SERIAL NETFLIX
Tak!
Znowu?
Znowu wygrałeś?
- Wykładam. - Zabiorę to.
- Chwila. - Dobrze.
Zapalniczka!
Tak.
Stolik numer cztery.
Stolik numer cztery, kawa gotowa.
Jaka będzie czwarta szczęśliwa liczba?
Czwarta szczęśliwa liczba to…
trzydzieści osiem.
Tak!
Losujemy dalej.
- Piąta liczba. - Mam 18. Niech to.
Piąta liczba to…
dziewięć.
- Mam. Dziewięć. - Przeczytam jeszcze raz.
Śniło mi się wczoraj, że mi się poszczęści.
Chyba nic z tego.
Oto pierwsze pięć liczb.
Czas na ostatnią liczbę 1011. losowania.
Szósta szczęśliwa liczba to…
Za chwilę wylosujemy ostatnią piłeczkę.
Szósta szczęśliwa liczba to…
Szósta szczęśliwa liczba to 26!
Dwadzieścia sześć!
- Rany, pięć tysięcy wonów. - Losujemy bonusową liczbę.
Bonusowa liczba to 42!
Niemożliwe!
- Wylosowaliśmy wszystkie liczby. - Co?
Szczęśliwe liczby 1011. losowania
- to jeden, 35, 12… - Co się dzieje?
…trzydzieści osiem, dziewięć i 26.
Bonusowa liczba to 42.
- Wygraliśmy! - Wygraliśmy!
Wygraliśmy!
Życie naprawdę może zmienić się w jedną noc!
Wygraliśmy!
SPRAWA NR 11: PAN SÓL, PANI PIEPRZ I PRAWNICZKA SOS SOJOWY
Czy podczas całowania
zawsze zderza się zębami?
Nie…
Więc co mam…
Cóż…
Myślę…
że powinnaś szerzej otworzyć usta.
I byłoby lepiej…
gdybyś zamknęła oczy.
Dobrze.
Mecenas Woo.
Co tu robisz?
Chciałam cię zobaczyć.
Co?
Czekałam tu, bo chciałam cię zobaczyć.
Trzeba było mnie zawołać.
Prawie cię minąłem.
No…
Czekałam, żeby cię zobaczyć, i zobaczyłam.
Rozumiem. Tylko o to chodziło?
Z okna mojego gabinetu widać twoje biurko.
Zdziwiłam się, bo cię nie było,
a zwykle przychodzisz 12 minut wcześniej.
Dzień dobry.
Mecenas Woo.
Sala konferencyjna na 17. piętrze.
Mamy spotkanie z nowym klientem.
Dobrze.
Ja…
Już musisz iść?
- Tak. - Widzimy się na lunchu?
Tak.
Mecenas Woo, daje pani radę?
Słucham?
Daje pani radę?
Z czym?
Słucham?
Cóż…
Zastanawiałam się, czy nic pani nie niepokoi.
No…
Mam pewne obawy, ale nie mogę o tym mówić, bo to sprawa osobista.
Osobista?
O co chodzi?
Obawy prawnika Hanbady są obawami całej Hanbady.
Również moimi jako jej prezesa.
Może pani ze mną porozmawiać.
Podczas całowania trzeba otworzyć usta,
żeby nie zderzać się zębami.
Ale trudno się tak oddycha.
Zastanawiam się, czy da się jednocześnie
całować i oddychać.
Rozumiem.
Tego dotyczą pani obawy.
Gdzie jest sala konferencyjna?
Na górze.
Dziękuję.
- Możesz mnie postawić. - Siedź.
- Musisz wejść po schodach. - I co?
- Złamiesz sobie kręgosłup. - Ta kancelaria…
jest trochę dziwna.
- Nic mi nie jest. - Ale mi z tym źle.
To tu? Nie.
Gdzie to może być?
To ta?
Ale tu ładnie.
To ta? Tak.
- Postaw mnie. - Podłoga jest zimna.
Siedź, dopóki nie posadzę cię na krześle.
Boże, co za wstyd.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Mecenas Woo, proszę.
Pani też jest mecenasem.
Tak, dzień dobry. Jestem Woo Young-woo.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Źle się pani czuje? Poprosić o wózek inwalidzki?
Nie.
To moja żona. Odpadł jej obcas.
- Postaw mnie. - Podłoga jest zimna.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Dziękuję.
- Ostrożnie. - Dobrze.
Żona miała na sobie szpilki,
ale były już tak stare,
że w jednym z nich odpadł obcas.
Nie stać mnie nawet na nowe szpilki.
Tylko uprzykrzam jej życie.
I tak nie mam wielu okazji, by je nosić.
- Siadaj. - Tak, proszę siadać.
Dziękuję.
Miło patrzeć, jak dba pan o żonę.
Jak para kaczek mandarynek.
Proszę.
Nie zarabiam dużo, więc choć tyle mogę dla niej zrobić.
Tak naprawdę kaczki mandarynki nie dbają o siebie nawzajem.
W trakcie okresu godowego samiec kaczki
buduje gniazdo razem z samicą.
Ale po tym okresie samiec szuka innej samicy,
zostawiając poprzednią, by sama zajmowała się młodymi.
Co państwa tu sprowadza?
No tak.
Niedawno z dwójką znajomych zrzuciliśmy się na losy na loterię.
Obiecaliśmy podzielić się po równo, jeśli któryś z nas wygra.
I jeden z nas wygrał.
To niesamowite!
„Niesamowite”.
Prawda?
W rzeczy samej, ale…
Gdy chodzi o pieniądze, ludzie głupieją.
Gnojek, który wygrał,
nagle zniknął.
Więc poszedłem do jego domu.
Powiedział, że nic nam nie obiecywał.
Bez ogródek.
Że nie podzieli się ani dzonem.
Obietnica została złożona jedynie ustnie?
Nie sporządzili panowie umowy ani w żaden sposób jej nie zarejestrowali?
Nic z tych rzeczy. Tylko o tym rozmawialiśmy.
Trudno będzie udowodnić, że taka obietnica została złożona.
Jeśli mogę spytać, jaka łączy was relacja?
No…
To jego koledzy od hazardu.
- Hazardu? - Hazardu?
