SERIAL NETFLIX
Dzień dobry, panie Woo.
Dzień dobry.
Co państwa tu sprowadza tak wcześnie?
Słyszałem, że podobno ma pan tu prawniczkę.
Słucham?
To mój ojciec.
Powiedziałam mu, że moja lokatorka jest prawniczką, i chce się z nią spotkać.
Rozumiem.
- Dzień dobry. - Dobry.
Moja córka jest prawniczką, ale…
Dlaczego chce się pan z nią spotkać?
Jest pani adwokatem?
Mecenas Woo Young-woo z kancelarii Hanbada.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
Ale z ciebie bystrzacha.
Pierwszy raz widzę pana córkę.
Słyszałam, że jest geniuszem i ukończyła Uniwersytet Seulski z wyróżnieniem.
Naprawdę nawet ci, którzy nie odwiedzają
obiektu dziedzictwa kultury, muszą płacić za wstęp?
Słucham?
Może pan usiądzie.
Bo widzicie…
Tata ostatnio
się przeprowadził.
Chciałam zobaczyć jego nowy dom.
Jechaliśmy drogą prowadzącą na górę Hanbaek,
gdy nagle jakiś mężczyzna zablokował nam drogę.
Powiedział, że świątynia Hwangjisa to obiekt dziedzictwa kultury
i że mamy zapłacić za wstęp.
Za wstęp do obiektu?
Tak. Powiedzieliśmy mu,
że jedziemy na górę Hanbaek, a nie do Hwangjisy.
Czemu mamy płacić za wstęp,
skoro nie zobaczymy Hwangjisy?
Boże.
Wtedy powiedział,
że pobieranie opłat za wstęp jest legalne.
Czy to prawda?
Samo pobieranie opłat jest legalne.
„Art. 49. Ustawy o ochronie dziedzictw kultury.
Właściciel ziemi uznanej za dziedzictwo kultury,
który udostępnia ją zwiedzającym, może pobierać opłatę za wstęp”.
Musimy zapłacić za wstęp, chociaż nic nie widzieliśmy?
Tylko dlatego, że byliśmy w pobliżu?
No…
To kwestia dyskusyjna.
Jeśli pójdę z tym do sądu, odzyskam pieniądze?
Ile wynosiła opłata?
Trzy tysiące wonów za osobę.
Nawet jeśli wygracie,
otrzymacie jedynie zwrot w takiej samej wysokości.
Proces wyniesie was dużo więcej,
więc jest to nieopłacalne.
To samo mu mówiłam.
Słyszałeś ją, ojcze, prawda?
Prawniczka mówi, że się nie opłaca.
Jeśli prośba jest rozsądna,
mogę zapłacić 3 000 albo 300 milionów.
Ale to nie jest rozsądne.
Oni pierwsi zasłonili się prawem,
więc pokonam ich ich własną bronią.
Chcę odzyskać swoje 3 000 wonów,
choćby nie wiem, ile miało to kosztować.
W takim razie muszę przyjrzeć się szczegółom.
Gdzie jest Hwangjisa?
To świątynia na górze Hanbaek na Czedżu.
- Co? - Na wyspie Czedżu.
Czedżu?
Tam, gdzie Sampal, Chunsam i Boksun zostały uwolnione
w wyniku decyzji Sądu Najwyższego po tym,
jak zamknięto je w oceanarium i zmuszono do występów,
a teraz pływają z małymi delfinami?
Tak.
SPRAWA NR 13 NIEBIESKA NOC W CZEDŻU CZ. 1
ODDZIAŁ CHORÓB WEWNĘTRZNYCH BADANIA FUNKCJI FIZJOLOGICZNYCH
Pan Jung Myeong-seok?
Tak.
Przyszedł pan po wyniki?
Tak.
Może pan wejść.
Dobrze.
No tak, dziś miało być spotkanie.
Przepraszam.
Tak, proszę.
Mogę jechać w delegację?
Delegację?
Dokąd?
Na wyspę Czedżu.
Tam żyją butlonosy indopacyficzne.
Konkretnie w Daejeong-eup, gdzie często widuje się małe delfiny.
To główne siedlisko delfinów,
gdzie wychowują młode…
Przestań. Wystarczy.
W jakim celu?
- Co to za sprawa? - No tak.
Roszczenie o zwrot nienależnych świadczeń.
Powód żąda zwrotu 3 000 wonów, które Hwangjisa,
świątynia na górze Hanbaek na Czedżu,
pobrała od niego jako opłatę za wstęp.
Trzy tysiące wonów?
Chłop ma się za pępek świata czy co?
Wszystko gra?
Skąd masz tę sprawę?
Skąd ją mam?
Kim jest klient?
No tak.
Pan Kim Yeong-bok, to ojciec właścicielki budynku,
w którym mieszkamy z tatą.
Jasno powiedział, że nie obchodzi go, ile będzie kosztował proces.
Czyżby?
W takim razie…
jedźmy na Czedżu.
Ty też chcesz jechać?
Pojedźmy wszyscy.
To przeznaczenie, że jesteśmy tu razem.
- Co? - Co?
Brzmi nieźle, co?
Możemy przearanżować nasze grafiki, żeby znaleźć czas, prawda?
Nikt tu nie ma tyle pracy, co ja.
Nie, ale…
Jun-ho.
Ty też jedź.
Porozmawiam z twoim team leaderem.
Cóż, ja…
Dobrze.
