz?
Jesteś teraz wolontariuszem w Nanuri?
O czym ty mówisz? Skąd.
- Musimy iść. Jesteśmy spóźnieni. - Dobrze. Miło było cię zobaczyć.
Trzymaj się.
Nanuri to organizacja charytatywna
pomagająca niepełnosprawnym?
Przepraszam, mecenas Woo.
To koleżanka ze studiów. Zachowała się niegrzecznie.
Cóż.
W porządku. Mam autyzm,
więc można postrzegać mnie w ten sposób.
Przepraszam.
Nie otwierałam jego pokoju, bo ten widok mnie przygnębia.
Wszystkie jego rzeczy powinny tu być.
Nie wiem, czy znajdziecie coś pomocnego.
Dobrze.
Możemy rozejrzeć się sami?
Damy znać, jeśli coś znajdziemy.
Gdybym miał się tu powiesić…
Mniej więcej tutaj znaleziono ciało Kim Sang-huna.
Więc to musiało być to.
Pan Kim Jeong-hun jest wysoki?
Tak, wyglądał na prawie dwa metry.
Czyli wysokość jego oczu byłaby gdzieś tutaj?
Tak.
A zatem…
Otworzył drzwi i zobaczył swojego brata wiszącego.
Na początku pewnie próbował go powstrzymać.
Jest wysoki, więc mógłby sięgnąć i rozwiązać węzeł.
Wtedy Sang-hun padłby na ziemię z hukiem.
Chwila.
Co to?
Widzisz to?
Co?
Chyba znalazłem.
Są na nim ślady, jakby został urwany.
Myślisz, że to sznur, którego użył Sang-hun?
A pan Jeong-hun go zerwał?
Będziemy musieli porównać to ze śladem na szyi pana Sang-huna.
To chyba pamiętnik pana Sang-huna.
Z zeszłego roku.
Wysłałem sznur do Zakładu Kryminalistyki, by porównali go ze śladem
na szyi państwa syna.
Dam znać, jak tylko będą wyniki.
Przejrzeliśmy też
pamiętnik państwa starszego syna.
Skopiowaliśmy kilka stron,
bo uznaliśmy, że powinniście je zobaczyć.
W pamiętniku pisał,
że do podobnych incydentów doszło już w zeszłym roku kilka razy.
Państwa młodszy syn również był ich świadkiem.
Co to znaczy…
„podobne incydenty”?
Mówię o próbach samobójczych.
Bez końca mam powtarzać to samo?
Sang-hun taki nie był.
Jedyne, w czym byłem dobry, to nauka.
Teraz nawet nie wiem, co to jest.
Zapamiętywanie rzeczy do porzygania?
Jestem najgorszy w tym, co robię najlepiej.
Krótko mówiąc, jestem przegrywem.
Egzaminy będą trwać dalej. A ja pewnie dalej będę je oblewać.
Nie odróżniam życia od śmierci.
Mogę umrzeć.
Jeśli umrę…
Ludzie różne rzeczy piszą w swoich pamiętnikach.
To normalne, gdy jest im ciężko.
Najważniejsza część jest tutaj.
Robię to, jakby stało się to nawykiem.
Co z tego, że brat mnie zobaczy?
Umrzesz! Przestań!
Nie może spać, odkąd widział, jak się wieszałem.
Umrzesz! Przestań!
Ma koszmary?
Obserwuje mnie każdej nocy.
Umrzesz!
Idiota, który nie wie, czym jest śmierć,
trzęsie się ze strachu, że umrę.
To…
mnie pociesza.
To jakaś kara?
Wezwaliście nas tu, żeby nam powiedzieć,
że nasze tragicznie zmarłe dziecko za życia też cierpiało?
W dniu zdarzenia
młodszy syn mógł próbować powstrzymać starszego.
Mógł go pobić, bo zdenerwował się
na widok brata próbującego popełnić samobójstwo.
Co za różnica?
Chłopiec, który w całym kraju był znany jako geniusz,
próbował się zabić z powodu stresu związanego ze studiami?
Jeśli to się wyda,
co zostanie z naszego Sang-huna?
Czy to będzie czymś poza hańbą dla zmarłego?
Czy zmniejszenie wyroku Jeong-huna, który żyje,
nie jest ważniejsze od honoru nieżyjącego już Sang-huna?