Tak.
Często odwiedzałem kasyna.
Losy też kupiliśmy za wygraną.
Mówi pan o nielegalnych kasynach?
Tak.
Czy to jakiś problem?
Tak, to może być problem.
Zwłaszcza fakt, że losy zostały zakupione za pieniądze z hazardu.
Jak pan wie, hazard stanowi naruszenie porządku społecznego.
Sąd może uznać tę obietnicę za nieważną.
Co to za prawo?
Hazard i obietnica to dwie różne rzeczy.
„Artykuł 103. Kodeksu cywilnego. Czynność prawna, którą można uznać
za sprzeczną z dobrymi obyczajami i porządkiem społecznym, jest nieważna”.
Zgodnie z tym prawem nie musi pan spłacać długów hazardowych.
Hazard jest nielegalnym aktem naruszającym porządek społeczny,
więc prawo nie chroni obietnicy spłat długów hazardowych.
Nagroda w loterii to ponad 6,2 miliarda wonów.
Po odjęciu podatku zostaje 4,2 miliarda.
Jeśli podzielimy to na trzy, należy mi się 1,4 miliarda.
Przyprowadzę tu drugiego kolegę, który nie dostał swojej części.
Jeśli będzie nas pan reprezentował, pozwiemy go łącznie o 2,8 miliarda.
Na razie nie mam czym zapłacić,
ale jak tylko wygramy proces…
Jak to się nazywa?
No…
- Prowizja od wygranej! - Właśnie!
Dobrze zapłacę!
Nie chodzi o prowizję.
Jak mówiłem, ta sprawa może nie mieć uzasadnienia prawnego.
A nie możemy nie mówić, że kupiliśmy losy za kasę z hazardu?
- Słucham? - Słucham?
Ten drugi kolega i ja możemy powiedzieć…
Chce pan skłamać?
W sądzie?
Nie może pan!
Mój mąż nie uprawia hazardu dla przyjemności.
To bardzo sumienny człowiek.
Ale po naszym ślubie
otworzył kafejkę internetową i stracił wszystkie pieniądze,
bo oszukał go partner.
Zaczął uprawiać hazard, żeby się odkuć.
Widzieliście, jak mnie tu niósł?
Może i jest hazardzistą, ale jest dobrym mężem
dla mnie i kochanym tatą dla dzieci.
Tak, to widać.
Ale jak mówiłem…
Mecenasie Jung, coś nas łączy.
Jest pan synem znajomej przyjaciółki mojej trzeciej ciotki.
Słyszałem, że jest pani siostrzenicą znajomej mojej matki.
Naprawdę potrzebuję tego 1,4 miliarda.
Jesteśmy małżeństwem od 15 lat.
Nasze dzieci mają 13 i 11 lat.
Nigdy nie mieliśmy prawdziwego domu, ciągle się przeprowadzaliśmy
i żyliśmy z mojej knajpki z gimbapem.
Nie mam szczęścia w życiu, to nasza jedyna szansa.
Proszę.
Proszę…
Proszę pomóc mojej rodzinie.
Proszę nam pomóc.
Proszę, sushi z wodorostów.
Dziękuję.
U Su-yeon wszystko dobrze?
Co?
Boże.
Gdzie twoja godność? Pytasz o laskę, która uciekła z randki z tobą?
Su-yeon uciekła?
Anioł nie opowiedział ci o randce w ciemno?
Powiedziała tylko, że nic z tego nie wyszło.
To wszystko?
Dobra kobieta.
Prawdziwy anioł.
Nie opowiedziała ci o jego okropnym zachowaniu.
- „Okropnym zachowaniu”? - Tak.
Ponoć pierwsze, co powiedział, to „Jestem Kim Min-szynk”.
Rany, każdy by uciekł!
Opętał cię duch króla sucharów?
Opowiadał suche żarty, myśląc, że to zabawne.
Zwykle taki nie jestem.
Ale tego dnia byłem wyjątkowo zdenerwowany.
„Suche żarty”?
Powiedz nam to, co jej powiedziałeś.
No…
„Pomaraniony” pomysł.
I?
Wezmę pizzę z gorgonzolą, byle donieśli, póki „gorgąca”.
I?
Jak zjesz banana, może pojawi się na twojej twarzy?
Porąbany jesteś!
Boże. Jak ty mnie denerwujesz.
No tak.
W tych żartach chodzi o słowa, które podobnie się wymawia?
Według mnie to zabawne.
- Serio? - Naprawdę?
Rozumiem.
Problemem były żarty o jedzeniu?
Anioł to adwokat.
Powinieneś rzucać żartami prawniczymi.
„Prawniczymi”?
Dobra.
Jaka jest ulubiona czekolada prawników?
Wiesz?
Nie.
Czekolada
z adwokatem.
- „Z adwokatem”? - Tak.
Rozumiem!
Z adwokatem!
Zabawne, prawda?
Proszę pani.
Podmiot, przydawka, dopełnienie
i okolicznik pojawili się dziś w sądzie.
Bo…
czekają na orzeczenie.
„Czekają na orzeczenie”?
Rozumiem!
„Czekają na orzeczenie”!
Trzeba było to powiedzieć!
- Fakt. - Serio.
Szkoda.
- Jeszcze. - Jeszcze?
- Nie znam więcej. - Co?
Pewnie naprawdę nie zna.
JONG-GWON
Cześć, Jong-gwon.
Cześć, Su-yeon. Możesz na chwilę wyjść?
- Co? - Jestem pod twoim biurem.
Wyjdź na chwilę i pokaż się.
Dobrze.
Zaraz zejdę.
Co tu robisz? Nie spodziewałam się ciebie.
I co chowasz za plecami?
Mam coś w prawej i lewej dłoni.
Co wolisz najpierw?
Lewą?
Koktajl „na zdrowe ciało”.
„Na zdrowe ciało”?
Mówiłaś, że coś cię bierze.
Chciałem ci zrobić wodę z miodem,
ale dodałem coś zdrowego dla ciała.
To woda z miodem, cytryną, yuzu,
limonką, miętą, cynamonem i kurkumą.
Woda z miodem, cytryną, yuzu, limonką, miętą, cynamonem i kurkumą?
