Proszę pani!
Proszę nie robić zamieszania. Nie warto, spokojnie.
Nie masz pojęcia, co zrobię.
Nie musi mi pani mówić, tylko proszę się uspokoić.
Powiedz jej, że obejrzymy film.
Gotowe.
Synu!
- Jak się masz? - Dobrze.
Przepraszam, utknąłem w korkach.
Proszę ze mną. Państwa samochodem czy moim?
- Pojedziemy własnym. - Świetnie.
Co to ma znaczyć?
Musisz mi pomóc. Rób, co mówię.
- O nie, nigdzie nie jadę. - Posłuchaj.
- Mam pracę. - Zapłacę ci w dolarach.
Poświęć mi tylko…
pięć minut swojego czasu.
Proszę.
Już jedziemy!
Zapłacę ci w aucie.
FAŁSZYWY PROFIL
Riviera Esmeralda.
Słowa zawodzą. Spójrzcie tylko.
Życie tutaj to zaszczyt.
Co jest najlepsze w życiu w tym raju?
Nigdy nie będziecie chcieli stąd wyjechać.
No bo po co? Mamy tu wszystko.
Supermarket, aptekę…
A nawet luksusowe spa, jeśli chcecie.
Cudownie.
Przepraszam, nie przedstawiłem się.
Jestem Cristóbal Balboa. Ja tu rządzę.
Drugi agent mówił o was same miłe rzeczy.
Ja jestem Camila Román, a to…
- Juan David Meneses. - Miło mi.
Ale mam tu nazwiska Ernesto i Diana Sáenz.
Camila Román i Juan David Meneses.
Niemożliwe. To musi być pomyłka.
„Godzina 11.00, państwo Sáenz”. Myślałem, że to wy.
Nie.
Ale my też chcielibyśmy wynająć dom.
A ten jest cudowny.
Prawda, skarbie?
- Tak, kotku. - Adrián.
Przepraszam, zaraz wracam.
Co tu robisz? Mówiłem, że robię dziś prezentację.
W agencji mnie zabiją.
Nie wiedziałem, że ktoś przyjdzie.
Chciałem się opalić, a nasz basen jest w remoncie.
Ale wstyd. Czekaj.
Wybaczcie, nie wiedziałem, że przyjdziecie.
- Spokojnie, zdarza się. - Miło mi.
Adrián.
Spokojnie, nikomu nie powiemy.
Jasne, ani słowa.
Ten dom jest naprawdę wspaniały.
Przestronny, właśnie takiego szukaliśmy. Prawda, kotku?
Jest bajeczny, skarbie.
Poza wszystkim, co widzieliście, dostaniecie zniżkę
do najlepszej restauracji w mieście, Tysiąc Rozkoszy.
Jestem jej szefem kuchni i właścicielem. Zapraszam na otwarcie.
Dziękujemy.
Gdybyśmy tu zamieszkali,
to kto byłby naszym sąsiadem?
Można powiedzieć, że dziedziczka imperium Ferrerów.
Naprawdę? Kto to? Myślałem…
że jest dwoje dziedziców.
Pedro Ferrer to mój ojciec.
Wszystko, co widzicie, należy do niego.
To Ángela, moja siostra.
Ángela!
- Widzieliśmy ją z rodziną. - Dzień dobry.
Ma córkę?
Tak, Evę, moją śliczną siostrzenicę.
Tak między nami,
jej ojciec jest niewiarygodnie przystojny.
Miguel Estévez, wasz przyszły sąsiad.
- Cześć. - Cześć.
Nie wiedziałam o prezentacji.
Zamieściliśmy ogłoszenie kilka dni temu. To potencjalni najemcy.
Najemcy? Myślałam, że chcesz sprzedać dom.
Albo wynająć.
Nie.
Nie stać nas na kupno.
Interesuje nas tylko wynajem.
Ángela Ferrer, miło mi.
Jak się macie?
- Miło mi. - Dobrze.
