SERIAL NETFLIX
- Nazwisko? - Gye Hyang-sim.
„Gye”, nie „Gae”.
SIEROCINIEC GUREUM
Nazwisko dziecka?
Gye Ha-yun.
Ładnie, prawda?
Wybrałam imię Ha-yun, bo podobno jest popularne w Korei.
Gye brzmi dziwnie,
więc przynajmniej imieniem się nie wyróżnia.
Nie jest ciężka? Może położymy ją na kanapie?
Nie.
Nie trzeba.
Potrzymam ją.
Śpi jak zabita, a jest środek popołudnia.
Dałam jej leki.
Leki? Dziecku?
Inaczej
nie będzie chciała się ze mną rozstać.
Rozumiem.
Adres?
Nie porzucam Ha-yun.
Nie możecie oddać jej do adopcji.
Wrócę po nią.
Dobrze.
- Ale potrzebny nam adres… - Nie wierzy mi pani?
Nie porzucam Ha-yun.
Zostawiam ją tu tymczasowo,
bo mogę trafić do obozu pracy.
Obozu pracy?
Więzienia.
Do więzienia.
Jest pani uciekinierką z Północy?
Nie dyskryminujcie jej z tego powodu.
Nie dajcie jej odczuć, że jest córką przestępczyni.
Wrócę po nią, choćby nie wiem co.
Dobrze.
Mamo!
- Mamo! - Nie możesz iść sama.
- Mamo! - Nie możesz iść.
Mamo!
- Ha-yun. - Mamo!
- Mamusia…
niedługo wróci.
Mamo, nie odchodź!
Mamo!
SPRAWA 6 GDYBYM BYŁA WIELORYBEM…
Już.
- Tak? - Wzywałeś mnie?
Tak. Mecenas Choi wzięła sprawę pro bono.
Uciekinierka z Północy. Rozbój i uszkodzenie ciała.
„Uciekinierka z Północy. Rozbój i uszkodzenie ciała”.
Wydaje mi się, że niewiele możemy tu zrobić.
Ale jak by to ująć? Mecenas Choi jest przesadnie zaangażowana.
Nadmiernie empatyzuje z oskarżoną.
Pomyślałem, że może wzięłabyś tę sprawę razem z nią
i nieco ją przystopowała.
Przystopowała?
Uspokój trochę mecenas Choi. Niech nie traktuje tego tak emocjonalnie.
O tak.
Spokojnie.
- Spokojnie. - Właśnie tak.
- Spokojnie. - Spokojnie.
Niech wyluzuje. Spokojnie…
Dobrze, idź.
- Spokojnie… - Ostudź jej zapał.
Spokojnie.
Proszę.
Jeszcze nie zaczęłaś pracy czy nie poszłaś do domu?
„Do domu”? Co to znaczy?
Życie po pracy?
Coś, co istnieje tylko w fantazjach, a nie w prawdziwym życiu?
No…
A ty? Nie masz dużo pracy?
Pracy?
Tak, mam.
Bolą mnie nadgarstki, bo wczoraj pisałam ponad dziesięć godzin.
Mam już zespół Aspergera,
ale w tym tempie zaraz dostanę zespołu cieśni nadgarstka.
Z niewyspania rosną mi w nosie siwe włosy.
Przydzielono mnie do sprawy, którą się zajmujesz.
Uciekinierka z Północy. Rozbój i uszkodzenie ciała.
Co? Do sprawy Hyang-sim?
Hyang-sim?
Oskarżona nazywa się Gye Hyang-sim.
Poznałam ją, fajna dziewczyna.
Jest jak starsza siostra.
Mecenas Jung uważa, że zbytnio angażujesz się w tę sprawę.
Że nadmiernie współczujesz oskarżonej.
- Naprawdę? - Tak.
Kazał mi cię uspokoić.
Spokojnie.
Young-woo, byłaś kiedyś w ośrodku detencyjnym?
Nie. Jeszcze nie.
To poproś o widzenie. Idziemy do Hyang-sim.
O rety.
Mecenas Choi.
Jak się pani miewa?
To mecenas Woo.
Będzie ze mną pracowała.
Dzień dobry, Woo Young-woo z kancelarii Hanbada.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Rozumiem.
Woo Hyang-woo?
Co?
- Nie. - Może
usiądziemy?
Dobrze.
Jak pani się tu żyje? Na pewno jest ciężko.
Tutaj?
Karmią mnie i dają mi dach nad głową.
Tu jest jak w hotelu.
Tęsknię za córką Ha-yun.
Trochę łamie mi to serce, to wszystko.
Słyszałam, że uciekła pani z Korei Północnej.
Czemu nie mówi pani z akcentem?
Towarzyszko Woo Hyang-woo.
Co to za pytanie? Uciekłam dawno temu.
Boże! Ośrodki detencyjne w Joseon Południowym są jak hotele!
Muszę tak mówić, by być uciekinierką z Północy?
No tak, przepraszam.
Porozmawiamy o sprawie?
Z racji, że mecenas Woo jest tu po raz pierwszy, zacznijmy od początku.
Czy znała pani ofiarę, Lee Sun-yeong, przed zdarzeniem?
Nie. Lee Sun-yeong nie jest uciekinierką z Północy
i nie miałyśmy okazji wcześniej się poznać.
Poznałam ją, gdy pojechałam po pieniądze.
Mama mi o niej powiedziała.
Mama?
Pomagająca uciekinierom pośredniczka Choi Yeong-hui?
To moja przybrana matka, nie prawdziwa.
Wszyscy nazywamy ją mamą.
Gdyby tylko oddała pieniądze, które jej pożyczyłam.
Podsumuję.
Pięć lat temu
poprosiła pani „mamę”, Choi Yeong-hui, która pomaga uciekinierom z Północy,
o dziesięć milionów, które od pani pożyczyła.
Zamiast oddać je bezpośrednio pani,
Choi Yeong-hui powiedziała, że Lee Sun-yeong ma u niej dług
i że może je pani wziąć od niej.
Tak.
Dziesięć milionów jej długu przeniesiono na mnie i Jeong-hui.
Jeong-hui?
Pani Kim Jeong-hui, pani wspólniczka?
Towarzyszko Woo.
Głowa cię rozbolała od tylu nazwisk?
Nie.
Przyjaźniła się pani z Kim Jeong-hui, prawda?
Właściwie to nie.
Poznałyśmy się przez mamę.
Dlatego nazywam ją przyjaciółką.
