SERIAL NETFLIX
UNIWERSYTET HANKUK
AKADEMIA MUJIN
- Daj mi spróbować. - Hej, przestań!
PRAWDZIWA MATEMATYKA
Możesz na to spojrzeć?
Odpowiedź powinna brzmieć tak, bo…
Ten autobus miał was zawieźć do akademii.
Miał zabrać was do Akademii Mujin,
co jest skrótem od „Mujin Uczy, Jak Irytować Nudziarstwem”.
Ale ja, dowódca Armii Wyzwolenia Dzieci,
przejąłem ten autobus.
Ten autobus już nie jedzie do akademii.
Witamy w autobusie, który nie jedzie do akademii!
Kim pan jest?
Dowódcą Armii Wyzwolenia Dzieci.
Jestem Bang Gu-ppong.
Bang Gu-ppong? Jak „pierd”?
Czyli „Pan Pierd”?
- Pan Pierd? - Na pewno kłamie.
- Naprawdę nazywam się Bang Gu-ppong.
- Co? - Naprawdę?
DOWÓD OSOBISTY BANG GU-PPONG
- Pokaż. - Co?
- Też chcę zobaczyć. - Masz.
- Naprawdę? - Też chcę zobaczyć.
Wszyscy obecni w autobusie, który nie jedzie do akademii,
mogą wstąpić do Armii Wyzwolenia Dzieci.
Dzieci, które nie chcą dołączyć
albo chcą jechać do akademii, niech natychmiast wysiądą!
Co to jest Armia Wyzwolenia Dzieci?
No tak.
Członkowie armii się bawią.
Tylko się bawią i bawią, i bawią, i bawią.
Bawią się tak długo, że chyba tylko cudem przeżyją tę zabawę.
Bawią się tak dużo,
aż ich wnętrzności…
zaczynają płakać z nadmiaru zabawy.
Mogę spytać mamy?
Nie.
Idę sobie.
Jeśli nie chcecie dołączyć do armii,
natychmiast wysiądźcie z autobusu!
Nie możecie powiedzieć mamom.
Czy wasze mamy zrozumiałyby, że zamiast iść do akademii,
my chcemy się bawić, by osiągnąć wyzwolenie?
Nie.
- Nie. - Nie.
Armia Wyzwolenia Dzieci postanawia, co następuje!
Po pierwsze, dzieci muszą się bawić.
Po drugie, muszą być zdrowe.
Po trzecie, muszą być szczęśliwe.
Ja, dowódca Bang Gu-Ppong,
pokrzyżuję podstępne plany szkół, akademii i rodziców
i zaśpiewam dla szczęśliwych dzieci!
Dzieci.
Bawmy się!
W drogę.
- Kto umie prowadzić? - Ja.
- Ja chcę. - Ja!
- Ja!
- Zapnijcie pasy. - Ja!
- Pasy!
SPRAWA NR 9 FLECISTA
SĄD OKRĘGOWY W SEULU
Mecenas Woo. Jest pani w sądzie?
Tak.
Zdążę na wydanie nakazu aresztowania,
ale może nie starczyć czasu, by przesłuchać oskarżonego.
Nie przejrzałam też akt sprawy.
To zrozumiałe, skoro dopiero wzięła pani tę sprawę.
Jun-ho zabrał akta sprawy, więc niedługo je pani dostanie.
No tak. Dobrze.
Mecenas Woo, tutaj.
Szybko.
Oskarżony to 26-letni mężczyzna
aresztowany za porwanie nieletnich.
Dwa dni temu porwał autobus Akademii Mujin
i zabrał 12 dzieci w wieku szkolnym na pobliską górę.
Podobno o wzięcie tej sprawy poprosiła nas
dyrektor Akademii Mujin.
Zgadza się. Oskarżony to jej najmłodszy syn.
Innymi słowy, syn porwał autobus szkoły swojej matki.
Co robił na górze z tymi dziećmi?
Bawili się.
Co?
Podobno przez cztery godziny prowadził dla nich zajęcia rekreacyjne.
Został aresztowany po tym,
jak kierowca zgłosił to na policję.
Mecenas Woo, masz…
Tak?
Rzęsa…
Chwileczkę.
Już.
Rzęsa ci się…
Trudno było ją złapać. Ale w końcu się udało.
Rozumiem.
To…
idę się spotkać z oskarżonym.
Kim pani jest?
Dzień dobry.
Mecenas Woo Young-woo z kancelarii Hanbada.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Dzisiaj…
NAZWISKO: BANG GU-PPONG
…będę reprezentować pana Bang Gu-pponga…
pana Bang Gu-pponga jako jego adwokat.
Nie potrzebuję adwokata.
Jeśli nie wezmę tej sprawy,
dostanie pan obrońcę z urzędu pod jurysdykcją sądu.
Tego pan chce?
A mogą mnie sądzić bez adwokata?
Nie. Nie mamy wiele czasu, więc zapytam wprost.
Naprawdę nazywa się pan Bang Gu-ppong?
Czemu pani pyta?
Ma pan nietypowe nazwisko.
Obawiam się, że sędzia może odebrać je negatywnie.
Gdy się przedstawiam,
dzieci się śmieją.
Ale nazwisko Woo Young-woo nie rozśmieszyłoby żadnego dziecka.
Jak to pani mówiła? Kajak…
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Nawet niezły flow.
Ale brzmi słabo. To nie jest zabawne.
Może coś w stylu…
Woo, Woo, Woo
Woo Pani Glut
Woo Pani Zad
Tak jest zabawniej.
Coś w tym stylu.
Słucham?