Sofía Santa Cruz, przewodnicząca komitetu sąsiedzkiego.
Nazywamy je Żonami Riviera Esmeralda.
Do usług.
- Bardzo dziękujemy. - Mamo!
Lucas nie chce mi dać kluczy!
Co takiego?
Proszę, skarbie.
- Nie gniewaj się. - Więcej ich nie dostanie.
Już nigdy…
nie chcę się…
z tobą…
żegnać.
Ty i ja…
nigdy się nie pożegnamy.
Nigdy.
Nie mam nawet dwóch minut spokoju.
Dobrze, że jej ojciec się tym zajął.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Na razie.
Camila, David, miło było was poznać.
Dajcie znać, co postanowicie.
- Przyjdźcie na otwarcie. - Jasne.
- Do zobaczenia. - Miłego dnia. Pa.
Chodźmy stąd.
Nie wiem, co ten facet pani zrobił,
ale muszę wracać do pracy.
Nie, zaczekaj.
Musisz mi pomóc.
Chodźmy.
Przegapiłam lot.
Polecę jutro.
Dokąd mam panią zawieźć?
Nie wiem.
Nikogo tu nie znam.
Polecisz mi hotel?
Oczywiście.
Dzięki.
Spora ta walizka, bardzo ciężka. Indira…
Witam w raju.
Może to nie willa w Riviera Esmeralda,
ale dobrze się tu panią zajmą.
Mam tu znajomości. Dowiem się, czy mają pokój.
Widok na ocean, to spory plus.
- Może piwa? - Poproszę.
Poncho, nalej browara!
- Juanda! - Dwa!
- Babcia! - Juanda!
To Camila.
Szuka noclegu, pomożemy jej?
Na jedną noc?
Czemu tak krótko?
Chciałam zostać na kilka dni,
ale muszę wracać do domu.
Ochłodzisz się w morzu?
Nie, wolałabym piwo.
- Piwo? Już się robi. - Dzięki.
- Pokój 127 jest pusty. - To tam.
- Orlando, piwo! - Proszę się rozchmurzyć.
Powiem tyle:
jeśli facet jest mężem córki Pedra Ferrer,
to na pewno nie jest biedny.
I nie jest dobrym człowiekiem.
Tędy.
Uwielbiam moją córkę, to oczywiste.
Dobrze.
Co?
- Dobre uderzenie. - Dzięki.
Ale nie przekażę jej stanowiska prezesa.
Czemu nie?
Bo chcę, żebyś ty je objął.
Ja?
Obaj wiemy, że nie zawsze się zgadzamy.
Ale kobiety nie nadają się do pewnych ról.
Oczywiście. Ale co na to powie Adrián?
Adrián? Mój syn?
Interesy go nie obchodzą, woli robić tiramisu i…
Nie mam z tym problemu.
- Prawie. - Tak.
- Podnieś. - Dzięki.
Każdy ma jakiś talent.
Ty będziesz świetnym prezesem.
Ciężko pracujesz, masz charakter.
A dzięki Ángeli nabrałeś obycia.
Pedro…
Jak ci dziękować?
Jeśli dasz mi szansę,
to obiecuję, że cię nie zawiodę.
Będę twoim sojusznikiem.
Twoją prawą ręką.
Jesteśmy rodziną.
Miguel,
sprawdzałem tylko twoją lojalność wobec mojej córki.
Próbuję zrozumieć twoje wartości.
Widzę, że nie masz żadnych.
Jest już w Cartagenie.
Bardzo chciałem ci to pokazać.
To wieża zegarowa.
Zdejmij okulary. Co ty na to?
I jak?
Super!
Camila.
Camila, ktoś dzwoni.
Halo?
Cześć, tu Adrián.
Poznaliśmy się rano na osiedlu.
Opalałem się, pamiętasz?
Adrián.
Jasne, że cię pamiętam.
Cris dał mi twój numer,
bo chciałem was zaprosić na otwarcie restauracji.