Też uciekła z Korei Północnej i jest w moim wieku.
Zamierzała pani podzielić się z nią pieniędzmi od Lee Sun-yeong?
Tak! Tyle że Lee Sun-yeong przecież
nie dałaby nam tak po prostu pieniędzy, których nie chciała oddać nawet mamie.
Żeby nie próbowała nam wciskać kitu, że ich nie ma,
nie mogłyśmy wyglądać na kogoś, kogo można łatwo oszukać.
Nawet nie zamyka drzwi.
Nie boi się?
Odważnie.
Jeong-hui, miej się na baczności.
Nie odda nam pieniędzy tak łatwo.
Musi być z niej zawzięta baba, skoro nie boi się nawet mamy.
Mów za siebie. To ty jesteś miękka.
Na całym Półwyspie Koreańskim nie ma drugiej tak zawziętej, jak ja.
Chodźmy.
Weź jedną.
Lee Sun-yeong!
Wychodź natychmiast!
Wyłaź!
Gdzie jesteś?
Ty.
Dawaj pieniądze mamy!
- Jakie pieniądze? - „Jakie pieniądze?”
Pożyczyłaś od mamy dziesięć milionów i nie chcesz ich oddać.
Ty.
Gdzie schowałaś pieniądze?
W tamtym pokoju?
Nie.
Proszę, odpuśćcie mi. Jestem w trudnej sytuacji.
Hej!
Ty złodziejska suko!
Myślisz, że my jesteśmy w lepszej?
Odsuń się!
Nie możecie!
Puszczajcie!
Nie możecie.
Co wy robicie?
Puszczajcie!
Puść mnie!
- Cholera. - Hej!
Lee Sun-yeong, po prostu oddaj pieniądze!
Co to za krzyki? Mam tego dość.
Halo? Halo, policja?
- Nie mam pieniędzy! - Dzwonię z Dongbaek-gil 52.
Ci na górze znowu hałasują!
Nie mogę spać. Pospieszcie się.
Boże.
Puszczaj!
Zgłosiła to właścicielka mieszkania, która mieszkała pod ofiarą.
Na miejscu aresztowano panią i panią Kim Jeong-hui?
Prawdę mówiąc, wcale jej nie aż tak nie stłukłyśmy.
Ale policja zobaczyła rozbite szkło,
kij i cegłę,
więc musiało wyglądać poważnie.
W tamtym czasie ubiegałyście się o proces z ławą przysięgłych.
Kim Jeong-hui stawiła się w sądzie
i dostała cztery lata za uszkodzenie ciała,
a pani uciekła przed procesem.
Dlaczego?
Cztery lata…
Czyli Jeong-hui pewnie już wyszła.
Pewnie tak.
Dlaczego pani uciekła?
Jeong-hui nie ma dzieci.
Ale ja mam córkę.
Ha-yun miała tylko trzy lata.
Gdybym trafiła do obozu pracy, zostałaby sama.
Jestem uciekinierką z Północy,
nie mamy tu nikogo.
Mama nie jest moją prawdziwą mamą.
A moja przyjaciółka nie jest moją prawdziwą przyjaciółką.
Tata Ha-yun zginął w wypadku niedługo po jej narodzinach.
Beze mnie nie miałby kto się nią zająć.
A teraz?
Gdzie jest Ha-yun?
Zostawiłam ją w sierocińcu.
A potem pojechałam na policję.
Nie mogła jej pani zostawić w sierocińcu pięć lat temu?
Gdybym wtedy ją zostawiła, Ha-yun by mnie zapomniała,
bo była za mała.
Teraz ma osiem lat, więc kiedy po nią wrócę,
będzie pamiętała matkę.
Uciekła pani, żeby być z nią, póki nie osiągnie wieku,
w którym zdoła zapamiętać matkę?
Tak.
A teraz Ha-yun musi iść do szkoły,
żeby nie być tylko córką zbiega.
Więc musiałam jak najszybciej pójść do więzienia i do niej wrócić.
Jak matka wieloryb.
Co?
Matki wieloryby są znane z oddania.
Muszą być.
W oceanie nie ma wielu bezpiecznych miejsc do wychowywania dzieci.
Jak radziła sobie pani po ucieczce?
Przez te lata nie dostała pani pomocy finansowej od państwa
i nie mogła znaleźć pracy.
Sprzątałam w motelu,
gdzie dostałam pokój, w którym mieszkałam z Ha-yun.
Przykro mi,
gdy o tym myślę.
Inne dzieci chodzą
do przedszkoli i żłobków.
Ale Ha-yun całymi dniami tkwiła w motelu,
bo byłam jej matką.
Na pewno cieszyła się, że jest z mamą.
Tak pani myśli?
Naprawdę tak pani myśli?
Tak.
Czy gdybym dostała
taki sam wyrok, jak Jeong-hui,
odwiedziłybyście mnie choć raz?
Wiem, że macie dużo pracy,
ale choć raz z Ha-yun.
Proszę myśleć pozytywnie! Nie dostanie pani czterech lat!
Gye Hyang-sim musi dostać wyrok w zawieszeniu!
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by tak się stało.
Cóż za pasja.
Czy oskarżona ma jakiś nieodparty urok?
Każdy, kto ją spotyka, wraca niezwykle wzburzony.
A co z misją „spokojnie”?
Dla prawnika
obrona tego zarzutu jest równie trudna, co obrona morderstwa.
Wiecie dlaczego?
- Bo ustawowy wymiar kary jest wysoki? - Zgadza się.
Kara za uszkodzenie ciała w wyniku rozboju?
Dożywocie lub co najmniej siedem lat więzienia.
Co najmniej siedem lat.
O ile maksymalnie można go obniżyć?
Nie można złagodzić kary
poniżej zakresu ustawowego,
a przy ustalonym wymiarze kary jedynie do jego połowy,
czyli trzech lat i sześciu miesięcy.
Ale żeby dostać wyrok w zawieszeniu, sam wyrok musi być niższy niż trzy lata.
Jeśli poza okolicznościami łagodzącymi
nie znajdziecie sposobu na uzyskanie niższego wyroku,
nie dostaniecie zawieszenia.
Dlatego mówi się, że takie zarzuty zawsze kończą się więzieniem.
Na dodatek oskarżona uciekła.
Będzie dobrze, jak jej nie zwiększą wyroku.
Dobrze.
To dziwna sprawa.
Jeszcze nie zaczęliśmy, a mamy już wszystkie odpowiedzi.