- Jak smakuje? - Smakuje?
Okropnie.
Jak lekarstwo.
Na pewno będzie mi smakowała.
Co masz w prawej ręce?
W prawej…
Nie znam ich dokładnej nazwy.
Mówią na nie aksamitki
albo nagietki, ale kupiłem je, bo podoba mi się ich znaczenie.
A jakie mają znaczenie?
„Szczęście, które na pewno nadejdzie”.
Ładne.
Jeśli włożysz je do wody, zakwitną za jakieś trzy dni.
Uwaga na głowę.
Dzień dobry. Możemy wejść?
Proszę.
Co tu robicie tak wcześnie? Jeszcze zamknięte.
Kto to?
Adwokatka.
Chcę złożyć pozew o wygraną na loterii.
Jest tu Popielnik? Możesz go zawołać?
Boże. Jest pani prawniczką.
- Napije się pani kawy? - Nie, dziękuję.
Byeong-gil!
Czy to ona będzie zeznawać?
Nie, to Kawiarnia. Zeznawał będzie Popielnik.
„Kawiarnia”?„Popielnik”?
Sprzedawczyni kawy to Kawiarnia,
a gość od załatwiania sprawunków to Popielnik.
Idzie. Popielnik.
Tutaj.
Przejdę do rzeczy.
Pamiętasz, jak poszedłeś kupić nam losy na loterię?
Park Seong-nam, Yun Jae-won i ja złożyliśmy się i poprosiliśmy,
żebyś nam je kupił.
Tak, i wygraliście.
Zgadza się.
Słyszałeś, że obiecaliśmy podzielić się wygraną?
Tak.
Słyszałem, jak mówisz:
„Jeśli wygra jeden z nas,
podzielimy się po równo”.
Po równo?
Tak.
Na trzech.
Czy mógłby pan zeznać to w sądzie?
Co?
Zeznać w sądzie?
Nie.
To nic takiego. Wystarczy, że powtórzysz swoje słowa.
Nigdy tego nie robiłem.
- Mamy dużo pracy, więc… - Nie, czekaj!
W grę wchodzą miliardy, a ty się martwisz o to miejsce?
Proszę, pomóż mi.
Jeśli złożysz zeznania,
zapłacę ci tyle, że będziesz mógł rzucić tę pracę.
Co? Nie może pan mu zapłacić.
Zapewnienie kosztów podróży lub wysokich świadczeń
przekraczających typowe wydatki unieważnia zeznania,
gdyż jest czynem sprzecznym z porządkiem społecznym.
Mecenas Woo!
Przyszliśmy razem, żeby go przekonać, prawda?
Czemu nie mogę mu zapłacić? To moje pieniądze.
Nie proszę go, żeby kłamał. Proszę tylko, żeby powiedział prawdę!
Nie może pan!
Zapomniał pan już o artykule 103. Kodeksu cywilnego?
Jezu, mecenas Woo!
Trzeba wiedzieć, kiedy być elastycznym!
- Muszę wracać do pracy. - Nie, czekaj.
Czekaj.
Proszę, złóż zeznania.
Dam ci tyle, że będziesz mógł…
Nawet jeśli nie finansowo,
to solidnie się odwdzięczę.
W granicach prawa cywilnego.
Bez naruszania porządku.
Jun-ho.
Tak?
Co się stało?
Stoi tak już od jakiegoś czasu. Przeraża mnie.
Jun-ho.
Tak?
Sprawa wad konstrukcyjnych w budynku Jaejin Construction.
Tak?
Ile dokumentów kredytowych udało się zebrać od mieszkańców?
Z około 400 mieszkań.
To nawet nie połowa.
Reprezentanci mieszkańców robią, co mogą,
ale sprawa nie posuwa się do przodu.
Przed nami jeszcze długa droga.
Czemu się nie zaangażujesz?
Zamierzałem iść tam jutro.
Powodowie twierdzą, że między nimi a oskarżonym
doszło do porozumienia w sprawie podziału wygranej.
Oskarżony zaprzecza, jakoby doszło do zawarcia takiej umowy.
Nawet jeśli padły takie słowa,
to jedynie w formie żartu wypowiedzianego
podczas wyobrażania sobie wyjątkowej sytuacji wygrania na loterii,
co czyni je niewiążącymi prawnie.
Oskarżony i powodowie nie spisali umowy ani nie określili,
jak losy mają zostać podzielone.
Oskarżony zdobył nagrodę główną,
a Shin Il-su, jeden z powodów, zdobył piątą nagrodę.
Którą nagrodę mielibyśmy podzielić?
Podjęto jakieś konkretne decyzje w tej sprawie?
Co?
Chwila.
Czyli chodzi o to, że nie podzieliliśmy 5000 wonów?
Więc podzielmy się teraz. Proszę bardzo.
Podzielmy się.
Dobrze, 5000 wonów. Podzielić na trzy, to ile?
Pięć razy jeden to pięć, razy dwa to dziesięć, razy trzy to 15. 1500…
Co? Nie.
Dokładnie 1666,6666…
Nieważne. Podzielmy się.
- Podzielimy się przed sędzią. - Zapłacę.
- Ile masz monet? - Powodowie. Co robicie?
Spokój.
- Proszę to odłożyć. - Dobrze.
- I usiąść. - Dobrze.
Obrona oskarżonego.
Ma pan coś do dodania?
Tak, Wysoki Sądzie.
Umowa, na którą powołują się powodowie,
nie została spisana
ani w żaden sposób uprawomocniona.
Jest zatem nieważna.
Wysoki Sądzie.
Umowy ustne też są umowami i są one prawnie wiążące.
Obiecali sobie, że bez względu na to, kto wygra na loterii,
pieniądze zostaną podzielone między nich trzech.
Tamtego dnia postanowili podzielić się losami,
które wtedy wygrały.
Czy to pierwsza, czy piąta nagroda,
oczywistym jest, że to bez znaczenia.
Rozumiem argumenty obu stron.
Problem w tym,
czy rzeczywiście zawarto umowę o równym podziale.
Obrona powodów. Wniósł pan o świadka?
Tak, Wysoki Sądzie.