Przyjęcie nazwisk, które śmieszą dzieci i drażnią dorosłych,
i noszenie ich z dumą.
To rewolucja, którą próbuję rozpocząć.
Miło mi.
Uściśnijmy sobie dłonie.
No dalej.
Miło mi.
Oskarżony.
Jak się pan nazywa?
Bang Gu-ppong.
To prawdziwe nazwisko?
Rodzice je panu nadali?
Zmieniłem nazwisko dwa lata temu.
Teraz Bang Gu-ppong to moje prawdziwe nazwisko.
Czym się pan zajmuje?
Jestem dowódcą Armii Wyzwolenia Dzieci.
Sprzeciw!
Co?
Jaki sprzeciw? Odczytujemy oskarżenie.
- Co to za zachowanie? - Przepraszam.
Wyrwało mi się, bo zaskoczyła mnie odpowiedź oskarżonego.
Tak.
Sam jestem zaskoczony.
Wysoki Sądzie.
Nie miałam czasu
na rozmowę z oskarżonym, bo dopiero wzięłam tę sprawę.
Mogę z nim porozmawiać, żeby wiedział, jak ma odpowiadać?
Tylko szybko.
Jak to jest pan
dowódcą Armii Wyzwolenia Dzieci?
To moja praca.
Jak pan tak odpowie, wyląduje pan w areszcie.
Musimy pokazać, że jest pan rozsądny,
nie ma ryzyka, że pan ucieknie lub zniszczy dowody.
To moja praca.
Tak, ale sędzia i tak napisze „bezrobotny” lub „zawód nieznany”.
Proszę robić, co mówię.
Zapytam jeszcze raz.
Oskarżony.
Czym się pan zajmuje?
„Bezrobotny”.
Dobrze.
Ani „zawód nieznany” to nie są prawidłowe odpowiedzi.
Jestem dowódcą Armii Wyzwolenia Dzieci.
To moja praca.
Czyli mój syn…
został zatrzymany?
Tak.
Pani syn ma swoje nawyki, które nieco zdenerwowały sąd.
Powiedział, że z zawodu jest dowódcą
Armii Wyzwolenia Dzieci.
Co powiedział na pytanie o swój obecny adres?
Że mieszka w „sercach dzieci”.
Wiemy, że martwi się pani, że syn nie będzie w stanie dostosować się
do życia w areszcie.
Przepraszamy.
Nie.
To jego wina, skoro tak odpowiadał.
Co się stało z uczniami, których zabrał w góry?
Nadal uczęszczają do akademii?
Cała dwunastka odeszła.
Musiałam zwrócić ich czesne.
Wieści szybko się rozchodzą,
a miejscowi dbają o reputację.
Wielu uczniów zrobiło to samo.
Bardzo mi przykro.
Rozmawiała pani z rodzicami tych 12 uczniów?
Spotkałam się z nimi raz na policji i ich przeprosiłam.
Od tamtej pory mam sporo na głowie.
Powinnam się z nimi skontaktować?
Tak.
Gdyby rodzice wystosowali prośbę o niekaranie,
syn otrzymałby znacznie niższy wyrok.
Oczywiście rodzice mogą żądać odszkodowania.
Spodziewałam się tego.
Przygotuję pieniądze
i spróbuję uzyskać tę prośbę.
Dobrze. A my przygotujemy się do procesu.
Niełatwo było wychowywać
trzech synów
bez ojca.
Mimo to
posłałam ich wszystkich na Narodowy Uniwersytet Seulski.
Założyłam Akademię Mujin, kierując się osobistymi doświadczeniami.
Czemu tylko moje dzieci miałyby odnosić sukcesy?
Inne dzieci też powinny mieć na to szansę.
Ale wygląda na to,
że tak skupiłam się na innych dzieciach,
że nie zauważyłam, jak mój syn zszedł na złą drogę.
Mecenasie Jung.
Zapłacę, ile będzie trzeba.
Nie udało się zapobiec jego zatrzymaniu,
ale mój syn nie powinien iść do więzienia.
Proszę mu pomóc.
Oczywiście.
Proszę, sushi Woo Young-woo z wodorostami.
Nie zamawiałam piwa.
- To dla mnie. - No tak.
No…
Posłuchaj.
Jeśli ktoś powiedział komuś, że go lubi, a ta osoba nic nie odpowiedziała,
to znaczy, że już nie odpowie, prawda?
Ktoś komuś tak powiedział? Kto?
- Ja. - Lee Jun-ho?
Tak.
Nie wierzę!
No proszę! Woo do Young do Woo.
Cicha woda.
Włochaty, słyszałeś?
Nawet Young-woo wyznaje chłopakowi swoje uczucia,
a ja tu zmywam naczynia.
Co ty bredzisz? Dziś znowu ja zmywałem.
Przy okazji, nie wyglądasz na taką.
Jesteś bardzo odważna.
Co dokładnie powiedziałaś?
Chyba nic dziwnego, co?
Wtedy
miałam bardzo wysokie tętno.
Nie dotknęłam cię,
a serce waliło mi jak młotem.
Co…
Kręcisz jakiś serial medyczny?
Po co mu powiedziałaś to o tym tętnie?
Więc…
chyba
cię lubię.
Co w tym złego?
Przynajmniej jasno wyraziła swoje uczucia. Prawda?
„Serce mi wali, gdy cię widzę”.
Lubię cię.
To znaczy to samo.
Co powiedział Jun-ho?
Mecenas Woo.
Ja…
Czy on…
ucieka?
„Mecenas Woo. Ja…”
A potem co?
Potem musieliśmy gonić pana Park Yu-jina, który uciekał,
więc nie dokończyliśmy rozmowy.