Jakby oskarżona już była sądzona.
Bo miała wspólniczkę?
Tak.
Sprawy pań Gye Hyang-sim i Kim Jeong-hui są prawie identyczne.
Pani Kim Jeong-hui wyjaśniła,
co było do wyjaśnienia,
a co można było odrzucić, zostało odrzucone.
I dostała…
cztery lata więzienia.
Gye Hyang-sim zeznała, że jedynie trzymała ofiarę za ubranie
i kilka razy ją uderzyła.
A jeśli będziemy wnioskować, że nie jest to uszkodzenie ciała?
Patrz. Ofiara została ciężko ranna. O czym ty mówisz?
Ale…
jej obrażenia są zbyt poważne.
Oskarżona jest drobna.
Choć jej wspólniczka jest większa,
to i tak dwie kobiety biły ją gołymi rękami.
Zostały aresztowane niedługo po przyjeździe policji.
Nie zdążyłyby zadać tak poważnych obrażeń.
Dobrze. Więc trzeba dowiedzieć się, co się naprawdę stało.
Tak. Spotkamy się też z adwokatem, który bronił pani Kim Jeong-hui.
Może podczas jej procesu coś przegapiono.
Niezły pomysł,
ale dla prawnika czas jest najważniejszy.
Nie spędzajcie go za dużo nad tą sprawą.
- Dobrze. - Tak, rozumiem.
Uspokój ją.
Dobrze.
Hej, Min-woo.
Coś ci opowiem.
Jest pewna osoba.
Osoba.
I chyba robię coś, co sprawia,
że ta osoba myśli,
że jej nie lubię.
A tak naprawdę ją lubisz?
Tak.
To w czym problem? Powiedz jej o tym.
Ale…
to nie takie proste.
Dlaczego?
Chodzi o kogoś z pracy?
Hej.
Czym tu się martwić, skoro jesteś najpopularniejszy w całym biurze?
Jun-ho. Nadaj im numery.
Numer jeden, dwa i trzy.
- I umów się z każdą po kolei. - Gadasz bzdury.
Nieważne.
Nie mówię do ciebie. Podaj butelkę.
- Czy ta osoba jest prawnikiem? - Hej.
A to ma znaczenie?
To ktoś,
kogo często widuję.
Boże! Ktoś z zespołu procesowego?
Niech pomyślę.
Na pewno nie Woo Young-woo.
Boże! Mówiłem, że już nieważne.
Ty.
Wiesz co?
Jesteś idiotą.
Idiotą, którego obchodzi tylko, kto to.
Zapomnij o tym. Idź spać.
Chcę ci pomóc.
Ale mogę pomóc tylko, jeśli dowiem się, kto to jest.
Powiedz mi.
Jun-ho.
Tak naprawdę wszystko wiem.
Widzę, co się dzieje.
Choi…
Słyszał pan sędziego, prawda? Musi pan tu wrócić za dwa tygodnie.
- Tak. - Dobrze.
Poratuje pan drobnymi? Nie mam pieniędzy na powrót do domu.
Znowu to samo.
Do jakiego domu chce pan wracać, skoro pan go nie ma?
Do widzenia.
Mecenas Kwon Ju-ho?
Choi Su-yeon. Dzwoniłam.
To mecenas Woo Young-woo.
Z Hanbady?
Kontaktuję się w sprawie, nad którą pracował pan pięć lat temu.
Chodzi o Gye Hyang-sim i Kim Jeong-hui.
Mam kolejną rozprawę. Porozmawiamy po drodze?
Tak.
Gye Hyang-sim się znalazła?
Wtedy uciekła, by nie stanąć przed sądem.
Zgadza się.
Nie wiem, czy będę w stanie pomóc.
To było pięć lat temu, nie pamiętam już zbyt wiele.
Poza tym obrońcy z urzędu biorą tyle spraw,
że tylko odhaczamy je na liście.
Nie żałuje pan, że czegoś wtedy nie zrobił?
Może chciał pan coś dokładniej sprawdzić
albo musiał przymknąć na coś oko.
Nie wiem.
Gye Hyang-sim jest drobna.
Jaka była pani Kim Jeong-hui?
Jakiej postury?
Z tego, co pamiętam, obie były drobne.
To zdjęcia ofiary zrobione zaraz po zajściu.
Pamięta pan?
Czy te obrażenia nie są zbyt poważne,
jak na zadane przez tak drobne kobiety w tak krótkim czasie?
Ma pani rację.
Ale wiecie,
że najtrudniejszą rzeczą do obalenia w procesie karnym jest…
Jest?
Diagnoza lekarska.
Ale jak się nad tym zastanowić,
większość diagnoz w procesach karnych
to spekulacje kliniczne spisane na podstawie słów pacjenta.
Więc niewiele z nich poparte jest obiektywnymi wynikami badań.
Dlatego często są niejednoznaczne,
ale zwykle trudno im zaprzeczyć.
Racja.
Teraz faktycznie wydaje mi się, że lekarz był stronniczy.
Lekarz?
Lekarz, który postawił diagnozę ofierze.
Jakiś czas po procesie czytałem gazetę
i przypadkiem trafiłem na jego artykuł.
O uciekinierkach z Północy. Jak by to ująć?
Treść wyrażała uprzedzenia wobec uciekinierów z Północy.
Pamięta pan tytuł?
Chwileczkę, sprawdzę.
Jest.
„Przyszła do mnie kobieta napadnięta przez uciekinierki z Północy”.
Mówi o tej sprawie.
Po przeczytaniu tego poczułem rozgoryczenie.
Zastanawiałem się, dlaczego akurat ktoś taki robił obdukcję
w sprawie, w której obie oskarżone były uciekinierkami z Korei Północnej,
Lee Sun-yeong mieszka…
Lee Sun-yeong mieszka na drugim piętrze, tak?
Tak, idziemy?
Tak.
Cholera.
Cholerny dom.
Dokąd idziesz?
Puszczaj.
Puszczaj!
Nic ci nie jest?
Nie możesz wziąć tych pieniędzy!
Cholerna suka.
Nie dramatyzuj.
Musimy zadzwonić na policję.
- Nie mam już na to siły. - Czekaj.
Ktoś chyba właśnie dzwoni.
Halo, policja? Dongbaek-gil 52.
Zwariuję od tych ich wrzasków!
Przyślijcie kogoś.
To się dzieje zbyt często.
Pospieszcie się!
Pani Lee Sun-yeong.