Przed incydentem oskarżony i powodowie poprosili
pewnego człowieka, by kupił im losy na loterię.
Wzywamy pana Han Byeong-gila…
Na razie nie.
Przepraszam.
Na razie nie?
Nie mogę się dodzwonić do pana Hana.
To nielegalny imigrant z Chin.
Ukrył się, bo mogą go deportować, jeśli będzie zeznawał.
Obrona powodów?
Tak, przepraszam.
Pan Han, świadek, którego wezwaliśmy, nie mógł dziś przyjechać.
Myślę, że będziemy musieli znaleźć innego świadka.
Możemy zgłosić innego świadka?
A więc…
ktoś jeszcze słyszał waszą umowę?
Jeśli nie, to przecież możemy coś zmyślić.
Przecież możemy
komuś zapłacić.
Co?
Chce pan przekupić świadka i nakłonić go do krzywoprzysięstwa?
Nie może pan.
To co mamy zrobić?
Trzeba wiedzieć, kiedy być elastycznym.
Na pewno ktoś jeszcze nas słyszał.
W kasynie było tego dnia mnóstwo ludzi.
Myślisz, że nikt nas nie usłyszał?
Ktoś musiał.
Znajdziemy innego świadka. Nie martwcie się.
- Tak. - To 1,4 miliarda…
- Ktoś musi być. - Ale ona mnie wkurza.
- Musi. - To nie jest mała suma.
Ktoś jest.
- Masz kogoś? - Tak.
- Boże, nie wytrzymam. - Mówiłem, że ktoś jest.
Pani mecenas, proszę zebrać więcej przydatnych materiałów.
Dziś do tego nie doszliśmy, ale najważniejsze w tej sprawie jest to,
czy umowa o podziale wygranej na loterii, na którą losy kupiono za pieniądze
pochodzące z hazardu, jest prawnie wiążąca.
Sprawdź działania wbrew porządkowi, działania z tytułu czynów nielegalnych
i inne tego typu.
Dobrze.
POŁĄCZENIE WIDEO MECENAS WOO
Halo?
Mecenas Woo, nie widzę twojej twarzy.
Ja twoją dobrze widzę.
Rozumiem.
Ty też mi się pokaż.
Trzymaj telefon trochę dalej.
Dobrze.
Tak, teraz cię widzę.
Nadal jesteś w biurze? Musisz być wykończona.
Tak. Rozłączam się.
Co?
To po co dzwoniłaś?
Chciałam cię zobaczyć.
Zadzwoniłam, bo chciałam cię zobaczyć, i zobaczyłam.
I to wszystko? Dostałaś, co chciałaś?
Tak.
Ale…
co z moimi życzeniami jako osoby, która odebrała telefon?
Następnym razem zapytaj, czy ja też chcę się rozłączyć.
Przepraszam.
Chcesz się rozłączyć?
Nie.
Rozumiem.
Porozmawiajmy jeszcze trochę.
- Dobrze. - To…
Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie o pracy i wielorybach.
No…
Jaka jest
ulubiona czekolada prawników?
Wiesz?
Z adwokatem?
Tak.
Podmiot, przydawka, dopełnienie
i okolicznik pojawili się dziś w sądzie, bo…
Czekają na orzeczenie.
Może to przez to, że ty je opowiadasz,
ale nawet suchary są zabawne.
Tak, są zabawne.
Musisz wracać do pracy, co?
Powinniśmy już kończyć?
Racja.
Tak.
No…
Ale…
Ciągle siedzisz mi w głowie
jak wieloryby.
A przecież nie jesteś wielorybem.
Pierwszy raz w życiu ciągle o kimś myślę.
To trochę dziwne.
Oskarżony zaprzecza, że miała miejsce taka umowa.
Nawet jeśli, jest to umowa
dotycząca podziału wygranej na loterii, na którą losy kupiono
za pieniądze z hazardu, czyli przestępstwa.
Zgodnie z artykułem 103. Kodeksu cywilnego
jest to sprzeczne z porządkiem społecznym.
Umowa jest nieważna.
Hazard to hazard, a umowa to umowa.
To, że losy kupiono za pieniądze z hazardu,
nie znaczy, że umowa o podziale wygranej ma być nieważna
ze względu na pogwałcenie zasad moralnych i porządku społecznego.
W przypadku powierzenia innym osobom tajnego funduszu,
orzeczenie Sądu Najwyższego mówi:
„Nawet jeśli fundusz zaistniał w wyniku działań wbrew porządkowi społecznemu,
akt powierzenia pieniędzy innym osobom nie powinien być postrzegany
jako sprzeczny z porządkiem społecznym”.
Wiele precedensów również potwierdza stanowisko oskarżonego.
Gdy udzielono pożyczki nielegalnej pracownicy branży rozrywkowej,
umowa została uznana za sprzeczną z porządkiem społecznym,
naruszając artykuł 103. Kodeksu cywilnego.
Roszczenia zostały uznane za bezzasadne.
W tym przypadku obrona powodów uznałaby
nielegalną branżę rozrywkową i pożyczkę za różne sprawy?
Czy nie należałoby raczej uznać sprawy za nieważną
z powodu naruszenia artykułu 10. Ustawy o karze za pośrednictwo
w komercyjnych aktach seksualnych niż artykułu 103.?
Zgodnie z klauzulą: „Wszelkie roszczenia przysługujące osobie,
która dopuściła się aktu sprzedaży usług seksualnych,
są nieważne bez względu na formę i tytuł umowy”.
Nie można porównywać tego do umowy o podziale nagrody!
Rozumiem argumenty obu stron.
W rzeczywistości wyrażenie „zasady moralne i porządek społeczny”
jest abstrakcyjne.
W związku z tym to, czy sprawa podpada pod artykuł 103. Kodeksu cywilnego,
zostanie ustalone na podstawie konkretnych punktów.
Najpierw musimy
dowiedzieć się, czy ta umowa istnieje.
Obrona powodów.
Jest pan pewien, że dzisiejszy świadek jest obecny?
Tak, Wysoki Sądzie.
Świadek, pani Choi Da-hye, jest już na sali sądowej.
Dobrze. Proszę świadka.
Proszę podejść.