Nie jest kimś, kto pobił na śmierć własnego brata
bez konkretnego powodu.
Był powód, dla którego wybuchł.
Teraz, gdy powód zniknął,
podczas procesu będziemy musieli wykazać, że nie dopuści się już przemocy.
Cicho!
Jakim prawem
wymawiasz imiona moich synów i ich osądzasz?
Też masz autyzm!
Kochanie, co z tobą?
Nieważne.
Koniec tego.
Przekażę sprawę prawnikowi, który nie będzie obrażał mojego syna.
Współpraca między Sangjeong a Hanbada dobiegła końca.
Proszę pana.
Proszę pani.
Proszę pana.
- Hej. - Hej.
Robię ramyeon. Zrobić ci?
Nie trzeba.
Nie dam ci spróbować.
MECENAS WOO YOUNG-WOO
Mecenas Woo, ta pomyłka mojej znajomej…
To, co powiedziała, nie daje mi spokoju.
Chciałbym cię przeprosić.
Chcesz ją przeprosić. I co z tego?
Dwudziestoletni mężczyzna, który zaatakował swojego brata,
został oskarżony o pobicie ze skutkiem śmiertelnym.
Dwudziestojednoletni pan A. ze spektrum autyzmu
zaatakował pijanego brata, pana B, pod nieobecność rodziców,
powodując 22 pęknięcia żeber.
Pan B został przewieziony do szpitala przez rodziców,
ale niestety nie przeżył.
Pan B. uzyskał doskonały wynik na egzaminie CSAT w 2018 roku
i był wybitnym studentem medycyny na SNU,
czyniąc stratę jeszcze większą w opinii publicznej.
CZY TO, ŻE STUDENT MEDYCYNY ZMARŁ, A AUTYSTA ŻYJE, TO NIE STRATA DLA NARODU?
299 POLUBIEŃ
NA PEWNO GO UNIEWINNIĄ Z POWODU NIEPOCZYTALNOŚCI
MIMO AUTYZM, DOBRZE WIE, CO ROBI. WYŚLIJCIE GO DO WIĘZIENIA.
MAM SĄSIADA Z AUTYZMEM TO PRZERAŻAJĄCE
DLATEGO TRZEBA ICH IZOLOWAĆ
NIE MOŻNA MU POBŁAŻAĆ TYLKO DLATEGO, ŻE MA AUTYZM
Hej.
Peng-ha!
Podobno cię zwolnili za zaśpiewanie piosenki.
Ludzie często ci mówią, że jesteś nieuprzejmy, prawda?
A tobie, że tylko udajesz miłą?
Mecenasie Jung.
Słyszałem o spotkaniu z prezesem Sangjeong Pharmaceuticals.
Pewnie jesteś zły.
Nie, ale mecenas Woo ciężko nad tym pracowała, więc szkoda.
Rozumiem.
Pani mecenas, proszę się trzymać.
Dokąd to?
Opłata…
O co chodzi?
W czym problem?
Nagle wsiadł do mojej taksówki
i zaczął powtarzać: „Hanbada”.
Więc go tu przywiozłem, ale nie chce zapłacić!
Zapytałem, czy ma pieniądze, a on odparł, że tak.
Zapłacę za jego przejazd.
- Dobrze. - Dziękuję.
Jeszcze raz. Śpiewajcie.
Jeszcze raz.
Zaśpiewajcie jeszcze raz.
Dobrze.
Zadzwoń do jego matki, niech po niego przyjedzie.
Zostań z nim do jej przyjazdu.
Dobrze.
Jeszcze raz. Zaśpiewajcie jeszcze raz.
- Jeong-hun! - Mamo!
Boże.
Tak się martwiłam!
Boże.
Dziękuję, mecenas Woo.
Przepraszam, jeśli Jeong-hun sprawił wam jakiś kłopot.
Nie szkodzi.
Przepraszam.
Myślałam o tym wszystkim.
Naprawdę musimy mówić w sądzie,
że Sang-hun próbował zrobić coś takiego?
Jeong-hunowi i tak dadzą niski wyrok.
Ma autyzm, więc może zostać uznany za niepoczytalnego.
Miałam nadzieję,
że jednak weźmiecie tę sprawę.
Nie sądzę, by ktokolwiek inny
mógł potraktować Jeong-huna z taką szczerością.