Jesteśmy prawnikami reprezentującymi Gye Hyang-sim.
Chcemy z panią porozmawiać.
Jak niedługo umrę…
- Pani Lee. - …to przez tego z góry.
Codziennie coś rozwala, rozbija i rzuca rzeczami.
Umrę przez niego na serce.
Chciałam ich wyrzucić,
ale szkoda mi tej jego bitej żony.
Zanim się obejrzałam, minęło pięć męczących lat!
Wzywała pani policję do każdej takiej awantury?
Tak.
Myśli pan, że ten damski bokser słucha, gdy próbuję go powstrzymać?
Uspokaja się, dopiero gdy przyjeżdża policja.
Nawet jeśli tylko na chwilę.
Pewnie pięć lat temu też pani ich wezwała?
Oczywiście!
Teraz wystarczy, że podam adres,
a policjanci przyjeżdżają
jak dostawcy jjajangmyeon.
Gdzie Lee Sun-yeong? Widziałaś się z nią?
Nikt nie odpowiada.
Myślicie, że pokaże się wam
z twarzą obitą przez męża?
Mam tego dość.
Właścicielka dzwoniła na policję przy każdej awanturze.
Jej poprzednie zgłoszenia chyba powinny być w bazie?
Masz rację. Trzeba je sprawdzić.
- Czy… - Young-woo.
Proszę o wiadomość po wysłaniu raportów.
Dobrze.
Mój Boże.
Co myślisz o Jun-ho?
- Co? - Co myślisz o Jun-ho jako mężczyźnie?
Masz chyba za dużo wolnego czasu.
Myślę, że to ty podobasz się Jun-ho, mecenas Choi.
Co?
Pracujesz w Hanbadzie,
jesteś prawniczką w zespole procesowym i często się z nim widujesz.
Choi Su-yeon.
Dlaczego?
Nie lubisz Jun-ho, bo nie jest prawnikiem?
Jun-ho mówił coś o mnie?
Tobie?
Mieszkamy razem,
rozmawiamy o różnych rzeczach.
Jesteś ciekawa?
Nie.
W związku z tym chcemy wezwać ofiarę, Lee Sun-yeong, na świadka.
Wysoki Sądzie,
ofiara była już przesłuchiwana
pięć lat temu.
Ponowne wezwanie ofiary na świadka jest niepotrzebne i niesprawiedliwe.
Oskarżona uciekła i wróciła, kiedy jej to pasowało.
Jakie ma prawo żądać od ofiary ponownych zeznań?
To ponowne…
Prawo do sprawiedliwego procesu to podstawowe prawo człowieka.
Czy oskarżona nie jest obywatelką Korei?
- Ofiara… - Chwileczkę.
Skąd pochodzi pani rodzina?
- Słucham? - Pytam o pochodzenie. Nazwisko.
Jestem z rodziny Woo wywodzącej się z Danyang.
Z Danyang w Chungcheongbuk-do, tak?
Dlaczego przerywa pani innym?
To niepodobne do kogoś z Chungcheong-do.
- Słucham? - Przerywanie ludziom jest nieuprzejme.
Proszę tego nie robić.
Na mojej sali sądowej
przerywanie ludziom jest zabronione.
No tak. Dobrze.
Wysoki Sądzie, z całym szacunkiem,
czy nie pochodzi pan z rodziny Ryu z Pungsan?
Skąd pan wie?
Ród Ryu z Pungsan ma długą i bogatą historię.
Wywodzi się z wioski Andong Hahoe, prawda?
Od razu widać.
Czyżby?
Ja pochodzę z rodziny Kimów z Andong,
a Pungsan jest częścią Andong, więc można powiedzieć,
że pochodzimy z tego samego miasta.
Tak, to prawda.
Tak.
Miło mi.
Mnie również.
Wysoki Sądzie, co do wezwania ofiary, Lee Sun-yeong, na świadka…
Skąd pochodzi pani rodzina, pani mecenas?
Wysoki Sądzie.
Przed chwilą przerwał pan innej osobie, gdy mówiła.
Słucham?
Na pana sali sądowej
przerywanie jest zabronione.
To wbrew zasadom.
Od teraz do końca procesu
prawnicy muszą podnieść rękę, jeśli mają coś do powiedzenia.
Nie możecie mówić bez mojego pozwolenia.
O co chodzi?
Wysoki Sądzie, pochodzę
z rodziny Choi z Wonju.
Sędzia Choi Bo-yeon, który pracuje z panem na tym samym piętrze,
również pochodzi z tej rodziny.
To…
mój ojciec.
Co?
Jest pani córką sędziego Choi?
- Tak. - Boże.
Sędzia Choi to mój dobry, młodszy kolega.
Czasem nawet jemy razem kolację.
Słyszałem, że jego syn jest lekarzem.
A widzę, że córka jest prawniczką.
Dobrze wychował dzieci.
Zazdroszczę mu.
Dziękuję.
Pozdrowię go od pana.
Dobrze.
Boże.
O czym to my rozmawialiśmy?
O wezwaniu ofiary na świadka.
Tak. Zróbmy to.
Słucham?
Proces, tak czy inaczej, się odbędzie, więc zróbmy to, jak należy.
Coś nie tak?
No…
Nie, Wysoki Sądzie.
Miałem rację. To ona.
Ładnie razem wyglądają, co?
Pasują do siebie.
Myślisz, że Jun-ho lubi mecenas Choi?
Pewnie nie pijesz za dużo kawy.
Zamiast kawy…
Ale co ty możesz o tym wiedzieć?
Ciekawe, gdzie moja druga połowa.
Wzywam na świadka ofiarę, Lee Sun-yeong.
Proszę świadka o podejście.
OBRONA, OSKARŻONA
ŁAWA PRZYSIĘGŁYCH
PROKURATOR
„Przysięgam”.
„Przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę
i przyjąć karę za krzywoprzysięstwo,
jeśli się go dopuszczę”.
Pani mecenas, może pani przesłuchać świadka.
Czekaj.
Mecenas Choi, niech pani idzie.
Co?
Przysięgli są przychylni ofierze, więc nie powinniśmy być zbyt surowi.
Mecenas Choi, proszę być delikatną.
Dobrze.
Dzień dobry, pani Sun-yeong.
Dzień dobry.
Pewnie niełatwo pani przypomnieć sobie wydarzenia sprzed pięciu lat,
ale dziękuję, że jest tu pani jako świadek.
Ma pani dużo siniaków i ran.