Jasne.
Kiedy?
Dziś wieczorem.
Świetnie.
Martwię się o to danie. Nie sprzedaje się.
Dobry wieczór.
Cześć.
Po twojej minie widzę, że przydałby ci się drink.
Chwileczkę. Indira…
Podaj nam swoje podwójne szoty.
Powiedz mi coś, tylko szczerze.
Myślisz, że warto było przejechać taki kawał dla tego faceta?
Ale odpowiedź. Nie przejmuj się.
Napij się.
A później odpoczniesz.
Zdrówko.
Nie wiem, czemu mnie okłamał.
Cóż…
Niektórzy lubią kłamać.
Są nieuczciwi. Ale nie każdy taki jest.
Dostanę jeszcze jednego?
Dwa.
Dzięki.
Nie wiem, kim on jest.
I nie wyjadę z Cartageny, póki się nie dowiem.
Dostanę ostatniego?
Czyli…
Dziękuję.
Zostajesz?
Zdrowie.
RESTAURACJA TYSIĄC ROZKOSZY
Skarbie…
jestem z ciebie dumny.
Ja też jestem bardzo dumna
z mojego brata, Adriána.
Jestem pewna, że Tysiąc Rozkoszy
spełni wszystkie twoje marzenia. Zasługujesz na to.
- Moje gratulacje. - Łatwo nie będzie.
W tym mieście co miesiąc zamykają się trzy restauracje.
Ale powodzenia.
Dzięki za miłe słowa, tato.
- Spodziewałem się ich. - Daj spokój.
Mówię ci, że damy radę.
Poza tym to ja będę tracił pieniądze.
Pieniądze? O tym chcesz rozmawiać?
Oczywiście… Nie.
Nie będziemy rozmawiać o forsie, to zbyt banalne.
Wybaczcie, zdenerwowałem was.
Gratulacje, szwagrze.
- To przepiękna restauracja. - Dzięki.
- Dobry wieczór. - Dzięki.
- Gratulacje. - Drinka?
Może wzniesiemy rodzinny toast?
Za otwarcie Tysiąca Rozkoszy!
Zdrowie!
Zdrowie, skarbie.
- Zdrowie. - Halo?
Carmelita, nie słyszę cię. Halo?
Co?
Tego tu brakowało. Patrz, kto przyszedł.
Cholera!
Gdzie jest Frank?
- A ty tu czego? - Proszę.
Byłem u was, ale nikt nie otwierał.
- Wiem, że ukrywacie Camilę. - Vicente!
Przestań!
Nie wiemy, gdzie ona jest.
Musicie wiedzieć. Przyjaźnicie się.
- Frank! Chodź tu! - A jeśli nie wiemy?
Co, do chuja?
Cześć.
- Camila. - Cześć.
Witam.
- Co tam? - Pięknie wyglądasz.
- Dzięki. - Miło, że jesteś.
- Cześć. - Cami.
Ślicznie wyglądasz.
Ładna sukienka.
- Dzięki. - Teściu, to jest Camila.
Ona i jej mąż chcieliby wynająć dom G.
Miło mi.
-Camila Román. -Pedro Ferrer.
Przepraszam za spóźnienie. Nie znam jeszcze Cartageny.
Oczywiście.
- Piękna restauracja, gratuluję. - Dzięki.
Gdzie go zostawiłaś?
Kogo?
Swojego męża.
Śpi.
Nie jest tak towarzyski jak ja.
A twój mąż?
Gdzie jest?
Też nie lubi imprez?
Wręcz przeciwnie.
Właśnie wyszedł.
Nasz syn zrobił sobie coś w nos, nic poważnego.
Dobrze, że tym razem nie Eva.
- Podać jeszcze jedną? - Nie, dziękuję.
Mocno się uderzył.
Nic się nie stało.
- Idź do domu, późno już. - Mogę?
- Tak, zostanę z nim. - Dobrze.