W takim razie, mecenas Woo, proszę wziąć tę sprawę
i podzielić się planami na Czedżu, gdy będą gotowe.
Dobrze.
Co? A tak, spotkanie.
Wycieczki organizowane w celu oglądania delfinów
ostatecznie zmniejszają ich populację.
Bo często odnoszą rany na płetwach,
a ze względu na stres spada współczynnik urodzeń.
Innymi słowy, takie firmy wykorzystują zagrożone zwierzęta
w celach turystycznych.
Mecenas Woo.
Wciąż jestem na ciebie zły.
Co?
No tak.
Bo ostatnio powiedziałam,
że nie jesteśmy parą?
Tak.
No tak.
Mając to na uwadze,
gdy pojedziemy na Czedżu,
nie odwiedzimy tylko Sampala, Chunsama i Boksuna.
Odwiedzimy też Seung-hui i Jeong-nama.
Seung-hui i Jeong-nam?
Tak. To moja starsza siostra i jej mąż.
Mieszkają na Czedżu.
Zrobimy tak, jak powiedziałaś.
Dobrze.
Zapomniałabym.
Ta sprawa Hwangjisy.
Tak?
Ty też musisz jechać na Czedżu?
Roszczenie wynosi tylko 3 000 wonów.
Tak.
To niewielka suma, ale dostaniemy porządną prowizję.
Ale jechać na Czedżu tylko po to? To chyba dość kłopotliwe.
Może przekażę tę sprawę mecenasowi Jangowi?
Ma teraz kilka spraw na Czedżu,
więc mógłby wziąć…
Ja pojadę.
Na pewno?
Wiem, że roszczenie jest niskie, ale nigdy nie wiadomo.
Czasem z drobnych spraw robią się duże, a czasem zupełnie nowe.
Na pewno nie pojadę na marne,
bo zabieram ze sobą kilku początkujących adwokatów.
Nie martw się.
Mecenasie Jung, mam wrażenie…
że się zmieniłeś.
Ciekawe dlaczego.
Schlebiasz mi.
No to miłej podróży na Czedżu. I smacznego lokalnego jedzenia.
Tak jest.
Czyli powiedziałaś, że nie jesteście parą, a Jun-ho się zdenerwował?
Tak.
To powiedz, że jesteście. I po problemie.
No…
Co? Nie chcesz z nim być?
Nie o to chodzi, tylko…
- Co to znaczy być parą? - Co?
Jun-ho i ja codziennie jemy razem lunch
i wracamy do domu, jeśli nie zostajemy po godzinach.
W wolne dni chodzimy też na randki.
Czyli chyba dobrze się bawicie.
Co się zmieni, jak zaczniemy być parą?
Mam poznać siostrę i szwagra Jun-ho.
- Chodzi mi o to, że… - Czekaj.
Masz poznać jego siostrę i szwagra?
Tak.
Podczas podróży służbowej na Czedżu.
- Siostra Jun-ho i jego szwagier… - Chwila.
Jedziesz w podróż służbową na Czedżu?
- Tak. - Z kim?
Jun-ho, mecenasem Jungiem,
mecenasem Kwonem i Su-yeon.
Kwon Min-woo?
- Z tym przystojniakiem? - Co?
Su-yeon też jedzie?
Chwila.
Jak by ci to wyjaśnić?
O czym ty mówisz?
Ma poznać jego rodzinę podczas podróży służbowej na Czedżu.
Sama sobie świetnie radzi.
Tak.
Wiesz, że to coś poważnego, prawda?
Poważnego?
To nie jest zwykłe spotkanie z rodziną Jun-ho.
Zanim spotkasz się z przyszłymi teściami, musisz wiedzieć o wielu rzeczach.
O jakich?
Po pierwsze, mów to, co chcą usłyszeć.
Gdy wchodzisz do ich domu, mów: „Ale macie pięknie w domu”.
Gdy podają ci jedzenie:
„Ale to pyszne. Świetnie pani gotuje”.
A kiedy dadzą ci owoce:
„Ja to zrobię. Świetnie obieram owoce”.
O tak.
Gadka jak ze starych oper mydlanych.
Bo znam to właśnie ze starych oper mydlanych.
To, co powiesz, zależy od sytuacji.
Przede wszystkim musisz pochwalić jedzenie, które ci dadzą.
Nie proś o gimbap.
I nie gadaj o wielorybach.
Nie prosić o gimbap i nie gadać o wielorybach.
Dobrze. A co najważniejsze, musisz być pełna życia.
Ciągle się uśmiechaj.
Uśmiech.
Tak, jeszcze raz.
Uśmiech.
Już blisko.
Uroczo.
Czekaj.
Czemu my nie jedziemy na Czedżu?
A po co?
Też powinniśmy pojechać w delegację.
Delegację, jasne.
A jeśli pod naszą nieobecność przyjdą klienci?
O czym ty mówisz?
Ona jest naszą jedyną klientką.
Nasza jedyna klientka jedzie na Czedżu, a ty tu zostaniesz?
Musimy z nią jechać.
- Nie jedziemy. - Jedźmy.
- Nie jedziemy. - Dlaczego?
- Bo nie chcę. - Jedźmy!
- Nie! - Jedźmy na Czedżu! W delegację!
Wiem. Jedol.
To było zbyt proste.
Ma jedynkę na płetwie grzbietowej.
To było pytanie próbne.
Chunsam?
Źle.
Podpowiedź.