Skąd?
Sprzeciw.
To nie ma związku ze sprawą.
Ile będziemy wymieniać uprzejmości?
Wysoki Sądzie, proszę pozwolić mi przesłuchać świadka.
To ma związek ze sprawą.
Skoro pani mecenas mówi, że to istotne, posłuchajmy.
Oddalam.
Może pani powiedzieć, skąd ma te obrażenia?
Cóż…
No…
Czy…
mąż panią uderzył?
Sprzeciw!
To nie ma związku ze sprawą.
Według akt policyjnych policja została wezwana
dwa dni przed zajściem 6 listopada 2017 roku,
gdy Lee Sun-yeong została zaatakowana przez męża.
Ważne jest ustalenie, czy jej obrażenia zostały spowodowane przez oskarżoną,
czy przez jej męża.
Sprawdźmy, jakie są fakty.
Widzę, do czego pani zmierza.
Proszę trzymać się pytań dotyczących napadu.
Koniec z pytaniami o bieżące obrażenia.
Tak jest.
Zapytam jeszcze raz.
Czy pamięta pani wezwanie policji do swojego domu
6 listopada 2017 roku?
Jeśli chodzi pani o rok 2017…
Minęło już pięć lat.
Nie pamiętam.
Tamtego dnia mąż panią pobił,
więc mieszkająca pod panią właścicielka wezwała policję.
To akta policyjne. Nie pamięta pani?
Nie pamiętam.
Co za kłamstwa!
Mąż tak obtłukł łeb, że zgłupiałaś?
Co pani robi? Proszę przestać!
Oskarżona, co pani powiedziała?
My nie pobiłyśmy jej tak dotkliwie.
Nawet gdybyśmy chciały, nie zdążyłybyśmy, bo przyjechała policja.
Ale proszę na nią spojrzeć. Od razu widać, że coś ukrywa.
Chce obarczyć mnie winą za pobicia,
których winny jest jej mąż!
To wszystko kłamstwo!
Wysoki Sądzie.
Oskarżona obraża ofiarę, kpi z sądu i nie okazuje
żadnej skruchy za swoje przewinienia!
Tak.
Widzę.
Ma pan rację.
Wysoki Sądzie…
Musisz podnieść rękę.
Co?
W tym procesie prawnicy muszą podnieść rękę,
jeśli mają coś do powiedzenia.
Nie możemy mówić, póki sędzia się nie zgodzi.
Dlaczego?
Myślę, że dlatego, że pochodzi z rodziny Ryu z Pungsan.
O co chodzi?
Tak.
Przepraszamy, Wysoki Sądzie.
Oskarżona nie przywykła do sądów, więc straciła nad sobą panowanie
i powiedziała coś, czego nie miała na myśli.
Możemy prosić o przerwę, by oskarżona mogła się uspokoić?
Czy prokuratura ma jakieś pytania do świadka?
Cóż…
Nie.
Nie mam.
Świadek jest wolny.
Nie pozwolę, by ofiara i oskarżona
spotkały się ponownie na tej sali sądowej.
Zarządzam 10 minut przerwy.
Proszę wstać.
Oskarżona.
Proszę wziąć się w garść!
Nie może nam pani przeszkadzać.
Przeszkadzać?
Wy owijaliście w bawełnę,
a ja powiedziałam to wprost.
Owszem, i proszę zobaczyć, co się stało.
W sądzie obowiązuje porządek i formalność.
To nie targ.
Proszę nam pomóc doprowadzić do końca naszą strategię.
Targ?
U prawnika to strategia, a u mnie to targ?
Za kogo mnie masz?
- Mecenasowi Jungowi nie o to chodziło. - A o co?
Jesteś po jego stronie, bo też jesteś prawniczką?
Odezwałam się, bo frustrowało mnie patrzenie na to, jak łże!
Spokojnie.
Proces nie jest po to, by wyładowywała pani swoje frustracje.
Ale po to, by zmniejszyć pani wyrok.
Proszę myśleć o córce, która czeka w sierocińcu.
Jeśli chce pani jak najszybciej zobaczyć Ha-yun,
musi pani nas słuchać.
Spokojnie.
Spokojnie. Dobra robota.
Już. Wystarczy.
Teraz lekarz, tak?
Tak.
Będziemy mieli szczęście, jeśli bez wahania przyzna,
że obrażenia mógł zadać jej mąż.
Ale jeśli stwierdzi inaczej, musimy uderzyć mocniej.
Podkreślcie, że świadek jest uprzedzony wobec uciekinierów z Północy,
by go zdyskredytować.
Tym razem…
niech idzie mecenas Woo.
Bo…
jestem surowa?
Tak. Pokaż, co potrafisz.
Dobrze.
ŚWIADEK
To raport z obdukcji,
który spisał pan pięć lat temu po obejrzeniu ofiary.
Może pan przeczytać podkreśloną część?
Tak.
„Nadwyrężenie kręgosłupa szyjnego
wymaga 14 dni leczenia od daty diagnozy”.
„Rany i siniaki na całym ciele spowodowane atakiem”.
„Uszkodzenie cebulek włosów i skalpu spowodowane szarpaniem”.
Jak pan myśli, co było przyczyną tych obrażeń?
To jasne.
Napaść ze strony oskarżonej i jej wspólniczki.
To wszystko.
Pani mecenas, może pani przesłuchać świadka.
Szóstego listopada 2017 roku, dwa dni przed zdarzeniem,
wezwano policję, bo pani Lee została napadnięta przez męża.
Wiedział pan o tym, stawiając diagnozę?
Nie.
Skoro teraz pan wie, czy uważa pan, że obrażenia pani Lee Sun-yeong
mogły powstać w wyniku napaści męża, a nie oskarżonej?
Nie.
Nadal uważam, że winna jest oskarżona.
Dlaczego?
Na ciele ofiary nie ma nazwiska winowajcy.
Można to stwierdzić po obrażeniach.
Jestem lekarzem.
Może pan to wyjaśnić, bazując na faktach medycznych?
Przedstawiłem już opinię lekarza.
Na jakich innych faktach
miałbym bazować?
- Zapędź go w kozi róg. - Dobrze.
Początek 2018 roku.
W gazecie ukazał się pana artykuł. Proszę głośno przeczytać tytuł.
Sprzeciw.
To nie ma związku ze sprawą.
- Proszę mówić. - Pierwsze zdanie brzmi:
„Przyszła do mnie kobieta napadnięta przez uciekinierki z Północy”.