Na pewno nie chcesz tam iść?
Miguel wszystkim się zajmie.
Miguel?
Zadzwonię po lekarza.
Nie.
W takich przypadkach zawsze dzwonimy do doktor Manrique.
O wszystkim już wie, nie musimy jej wzywać.
Tato, to jego wina.
Odbiło mu, bo zabrałam kluczyki do wózka golfowego.
Popchnęłaś mnie!
- Nie dramatyzuj. - Jesteś za mała!
Zamknijcie się oboje!
Proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Za twoją restaurację. - Zdrowie.
Zdrowie.
Dzięki.
Przytulcie się i przeproście.
- Dalej, Lucas. - Ja?
Tak, jesteś tu mężczyzną.
Wstań, Eva.
Przepraszam.
Wybacz, siostrzyczko.
Idź spać, Lucas.
- Teraz? - Tak.
Żadnych gier.
Chodź, Eva.
Czas do łóżka.
Halo?
Musisz mi pomóc.
Nie mogę.
Czekam na pasażerów. O co chodzi?
Pilnie cię potrzebuję.
Ten wieczór zakończymy… Spróbuj. Przepraszam.
Camilo?
Już wychodzisz?
Przykro mi, ale muszę.
Ja też, ale pożegnajmy się najpierw z właścicielem.
- Bo mógłby… - Przepraszam! Jasne.
Uciekłam bez pożegnania.
Nie mów, że już wychodzisz. Dlaczego?
Musisz spróbować jego specjalności, kajmakowego tiramisu.
Jest najlepsze.
Inti, podaj tiramisu.
Wybaczcie, rano mam pracę.
Co to za praca?
Właśnie.
Czym się zajmujesz?
Jestem psycholożką.
Ciekawe.
Gdzie pracujesz?
Prowadzę sesje terapeutyczne online z dziećmi i nastolatkami.
- Dlatego wstaję tak wcześnie. - Rety!
Adrián, mam nadzieję, że twoja restauracja zrobi furorę.
Dzięki. Wpadaj częściej.
- Przyprowadź… - Davida.
Tak, Davida.
Zdecydujcie się jak najszybciej. Powinniśmy być sąsiadami.
Byłoby wspaniale.
Następnym razem spotkamy się w twoim nowym domu, razem z mężami.
- Mam nadzieję. - Prawda?
- Na razie. - Dzięki, cześć.
- Pa. - Pa.
Chętnie spróbuję twojego tiramisu.
Koniecznie.
- Do widzenia. - Pa.
- Dzięki za wszystko. - Pa.
Naprawdę chcesz wynająć dom G?
Czym zajmuje się jej mąż?
Nie wiem, nie spytałem.
Jak to, nie spytałeś?
A co ze zdolnością kredytową?
Mówiłeś, że to niekonieczne.
Miałeś mnie słuchać. Okaż trochę charakteru.
Tato.
Nie, dziękuję.
Coś do picia?
Nie przejmuj się.
Halo?
Dobry wieczór. Przyszła dr Manrique.
Wpuść ją.
Oczywiście. Już idzie.
- Halo? - Skarbie.
Lucasowi nic nie jest.
Mają szlaban na wózek golfowy.
I dobrze.
Nie musiałaś wzywać lekarki.
Nie zrobiłam tego, ty chciałeś. Co to ma znaczyć?
Kto to? Pani doktor?
Pewnie Carmelita ją wezwała.
- Zadzwonię później. - Niech na mnie zaczeka.
Już kończymy. Będę za dziesięć minut.
- Dobra. - Dzięki.
Pa.
Dobry wieczór, Fernando.
Czy może raczej…
Miguelu Estévez?
To ty?
Zwykła turystka wpadła pogadać ze znajomym.
Porozmawiamy później.
Nie, chcę porozmawiać teraz.
Camilo, proszę.
- Łapy precz. - Mam tu dzieci.
Porozmawiajmy.