No…
To pierwszy wypuszczony z niewoli okaz,
który z powodzeniem rozmnożył się na wolności.
Mówiłaś mi o nim. Jak się nazywał?
Ma charakterystyczną bliznę na płetwie grzbietowej.
To był Sam…
Co robicie?
Hej.
Trenujemy rozpoznawanie delfinów po kształcie płetw grzbietowych.
Zobaczymy butlonosy indopacyficzne.
Powinniśmy umieć je rozróżnić.
- Mecenasie Kwon, dołączysz do nas? - Nie.
- A ty, Su-yeon? - Nie.
Są wszyscy.
Mecenasie Jung, super wyglądasz.
Tak?
Wyglądam super?
Hej!
Woo do Young do woo!
Dong do Geu do Ra-mi!
Pan Woo? Nie.
Rety, kopę lat.
Jedziemy w delegację. Na Czedżu. Z Pubu Włochatego.
To pan Włochaty.
Dzień dobry.
Jestem Kim Min-sik z Pubu Włochatego.
Będę waszym szefem kuchni.
Dzień dobry.
Min-sik, miło cię znowu widzieć.
Wzajemnie.
Jadą z nami w delegację?
No…
Na to wygląda…
Co?
Nieważne.
Pani Dong Geu-ran, dołączcie do nas.
Tak!
Czedżu!
- Czedżu! - Przestań.
- Czedżu. - Przestań. Chodźmy.
Ruszajmy.
Ładny kapelusz.
Ucieknijmy
Razem
Zostawmy wszystko za sobą
Pod gwiazdami
Niebieskiej nocy w Czedżu
Od teraz
Już nie chcę
Być związana
Pod gwiazdami niebieskiej nocy…
Wyprowadasz się?
Jedziemy tylko na Czedżu. Co to za wielka walizka?
Nie chcesz pomóc, to zejdź mi z drogi.
Pomogę ci.
Co?
Nie siadasz?
Siadam.
Nie rozumiem, co my robimy. I tak mam dużo pracy.
Czy w tej delegacji tak naprawdę nie chodzi o wakacje?
Jadą z nami znajomi mecenas Woo.
Jeszcze nie jest za późno, by wysiąść.
Po co przyjechałeś, skoro jesteś taki zajęty?
Miałbym przepuścić taką okazję? Firma płaci za ten wyjazd.
Zamiast ceglanych Ścian mieszkania
Wolę okno Z którego widać ocean
Uprawiajmy razem kumkwaty I mandarynki
Czy mógłby pan złożyć stolik?
Przepraszam.
Samolot to jedna z najbezpieczniejszych metod transportu
wynalezionych przez ludzkość.
Ryzyko śmierci w wypadku lotniczym
jest 65 razy niższe niż w wypadku samochodowym.
Prawdopodobieństwo wypadku lotniczego
dotyczy jednego na 120 000 lotów,
a prawdopodobieństwo śmierci
wynosi 1 na 11 milionów ludzi.
Mimo wszystko powinnaś dobrze zapiąć pas.
Dobrze.
W porządku? Dać ci słuchawki?
Nie. Tak.
Co?
Samoloty są straszne.
Co? Sama mówiłaś, że to najbezpieczniejszy środek transportu.
Dziwne.
Samoloty są takie dziwne.
WYPOŻYCZALNIA SAMOCHODÓW GUREUM
To nasz samochód.
Nasz jest tutaj.
Tak!
Super!
Chcę…
- jechać tym. - Włochaty rządzi.
- Co? - Włochaty rządzi.
Wszyscy jedziemy do Nudli Haengbok, prawda?
Tak.
Najpierw pojedziemy autostradą 3008
do Hwangjisy,
a potem wstąpimy do tej restauracji,
którą polecałeś.
Czyli mogę jechać tym samochodem, tak?
Tak? Tak, dobrze.
Panie Włochaty.
Jadę z panem.
Jesteś w tym świetny. Ja też.
Też powinienem był wypożyczyć vana z otwartym dachem.
To niemożliwe.
Nie ma vanów z otwartym dachem.
Racja.
- Ucieknijmy - Ucieknijmy
- Razem - Razem
- Zostawmy wszystko za sobą - Zostawmy wszystko za sobą
- Za sobą! - Pod gwiazdami
- Czedżu! - Niebieskiej nocy
- Niebieskiej nocy! - W Czedżu
- Zamiast ceglanych - Zamiast ceglanych
- Ścian mieszkania - Ścian mieszkania
- Wolę okno - Wolę okno
- Z którego widać ocean - Ja wolę!
Uprawiajmy…
- Trzy omegi-tteok za 1800 wonów - Czterysta wonów
Trzy omegi-tteok za 1800 wonów
Pieczony kurczak Jungwon
Pieczony kurczak z Jungwon Trzy udka kurczaka
Osiemnaście tysięcy wonów
HWANGJISA KASA BILETOWA
WSTĘP WZBRONIONY
Dzień dobry. Opłata za wstęp na teren dziedzictwa kultury
to trzy tysiące wonów za osobę, a was jest czworo,
czyli 12 tysięcy wonów.
Nie jedziemy do świątyni. Musimy płacić?
Tak, musicie zapłacić, żeby wjechać na tę drogę.
Takie jest prawo.
Prawo? Jakie to konkretnie prawo?
Ustawa o ochronie dziedzictwa kultury.
Blokujecie wjazd innym.
Proszę się pospieszyć.