Więc jeśli…
nie wspomnicie o problemach Sang-huna,
przekonam męża.
Dobrze.
Porozmawiam z mecenasem Jung Myeong-seokiem.
Mecenas Woo.
Przepraszam za to, co powiedział mój mąż.
Wiem,
że nie powinnam tego mówić,
ale mieliśmy z panią pewien problem.
Oboje z Jeong-hunem jesteście autystyczni.
Ale tak się różnicie,
że nie sposób was nie porównywać.
Słyszeliśmy, że czasem autyści są genialni.
Ale gdy zobaczyliśmy to na własne oczy,
poczuliśmy się dziwnie.
Większość osób z autyzmem
jest jak Jeong-hun.
I to trwa już zbyt długo, byśmy mogli liczyć na to,
że coś się zmieni.
Hans Asperger, pierwszy badacz autyzmu,
uważał, że ma to też dobre strony.
Powiedział:
„Nie wszystko, co wykracza poza normę, a więc »nienormalne«,
musi być gorsze.
Dzięki nowym sposobom myślenia i doświadczeniom
osoby z autyzmem mogą wiele osiągnąć.
Hans Asperger był nazistowskim kolaborantem.
Miał oddzielać dzieci, które zasługiwały na życie, od tych, które nie zasługiwały.
Według nazistów na życie nie zasługiwali ludzie niepełnosprawni fizycznie,
nieuleczalnie chorzy i chorzy psychicznie, a także osoby autystyczne.
Jeong-hun, pożegnaj się.
Powiedz: „Przepraszam za kłopot. Dziękuję”.
Peng-ba.
Jeszcze 80 lat temu
osoby z autyzmem nie były godne życia.
Jeszcze 80 lat temu pan Kim Jeong-hun i ja
nie bylibyśmy godni, by żyć.
Nawet dziś setki ludzi
klikają „Lubię to” pod komentarzem:
„To, że student medycyny umarł, a autystyk żyje,
to strata dla narodu”.
Peng-ba!
Oto ciężar
naszego położenia.
ŚWIADEK
Pan Kim Jeong-hun przeszedł załamanie nerwowe.
Może pan wyjaśnić, czym jest załamanie nerwowe?
To zjawisko występujące u autystyków.
Wybuchają, kiedy nie są w stanie wytrzymać dłużej stresu,
który w sobie tłumią.
Nie robią tego celowo.
Dzieje się tak, gdy obezwładnia ich poczucie bezsilności.
Autyści różnie je przeżywają.
Są tacy, którzy przestają się komunikować i się wycofują,
ale i tacy, którzy okazują je w dość agresywny sposób.
Krzyczą, płaczą, robią sobie krzywdę,
a nawet są agresywni wobec innych.
Czyli zachowanie oskarżonego w czasie zdarzenia wskazuje
na załamanie nerwowe, nad którym nie miał kontroli?
A więc symptom spektrum autyzmu?
Tak sądzę.
To wszystko.
Czy jako psychiatra dobrze zna pan to zaburzenie?
Tak.
Ilu pacjentów z autyzmem jest na tej sali?
Słucham?
Pytam, bo wydaje mi się, że oprócz oskarżonego jest jeszcze ktoś.
Może pani adwokat, która pana przesłuchiwała?
Sprzeciw!
Prokurator obraża adwokat niezwiązanymi ze sprawą
i dyskryminującymi twierdzeniami.
Oddalam.
Słucham?
Oddala pani mój sprzeciw?
Pytanie prokuratora może być niefortunne,
ale nie postrzegam go jako niezwiązanego ze sprawą ani dyskryminującego.
Mecenasie, proszę usiąść.
Proszę kontynuować.
Tak…
Czy adwokat, która pana przesłuchiwała, jest pacjentką z autyzmem?
To, że ktoś ma autyzm, nie znaczy, że wymaga leczenia.
Uważam, że określenie „pacjent z autyzmem” jest niewłaściwe.
Nawet gdy robi to
w sądzie?
Co pan robi, panie prokuratorze?
To znaczy?
Pytam, czy adwokat oskarżonego Woo Young-woo ma autyzm.
Wiem, że mecenas Woo ma spektrum autyzmu.
Ale tylko dlatego, że o tym słyszałem. Nie postawiłem diagnozy.
Nie jestem rzeczoznawcą.