Potem już nic nie powiedział.
Nic? Dlaczego?
No…
Nie wiem.
Może mnie nie lubi?
Nie sądzę.
Z tego, co widziałam, to chyba bardzo cię lubi.
Jun-ho wciąż jest miły i ma dobre serce.
Uśmiecha się na mój widok i zdejmuje mi rzęsy z twarzy.
Co? Rzęsy?
Rzęsy!
To znaczy, że naprawdę cię lubi. Co nie?
Nie dotyka się czyichś rzęs, jak nic się do niego nie czuje!
Nie trzeba kogoś lubić, żeby zdjąć mu rzęsę.
To nic nie znaczy.
Taka rzęsa może nawet oślepić, jak wlezie tam, gdzie nie trzeba.
Mam go jeszcze raz spytać, co czuje?
- Nie, oszalałaś? - Zgadzam się.
Też bądź dla niego miła.
Bądź dla niego miła, ale nic nie mów, żeby też nie wiedział, co jest grane.
Mam być miła, żeby nie wiedział, co jest grane?
Jak?
Włochaty, jak okazujesz sympatię komuś, z kim chcesz się spotykać?
No…
Odsuwam dla niej krzesło,
otwieram drzwi samochodu,
dbam, by szła wewnętrzną stroną chodnika
i pomagam nosić rzeczy.
Pobili pana w areszcie?
Czy wdał się pan w bójkę?
To droga mleczna.
Dobrze.
Cóż…
Panie Bang Gu-ppong.
Prawdą jest, że porwał pan nieletnich,
ale nie zrobił im pan żadnej krzywdy.
Możemy wnioskować o niższy wyrok.
Ale by tak się stało, musi pan przyznać się do błędu.
Nie przepadam za słowem „nieletni”.
- Słucham? - Nieletni…
Dobrze.
Co pan robił po zabraniu ofiar na górę?
Słowo „ofiary” też jest nieco…
Co powiecie na to?
Ponieważ wszyscy wstąpili do Armii Wyzwolenia Dzieci,
tak ich nazywajmy.
No…
Nie.
Będę nazywać ich dziećmi.
Co robił pan z dziećmi po zabraniu ich na górę?
Złożyliśmy przysięgę.
Wrogami koreańskich dzieci są szkoły,
akademie oraz rodzice.
Nie pozwalają dzieciom się bawić.
Boją się szczęśliwych
i zdrowych dzieci.
Chcą niespokojnych,
cierpiących
i posłusznych dzieci.
Manipulują prawem i instytucjami,
utrudniając życie dzieciom,
by odwróciły się od świata, jeszcze zanim dorosną.
- Zgadzam się! - Tak.
Zgadzasz się?
Jak się nazywasz?
Lee Se-won!
Przyznałeś mi rację?
- Tak jest! - Dobrze!
Armia Wyzwolenia Dzieci postanawia, co następuje!
Po pierwsze, dzieci muszą się bawić.
Musicie mówić ze mną, bo się wstydzę.
- Dobrze. - Dobrze.
Powtarzajcie za mną. Po pierwsze.
- „Po pierwsze”. - „Po pierwsze”.
Dzieci muszą się bawić!
- „Dzieci muszą się bawić!” - „Dzieci muszą się bawić!”
Po drugie!
- „Po drugie!” - „Po drugie!”
Dzieci muszą być zdrowe!
- „Dzieci muszą być zdrowe!” - „Dzieci muszą być zdrowe!”
- Po trzecie! - „Po trzecie!”
Dzieci muszą być szczęśliwe.
- „Dzieci muszą być szczęśliwe!” - „Dzieci muszą być szczęśliwe!”
Ja, dowódca Bang Gu-Ppong,
pokrzyżuję podstępne plany szkół,
akademii i rodziców
i zaśpiewam dla szczęśliwych dzieci.
Gdy powiem: „Dzieci”,
wy powiedzcie: „Bawmy się”, dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Dzieci!
- Bawmy się! - Bawmy się!
- Chodźmy! - Chodźmy!
- Stać. - Stać.
- Czerwone, zielone. - Dalej.
Czerwone, zielone.
Obiorę ci to.
- Trzymaj tu. Gorące. - Gorące.
Gorące.
Gorące!
Kto nie lubi mleka? Ja też nie lubię mleka.
Ani go nie lubię, ani lubię.
Co robisz?
Najpierw dałaś mi.
Nie zrobił pan nic oryginalnego.
Przekonanie, że zabawa musi być oryginalna,
przyczyniło się do wysypu efekciarskich aktywności bez treści.
Zabieranie dzieci tu i tam, zmuszanie do różnych rzeczy,
żeby doświadczyły czegoś nowego i rozwijającego.
To nie jest zabawa.
Nawet jeśli to tylko patrzenie w niebo
i śmiech z przelatujących chmur.
Jeśli to sprawia, że dziecko się uśmiecha i jest szczęśliwe,
to na tym polega zabawa.
Widzę, że ma pan własną filozofię na temat dziecięcej zabawy.
Ale nie wiem,
czy pomoże to panu w skróceniu wyroku.
To moja matka marzy o krótszym wyroku, nie ja.
Ja chcę tylko…
Proszę się przysunąć.
Wyzwolenia dzieci.
Boże.
Co jest z nim nie tak?
Pan Bang Gu-ppong powiedział,
że powinnam nazywać się Woo Pani Glut albo Woo Pani Zad,
żeby rozśmieszać dzieci.
Jeśli kiedyś będę bronić dziecka,
na jakiś czas zmienię nazwisko.
Dużo dziś mówisz o panu Bangu.
A o wielorybach ani słowa.
To do ciebie niepodobne.