„Art. 49. Ustawy o ochronie dziedzictwa kultury.
Właściciel ziemi uznanej za dziedzictwo kulturowe,
który udostępnia ją zwiedzającym, może pobierać opłatę za wstęp”.
O tym pan mówi?
Zgodnie z tą ustawą
opłatę za wstęp pobiera się od zwiedzających.
Powiedzieliśmy, że nie chcemy zwiedzać Hwangjisy,
a pan mimo to żąda zapłaty?
Skąd mam wiedzieć, czy będziecie ją zwiedzać?
Mam wierzyć wam na słowo?
Hwangjisa to kompleks z jedną dużą i trzema mniejszymi świątyniami.
Nie mogę za wami łazić i sprawdzać,
czy rzeczywiście jej nie zwiedzacie.
Więc proszę postawić budkę naprzeciwko wejścia do świątyni.
Boże.
Od lat pobieramy tu opłaty za wstęp.
Rząd wie, że stoi tu kasa biletowa, i zezwolił na to.
Jeśli wam się nie podoba, zawróćcie.
Jak mamy zawrócić?
Nie ma tu miejsca do zawracania.
To zapłaćcie.
Cholera.
Chwileczkę. Stać.
Co pani robi? Filmuje mnie?
Poważnie?
Proszę otworzyć.
Proszę otworzyć okno.
Hej.
Bardziej.
Co pani filmuje? Proszę pokazać.
Co pan robi?
To płatna atrakcja turystyczna. I nie wolno filmować?
Chcę zobaczyć, czy sfilmowała miejsce, czy mnie.
- Mówiliśmy, że nie pana, więc… - Dobra. W porządku.
Skoro nas pan nie przepuści, zapłacimy.
Ile to było?
Dwanaście tysięcy.
- Poproszę paragon. - Oczywiście.
Pana karta.
Dziękuję.
Opłata za wstęp na teren dziedzictwa kultury.
Po 3 000 wonów za osobę.
- Ale… - Ja zapłacę.
Proszę.
- Boże. - Dobrze.
Dziękuję.
Trudna sprawa.
O ile nie zawróci się w niedozwolonym miejscu,
nie przejedzie się bez opłaty.
DROGA DO HWANGJISY
Pięknie.
Ale ładnie.
Co? Czy to Nudle Haengun?
NUDLE HAENGUN
My jedziemy do Nudli Haengbok. To trochę dalej.
Ach tak.
Haengbok, Haengun…
Można się pomylić.
Nudle Haengbok muszą być lepsze niż Nudle Haengun.
Dla mnie były.
Ale w Haengun mają więcej klientów.
Jestem taka głodna.
Szybko.
Boże. Zamknięte.
NUDLE HAENGBOK
Chyba jest zamknięte od dawna.
Może splajtowali?
TYMCZASOWO ZAMKNIĘTE
Po drodze mijaliśmy Nudle Haengun. Może tam pojedziemy?
Boże.
Ale tu mają najlepszy makaron z mięsem.
- Aż tak? - No…
W dialekcie Czedżu mówi się na to bejigeun.
To soczysty i tłusty mięsny wywar
o bogatym smaku.
Ich zupa dokładnie taka jest.
Ma głęboki, bogaty i ciężki smak, ale nie śmierdzi wieprzowiną.
To ich sekretny przepis.
Od samego słuchania mam na niego ochotę.
I właściciel nie żałuje mięsa.
Dał mi do makaronu mnóstwo gotowanej wieprzowiny.
Dosłownie pół miski to mięso, a pół makaron.
Ale jest zamknięte.
Jedźmy do Nudli Haengun. Umieram z głodu.
Jasne. Chyba nie mamy wyjścia.
Dzień dobry. Opłata za wstęp na teren dziedzictwa kultury
to trzy tysiące wonów za osobę, a was jest czworo,
czyli 12 tysięcy wonów.
Nie jedziemy do świątyni. Musimy płacić?
Tak, musicie zapłacić, żeby wjechać na tę drogę.
Takie jest prawo.
Powiedzieliśmy, że nie chcemy zwiedzać Hwangjisy,
a pan mimo to żąda zapłaty?
Od lat pobieramy tu opłaty za wstęp.
Jeśli wam się nie podoba, zawróćcie.
Jak mamy zawrócić? Nie ma tu miejsca do zawracania.
- To zapłaćcie. - Co…
Cholera.
Co pani robi?
Filmuje mnie?
- Co pan robi? - Co pani filmuje? Proszę pokazać.
To płatna atrakcja turystyczna. I nie wolno filmować?
Nagranie zarejestrowano, gdy adwokaci powoda przejeżdżali
obok kas do Hwangjisy.
Sam powód, pan Kim Yeong-bok, doświadczył podobnej sytuacji.
Mimo zapewnień, że nie odwiedzi Hwangjisy,
opłatę za wstęp pobrano,
stosując groźby i nie udzielając przekonującego wyjaśnienia.
Kasjer może faktycznie nie był zbyt uprzejmy,
ale Hwangjisa jest dziedzictwem kultury i właściciel ma prawo pobierać opłatę
zgodnie z Art. 49. Ustawy o ochronie dziedzictwa kultury.
Zgodnie z tym artykułem
opłatę pobierać można od zwiedzających.
Powód nie był zwiedzającym.
Nie miał zamiaru zwiedzać Hwangjisy
i tego nie zrobił.
Powód zwyczajnie przejeżdżał
autostradą numer 3008.