„Przysięgam uroczyście mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę,
i przyjąć karę za krzywoprzysięstwo,
jeśli się go dopuszczę”.
Obrona powodów może zacząć przesłuchiwać świadka.
Dobrze.
Sprzedawała pani kawę w kasynie,
gdzie bywali powodowie i oskarżony?
- Tak. - Zna pani pana Han Byeong-gila,
który pracował jako pomocnik w kasynie?
Niezbyt dobrze. Tylko z pracy.
Ja robiłam kawę, a Byeong-gil ją podawał.
W dniu zdarzenia pan Han wypłacił część pieniędzy
zgodnie z prośbą oskarżonego i powodów
i kupił im losy na loterię.
Wiedziała pani o tym?
Tak.
Widziałam Byeong-gila i zapytałam, dokąd idzie.
Co odpowiedział pan Han?
Że idzie kupić losy na loterię dla stolika numer trzy.
Przy trzecim stoliku siedział oskarżony i powodowie?
Tak.
Zapytałam: „Dlaczego?”. Zaśmiał się i powiedział:
„Jeśli któryś z nich wygra, podzielimy się po równo”.
To cholerne kłamstwo!
Popielnik powiedział to, mimo że nie pytałaś?
Proszę nie przeszkadzać podczas przesłuchania.
Wysoki Sądzie, to kłamstwo!
Ta kobieta spotyka się z Shin Il-su.
Ona też jest w to zamieszana!
Co?
Co powiedziałeś?
Co za bzdury wygadujesz, dupku?
Hej! Masz dowód?
Masz dowód, że się spotykają?
Nie wtrącaj się, dupku!
Powinienem cię zatłuc tą myszką.
Proszę o spokój.
Proszę świadka, czy to, co powiedział oskarżony, jest prawdą?
Składa pani fałszywe zeznania ze względu na relacje z powodem?
Co?
Nie.
Nie spotykam się z panem Shin Il-su.
Powtarzam tylko, co powiedział Byeong-gil.
Dobrze. Proszę obronę powodów o kontynuowanie przesłuchania.
Ty smarkulo. Kłamliwa…
Wznawiam przesłuchanie.
Taka elita jak Tae Su-mi studiowała przez sześć lat?
Reporter z Jeonggui Ilbo to zwęszył.
NASZA KADRA
KANCELARIA HANBADA
I co mam z tym zrobić?
KANCELARIA TAESAN ODDZIAŁ W BOSTONIE
- Jestem. - Cześć.
Young-woo, poczekaj.
Słuchaj…
Tak się zastanawiam.
Czy jest coś, czego byś ode mnie oczekiwała?
Co tata może zrobić dla Young-woo?
„Co tata może zrobić dla Young-woo”?
Pomyślmy.
Może chcesz, żebym znalazł ci lekarza albo terapeutę specjalistę,
który zajmie się wyłącznie tobą.
Czasami myślałam,
że fajnie by było mieć takiego lekarza czy terapeutę.
Rozumiem.
Gdy nie rozumiałam, co inni myślą lub czują,
gdy nie rozumiałam, co ja czuję,
albo byłam niespokojna, bo w pracy usłyszałam głośny hałas.
W takiej sytuacji zawsze brakowało mi
fachowej porady, jak sobie z tym radzić,
albo opowieści o doświadczeniach innych osób z autyzmem.
Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?
Myślałaś, że nie będzie mnie na to stać?
No…
Nie wiem.
W porządku.
Musisz być zmęczona. Idź na górę odpocząć.
Dobrze.
Czas ogłosić werdykt.
Sąd orzeka, co następuje. Oskarżony ma wypłacić
po 1 403 420 000 wonów każdemu z powodów.
Koszty procesu również opłaci oskarżony.
Zawierając umowę w niniejszej sprawie, powodowie i pozwany zdecydowali,
że nagroda za zwycięskie losy będzie podlegała podziałowi
niezależnie od ich rangi.
Nie można zatem powiedzieć, że kwota do podziału jest nieznana.
Umowa dotycząca podziału pieniędzy nie może być uznana za nieważną
wyłącznie dlatego, że pieniądze,
za które kupiono losy, pochodziły z hazardu.
Wniosek końcowy.
Tym samym roszczenia powodów są zasadne i należy je uwzględnić,
wobec czego sąd postanawia…
- Wiem, że było ciężko. - …co orzeczono.
- Sędzia Park In-yeong… - Zapewniać byt mnie i dzieciom…
- …sędzia Jung Hyeon-ju… - …przez te wszystkie lata.
- …sędzia Kim Eun-su. -Wiem, jakie to było dla ciebie trudne.
Proszę.
Rety, mecenas Woo. Dziękuję.
Dzięki pani wygraliśmy.
Tak, gratulacje.
To karta podarunkowa do domu towarowego.
Proszę kupić sobie coś ładnego.
No…
Zapłacił pan już prowizję kancelarii,
nie musi pan nic mi dawać.
Mówiła pani, że hazard to hazard, a umowa to umowa, tak?
Prowizja dla kancelarii to prowizja dla kancelarii.
A to prezent ode mnie dla pani.
To nic wielkiego.
Nie!
Nie mogę tego przyjąć.
O rany.
No dobrze.
Nieugięta mecenas Woo.
Więc…
Proszę
przyjąć to.
Moja żona to przygotowała.
Gimbap.
Nie mówiłem, że żona prowadzi bar z przekąskami?
- Gwarantuję, że będzie dobre. - Dobrze, dziękuję.
Co?
Mecenas Woo.
Mogę o coś spytać?
Tak.
Czy…
po rozwodzie
wygraną też trzeba się podzielić?
To zależy od konkretnego przypadku,
ale według dotychczasowych precedensów,
w większości przypadków nie.
Podziałowi
podlega jedynie majątek wspólnie zgromadzony przez parę,
nagroda pieniężna wygrana na loterii jest natomiast wynikiem szczęścia zwycięzcy
i nie podlega podziałowi.
Czyli mówi pani, że nie trzeba się nią dzielić, tak?
Tak. Czemu pan pyta?
Tak tylko. Ktoś mnie o to prosił.
Lepiej już pójdę.
Miłego dnia, mecenas Woo.
Dziękuję.