No…
Pan Bang wydaje się być jeszcze dziwniejszy ode mnie, więc…
Więc co?
Lubię z nim przebywać.
Panu Bangowi musi być miło.
Pierwszy raz widzę, żebyś tak się uśmiechała, mówiąc o kimś.
Usiądź tutaj.
Co? Czemu…
Trudno jest odsunąć krzesło, kiedy trzymasz tacę.
Siadaj.
Dobrze.
Dziękuję.
Właśnie! Lubisz marynowaną rzodkiew?
Chcesz trochę mojej?
Nie trzeba.
Wystarczy mi moja.
No dobrze, to smacznego.
Po wypiciu misugaru byłem półprzytomny.
Kiedy się ocknąłem,
autobus był zaparkowany u podnóża góry.
Byłem zaskoczony. Sprawdziłem telefon i okazało się, że minęły cztery godziny.
Zadzwonił pan na policję?
Tak.
Właśnie opowiadałem im, co się stało, gdy…
Dzieci muszą się bawić.
- „Dzieci muszą się bawić!” - Z góry schodził ten facet,
a za nim, jak za jakimś flecistą z Hameln, biegła banda dzieci.
Wtedy policja go aresztowała.
Gdy oskarżony podał panu misugaru,
wiedział pan, że jest synem dyrektorki Akademii Mujin?
Tak.
Był parę razy w akademii.
Teraz wydaje mi się,
że pewnie po to, by sprawdzić
rozkładu autobusu akademii.
Sprzeciw. Spekulacje.
Podtrzymuję.
Proszę nie spekulować, tylko przedstawiać fakty.
Dobrze.
W akademii powiedziano mi,
że to najmłodszy syn dyrektorki,
więc o tym wiedziałem.
Dlatego wypił pan misugaru, które podał panu oskarżony,
niczego nie podejrzewając?
Oczywiście!
Kto by pomyślał, że syn dyrektorki
dosypie czegoś do misugaru?
Sprzeciw!
Świadek spekuluje, że oskarżony to zrobił.
Nie udowodniono tego.
Wycofujemy sprzeciw.
- Co? - Co?
Co pan powiedział?
Mecenas Woo może się sprzeciwiać,
ale ja nie.
Zdaje sobie pan sprawę, że adwokat jest po pańskiej stronie?
A jeśli chodzi o ten poprzedni sprzeciw,
to też chcę go wycofać.
- Wysoki Sądzie? - Kierowca mówił prawdę.
Byłem w Akademii Mujin, żeby sprawdzić rozkład autobusów.
Dodałem do misugaru tabletki nasenne i mu je dałem.
Postawiłem pana w niezręcznej sytuacji.
Przepraszam.
Ale nie miałem innego wyjścia.
Musiałem wyzwolić dzieci. Proszę o wyrozumiałość.
Cóż, ja nie…
Dobrze.
Proszę dokładnie zanotować słowa oskarżonego.
Tak.
Dobrze.
Czy to była dyrektor Akademii Mujin?
Tak, podobno żaden z rodziców nie zgodził się podpisać prośby.
Żaden z całej dwunastki?
Tak, to jeszcze nic pewnego, ale dyrektorka sądzi,
że rodzice poszkodowanych dzieci chcą złożyć
pozew zbiorowy przeciw Akademii.
Niedobrze.
Cóż…
A może spotkam się z dziećmi?
Co?
To, co zrobił pan Bang,
mogło rozzłościć rodziców na tyle, by złożyć pozew,
ale dla dzieci może być miłym wspomnieniem.
Jeśli dowiedzą się, że pan Bang ma zostać ukarany,
mogą przekonać swoich rodziców.
Będziemy mieli kłopoty, jeśli rodzice się dowiedzą.
Na pewno są przewrażliwieni na punkcie bezpieczeństwa dzieci.
A jeśli nie będę im się narzucać,
tylko podejdę do nich naturalnie, niby przypadkiem?
Myślisz, że będziesz w stanie?
Ty?
- Słucham? - Co?
Co?
Lepiej idź z mecenas Woo.
Tak.
Jasne.
Dobrze. Zróbcie to razem.
Nie naciskajcie za bardzo,
tylko wybadajcie, co sądzą o tej sprawie.
Dobrze.
Po wyjściu z zajęć wszystkie dzieci robią zwykle to samo.
Chodźmy pod jakąś akademię.
- Weźmy taksówkę. - Dobra.
Co się dzieje?
Idź od wewnętrznej strony.
Hipotetycznie, gdyby samochód wjechał na chodnik,
bezpieczniej jest od wewnętrznej.
Tak.
W takim wypadku hipotetycznie
nie byłoby lepiej, gdybym szedł po zewnętrznej?
Myślę, że zdążyłbym odskoczyć szybciej niż ty.
Boże.
Wsiadaj.
No…
O rety.
Tak, dziękuję.
Mecenas Woo.
Panna Kim Min-ji?
Trzecia klasa Szkoły Podstawowej Hanti?
- No… - Znasz pana Bang Gu-pponga?
Tak.
Jesteśmy jego przyjaciółmi.
Rozumiem.
Dopiero jesz kolację? Już po 21.
Dziś i tak jem wcześniej.
Jak chodziłam do Akademii Mujin, nie mogłam jeść do 22.
Wszystkie zajęcia w Akademii Mujin są zamknięte.
Zamknięte? Co to znaczy?
No…
Nie wolno nam było wychodzić, póki nie skończyliśmy zajęć.
Nie mieliśmy przerw, więc nie mogliśmy nawet iść do sklepu.
I musieliśmy dostać pozwolenie, by skorzystać z toalety.