Wysoki Sądzie, proszę spojrzeć na tę mapę.
Właściciel Hwangjisy kontroluje wszystko za czerwoną linią.
Spora część Parku Narodowego Góry Hanbaek,
przez którą przejeżdża lokalna autostrada numer 3008, należy do Hwangjisy.
Czy obrona oskarżonego przyznaje, że Hwangjisa pobiera opłaty za przejazd,
pod płaszczykiem dziedzictwa kultury?
Autostrada numer 3008 to droga turystyczna zbudowana,
by turyści, którzy przyjechali na igrzyska w Seulu w 1988 roku,
mogli zwiedzić okolicę Hwangjisy na górze Hanbaek.
Ludzie używają dróg, bo mają taką potrzebę.
Nie wnikają w to, dlaczego je zbudowano.
Powód jechał zgodnie ze wskazówkami nawigacji.
Nie wybrał drogi z zamiarem
odwiedzenia świątyni Hwangjisa.
Czy aby na pewno?
Gdy powód płacił, wiedział,
że ma możliwość odwiedzić teren, który należy do oskarżonego.
O czym pan mówi?
Nie widział pan nagrania?
Pojawił się znikąd i zablokował nam drogę,
każąc nam płacić po 3 000 wonów.
Zapłaciłem, bo nie chciałem, żeby zepsuł mi podróż z córką.
Rozumiem obie strony.
Oskarżony zgłosił świadka,
więc będziemy kontynuować i wyznaczymy datę kolejnej rozprawy.
Proszę wstać.
Wszyscy jesteście z Seulu?
Tak.
Byliście kiedyś w Hwangjisie?
Jeszcze nie.
Chcecie ją dziś odwiedzić?
Dzisiaj mnisi z Hwangjisy modlą się do Ksitigarbhy.
Dzisiaj?
Co robisz?
Wstań i ukłoń się.
Kłaniamy się 158 razy, by szczerze okazać pełne oddanie.
Kłaniacie się 158 razy?
- Boże. - Co? Co robią 158 razy?
- Kłaniają się. - Kłaniają?
Ile jeszcze?
Zostało nam 155 ukłonów.
Aż tyle?
Już 154.
Tobie 155.
Zacząłeś później niż mecenas Jung.
Po co liczysz?
Kłaniaj się.
Czemu się nie kłaniasz?
Jestem katolikiem.
No tak.
A ty czemu?
Też jestem katoliczką.
Tak?
Jakie imię dostałaś na chrzcie?
Ja Gabriel.
A ja…
- Jennie. - Je…
Jaka Jennie…
Po tej świętej z BLACKPINK?
Idź się kłaniać.
Przez dźwięk tego bloku aż chce mi się…
- Co ci się chce? - Aż chce mi się ruszać.
O czym ty mówisz?
Czemu…
Przestań. Nie rób tego.
Uspokój się.
Na autostradzie 3008 często dochodzi do wypadków samochodowych.
Nie tylko ludzie, ale także dzikie zwierzęta giną pod kołami.
Nie wspominając
o niezliczonych drzewach,
które ścięto pod budowę drogi.
Modlitwa do Ksitigarbhy, którą właśnie wygłosiliście,
to modlitwa pocieszenia dla dusz, które w ten sposób odeszły z tego świata.
Ponieważ to Ksitigarbha Bodhisattwa prowadzi zmarłych do raju.
Poważna sprawa.
A ty musiałaś w jej trakcie tańczyć.
A co miałam zrobić,
skoro dźwięk bloku sam wprawiał mnie w ruch?
Nie mogę…
Proszę pana.
Słyszałem, że znajduje się tu słynny obiekt dziedzictwa kultury.
Obiekt dziedzictwa kultury?
Mówisz o Gwaebultaeng z Guanyin,
który uznano za skarb narodowy?
Guanyin? Gwaebultaeng? Tang tang?
To…
Gwaebultaeng to duże malowidło buddyjskie
wieszane w ogrodzie świątyni podczas ceremonii lub rytuałów.
Gwaebultaeng z Guanyin w Hwangjisie to obraz Awalokiteśwary.
Ma 10,8 metra długości i 7,3 metra szerokości.
Powstało w 14. roku rządów Jeongjo w Joseon…
Rany. 10,8 metra.
To dużo?
No…
Ułatwię wam to.
To więcej niż ma przeciętny płetwal karłowaty
i mniej niż przeciętny dziobogłowiec północny.
Raczej nam utrudniłaś.
I po co się produkujesz, skoro jest z nami opat?
No tak.
Doceniam, że wyjaśniła to pani tak, żeby było łatwiej zrozumieć.
To co, idziemy do skarbu?
Co? Zobaczymy skarb?
Jestem dobra w poszukiwaniu skarbów.
Co?
Chodźcie ze mną.
Chcecie sprawdzić, czy uda wam się znaleźć skarb?
Mówił pan, że to malowidło…
To to?
To jest znacznie krótsze niż 10,8 metra.
Przeciętna długość butlonosa indopacyficznego.
Więc gdzie on może być?
Nie sądzę, żeby był tu tak duży obraz.
Jest.
O tam.
To pudełko?
To Gwaebulgwe.
To pudełko, w którym przechowujemy Gwaebultaeng.
Gwaebultaeng z Guanyin jest w środku.
Rozumiem.
Możemy go otworzyć?
Kiedyś Gwaebultaeng z Guanyin wyciągano raz w roku
w urodziny Buddy.