Nie wiem, kto jest kim, gdy go widzę.
Proszę jasno odpowiedzieć.
Mecenas Woo Young-woo ma autyzm czy nie?
Tak.
- Tak, ale… - Uważa pan,
że oskarżony jest niepoczytalny?
- Tak. - Bo ma autyzm?
Tak.
Czy zatem uważa pan także, że pani adwokat jest niepoczytalna?
Sprzeciw!
To proces oskarżonego,
dlaczego wypytuje pan o obrońcę?
Historia jej leczenia
jest nieistotna dla oskarżonego, zdarzenia i procesu.
Jest istotna.
Jest, ponieważ obrona wnosi o skrócenie wyroku
ze względu na autyzm oskarżonego.
Jeśli oskarżony jest niepoczytalny,
to jego adwokat chyba też?
Prokurator nie wie, co znaczy „niepoczytalny”?
Nie wszystkie zaburzenia oznaczają niepoczytalność.
Dopiero gdy wpływają one na zdolność rozeznania sytuacji
i podejmowania decyzji, uznaje się, że dana osoba jest niepoczytalna.
Zatem wyrok oskarżonego z autyzmem
powinien być niższy niż innych przestępców,
ale argumenty adwokat z autyzmem
powinny być równe tym innych prawników?
Coś tu jest nie tak.
Zwracam uwagę na ironię tej argumentacji.
Pani mecenas!
Wciąż trzymasz mnie za tyłek.
No tak.
Tak.
Dlatego upadłam na plecy.
Buty…
Pani mecenas Woo, buty.
Tak?
Wieszałam się, a Jun-ho mnie uratował.
Słucham?
Jun-ho najpierw lewą ręką podtrzymywał mi pośladki.
A potem prawą rozwiązał mi węzeł na szyi.
Wiecie, co się wtedy stało?
Przechyliłam się do tyłu i upadłam na plecy.
O czym pani mówi?
Według raportu z sekcji zwłok pan Kim Sang-hun…
To znaczy,
ofiara miała żebra połamane w 22 miejscach.
Pięć z przodu po prawej stronie, od trzeciego do siódmego
i sześć z przodu po lewej stronie, od drugiego do siódmego.
I…
Zaraz…
Mogę pokazać na twoich żebrach?
Co?
Jasne.
I 11 z tyłu po prawej stronie, od drugiego do 12.
Nie ma innych złamań. Czy to nie dziwne?
Złamania przednich żeber po obu stronach
to zapewne skutek resuscytacji.
Problemem są prawe tylne żebra.
Złamania układają się prosto od drugiego do 12.
O ile oskarżony nie uderzył ofiary w plecy w linii prostej,
takie złamania są raczej niemożliwe.
Ale jeśli próbował uratować ofiarę
w ten sam sposób, co Jun-ho mnie, jest to możliwe.
Ponieważ oskarżony trzymał ofiarę za pośladki,
ta upadła plecami na podłogę.
No i? Co to za różnica?
Wasz młodszy syn nie jest
winny pobicia ze skutkiem śmiertelnym.
Oczywiście zostanie uznany za winnego napaści.
Ale zostanie oczyszczony z zarzutu zabójstwa państwa starszego syna.
I dostanie lżejszy wyrok.
Ale…
żeby móc domagać się wyroku uniewinniającego,
nie możemy zataić faktu, że starszy syn
próbował popełnić samobójstwo.
Musi pan podjąć decyzję.
Ostatnio…
sporo myślałem o tym problemie.
W moim wieku
dzieci są świadectwem całego życia.
Jako ojciec nie chciałem przyznać,
że Sang-hun był nieszczęśliwy.
Ale czy jest coś, czego bym
nie zrobił dla Jeong-huna?
Proszę zrobić, jak państwo mówią.
Dobrze.
Chcę jeszcze coś powiedzieć.
Chciałem pomówić o tym z mecenasem Jungiem na osobności.
Ale skoro jesteśmy tu wszyscy, powiem to.
Dobrze. Usiądźcie.
Dobrze.
Chciałbym,
by proces odbywał się bez udziału mecenas Woo.
Wiem, jak bardzo się pani stara, mecenas Woo.
Ale słyszała pani, co podczas procesu mówił prokurator.
Proszę pomyśleć o tym, co jest najlepsze dla Jeong-huna.