To brzmi jak więzienie, nie jak szkoła.
Chcemy zapytać o coś w związku z panem Bangiem.
Masz czas?
O nie. Już po mnie.
Muszę iść się uczyć do kafejki.
Do kafejki? O tej porze?
Nie mogę zostać w tyle. Szukam nowej akademii,
bo odeszłam z Mujin.
Mama kazała mi w międzyczasie uczyć się w kafejce.
Pan Bang Gu-ppong jest w więzieniu?
Jest w areszcie, nie w więzieniu.
Rozumiem.
Zawsze noszę go przy sobie.
Przyniosłam go ze sobą z góry.
Wyrzuciłam wszystko oprócz tego.
Po drugiej stronie ulicy jest sklep.
Tam jest dużo dzieci.
Te, które były tamtego dnia na górze, na pewno też tam są.
Zapytajcie ich.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Czy uczniowie z pobliskich akademii
przychodzą tu po 22?
Słucham?
Cóż, tak. Wtedy kończą się zajęcia.
- Rozumiem. - Lada moment powinny się tu zjawić.
Wtedy rozpętuje się bitwa. Bitwa o kolację.
Uczniowie nie jedzą kolacji przed 22?
Na to wygląda.
Mogłoby się wydawać,
że dzieci z tak bogatych rodzin jadają jakieś frykasy,
ale tak nie jest.
Jedzą makaron, trójkątny gimbap, kiełbaski i tak dalej.
Słodkie, słone, pikantne dania instant.
Idą.
Uwaga.
- Płacisz za wszystko? - Tak.
Dobrze.
Wiecie, na co patrzą, gdy wybierają napoje?
Na zawartość kofeiny.
Im więcej, tym lepiej.
Jest takie mleko o smaku kawy z dużą zawartością kofeiny.
Nawet dzieci z podstawówki piją je jak wodę.
Przykro na to patrzeć.
Jeśli piją je teraz, jak przetrwają liceum?
Nie zapomnij karty.
Widuję wyraźnie zmęczone i niewyrośnięte dzieci.
To zawsze są te, które przygotowują się do egzaminów do szkół dla uzdolnionych.
Po części to wina diety,
ale głównie brak snu odpowiada za ich niski wzrost.
Widzicie je?
To one.
Co? Żołądź!
- Żołądź. - Co?
Już dobrze.
Przestań płakać.
Powiedziałam: przestań.
Dlaczego płaczesz?
Znacie pana Bang Gu-pponga?
Jesteśmy jego przyjaciółmi.
Znam go.
- Ja też. - No tak.
Zrobiłam to z żołędzia, który zerwałam w górach.
A on zrobił to.
Ale super. Świetna robota.
Czemu płakałeś?
Bo dostał „niezdecydowany”.
„Niezdecydowany”?
Co to znaczy?
Jak nie ukończymy misji przed 22, dostajemy „niezdecydowany”.
Co to za misja?
Rozwiązywanie zadań matematycznych.
Zaczęliśmy o 15 i tylko ja nie zdążyłem.
Były za trudne.
Misją ucznia podstawówki jest rozwiązywanie zadań od 15 do 22?
To samochód mojej mamy.
Pójdziemy już. Pa.
Czekajcie.
Chcecie, żeby pan Bang Gu-ppong trafił do więzienia?
Nie.
Chcecie się z nim znowu pobawić?
Chodźmy.
Co robisz?
Lee Se-won!
Dzieci w wieku 10 i 11 lat tkwią w szkołach i akademiach.
Uczą się po 12 godzin dziennie, nie mogąc się najeść i wyspać, jak należy.
Są jak delfiny
uwięzione w małych akwariach. Występują i jedzą mrożone ryby.
Płetwy grzbietowe orek żyjących w akwariach wyginają się w ten sposób.
Powinny pływać na otwartym morzu,
a są więzione w wąskich basenach…
To bardzo…
przykre.
Co próbujesz powiedzieć?
Wnioskujmy o uznanie, że pan Bang ratował dzieci,
nad którymi się znęcano, i zastosował środki zaradcze.
Znęcano?
Czyli wysyłanie dzieci do szkoły to znęcanie się?
Skoro tak sądzi, powinien był to zgłosić policji, a nie je porywać.
Przede wszystkim
motyw ani cel nie mają znaczenia przy porwaniach nieletnich.
To przestępstwo, bez względu na dobre intencje.
A jeśli uznamy, że miał zgodę dzieci?
Drzwi autobusu były szeroko otwarte,
a pan Bang dwa razy powiedział, że ci, którzy nie chcą jechać, mogą iść.
Zgoda nieletnich to za mało.
Powinien mieć zgodę opiekunów prawnych.
Mecenas Woo, współczuję oskarżonemu.
Zabrał dzieci, żeby się bawiły, i został za to zatrzymany.
Kara wydaje się zbyt surowa.
Ale im bardziej tak czujemy, tym bardziej musimy się skupić.
Mamy dać się ponieść pokrętnej logice oskarżonego
i powtarzać za nim te dziwactwa?
Mecenasie Jung.
Co…
Dlaczego…
Idziesz gdzieś?
Dokąd idziesz?
Na randkę w ciemno.
Randkę w ciemno?
A co z Jun-ho?
A ty dalej o Jun-ho?
Ty i te twoje zepsute instynkty.
Od teraz będę żyć pełnią życia.
Jak znasz kogoś miłego, to nas poznaj.
Już ja go do siebie przekonam.
Chcesz przekonać do siebie faceta agresją?
Na pewno nawet ty znasz kogoś dobrego.
Nikt ci nie przychodzi do głowy?
„Nawet ja”?