Ale od dziesięciu lat nie wyciągamy go nawet na urodziny Buddy,
bo może ulec zniszczeniu.
To skarb narodowy.
Musimy obchodzić się z nim bardzo ostrożnie.
Co?
To po co obiecywał pan, że nam go pokaże?
Nie powiedziałem, że wam go pokażę.
Powiedziałem tylko, że do niego pójdziemy.
To, co widzimy, to nie wszystko.
Nie dajcie się oślepić temu, co widzicie.
Pamiętajcie o istocie tego, co poza tym.
To…
Jeśli to rozetnę, ból…
Cicho. Oni pracują.
Może…
Co?
Może spędzimy razem trochę czasu?
To nasz pierwszy dzień na Czedżu. Spotkanie służbowe to głupota.
Nie sądzicie?
Olé!
Zmieniam menu na takie,
które pasuje do alkoholu.
Może pójdę po coś do picia?
Chętnie się napiję.
Pójdę z tobą.
Po co? Nie musisz.
Sklep jest daleko. Przyniesiesz wszystko sama?
Poradzę sobie.
Wolę iść sama, choćbym miała nieść to na głowie.
To przynieś to na głowie.
Chętnie to zobaczę.
Co z wami? Pokłóciliście się?
- Nie. - Nie.
Skoro się nie pokłóciliście, to idźcie razem.
Koniec pracy. Nie ma spotkania.
Hej.
Chcesz zobaczyć, co tam jest? Błyszczy się.
Ale to strasznie daleko. Wszyscy czekają na drinki.
I co z tego? My mamy drinki ze sobą.
Wreszcie jakiś bonus, nie?
Potrzymaj.
Na zdrowie.
Palant.
Stań tam. Zrobię ci zdjęcie.
Nie trzeba. Nie potrzebuję zdjęcia.
Odłóż to i stań tam.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Dobrze.
Mam je zrobić tak? Wyglądasz, jakbyś miała gniazdo na głowie.
Nie chcę żadnych zdjęć!
Chwileczkę.
Tak, ojcze?
To…
Pracuję nad tym.
Załatwię to.
Nie martw się tym i zadbaj o siebie.
Dobrze?
Dobrze.
Dobrze. Dobranoc.
Pa.
Coś się stało?
Nie zawracaj sobie głowy żałosną historią mojej rodziny, księżniczko.
„Księżniczko”?
Czemu mnie tak nazwałeś?
Sędzia Choi.
Niedawno awansował, prawda?
Co? Mój tata?
Na sędziego Sądu Najwyższego.
Śledzisz awanse cudzych ojców?
Masz tak potężnego ojca, że możesz żyć jak księżniczka.
Co…
Myślałem,
że do trzydziestki będę miał więcej swobody.
Ale zdrowie rodziców mi na to nie pozwala.
Muszę dużo zarabiać.
To ja nas utrzymuję.
Czemu nagle gadasz jak dorosły?
Ja nie gadam jak dorosły.
Ja jestem dorosły.
Świetnie gotujesz, panie Włochaty.
- Wróciliśmy. - Jesteście.
Dziękuję.
Byliście w browarze czy co?
Ciężko tu wytrzymać na trzeźwo.
Przepraszam.
Pospieszcie się i jedzcie.
Pan Włochaty świetnie gotuje.
Cieszę się, że ci smakuje.
O czym rozmawialiście, jak nas nie było?
Słuchaliśmy o rozwodzie mecenasa Junga.
Co? Byłeś żonaty?
Tak, ożenił się w wieku 30 lat, ale po ośmiu latach żona go zostawiła.
Przestań mówić, że go zostawiła.
Ale tak było.
Na Czedżu spędziliśmy miesiąc miodowy.
Może dlatego ciągle o tym myślę.
Wtedy ludzie też jeździli na Czedżu na miesiąc miodowy?
Myślałem, że to raczej pokolenie naszych rodziców.
Masz rację.
Moje pokolenie jeździło na Hawaje, Guam albo Malediwy.
Pojechaliśmy na Czedżu z powodu mojej pracy.
Pracowałem tak samo dużo jak teraz.
Nawet podczas miesiąca miodowego musiałem odbierać telefony.
Gdyby coś się stało, musiałbym jechać do Seulu.
Jakie to smutne.
Praca podczas miesiąca miodowego.
Myślę,
że wtedy wszystko się zaczęło.
Myślałem,
że chodziło o to, że przed rozwodem często się kłóciliśmy.
Ale tak nie było.
Zaczęło się od miesiąca miodowego.
Ji-su.
Dobrze. Raz…
Czekaj, przepraszam.
Halo?
Tak.
W porządku.
Nie robi pani zdjęcia? Jest kolejka.
Przepraszam. Śmiało.
Przepraszam.
Tak. Wygląda na to, że sprawa nie została wyjaśniona z klientem.
Tak. Wieczorem prześlę ci dodatkowe materiały.
Będzie gotowy do następnej rozprawy.
Tak.
Tak, w porządku.
Smacznego.
Dziękuję.
Kochanie, surowa ryba. Jedzmy.
Dobrze.
Co robisz?
Muszę sprawdzić ważny e-mail. Daj mi chwilę.
Najpierw zjedz. Bo wystygnie.
Jedz. Zaraz wystygnie.
Jak to wystygnie? To surowa ryba.
Wystygnie! Surowa ryba też stygnie!
Skończyłem.
Ji-su.