Mogę się poczęstować?
Przyjechałam tu, szukając boskiego faceta, którego poznałam na Tinderze.
A znalazłam typa trzęsącego się ze strachu,
bo zaraz wróci jego żona.
Przepraszam, Camilo.
Nie chciałem cię skrzywdzić, słowo.
Czemu nie mówiłeś, że masz żonę i dzieci?
Wiem.
Popełniłem błąd, to nic osobistego.
Zwodziłeś mnie przez cztery miesiące.
Mówiłeś o miłości, marzeniach, obietnicach…
O tym, jak ważna jest rodzina
i jak bardzo chciałbyś ją założyć.
Chociaż jedną już miałeś.
Bałeś się nawet zdradzić swoje prawdziwe imię.
Dlaczego mnie okłamałeś?
Na początku to była gra.
No proszę.
Zobacz, kto tam jest.
Kto?
Nie znałem Castella.
Kto to jest?
Fernando Castell.
Najlepszy chirurg plastyczny w kraju.
Jest wspaniały.
To geniusz, a w dodatku milioner.
No jasne.
Zasłużył na każdy zarobiony milion.
Nie wiem, kiedy zacząłem się do niego porównywać.
Do tego nieznajomego.
NAGRODA UNICEF-U DLA CASTELLA
Najbardziej zazdrościłem mu wolności.
Fernandem Castellem nikt nie rządził.
Nikomu nie musiał się z niczego tłumaczyć.
Był tym, kim sam chciałem być.
Ile takich idiotek jak ja zdołałeś oszukać?
Nie mów, że jestem jedyna.
Byłabym zaszczycona, gdybyś tak powiedział.
Nie podnoś głosu.
W domu są moje dzieci.
A co z twoją siostrą?
Naprawdę miała wypadek czy kłamałeś?
- To była moja córka. - Tak?
Złamała rękę.
Jesteś bezczelny. Jak mogłam ci wierzyć?
Powiem ci.
Bo to wszystko było prawdą.
Wszystko, co ci mówiłem, wszystkie nasze wspólne chwile.
Od jak dawna robisz to swojej żonie?
Camilo…
Nawet gdybym chciał wymazać chwile w Vegas,
to nigdy nie zapomnę tego, co przy tobie czułem.
Zapomniałeś mi powiedzieć,
że masz żonę…
i dzieci.
A do tego bardzo ładny dom.
- Miguel! - Wyjdź.
Wyjdź. Daj mi to. Proszę, wyjdź.
Co powiedziała pani doktor?
Cześć.
To nie była ona.
Strażnik się pomylił.
To z kim właśnie rozmawiałeś? Słyszałam kogoś.
- Ja? - Tak.
Nie, oglądałem filmik w telefonie.
Przegapiłeś wielkie otwarcie.
Tak?
Jak było?
Świetnie. Mój brat nigdy tak dobrze nie gotował.
Niesamowite.
- To dobrze. - Tak.
- Chcę whisky, nalej mi. - Nie, wypij to.
Dobra.
Gdzie znalazłeś tych uroczych kelnerów?
Przyszli na rozmowę, a co?
Nie wiem, ty mi powiedz.
Spodobał ci się któryś?
- Mówiłam ci? - Co?
Jedna para chce wynająć dom G.
To młodzi ludzie.
Żona jest bardzo ładna.
Psycholożka.
To szczęśliwa para, bez dzieci.
Jestem wykończona, stopy mnie bolą. Czekam w łóżku.
Dobrze, kotku.
Co za sukces!
Jutro powiem tacie parę słów.
- Za kogo on się uważa? - Mam to gdzieś.
Ale ja nie.
Posłuchaj. Nikt nie może tak do ciebie mówić, zwłaszcza przy mnie.
Mówiłem ci, nie przejmuj się.
Wiesz, że przywykłem już do mojego teścia.
Przyniosę kieliszki i wniesiemy ostatni toast za Tysiąc Rozkoszy.