Mnie ktoś przychodzi do głowy.
Potrafi być miły.
Odsuwa krzesła, otwiera drzwi auta,
dba, by kobieta szła wewnętrzną stroną chodnika,
i nosi za nią rzeczy.
Naprawdę?
Tak, i robi dobre sushi z wodorostów. Poznam was następnym razem.
Mamy szczęście, że policja go aresztowała.
A gdyby się spóźnili?
Mogło się stać coś strasznego.
Gwałt!
Mogłoby dojść do gwałtu!
Rozumiemy wasz gniew i obawy.
Ale…
postępowanie wymaga czasu i energii
i nie daje żadnej gwarancji, że wynik będzie dla was korzystny.
A gdybyśmy spełnili wasze żądania
bez konieczności przechodzenia przez postępowanie sądowe?
Dyrektor Choi Seong-suk jest gotowa złożyć najszczersze przeprosiny.
A co nam po przeprosinach pani dyrektor?
Ten Bang Gu-ppong, czy jak mu tam, obstaje przy swoim.
Słyszeliście, co powiedział na posterunku?
Sugerował, że jesteśmy złymi rodzicami, bo nie dbamy o szczęście dzieci,
tylko o to, by posłać je na studia.
Też mnie to zdenerwowało.
Czy cierpią, bo mamy takie zachcianki?
Robimy to dla ich przyszłości.
Co się stanie z ich życiem, jeśli pozwolimy im się bawić,
gdy powinny skupić się na nauce?
- Dopiero byłby problem. - Tak.
- Pomagamy im w nauce. - Tak się staramy.
- To niełatwe. - Nikt tego nie zrozumie.
- Co ona robi? - Co pani robi?
Mój syn
jest chory psychicznie.
Pewnie nawet nie wie, co mówi.
Wszystkie jesteśmy matkami wychowującymi dzieci.
Proszę, wybaczcie mojemu synowi dobrodusznym, matczynym sercem.
Dopilnuję, żeby to się nie powtórzyło.
Czy nie mówiła pani, że pani synowie odnoszą sukcesy?
Promowała pani akademię, głosząc, że chodzą na SNU.
- A teraz pani syn jest chory? - Byłam arogancka.
To moja wina.
Przeproszę, jeśli tego chcecie,
wypłacę odszkodowanie, jeśli tego właśnie chcecie.
Mój syn
jest zbyt delikatny,
by znieść życie w więzieniu.
Błagam was.
Jeśli trafi do więzienia,
może zrobić coś niewyobrażalnego.
Błagam.
Sprawdziłem wszystkie 11.
Wszystkie podpisane i zaklejone.
To wszystko dzięki pani serdecznej prośbie, pani dyrektor.
Dziękuję.
Ja również dziękuję.
Będziemy się zbierać.
Dobrze.
Ja tu jeszcze trochę posiedzę.
Dyrektor Choi.
Tak?
Mówiła pani, że pan Bang Gu-ppong jest chory psychicznie
i że pewnie nie wie, co mówi.
Jako jego adwokat uważam inaczej.
Uważa pani,
że jest normalny?
Spotkała go pani tylko kilka razy,
więc widzi pani tylko pozytywy.
Owszem, widzę pozytywy, choć spotkałam go tylko kilka razy.
Czy jako matka nie powinna pani tym bardziej ich widzieć?
Nie powinna pani wysłuchać go
choć raz z otwartym sercem?
Dzieci śmieją się, tylko słysząc jego nazwisko.
Dzieci rozumieją, czym jest wyzwolenie,
o które walczy pan Bang.
Jedyni ludzie, którzy nie rozumieją pana Banga…
to dorośli.
Chcecie się z nim znowu pobawić?
Lee Se-won!
Chcę się bawić całymi dniami. Chcę być wolny.
Proszę świadka o diagnozę oskarżonego.
Oskarżony cierpi na urojenia,
a dokładniej megalomanię.
Czy twierdzenie oskarżonego,
że jest dowódcą Armii Wyzwolenia Dzieci,
także jest objawem megalomanii?
Zgadza się.
Pacjenci cierpiący na megalomanię uważają,
że zajmują bardzo ważne stanowisko w instytucjach lub organizacjach…
To wszystko.
Chwileczkę…
Mam jeszcze kilka pytań.
Pani mecenas.
Akademia Mujin, do której uczęszczali ci uczniowie,
słynie z prowadzenia zajęć zamkniętych.
Wie pan, czym są zajęcia zamknięte?
Zajęcia zamknięte?
Nie wiem.
Oznacza to,
że uczniowie siedzą cały dzień w szkole i muszą się uczyć.
Uczniowie Akademii Mujin nie mogą jej opuszczać
do godziny 22.
Nie mają czasu na przerwę ani na jedzenie.
Muszą nawet pytać, czy mogą iść do łazienki.
Ci, którzy korzystają z łazienki częściej niż dwa razy dziennie, są odsyłani
z powodu nieodpowiedniego nastawienia do nauki.
ŁAWA PRZYSIĘGŁYCH
Akademia Mujin każe rodzicom podpisywać zgodę na karanie dzieci,
które nie odrobiły pracy domowej,
ale jej popularność wśród rodziców,
jest wysoka jak nigdy.
Czy mimo tego nadal uważa pan, że sposób,
w jaki oskarżony interpretuje rzeczywistość, jest na tyle wypaczony,
by uznać go za pacjenta z urojeniami?
- Mecenas Woo, co pani robi? - Mecenasie Jung.
Nie możemy dać jej mówić?
Chwila…
Spójrzcie na mojego syna.
Słucham?
Dlaczego ma taką minę? Co chce powiedzieć?