Śpisz?
Będziesz spać?
Która godzina?
Dopiero…
Racja.
Jest bardzo późno.
Przepraszam.
Zastanawiam się,
czemu tak żyłem.
Psuję nastrój, prawda? Przepraszam.
Napij się.
Co teraz?
Zegar za głośno chodzi.
Cholera.
Ale z ciebie księżniczka, Young-woo.
„Podłoga jest twarda”.
„Światło przebija przez okno”.
„Poszewki są szorstkie”.
„Temperatura w pokoju jest zła”.
Narzekasz na wszystko,
a teraz jeszcze zegar za głośno tyka.
Boże.
Próbowałam zasnąć, ale jest za głośny.
Słuchaj uważnie.
To chyba ten w salonie.
Druga wskazówka robi „tik, tak”.
„Tik, tak”.
Jeśli druga wskazówka robi „tik, tak”,
to ty powinnaś „tik, tak” iść spać.
Co robisz?
Wstawaj.
Mówiłaś, że jest w salonie.
Chodźmy go zabić.
Dobrze.
To ten drań?
Chyba tak.
Co?
Zabiłam…
Co mu jest?
Kupa go ciśnie?
Zapytamy, co mu jest?
Nie.
Zostaw go. Tak będzie lepiej.
Tak.
Dobrze.
Boże.
Cholera.
Chcesz wszystkie poprzebijać? Co za marnotrawstwo.
Kazałeś rozcinać otwór gębowy.
Co mam zrobić, jak są sklejone?
To takie stresujące.
Jemy słuchotki na śniadanie?
Chciałem zrobić owsiankę ze słuchotkami.
Sprzedawali je w pobliżu, więc kupiłem.
Tak wcześnie?
Wiem.
Też mu to mówiłam.
Obudził mnie o świcie, żeby je kupić.
Rety, dziękuję. Rozpieszczacie nas.
Proszę cię.
Su-yeon.
Czemu ze słuchotkami tak dobrze się rozmawia?
- Słucham? - Znowu zaczyna.
Bo umieją słuchać.
- Co? - Umieją słuchać.
Słuchotki. Słuchają.
Powinnam rozciąć mu otwór gębowy.
Rozetnę ci tę paszczę!
- I wypruję flaki! - Dzień dobry.
Kwiaty?
Jakie ładne.
Ty je kupiłeś, Jun-ho?
Ja.
Wyszedłem rano pobiegać. Jakaś staruszka sprzedawała je na ulicy.
Co się stało?
Przestały być ładne, gdy okazało się, że ja je kupiłem?
A przed chwilą było: „Jakie ładne”.
Nie powiedziałam tego w ten sposób.
Ale mnie wkurzasz!
Co się dzieje? Pokłóciliście się?
Nie wiem.
Chyba zbytnio lekceważymy fakt, że kandydatka Tae Su-mi
była prezeską kancelarii Taesan.
Martwi mnie to.
Tak.
Oczywiście ustąpiła ze stanowiska,
zanim wystartowała w wyborach na ministra sprawiedliwości,
ale prawdą jest, że zdobyła je
na drodze dziedziczenia jako córka założyciela Taesanu.
Tak.
Taesan to firma przyjazna przedsiębiorcom.
Mąż kandydatki Tae Su-mi to Choi Gyu-ho, prezes Grupy Gangcheon.
Żona prezesa dużej korporacji
- ministrem sprawiedliwości? - Czas na SpongeBoba Kanciastoportego.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Young-woo, SpongeBob.
- Nie oglądasz? - Później.
Jeszcze raz wypełnij ciało świeżym powietrzem.
Powolny wydech.
Rozluźnij twarz i ciało.
Wdech,
wydech.
Mecenas Woo, rozmawiałem z siostrą.
Wystarczy, żeby zobaczyć butlonosy indopacyficzne?
Na wypadek zbyt rażącego słońca
wkładam kapelusz i naklejki przeciwsłoneczne.
Mam też lornetkę, która neutralizuje drgania dłoni
z dziesięciokrotnym powiększeniem oraz aparat z trybem seryjnym.
Tak. To chyba wystarczy.
Ale mecenas Woo…
moja siostra i jej mąż przygotowali się na naszą wizytę.
Co?
To miało być zwykłe spotkanie przy herbacie.
Ale Seung-hui dawno mnie nie widziała,
a skoro ty będziesz ze mną, nie chciała, żeby to była tylko herbata.
Przygotowała mnóstwo jedzenia
i zabroniła nam jeść przed przyjściem,
ale chyba nie zrobiła gimbapu.
No…
A co przygotowała?
Chyba jakieś mięso
i surową rybę.
Rozumiem.
Mięso i surowa ryba.
Tak.
Mam do niej zadzwonić i powiedzieć, że z nimi nie zjemy?
Nie.
Mięso i surowa ryba.
Chociaż nie mam ochoty, zjem to, co przygotowała.
Ze smakiem.
Nie musisz się zmuszać.
Zadzwonię do niej i powiem…
Nie!
Nie martw się.
Ale…
Delfiny i rekiny walczą o pożywienie.
Butlonosy indopacyficzne mieszkają u wybrzeży Czedżu,
więc gdy rekiny się zbliżą, odstraszają je grupami.
Dzięki temu tutejsze haenyeo nie muszą obawiać się rekinów,
gdy pracują w wodzie.
Ale czasami delfiny kradną owoce morza,
które haenyeo z trudem złowiły.