Słyszał pan, co powiedziała mecenas Woo.
Możemy pójść w innym kierunku.
Nie tylko podkreślimy, że pański młodszy syn jest niepoczytalny,
ale będziemy domagać się uniewinnienia na podstawie naukowych dowodów z autopsji.
Myślę…
że prezes ma rację.
Gdy idę z Jun-ho,
ludzie myślą, że opiekuje się mną jako wolontariusz.
Gdy taksówkarz trzymał oskarżonego, też miałam pieniądze i mogłam zapłacić.
Ale kierowca nie widział we mnie kogoś, kto mógłby pomóc w tej sytuacji.
Wiem, w czym moje spektrum przypomina spektrum oskarżonego,
a w czym się różni.
Ale prokurator tego nie wie.
Co oznacza…
że sędziowie również.
Nie jestem…
prawnikiem, który pomoże oskarżonemu.
Nie jestem…
prawnikiem,
który pomoże
oskarżonemu.
Proszę przekonać pana prezesa.
Do czego?
Udziału mecenas Woo Young-woo w procesie?
Tak. Jest dobra w tym, co robi, i nie popełniła żadnego błędu.
Wykluczenie jej z procesu z powodu rzekomej niezdolności
do obrony związanej z autyzmem
to dyskryminacja.
Czy to nie ty pytałeś…
„Nie widziałaś drugiej strony jej CV?
I mimo to ją przyjęłaś?
Jak mam wyszkolić kogoś, kto nawet nie umie się przedstawić?”
Nie mówiłeś tak?
Co się zmieniło od tamtej pory?
Wtedy
nie była w moim zespole.
Teraz jest.
Cóż.
Zgadzam się, że prośba prezesa Sangjeong jest
niesprawiedliwa i dyskryminująca.
Ale jestem prezesem kancelarii.
Muszę spełniać życzenia klienta.
Więc,
mecenasie Jung, ciebie też wykluczam z procesu.
- Co? - Mówisz, że jest w twoim zespole?
„Ty nie idziesz, więc ja też nie”.
Musisz im pokazać.
Ja nie mogę tak zawzięcie walczyć o prawa niedoświadczonej prawniczki.
Więc ty im pokaż.
Jesteście jedną drużyną.
Dobrze.
Przekażę sprawę mecenasowi Jangowi. Daj mu akta sprawy.
Dlaczego akurat Jang Seung-junowi?
Muszę was jakoś ukarać.
Prezes mógłby źle to odebrać.
Jako protest w odpowiedzi na jego słowa.
Dobrze, rozumiem.
Hej.
Myeong-seok?
O co chodzi?
Prezes do ciebie nie dzwoniła?
Owszem, dzwoniła.
Ale ty mi powiedz.
Skoro dzwoniła, powinieneś wiedzieć.
I wiem, bo dzwoniła.
To o co ci chodzi?
Chcę tylko usłyszeć, jak Myeong-seok prosi mnie o przysługę.
Zrób coś dla mnie.
Co? Nie słyszę.
Pewnie dlatego, że wiszę głową w dół.
Nie słyszę.
Zrób coś dla mnie.
Co powiedziałeś?
Nie słyszałem.
Boże.
Co?
Zrób coś dla mnie, Seung-jun.
I co ty byś beze mnie zrobił?
Ile jeszcze mam sprzątać twój bałagan?
Zostaw akta sprawy tam.
Zajmę się tym.
Miałeś położyć je tam.
Serio.
Co?
Myeong-seok!
Cholera.
Myeong-seok!
OBRONA
Mecenasie, może pan przesłuchać świadka.
Dobrze.
OSKARŻONY
Czym się pani zajmuje?
Jestem patologiem.
Pracuję przy sekcjach zwłok w Krajowym Centrum Kryminalistyki.
Jaka jest przyczyna śmierci ofiary?
Krwotok wewnętrzny spowodowany złamaniami żeber.
Skąd wzięły się złamania żeber?
Złamania przednie powstały w wyniku resuscytacji.
Gdy przyjechało pogotowie,
ofiara nie oddychała, a jej serce stanęło,
stąd można wnioskować, że do złamań doszło po śmierci.
Problem dotyczy tylnej strony żeber.
Widać tam całą serię złamań powstałych pod skosem w linii prostej.