Dziesięcio- i jedenastolatki nie mogą jeść, spać, odpoczywać ani się bawić,
bo muszą uczyć się 12 godzin dziennie.
Ale to nie szkoły, akademie ani rodzice
są wrogami koreańskich dzieci?
Pani mecenas.
To świadek powołany przez obronę.
Dlaczego chce pani uzyskać niekorzystne zeznania?
Nie chcę uzyskać niekorzystnych zeznań…
A co chce pani udowodnić?
Czy chce pani usłyszeć, że sposób interpretacji rzeczywistości
przez oskarżonego nie jest problemem i że nie cierpi na urojenia?
Zgadza się.
Zdaje pani sobie sprawę, że to dla oskarżonego
niekorzystne zeznanie?
Wysoki Sądzie.
Oskarżony to osoba, której zbrodnią jest
sprzeciw wobec panującego systemu społecznego.
Innymi słowy, jest przestępcą politycznym.
Nie zasługuje na moralną krytykę.
Gdyby zdiagnozowano u niego zaburzenia urojeniowe,
mogłoby to pomóc w skróceniu wyroku.
Ale to obraza dla wyznawanej przez niego
idei wyzwolenia dzieci.
Jako adwokat oskarżonego
staram się bronić
jego ideologii.
Proces ma na celu zbadanie występku oskarżonego,
a nie szerzenie jego ideologii.
Niezależnie od pani życzeń, pani mecenas, pytanie, które chcę i powinienem zadać
jako sędzia, jest jasne.
Czy oskarżony
żałuje swojego czynu?
Wysoki Sądzie.
Chcę przypomnieć pozwanemu o prawie do odmowy składania…
Nie.
Nie żałuję.
Zrobiłby pan to ponownie?
Tak.
Mecenasie Jung.
Nie ukarze pan mecenas Woo?
Swoim wybuchem zrujnowała proces.
Będę musiał z nią pomówić i dać jej ostrzeżenie.
Kolejne ostrzeżenie? Żadnej kary?
To nie jest trywialny błąd.
Jej błąd może zmienić wynik procesu.
Czy my już o tym nie rozmawialiśmy?
Chciałeś ukarać mecenas Woo za nieobecności, prawda?
Mecenasie Kwon, musi pan naprawdę lubić kary.
Dlatego napisałeś ten post na tablicy ogłoszeń?
Jeśli
coś ci się nie podoba w jej sposobie pracy,
trzeba to omówić i znaleźć rozwiązanie.
Nagradzanie i karanie
to nie moje metody.
Nasi adwokaci mają
odmienne zdania co do strategii obrony.
Powinniśmy byli omówić to przed procesem. Przepraszam.
Przepraszam.
Dziękuję.
Dziękuję, mecenas Woo.
Co powiedziała moja matka?
Na szczęście pana matka to zrozumiała.
Dobrze.
Naprawdę?
Tak.
Prośba o niekaranie pomoże złagodzić wyrok.
Ale zeznanie, że nie czuje pan skruchy,
to z kolei powód do zwiększenia wyroku.
A sędzia nie weźmie pod uwagę okoliczności.
W tej sytuacji…
wyrok w zawieszeniu jest mało prawdopodobny.
To nie ma znaczenia.
Ale czy mogę prosić was oboje o przysługę?
Przysługę?
Proszę zaprosić
Armię Wyzwolenia Dzieci na zeznania końcowe.
Słucham?
Chciałem dać im szczęśliwe wspomnienia, pozwalając im bawić się, ile zechcą,
ale boję się, że pomyślą,
że ceną za taką zabawę
jest wyrok więzienia.
Jako dowódca Armii Wyzwolenia Dzieci chcę,
żeby widziały, że przyjmuję karę z godnością.
Że nigdy nie wstydziłem się tego, co zrobiłem.
Wiem, że to niespodziewane, ale byłem dobrym uczniem.
Co?
Skończyłem Uniwersytet Seulski, wcześniej zdając egzamin adwokacki.
Rozumiem.
A pani, mecenas Woo?
Co?
Ach, tak. Ja też skończyłam Narodowy Uniwersytet Seulski.
I?
I…
też skończyłam tam prawo.
Z wyróżnieniem.
Myślę, że to, że od dzieciństwa marzyłem, by zostać prawnikiem,
było sekretem moich dobrych ocen.
Prawda, mecenas Woo?
Tak.
Dla mnie też.
Tak?
Obecność Min-ji podczas procesu
pomogłaby jej poprawić się w nauce i ją zmotywować.
Niecodziennie ma okazję obserwować sędziego, prokuratora i adwokatów
podczas pracy.
To prawda. Ten proces sprawi,
że Min-ji też zechce iść na Narodowy Uniwersytet Seulski.
Tak.
I proszę nie martwić się o bezpieczeństwo dzieci.
Wraz z pozostałymi prawnikami
osobiście zaprowadzę je do sądu.
Boże.
Tak?
O rety.
Myślałam, że moja córka woli nauki ścisłe.
A jeśli nagle stwierdzi, że chce iść na prawo?
- Boże, co ja zrobię? - No tak.
Mecenas Woo.
Dyrektorka Akademii Mujin powiedziała, że pożyczy nam autobus.
Możemy zawieźć nim dzieci do sądu.
Dobrze.
Czekaj.
Ja poniosę.
- Co? - Dokąd?
Mecenas Woo.
Dlaczego to robisz?
Co?
Jesteś…
dla mnie miła.
Odsuwasz mi krzesło, każesz iść wewnętrzną stroną chodnika,
otwierasz drzwi samochodu i nosisz za mnie rzeczy.