Rozumiem.
Czemu nie pokazał się ani jeden delfin?
Musimy już iść do Seung-hui.
Seung-hui.
Jeong-nam.
Cześć, Jun-ho. Jesteście.
Szmat czasu, Jun-ho.
To nic wielkiego, ale kupiliśmy to po drodze.
Nie trzeba było.
- Czy to… - Tak.
Jestem Woo Young-woo.
Czytane z obu stron tak samo.
Kajak, inni, zakaz, radar, potop, Woo Young-woo.
No tak. Rozumiem.
Ale macie pięknie w domu.
Widzisz wnętrze?
Idziemy?
- Tutaj. - Siadajcie.
Proszę.
Seung-hui przygotowywała to kilka dni, odkąd usłyszała, że przyjeżdżacie.
Boże.
Ale jedzenia. Musiałaś się napracować.
To nic takiego. Mamy też owoce na deser.
Owoce!
Ja to zrobię. Świetnie obieram owoce.
No tak.
Jedzmy.
Smacznego.
Dziękuję.
Pewnie nie zwiedzaliście za dużo, skoro jesteście tu służbowo.
Tak.
Ale byliśmy na górze Hanbaek i w Hwangjisie.
Zanim tu przyjechaliśmy, byliśmy na plaży w Daejeong-eup.
Ale nie widzieliśmy żadnych delfinów…
Nie. Nie możesz o nich mówić.
Co?
W takich sytuacjach nie wolno mówić o wielorybach.
I nie możesz prosić o gimbap.
Rozumiem.
Wszystko w porządku, Young-woo?
Wyglądasz, jakbyś zmuszała się do jedzenia.
Mecenas Woo, nie wmuszaj w siebie.
Nie jedz, jeśli nie chcesz.
W porządku.
Boże, to jest przepyszne.
Świetnie gotujesz.
Gdzie się podziewa mecenas Woo?
Może nie może znaleźć łazienki.
Robisz za niańkę?
Nasz dom to nie labirynt. Czemu miałaby jej nie znaleźć?
Ona ma rację, Jun-ho. Mówiłeś, że jest mądra.
I o co chodzi z „mecenas Woo”?
Czemu zwracasz się do niej tak oficjalnie?
Myślałam, że się spotykacie.
Tak rozmawiamy ze sobą w pracy.
W końcu to się zmieni.
Chyba nie powiesz rodzicom, co?
- O czym? - Że spotykasz się z Young-woo.
- Dlaczego? - A jak myślisz?
Chcesz zobaczyć, jak mdleją?
Nie ożenisz się z nią, więc nie niepokój ich.
O czym ty mówisz? Dlaczego mieliby zemdleć?
Kochanie, innym razem. Young-woo może usłyszeć.
To trudny związek.
Jestem twoją siostrą i mi przykro. Jak rodzice się dowiedzą…
Seung-hui!
Lee Jun-ho!
Chcemy, żebyś był szczęśliwy.
Powinieneś znaleźć dziewczynę, która cię uszczęśliwi.
Nie kogoś, kim musisz się opiekować.
Jak możesz tak mówić?
Widzisz ją pierwszy raz. Myślisz, że wiesz o niej wszystko?
Nie mów rodzicom.
Po prostu jeszcze jej nie znasz.
Nie myśl o niej w ten sposób!
Powód twierdzi, że jedynie przejeżdżał autostradą 3008
i nie zwiedzał terenu Hwangjisy.
Co świadek sądzi o tym twierdzeniu
jako ekspert od buddyjskiej kultury?
Że używa takiego argumentu,
ponieważ nie rozumie tradycyjnych górskich świątyń.
Co…
Dlaczego pan tak sądzi?
Wielu ludzi uważa, że Gwaebultaeng z Guanyin
to jedyne dziedzictwo kultury w kompleksie Hwangjisy.
W końcu uznano je za skarb narodowy.
Ale prawdziwym dziedzictwem kulturowym
jest powierzchnia świątyni.
Powierzchnia?
Tak. Powierzchnia jako całość.
Nie jest to ruchome dziedzictwo
jak obraz w muzeum.
Obejmuje ono wszystkie budynki oraz mniejsze świątynie
otaczające teren wokół świątyni,
w tym przyrodę.
Co w przypadku Hwangjisy
wchodziłoby w zakres dziedzictwa kultury?
Hwangjisa i jej pomniejsze świątynie,
Sanrokam,
Banggakam,
Busaam.
I część Parku Narodowego Góry Hanbaek,
przez którą prowadzi autostrada 3008.
To wszystko.
Obrona powoda może przesłuchać świadka.
Mecenasie Jung?
Co się stało? Wszystko w porządku?
Chwileczkę.
- Mecenasie Jung! - Boże!
Wszystko w porządku?
- Co panu jest? - Obudź się.
- Karetka. Szybko! - Mecenasie Jung!
Jak możemy znaleźć właściciela Nudli Haengbok?
Kazał nie robić nic, co nie jest konieczne.
Jeśli nie zrobi tego teraz, być może już nigdy nie zje Nudli Haengbok.
Hwangjisa może pobierać opłatę za wstęp na teren dziedzictwa kultury.
Ma kluczowe znaczenie dla jej otoczenia.
Czy jestem kimś, kto uszczęśliwi Jun-ho?
Naprawdę mnie lubisz?
Chyba nie powinniśmy się spotykać.
Przepraszam.
Napisy: Agnieszka Putek