Artykuł dotyczy zdarzenia, więc ma związek ze sprawą.
Oddalam sprzeciw.
Proszę kontynuować.
Proszę świadka o przeczytanie tytułu tego artykułu.
Wysoki Sądzie.
Możemy o tym nie mówić?
Odmawia pan składania zeznań?
Z jakiego powodu?
Po ukazaniu się tego artykułu spadła na mnie fala krytyki.
Dostawałem nienawistne komentarze, niewybredne telefony,
a nawet listy z pogróżkami.
Żadna z tych rzeczy nie jest powodem, by odmawiać składania zeznań.
Proszę przeczytać tytuł.
„Dezerterzy z Północy tworzą grupę przestępczą”.
Świadek twierdzi, że „w koreańskim społeczeństwie
uciekinierzy z Północy już stanowią poważny problem”,
i że „rząd wspierający uciekinierów finansowo
zachęca kryminalistów do popełniania przestępstw”.
Zgadza się?
No…
Tu wcale
nie chodzi o moje uprzedzenia. Statystyki mówią same za siebie.
Zna pani wskaźnik przestępczości wśród uciekinierów z Północy?
Dziesięć procent.
Dwa razy większy niż w Korei Południowej.
Odsetek recydywistów również jest pięciokrotnie wyższy.
Nadal uważa pani, że uciekinierzy z Północy nie są przestępcami?
Więc pana przekonanie co do tego, kto spowodował obrażenia,
oparte jedynie na ich obejrzeniu,
nie ma związku z tym, co pan myśli o uciekinierach z Północy?
Słucham?
Twierdzi pan,
że oskarżona ponosi większą winę niż mąż ofiary, tak?
Bo mąż pochodzi z Południa,
a oskarżona z Północy.
Sprzeciw. Sugestia.
Podtrzymuję.
Ale szczerze mówiąc,
czy to przystoi robić z normalnego Koreańczyka damskiego boksera,
żeby pomagać uciekinierom z Północy?
Słucham?
Za ten proces płacą obywatele.
To ich powinien chronić sąd, a nie uciekinierkę z Korei Północnej!
Spokojnie. Przysięgli są po naszej stronie.
Szanuję pana zdanie,
ale uciekinierzy z Północy również są obywatelami Południa.
Dlatego właśnie prowadzimy ten proces.
Tak, cóż…
Zgadza się.
Jesz sobie?
Taka kompromitacja, a ty sobie jesz?
Jak możesz jeść, idioto?
- Co z tobą? Oszalałeś? - To ty oszalałeś.
Wiesz, jak ciężko pracowałem, żeby GPL zostali naszymi klientami?
GPL?
Tak, ty gnojku!
Grupa Prawych Lekarzy, GPL! Wszystko schrzaniłeś!
Wezwałeś na świadka Kwon Byeong-gila,
nie wiedząc, że jest z GPL?
Wiesz, jaką wiązankę usłyszałem od prezesa?
Nie masz pojęcia!
Kwon Byeong-gil nie chciał rozmawiać o artykule.
Ale prawnicy z Hanbady nalegali!
Boże.
Boże!
I to przez sprawę z urzędu, którą prowadzisz ze świeżakami?
Myeong-seok.
Jak ktoś z takim doświadczeniem mógł popełnić taki błąd?
Jak mogłeś pozbawić nas klienta
wartego miliardy przez sprawę z urzędu?
Rozumiem. Możesz się uspokoić.
Jedyny kolega,
który powinien mi pomagać, robi mi taki numer!
Boże!
Tylko ja martwię się o tę firmę!
Przepraszam, że nie sprawdziłam świadka.
Przepraszam, że przez nas straciłeś klienta wartego miliardy.
Wy nie macie za co przepraszać.
To mój błąd.
To moja wina i bardzo mi teraz wstyd.
Ale nie myślmy o tym
jako o „sprawie z urzędu” albo „uciekinierce z Północy”.
Pracujmy ciężko, nawet jeśli ta sprawa
nie jest warta miliardy wonów.
Tak.
Dobrze.
Jedzcie.
Ja pójdę, bo mi wstyd.
Rany.
ZAKŁAD KARNY
- Mamo! - Ha-yun!
Mamo!
Mamusia przeprasza.
Mamo.
Mamusia przeprasza, Ha-yun.
Ha-yun.
Dobrze ci idzie!
Dobra robota.
Zjedzmy gimbap.
BIALI 480, NIEBIESCY 680
GŁÓWNA NAGRODA, NAGRODA ZA WYSIŁEK
RODZINNY DZIEŃ SPORTU Z MARZENIAMI I NADZIEJĄ
Proszę, Young-woo. Zjedz owoce.
Nie.
Mój syn jest taki przystojny.
Young-woo. Trzymaj.
- Tato. - Tak?
Czemu nie mam mamy?
Ustawowa kara za uszkodzenie ciała w wyniku rozboju jest za wysoka.
Za morderstwo jest minimum pięć.
Jaki sens ma wyrok siedmiu lat?
Może wniesiemy o orzeczenie w zakresie konstytucyjności prawa?
Jeśli Sąd Konstytucyjny uzna je za niekonstytucyjne,
Hyang-sim zostanie uniewinniona.
Już tego próbowano.
W 2001, 2006 i 2016 roku.
I? Nie podziałało?
Uznano je za konstytucyjne.
Uciekinier z Korei Północnej to w zasadzie uchodźca, prawda?
Nie ma praw, które byłyby łaskawsze dla uchodźców, imigrantów i cudzoziemców?
Nie.
Zastanów się. Naprawdę nic nie ma?
Nie. I nie powinno być.
To jak danie im licencji na popełnianie przestępstw.
To co zrobimy?
Young-woo, jesteś geniuszem.
Wymyśl coś!
To trochę naciągane, ale mam jedną myśl.
Jaką?
Prawo Korei Północnej.
Prawo Korei Północnej?
Tak, w Korei Północnej też mają rozboje.
Artykuł 288. północnokoreańskiego prawa karnego. Kradzież mienia.
„Kto dopuszcza się kradzieży mienia
na drodze rozboju zagrażającego życiu lub zdrowiu danej osoby,
zostanie skazany na maksymalnie cztery lata w obozie pracy”.
Ale według Prawa Karnego
wydanego przez Uniwersytet Kim Ir Sena
rozbój w Korei Północnej, w porównaniu z tym na Południu,
z definicji wymaga intensywnej walki i użycia poważnych gróźb.