KWIATY BYŁY TAKIE PIĘKNE.
DLA CIEBIE WSZYSTKO, SU-YEON!
Boże.
Jest taki słodki!
Su-yeon, znasz się na rozwodach, prawda?
Co?
Czemu miałabym się znać? Nigdy nie miałam męża.
Ale prowadziłaś sprawy rozwodowe.
No tak. Tak.
Czy jeśli mężczyzna pyta prawnika
o podział majątku w przypadku rozwodu,
to myśli o rozwodzie?
To trochę mało informacji, żeby to określić.
Były jakieś inne znaki?
No…
Znak serca.
Pokazał go kobiecie,
która nie jest jego żoną.
Możliwe, że mają romans?
Mówisz o kliencie od loterii?
Który przyniósł żonę na plecach?
Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
Tajemnica zawodowa.
W takim razie…
nazwijmy ich panem Solą i panią Pieprz.
Co?
Pan Sól zapytał cię…
znaczy…
mecenas Sos Sojowy
o podział majątku w przypadku rozwodu.
Pan Sól zapytał mecenas Sos Sojowy?
Tak, bo…
skoro nie możesz o tym mówić ze względu na tajemnicę adwokacką,
mecenas Choi proponuje, byśmy zmyślili jakieś postaci.
Jak pan Sól, pani Pieprz
i prawniczka Sos Sojowy.
No tak.
Zmyślone postaci.
Tak.
Pan Sól mnie zapytał.
Nie, zapytał mecenas Sos Sojowy.
Pewnie chodziło o pieniądze z loterii?
Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
Dobrze, zapytam inaczej.
Chodziło o mienie szczególne,
które zdobył samodzielnie podczas trwania małżeństwa?
Tak. A dokładniej, spytał mnie, czy to mienie szczególne
podlega podziałowi w przypadku rozwodu.
Znaczy mecenas Sos Sojowy.
- A pani Pieprz o niczym nie wie? - Nie.
Czy pan Sól obiecał coś pani Pieprz?
Na przykład, że jeśli wygra…
Znaczy, może wyraził intencję obdarowania pani Pieprz
jakimś prezentem, jeśli zdobędzie to mienie.
Dobrze by było, gdyby był dowód.
Nie wiem.
Musiałabym spytać panią Pieprz.
Nie prowadziłam wielu rozwodów,
ale ostatecznie zdobycie dowodów jest kluczem do tych spraw.
Bez nich skończy się na wojnie psychologicznej.
Na przykład próbach wzbudzenia współczucia w sędzi.
Ale mecenas Sos Sojowy nie może
udzielić pani Pieprz porady prawnej.
Bo pan Sól był jej klientem.
Mecenas Sos Sojowy musi być w trudnej sytuacji.
HAPPY HOUSE
Co mielibyśmy zrobić?
Powiedzieć pani Sung Eun-ji?
Że sądzimy, że pan Shin chce się z nią rozwieść?
Żeby pani Sung mogła wymyślić własną…
Kim pani jest?
- Co? - „Artykuł 26. Ustawy o adwokaturze”.
„Adwokat nie może ujawniać poufnych informacji
zdobytych w trakcie wykonywania obowiązków”.
Co się stało z mecenas Woo Young-woo,
która trzymała się prawa sztywno aż do bólu?
Kim pani jest?
Co?
Pan Shin Il-su był naszym klientem.
To, komu pokazał znak serca i o co cię pytał,
to sekrety klienta, prawda?
Nie waż się pisnąć ani słówka.
Zwłaszcza pani Sung Eun-ji.
Jasne?
Gimbap pani Sung jest wyjątkowy.
W środku jest smażone tofu.
Tak, czuję je.
W gimbapie Woo Young-woo, który robi mój tata, go nie ma.
Smażone tofu jest drobno posiekane i ugotowane w sosie sojowym.
Wytrawne…
i słodkie.
Miękkie…
i chrupkie.
Smażone tofu!
Smażone tofu zastąpiło wieloryby?
Chyba mogę iść do Happy House i kupić gimbap ze smażonym tofu?
Nie naruszę w ten sposób Ustawy o adwokaturze!
Po co mnie pytałaś, skoro i tak zamierzałaś iść?
Po co w ogóle tu przyszła?
Idziemy kupić gimbap z tofu,
a nie łamać Ustawę o adwokaturze.
Oczywiście.
Dlaczego?
- Dlaczego? - Kochanie!
To moje pieniądze!
Jak śmiesz mówić mi, co mam robić?
Mamy dwójkę dzieci!
Mamy dwójkę małych dzieci, które musimy utrzymać!
Jak ojciec może być tak bezmyślny?
Nie męczą cię ciągłe przeprowadzki
związane z tym, że nie mamy własnego domu ani sklepu?
Mam tego dość. Mam dość twoich skarg!
Kochanie!
Mam ich dość.
Wszystko w porządku?
Jesteście z Hanbady.
Co tu robicie?
Mecenas Woo mówiła, że podaje pani pyszny gimbap z tofu.
Przyszliśmy na gimbap i widzieliśmy, jak się kłócicie.
Powiedział, że za pieniądze z wygranej
chce kupić to.
Jaki sens ma w naszej sytuacji kupno auta za ponad 300 milionów wonów?
To prawda.
Musi być pani bardzo ciężko.
Mój mąż był hazardzistą,
ale był dobry dla mnie i dzieci.
Tylko to pozwoliło mi przetrwać do dziś.
Jak można się tak szybko zmienić?
Ile jeszcze mam znieść i czekać,
aż pójdzie po rozum do głowy?
…kaszalot spermacetowy opisany w klasyku literatury amerykańskiej, Moby Dicku.
Po raz pierwszy widziano go na Morzu Wschodnim…
Trzeba wiedzieć, kiedy być elastycznym!
Słucham, mecenas Woo?
Nie!
Nie jestem mecenasem. Jestem klientem.
Jeden gimbap ze smażonym tofu.
Wszystko wywalił na ziemię, muszę zrobić je od nowa.
W takim razie proszę.
Zaczekamy.
Ale…
Dobrze.
Proszę usiąść.
- To trochę potrwa. - Dobrze.
Jun-ho.