Co się dzieje?
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, to nie tak.
Ja tylko…
cię lubię.
Jestem dla ciebie miła, bo cię lubię.
ROSZCZENIE REORGANIZACYJNE, ZABEZPIECZONE ROSZCZENIA
AKADEMIA MUJIN
- Kamień, papier, nożyce. - Nagle?
- Kamień, papier, nożyce. - Masz.
- Urwało się. - Naprawdę?
Ale to w niczym nie przeszkadza.
Słuchajcie.
Zaraz jedziemy, dobrze?
- Dobrze! - Dobrze!
Proszę pana.
Jak się pan nazywa?
Też ma pan dziwne nazwisko jak Pan Pierd?
Nie.
Nazywam się…
Lee Dupek.
Naprawdę Lee Dupek?
Tak, bo jesteśmy przyjaciółmi pana Pierda.
To Lee Dupek,
a ja jestem Woo Pani Glut.
A wy?
Jak się nazywacie?
- No… - My nazywamy się…
Prawnicy.
- Nuda. - O rany.
Ja jestem…
Kwon Kupa.
Co to za nazwisko?
A ja…
Jung Pryk-pryk!
SĄD REJONOWY W SEULU
To wszystko.
Oskarżony.
Chciałby pan coś powiedzieć?
Tak, najpierw…
chcę zwrócić się do dorosłych, którzy wychowują dzieci.
Dzieci muszą się bawić teraz.
Później będzie za późno.
Jak pójdą na studia,
znajdą pracę
i wezmą ślub.
Grać w kulki, berka, klasy, gumę.
Później będzie za późno.
Gdy dopadnie ich stres dorosłości,
będzie za późno na znalezienie jedynej
drogi do szczęścia.
Po pierwsze!
Dzieci muszą się bawić.
„Po pierwsze, dzieci muszą się bawić”.
Po drugie, dzieci muszą być zdrowe.
- „Po drugie… - „Po drugie…
- …dzieci muszą być zdrowe”. - …dzieci muszą być zdrowe”.
Po trzecie.
Proszę o ciszę.
Nikt poza oskarżonym nie może mówić.
Wysoki Sądzie.
Te dzieci są w tej sprawie ofiarami.
Za zgodą sędziego prowadzącego
ofiary mają prawo podczas procesu wyrazić swoją opinię.
Nie może pan przyjąć
Deklaracji Wyzwolenia wypowiedzianej przez dzieci
za wypowiedź ofiar?
Po pierwsze!
- „Po pierwsze!” - „Po pierwsze!”
Dzieci muszą się bawić.
- „Dzieci muszą się bawić”. - „Dzieci muszą się bawić”.
Po drugie!
- „Po drugie!” - „Po drugie!”
Dzieci muszą być zdrowe.
- „Dzieci muszą być zdrowe”. - „Dzieci muszą być zdrowe”.
Po trzecie!
- „Po trzecie!” - „Po trzecie!”
Dzieci muszą być szczęśliwe!
- „Dzieci muszą być szczęśliwe!” - „Dzieci muszą być szczęśliwe!”
Ja, dowódca Bang Gu-Ppong,
pokrzyżuję podstępne plany szkół, akademii i rodziców…
i zaśpiewam dla szczęśliwych dzieci!
Dzieci!
- Bawmy się! - Bawmy się!
Bang Gu-ppong, spójrz.
- Spójrz na moje! - Też taki mam!
Ale super.
Przytulmy się.
Chcesz chili do jjajangmyeonu?
No.
Polać wieprzowinę sosem?
No.
- Kto to? - Co?
Jeśli nie Choi Su-yeon, to kto ci tak zawrócił w głowie?
Czy to ważne?
Będę mógł pomóc, tylko jeśli dowiem się, kto to jest.
Widzę, że coś jest nie tak.
Wzdychasz jak chory pies.
Ciężko mi sobie wyobrazić, co będzie dalej.
Co?
Co się stanie, gdy już wyznamy sobie uczucie.
Czuję,
że to poważna sprawa.
Że to będzie wymagało wielkiej determinacji.
Trochę się boję, że jeśli do czegoś dojdzie…
Że to utrudni nam
obojgu życie.
Żenisz się?
Czemu traktujesz to tak poważnie?
Umówcie się, a jak nie wyjdzie, to zerwiecie.
Z kimś takim nie mogę niczego zaczynać z nastawieniem, że nie wyjdzie.
A myślisz, że nie wyjdzie?
Nie!
No to jazda. Masz odpowiedź.
- Jazda? - Jazda.
Zaczekaj. Dokąd idziesz?
Naprawdę idziesz?
To była metafora.
Chodziło mi o rozwój związku.
Czy on nie czyta?
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa. Co?
Raz, dwa, trzy.
Co? Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
Chcę coś powiedzieć.
Lubię cię.
Lubię cię tak bardzo,
że aż…
boli mnie w środku.
Przykro mi. Zam…
Mogę wejść?
O tej porze poszła do knajpy bez sekretarki?
Chwila.
Woo Young-woo…
Ta prawniczka z Hanbady?
Bez nakazu to bezprawne zatrzymanie.
Jest pani prawnikiem?
Gdzie znalazłaś tak pogmatwaną sprawę?
W drugiej linii metra.
Kocha osobę z niepełnosprawnością intelektualną.
Tak trudno w to uwierzyć?
Czy chce pani, żeby pan Yang został ukarany za napaść seksualną?
- Ja go kocham. - Co?
Nie pozwólcie mu iść do więzienia.
Gdy nie jesteś taki jak inni, to, że ktoś cię lubi,
nie wystarczy.
Napisy: Agnieszka Putek