Atak powinien zakończyć się śmiercią lub poważnymi obrażeniami,
a przedmiotem groźby powinny być natychmiastowa śmierć
lub poważne obrażenia,
o ile ofiara nie spełni żądań przestępcy.
Jeśli powyższe przesłanki nie zostaną spełnione,
nie można uznać zdarzenia za rozbój,
a jedynie za kradzież mienia osobistego.
Kradzież mienia osobistego?
„Artykuł 284. północnokoreańskiego prawa karnego”.
„Kradzież mienia osobistego”.
„Kto dopuszcza się kradzieży mienia,
zostanie skazany na maksymalnie rok ciężkich robót”.
Wysoki Sądzie, proszę się skupić na wyrokach.
Kradzież mienia na drodze rozboju
to cztery lata w obozie pracy.
Innymi słowy, maksymalnie cztery lata więzienia.
Ale za kradzież mienia osobistego
to maksymalnie rok ciężkich robót.
W Korei Południowej byłby to wyrok maksymalnie
do roku prac społecznych.
Dość wykładu o północnokoreańskim prawie.
Co chce pani powiedzieć?
Oskarżona lepiej zna prawo Korei Północnej
niż Południowej.
Oskarżona próbowała odzyskać pieniądze, które miała otrzymać.
Nie chciała ich ukraść, ograniczając wolną wolę ofiary.
Co więcej, nie sądziła,
że zostanie skazana na dożywocie
lub minimum siedem lat więzienia z powodu swojego czynu.
Ponieważ w Korei Północnej
jej działania nie wystarczyłyby, by uznać je za rozbój.
Obrona twierdzi,
że oskarżona myślała, że skoro w Korei Północnej
to nie rozbój, to tutaj też nie.
To chce pani powiedzieć?
Wysoki Sądzie, to niespotykana dotąd logika.
To prawda, niespotykana.
Ale może powinniśmy się nad nią pochylić.
Oskarżona.
Sądziła pani, że nie dokonuje rozboju,
bo była pani przyzwyczajona do północnokoreańskiego prawa?
Cóż…
Tak.
Czyżby?
A co by pani zrobiła, gdyby ofiara nie oddała pieniędzy?
Nie próbowałaby pani odebrać ich jej siłą?
Wysoki Sądzie…
Wysoki Sądzie.
Mógłby pan jeszcze raz poinformować oskarżoną
o prawie do odmowy składania wyjaśnień?
Oczywiście.
Nie musi pani odpowiadać.
Prosiłbym jednak, by pani to zrobiła, by proces był sprawiedliwy.
Może pani odpowiedzieć?
Poszłam tam,
by odzyskać je za wszelką cenę.
To były moje pieniądze.
Tak.
Cóż…
Co pani sądzi o argumentach obrony?
Czy naprawdę zamierzała pani zagrozić ofierze jedynie na tyle,
by zgodnie z prawem Korei Północnej nie uznano tego za rozbój?
Nie jestem pewna.
Nie znam się
na prawie północnokoreańskim.
Rozumiem.
To wszystko.
Dobrze, obrona skończyła.
Przysięgli mogą zacząć naradę.
Potem wydam werdykt.
Proszę wstać.
Wracam do biura. Jedziecie ze mną?
Zaczekam na werdykt.
Ja też.
W porządku.
Zostańcie z oskarżoną do końca.
Bez względu na wynik dałyście z siebie wszystko.
Towarzyszki prawniczki.
Czemu spuszczacie nosy na kwintę?
Nie mówi dosłownie.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Czyli
to już postanowione,
że pójdę do więzienia?
Nie. Proszę odpocząć. Widzimy się na ogłoszeniu werdyktu.
Tędy.
Jest coś, czego nie próbowaliśmy.
Orzeczenie w zakresie konstytucyjności prawa.
Co?
Mówiłaś, że już tego próbowano
i nic z tego nie wyszło.
Czekaj.
Young-woo!
Hej!
Dokąd idziesz?
Ława przysięgłych już się naradza. Co teraz możemy zrobić?
Nie ogłoszono jeszcze werdyktu.
Możemy wnioskować o wznowienie procesu.
Spotkamy się z sędzią.
Nie można wejść bez pozwolenia do pokoju sędziego.
Możemy poprosić o pozwolenie.
Nie wydają ich ot tak.
Potrzebujesz zgody sędziego.
Myślisz, że się zgodzi?
Hej!
Jesteśmy prawniczkami. Chciałybyśmy spotkać się z sędzią.
- Z którym? - Ryu…
Z sędzią Choi Bo-yeonem na ósmym piętrze.
Jaki jest cel wizyty?
Spodziewa się was?
To sprawa osobista.
Sędzia Choi Bo-yeon jest moim ojcem.
To moja koleżanka, musimy coś załatwić.
Chwileczkę.
Dzwonię z recepcji.
Kobieta podająca się za córkę sędziego Choi chce go odwiedzić.
Zastanawiałem się, czy były takie plany.
Pani nazwisko?
Choi Su-yeon.
Mecenas Choi Su-yeon.
Tak. Dobrze.
Proszę wpisać się na listę, podać cel wizyty i można wejść.
SĄD NAJWYŻSZY KOREI
Wiesz, po co to wszystko?
Żeby powstrzymywać takich jak my.
Którzy chcą przedstawić swoje racje poza salą sądową.
Nie chcemy przedstawiać swoich racji.
Chcemy prosić o wznowienie postępowania.
Prokurator też tak to odbierze?
Nie wierzę, że dałam się na to namówić.
Przepraszam.
Przyszłyśmy do sędziego Ryu Myeong-ha!
Kim jesteście?
Co to ma być?
Jak tu weszłyście?
Wysoki Sądzie. Prosimy wznowienie postępowania.
Nie wiecie, że ława przysięgłych właśnie prowadzi naradę?
Wiemy. Ale musiałyśmy przyjść do pana,
choć wiedziałyśmy, że to niegrzeczne.
Nie zdążymy złożyć wniosku o wznowienie postępowania.
Nie.
Jeśli wyrok was nie zadowoli, możecie się odwołać.
O co chodzi?
Oskarżona nie zabrała ofierze żadnych pieniędzy.
Zarzut uszkodzenia ciała w wyniku rozboju jest niezgodny z konstytucją.
Proszę o wznowienie postępowania.
Usiłowanie uszkodzenia ciała w wyniku rozboju nie oznacza, że dokonano rozboju.