Znasz historię pana Soli,
pani Pieprz i prawniczki Sos Sojowy?
Nie.
Kiedyś był sobie pan Sól.
Miał żonę, panią Pieprz. Niedawno wszedł w posiadanie mienia szczególnego.
„Szczególnego”?
Czyli jakiego?
Mienie szczególne to takie, które nabyto przed zawarciem małżeństwa
albo pozyskano samodzielnie w trakcie jego trwania.
Mienie szczególne nie podlega podziałowi
w przypadku rozwodu, bo każdy czerpie zysk…
Czyli…
zaliczałyby się do nich na przykład pieniądze wygrane na loterii?
Tak. To dobry przykład.
Pan Sól pytał, czy będzie się musiał podzielić tym mieniem szczególnym,
jeśli rozwiedzie się z panią Pieprz.
A prawniczka Sos Sojowy odparła, że najprawdopodobniej nie.
Przepraszam.
Mówi pani o moim mężu?
Nie.
Rozmawiałam z Jun-ho o panu Soli, pani Pieprz i prawniczce Sos Sojowy.
Pytał, czy będzie musiał dzielić się nagrodą
w przypadku rozwodu?
Mój mąż by tego nie zrobił.
Może po tym, co tu widzieliście, źle zinterpretowaliście sytuację.
Gdy wygrał proces,
ze łzami w oczach obiecał,
że odda mi całą nagrodę.
Płakaliśmy w swoich ramionach. Powiedział,
że teraz ja i dzieci będziemy mieli lepsze życie.
Pan Sól płacząc, obiecał pani Pieprz
oddać jej całą nagrodę.
Wiem to od niej samej.
Czy pani Pieprz ma obietnicę na piśmie?
Czy obietnica została spisana…
Jakie małżeństwo robi coś takiego?
Rozumiem. Wygląda na to, że nie.
Powiedz pani Pieprz, że nie jest za późno.
Musi znaleźć świadka, który słyszał, jak pan Sól składał taką obietnicę.
By otrzymać mienie szczególne pana Soli,
niezbędne są dowody!
Naprawdę?
Wiesz, Su-yeon,
nie interesują mnie takie rzeczy jak loteria.
Nie?
Nie obchodzą cię pieniądze?
Właściwie to…
już wygrałem na loterii.
Co?
Ty jesteś moją wygraną na loterii.
Boże.
Jong-gwon.
- Pójdę do toalety. - Dobrze.
- Tak? - Ty też jesteś lekarką?
Słucham?
Prokuratorem?
Adwokatem?
Sędzią, księgową, rzeczoznawcą?
Kim pani jest?
O co pani chodzi?
Skoro cię tu przyprowadził,
znacie się zapewne od jakichś dwóch tygodni.
Najedz się.
To najprawdopodobniej ostatni raz, kiedy to on płaci.
Od teraz będzie powtarzał, że zgubił portfel.
Co pani mówi…
Nadal nie wiesz, o czym mówię?
O cholernym Lee Jong-gwonie.
Celuje w kobiety z prestiżowymi zawodami.
Ten drań wykorzystuje uczucia kobiet, by wyłudzać od nich kasę.
Dał ci kwiaty, prawda?
Pewnie gadał też o ich znaczeniu.
A właśnie.
Dostałaś koktajl „na niechorowanie”?
Wodę z miodem i innym szajsem?
- „Na zdrowe ciało”. - Co?
Dostałam koktajl „na zdrowe ciało”.
Lee Jong-gwon.
Mówiłeś, że musisz zarobić na operację ojca.
Miałeś pracować na kutrze.
Wygląda ci to na kuter, draniu?
Łowisz ryby, jedząc steki?
- Su-yeon, zaczekaj. - Oddaj mi pieniądze.
Oddawaj 50 milionów, które wziąłeś rzekomo na operację swojego ojca!
Su-yeon, to moja wspólniczka.
Jaka wspólniczka?
Na co wydałeś te pieniądze? Mówiłeś, że to na operację ojca.
- Su-yeon, zaczekaj. Co z tobą? - Na co je wydałeś?
- Ze mną? - Chwileczkę, Su-yeon!
Naprawdę nie wiesz?
- Popełniasz błąd. - Błąd?
Poproszę najdroższego drinka.
- Su-yeon, wszystko ci wyjaśnię. - Słucham? Drinka?
Masz za plecami tyle butelek. Dawaj mi najdroższą.
Ten drań…
- On… - Mój ojciec zmarł.
On za nią zapłaci.
Szybko!
Dobrze.
Proszę.
Su-yeon. Do zobaczenia w środę. Zadzwonię. Wszystko wyjaśnię.
Szybko pokazał swoje prawdziwe oblicze.
Zażądał rozwodu.
Bije mnie
i niszczy wszystko w domu.
Przychodzi codziennie i przeszkadza mi w pracy.
Dwa dni temu
nasz najstarszy rzucił się na niego, próbując go powstrzymać.
Uderzył własnego syna.
Wciąż mam przed oczami, jak pan Shin wchodzi tu z panią na plecach.
Ta drastyczna zmiana musi być dla pani szokiem.
Nie chcę
już żyć z kimś takim.
Sama zarabiałam pieniądze,
zajmowałam się domem i wychowywałam dzieci.
Ale chcę otrzymać część majątku, która mi się należy.
Dlatego do was przyszłam.
Pieniądze przelano mu na konto starszego brata,
żebym nie miała do nich dostępu.
Nie chce podzielić się ze mną ani groszem.
Czy przed tą nagłą zmianą
obiecywał pani, że podzieli się z panią nagrodą?
Mówiła pani, że potrzebuję dowodu.
- Co? - Słucham?
No…
Miałam klienta, który też był prawnikiem.
Rozumiem. Sos Sojowy!
Mecenas Sos Sojowy.
„Sos Sojowy”?
Tak.
Próbowałam zdobyć dowód, tak jak kazał mi tamten prawnik.
Wysyłałam mu SMS-y
i nagrywałam nasze rozmowy.
Ale chyba mnie przejrzał.
Udawał głupiego i pytał, czy chcę zdobyć dowód.
Czyli nie ma świadków?
Kogoś, kto słyszał, jak obiecuje pani, że podzieli się lub odda pani nagrodę?