Biorąc pod uwagę miejsce i formę,
wydaje się pochodzić ona od jednego ciągłego uderzenia,
a nie odrębnych, pojedynczych uderzeń.
Twierdzi pani, że złamania spowodowało jedno ciągłe uderzenie,
a nie pojedyncze uderzenia?
To brzmi dość skomplikowanie. Może pani wyjaśnić to prościej?
Nie można stwierdzić, że żebra były łamane jedno po drugim,
bo złamania układają się w linię prostą.
Musiały powstać w wyniku jednego uderzenia.
Jednego uderzenia? Może pani podać przykład?
Wygląda na to, że ofiara upadła na podłogę po tym,
jak powiesiła się za szyję.
Sznur znaleziony w jego pokoju pasuje do zadrapań na szyi.
Co więcej, miał we krwi trzy promile alkoholu.
Po upadku nie nastąpiłoby więc żadne odruchowe zachowanie.
Jest więc wysoce prawdopodobne, że złamania są skutkiem upadku.
Czy to możliwe,
że żebra zostały złamane w wyniku napaści?
Czy to możliwe? Oczywiście.
Ale byłoby to nieco dziwne.
Oskarżony był bardzo wzburzony,
gdy atakował ofiarę.
W tym stanie
trudno byłoby wycelować w żebra ofiary tak,
by złamać je w linii prostej.
Dziękuję.
To wszystko.
Chwileczkę.
Mam pytanie.
Oskarżony?
Panie Kim Jeong-hun?
Tak!
Słyszał pan zeznania patologa?
Czy rzucił pan brata na ziemię?
Tak.
Chciał go pan uratować?
Tak.
Sznur nie zerwał się sam?
Tak.
Proszę powiedzieć wyraźnie.
To pan rzucił brata na ziemię czy nie?
Tak!
Panie Kim Jeong-hun?
Próbował pan uratować brata czy nie?
Tak!
Zadałam te pytania, aby sprawdzić,
czy oskarżony jest w stanie zrozumieć i odpowiedzieć na pytania
i złożyć zeznania.
Oczywistym jest, że oskarżony
jest w tej chwili niepoczytalny.
Rozstrzygną to na jego korzyść.
Myślisz?
Zszokowało mnie, że prokurator zażądał siedmiu lat więzienia
i leczenia oraz kurateli.
Czego by nie zażądał, udowodniliśmy nasze argumenty.
Najważniejsze, że sędzia była wyrozumiała.
Myślę, że zostanie
oczyszczony z zarzutu spowodowania śmierci.
A za napaść dostanie wyrok w zawieszeniu.
Jeśli nie, możemy złożyć apelację, więc nie przejmuj się tym.
Dobrze.
Boże.
To żaden kłopot.
To prawdziwy zaszczyt, że mogłem dokończyć tę sprawę.
Ciężko pracowaliście, przygotowując się do procesu.
Przykro mi.
Zwłaszcza mecenas Woo. Musi być pani zawiedziona.
Nie szkodzi.
- Dziękuję za wszystko. - Żaden problem.
To ona jest…
Dzięki, Seung-jun.
Pójdziemy już.
Pani mecenas, chodźmy.
Nie ma za co.
Przepraszam.
Tak?
Mogłaby pani to zapakować na prezent?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Tak.
WYPOWIEDZENIE KANCELARIA HANBADA
SKŁADAM WYPOWIEDZENIE Z POWODÓW OSOBISTYCH I PROSZĘ O JEGO PRZYJĘCIE
STRONA WYPOWIADAJĄCA UMOWĘ: WOO YOUNG-WOO
MECENAS WOO YOUNG-WOO
Ponoć wujkowie wrobili go w podpisanie memorandum.
Memorandum?
Tak, zobowiązał się, że podzieli się z nimi odszkodowaniem za wywłaszczenie.
Odszkodowanie za wywłaszczenie?
- Dziesięć miliardów. - To świetnie.
- Będziesz patrzyła, jak ojciec
twojej jedynej przyjaciółki bankrutuje przez swoich braci?
Już nie jestem prawnikiem.
- Co? Dlaczego? - Też chciałbym wiedzieć.
Nakjo to popularne miejsce na randki w Ganghwa-do.
- Co? - Trzymam kciuki. Dasz radę.
Chcę cię mieć po swojej stronie, mecenas Woo.
Napisy: Agnieszka Putek