Musiałoby dojść
do usiłowania spowodowania uszkodzeń ciała.
Czy nie można zinterpretować tego inaczej?
Zarzut usiłowania uszkodzenia ciała jest dla niej korzystniejszy
niż zarzut uszkodzenia ciała.
Prawo karne zabrania
bezpodstawnej interpretacji na niekorzyść oskarżonego.
Aż tak pani zależy na wygranej?
Ziarnko do ziarnka, a nie zbierze się miarka?
Najpierw twierdzi pani, że obrażenia nie są winą oskarżonej.
Potem powołuje się na prawo Korei Płn., twierdząc, że rozbój nie był zamierzony.
A teraz zarzuty wobec oskarżonej
są niekonstytucyjne, bo nie wzięła pieniędzy?
To jakiś żart?
Cholera.
SĘDZIA RYU MYEONG-HA
Rozumiem, że jako młode prawniczki jesteście pełnymi pasji idealistkami.
Ale
jest czas i miejsce na pasję.
Nie chodzi o to, że jesteśmy młode.
Chodzi o to, że pani Gye Hyang-sim jest wspaniałą matką.
Jak matka wieloryb.
Co?
Pani Gye Hyang-sim brakuje rozsądku i samodyscypliny.
Nawet teraz nie do końca rozumie, co zrobiła nie tak.
Ale zdecydowała się przez pięć lat żyć jako zbieg,
żeby nie porzucić swojego dziecka.
Instynkt macierzyński nie jest okolicznością łagodzącą,
ale proszę pomyśleć o wspaniałej matce,
która przed pójściem do więzienia postanowiła wychować córkę,
by dziecko pamiętało ją,
gdy wyjdzie na wolność.
To argumentacja przedstawiona poza sądem.
Nie zamierzam tego słuchać ani brać pod uwagę przy wydawaniu wyroku.
Nie zezwalam na wznowienie postępowania.
Jeśli nie wyjdziecie, wezwę ochronę.
Najpopularniejszym sposobem polowania na wieloryby jest zabicie młodego.
Rzucają harpunem w słabe młode,
a gdy to wije się z bólu,
matka cały czas jest przy nim.
Nie może porzucić cierpiącego dziecka.
Wtedy
drugi harpun trafia w matkę,
która jest pierwotnym celem.
Ludzie.
Wieloryby są inteligentne.
Zapewne wiedzą, że jeśli nie porzucą młodego, też zginą.
Ale nie robią tego.
Czy gdybym była wielorybem,
mama by mnie nie porzuciła?
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Czy przysięgli mają werdykt?
Mogę prosić?
Ogłoszę teraz decyzję ławy przysięgłych.
Werdykt.
Jednogłośną decyzją wszystkich siedmiorga przysięgłych: winna.
Wyrok.
Jednogłośną decyzją wszystkich siedmiorga przysięgłych:
cztery lata pozbawienia wolności.
Dziękuję ławie przysięgłych.
Sąd przychyla się do tego werdyktu.
Teraz ogłoszę wyrok.
Proszę wstać.
Orzeczenie.
Oskarżona zostaje skazana na rok i dziewięć miesięcy pozbawienia wolności.
Jednak wykonanie wyroku zostaje
zawieszone na trzy lata od daty ogłoszenia wyroku.
Sąd wyznacza oskarżonej wyrok w zawieszeniu
i 80 godzin prac społecznych.
Co on mówi?
Wyrok w zawieszeniu!
Co?
W zawieszeniu…
Przestępstwo popełnione przez oskarżoną polegało na tym,
iż wraz ze wspólniczką napadła i groziła ofierze
z zamiarem przejęcia mienia przy użyciu siły.
Zważywszy na strach odczuwany przez ofiarę oraz to,
że oskarżona uciekła przed procesem,
należy jej się surowa kara.
Jednakże należy wziąć pod uwagę fakt, że oskarżona
jako uciekinierka z Północy nie zna obowiązującego w Korei Południowej prawa,
nie była wcześniej notowana
i co najważniejsze…
choć minęło pięć lat,
przyznała się do winy
z zamiarem odbycia kary.
Tym samym sąd bierze pod uwagę te wyjątkowe okoliczności.
Tak.
Przyznanie się.
Przyznała się.
Zgadza się.
Czynniki korzystne lub niekorzystne dla oskarżonej…
Skupiłyśmy się na czymś innym, zapominając, że Hyang-sim się przyznała.
To najprostszy sposób na złagodzenie kary. Nie wierzę, że o tym zapomniałyśmy.
Idiotki z nas.
Na szczęście sędzia jest mądrzejszy.
Spryt weterana.
„Spryt weterana”.
W procesie z ławą przysięgłych
zgodnie z prawem dotyczącym procesów karnych
wyrok jest orzeczeniem formalnym.
Dziękuję.
Mamo, odłóż to.
Spójrz na to. Ładne, prawda?
Za krótkie na mnie. Ty przymierz.
- Mamo, przymierz. - Pasuje ci.
Ten jeden raz.
Nie, jest za droga.
Daj, kupię ci ją.
Celujemy teraz w młodsze pokolenie,
więc coraz więcej klientek przychodzi z córkami.
Rozumiem.
Ma pani córkę?
Nie, tylko syna.
Rozumiem.
Pewnie pani zazdrości matkom, które chodzą z córkami na zakupy.
Jeszcze nie jest za późno na córkę.
Po prostu stój obok i pooglądaj sobie ciuchy.
Te rzeczy są bardzo drogie.
Jeśli przegapię wyprzedaż, nigdy sobie nic nie kupię.
Co?
- Ty też sobie coś kup. - Niczego nie potrzebuję.
Kup sobie torebkę. Nie chodź ciągle z tą samą.
Nie lubię domów towarowych.
Teraz je polubisz.
Ale się cieszę.
Co robisz?
Chodźmy.
Znowu?
- Chcę jeszcze coś obejrzeć. - Wracajmy do domu.
Po co?
Dzieli miasto na połowy i izoluje je od siebie.
Tej wioski nie można tak po prostu usunąć z powierzchni ziemi.
To materiały o Haengbok-ro?
To mecenas Tae Su-mi, prawda?
- Co tu robi sam król? - „Król”?
- Jun-ho chyba cię lubi. - Niełatwo lubić kogoś takiego.
- Serce wali ci jak szalone? - Kiedyś tak było.
Podoba ci się!
Chcę sprawdzić, czy cię lubię.
Napisy: Agnieszka Putek