Nie. Rozmawialiśmy o tym, gdy byliśmy sami.
Przykro mi to mówić,
ale nie możemy wziąć tej sprawy.
Reprezentowaliśmy już pana Shin Il-su w innej sprawie.
A ta sprawa jest z nią związana.
Możemy polecić innego prawnika, który specjalizuje się w rozwodach.
To bardzo dobry prawnik.
Byłabym wdzięczna.
Ale jak państwo myślicie?
Mam szansę na część pieniędzy z nagrody?
Proszę porozmawiać o tym z pani nowym prawnikiem,
ale moim zdaniem
szansę na wygraną są niewielkie.
Myślę, że teraz najlepiej będzie starać się uzyskać
jak najwyższe alimenty.
Dziękuję za odwiezienie.
Chcieliśmy tylko kupić gimbap ze smażonym tofu.
Wyjątkowo się dla was postaram.
Boże.
Spotkałaś się z adwokatem?
Mogłem się domyślić.
Dlatego nie podpisałaś papierów rozwodowych.
I co?
Pozwiesz mnie?
Przyszedł dziś wcześniej.
Chodź tu.
Chodź tu!
Możemy to jakoś opóźnić?
Przyszedł zrobić scenę, żebym podpisała papiery.
- Tak, chodźmy do auta. - Dobrze.
O ty…
Mecenas Woo, nic ci nie jest?
Pani Sung.
Jesteś ranna?
Pani Sung.
Kochanie!
- Kochanie! - Proszę pana!
- Obudź się! - To niebezpieczne.
- Kochanie! - Proszę czekać, wezwę pomoc.
Kochanie!
- Niech ktoś zadzwoni po karetkę! - Kochanie!
O nie. Pani Sung!
Pani Sung, proszę!
- Boże. - Proszę pana.
Pani Sung, nie!
- To niebezpieczne! - Kochanie!
- Niech ktoś wezwie karetkę!
- Kochanie! - Pani Shin!
Mecenas Woo. Już dobrze.
Już dobrze, mecenas Woo.
Mocniej.
Pani Sung Eun-ji przyszła do mnie i mecenasa Junga.
Naprawdę?
Nie widziałem jej od pogrzebu pana Shina.
Jak się trzyma?
Nie przywiozła gimbapu z tofu,
bo na razie zamknęła knajpę,
ale miała dobre wieści.
Pani Sung i jej dzieci odziedziczą 1,1 miliarda wonów
z wygranej pana Shina na loterii.
W chwili śmierci wciąż był jej mężem.
Boże. A więc taki jest finał tej sprawy.
Do tego dostaną 300 milionów wonów
z jego ubezpieczenia na życie.
Razem 1,4 miliarda wonów.
Taką samą kwotę, jaką nakazał wypłacić mu sąd.
Te 1,4 miliona
długo czekało na swojego właściciela.
Chciałam ci podziękować za to, że mnie przytuliłeś,
gdy byliśmy świadkami
śmierci pana Shina.
Za to?
To nic takiego.
Dla autystyków…
Podczas przeciążenia sensorycznego trzeba wywrzeć nacisk na ciało,
by złagodzić lęk, prawda?
Tak…
Zgadza się.
We Francji mają specjalne fotele dla autystyków.
Fotele?
Tak, tył jest zablokowany w ten sposób,
a kiedy ktoś siada, fotel puchnie
i bardzo mocno go przytula.
Ciśnienie można kontrolować pilotem.
Można kupić taki fotel w Korei?
A potrzebujesz go?
Co?
Przecież masz mnie.
Twój osobisty fotel do przytulania.
Proszę.
Dzień dobry, mecenas Tae.
Nazywam się Kwon Min-woo.
Dziękuję, że znalazła pani dla mnie czas.
Z tego, co słyszałam od sekretarki, nie pozostawił mi pan wyboru.
Jaki jest zatem cel
tego spotkania?
Chciałbym pracować w Taesan.
Z tym powinien pan iść do działu kadr.
Proszę spróbować za rok.
Na pewno pana zapamiętam, mecenasie Kwon.
Pracuję w Hanbadzie…
z mecenas Woo Young-woo.
Przerwała pani studia w 1995, będąc na ostatnim roku,
i wróciła po dwóch latach, w 1997.
Mówiła pani ludziom, że jedzie studiować za granicą,
ale nie ma na to żadnych dowodów.
Co najważniejsze, w 1996 roku, gdy zrobiła sobie pani przerwę od szkoły,
urodziła się mecenas Woo.
Co…
pan robi?
Próbuję pani zaimponować, mecenas Tae.
Chcę pracować w kancelarii, gdzie znajomość tajemnic innych
może być moją siłą i orężem.
Chcę pracować w miejscu, gdzie prawnicy wiedzą,
jak podejmować ryzyko, by wygrać, i być politycznym w razie potrzeby.
Taesan jest takim miejscem, Hanbada nie.
Nie chcę stać się słaby, pracując dla hipokrytki,
która tylko udaje miłą.
Nie wystarczy znać tajemnic innych.
Trzeba być też zdolnym.
Jestem zdolny.
Proszę mi to pokazać.
Mówił pan, że pracuje z mecenas Woo, prawda?
- Tak. - Myśli pan, że uda się panu sprawić,
by mecenas Woo odeszła z Hanbady?
Słucham?
To bez znaczenia, czy odejdzie sama, czy ją zwolnią.
Czemu pani na tym zależy?
To już nie pana sprawa.
Jeśli panu się uda, mecenasie Kwon,
dostanie pan pracę w Taesan…
bezpośrednio pode mną.
Tak jest.
Rozumiem.
„Pracownicy, których małżonek jest zatrudniony w firmie,
kwalifikują się do dobrowolnej rezygnacji”.
- Potępiamy! - Głośna jest.
Pierwszy raz widzę takiego prawnika.
To była tylko sztuczka, której Hanbada nauczyła Mir Life.
Sędziowie decydują, która strona ma rację, nie my!
Prawnicy są ludźmi.
My…
jesteśmy parą?
Wciąż oficjalnie nie jesteśmy razem?
Jest mi…
trochę przykro.
Napisy: Agnieszka Putek