Mówisz?
A kto powiedział, że potrzebujemy kieliszków?
Nie!
Chodź tu.
Adriánie Ferrer…
zostaniesz moim mężem?
Oczywiście, skarbie!
Kocham cię.
- Kocham cię! - Wiem.
Czekasz na coś?
A może na kogoś?
Lucas.
Kobieta w żółtej sukni już poszła.
Co z nią robiłeś, tato?
Możesz mi powiedzieć?
Wysoka, biała…
25 albo 30 lat.
Nie wiem, jak tu weszła, ale nie jest stąd.
W porządku.
Sprawdzę nagrania. O której to było?
Tuż przed północą.
Pańska żona też ją widziała?
Chwileczkę.
Wpuść ich.
- Pańska żona też ją widziała? - Nie. Nikt inny.
Mówię ci to, żebyś uważał.
Skasuj to nagranie, zanim ktokolwiek się dowie.
Wiesz, jak mój teść dba o bezpieczeństwo.
- Na pewno nie chcesz stracić pracy. - Nie.
A jeśli ktoś rozpozna ją na nagraniach?
- Nie, ta kobieta nie istnieje. - Istnieje.
- Nie. - Tak.
Pedro, jak się masz?
Cześć.
Spójrz.
To ten plan?
Ten sam. Ale coś tu zauważyłem.
Zobaczmy.
O jakiej kobiecie rozmawialiście?
Podzielę się opinią.
O dyrektorce z Ultra Sur, nienawidzi nas.
Nie wiem czemu.
- Jak już mówiłem… - Przepraszam.
Tato, Adrián i Cristóbal chcą ci coś powiedzieć.
Chcieliśmy wam powiedzieć,
że Cris i ja podjęliśmy decyzję.
Śmiało, powiedz mu.
Pobierzemy się.
Poważnie?
Gratulacje, szwagrze!
- Dzięki. - Najlepszego.
Moje gratulacje.
Kiedy ślub?
Jeszcze nie wiemy, ale niedługo,
bo jeszcze się rozmyślimy.
Gratulacje, Pedro.
- Halo? - Zanim się rozłączysz…
Chcę cię jeszcze raz przeprosić.
I spytać, czy czegoś potrzebujesz.
Jesteś w obcym kraju, nikogo tu nie znasz…
Czujesz się winny?
Nie, nie o to mi chodzi.
Czuję się za ciebie odpowiedzialny. Kiedy wracasz do Las Vegas?
Spotkamy się przed twoim wyjazdem?
Tylko we dwoje.
Porozmawiamy spokojnie.
Wczoraj było dość nerwowo i chyba…
Halo?
Camila?
Nie przebierzesz się?
Cóż…
Przebierzmy się.
Tędy.
Dziękuję ci za wszystko, co dla mnie robisz.
Bez ciebie bym się tu zgubiła.
Dzięki, że mnie zatrudniłaś.
- Jako mojego męża. - Tak.
Niezła umowa, co?
Twój tata nie jest jednak aż taki zły.
Szukam miejsc na nasz miesiąc miodowy.
Wiesz, że to zły moment na podróże.
Restauracja będzie działać bez ciebie, spokojnie.
Sprawdzimy daty.
Ale nie chcę teraz denerwować taty.
Zdenerwuje go nasz miesiąc miodowy?
Tata załatwił ci pracę w agencji.
I opłacił moją restaurację, do ostatniej serwetki.
Jego szczodrość może się wyczerpać.
Chodźmy, spóźnię się.
ZOBACZ, CO NAM POKAZAŁ VICENTE
Co to jest?
Gnój mnie nagrał!
Co za dupek.
Halo?
ARANŻACJA WNĘTRZ
Nic ci nie będzie.
Cześć! Jak idzie przeprowadzka?
Świetnie, dzięki.
Zobaczmy.
- Cześć, kochanie. - Dzięki, że jesteś.
Oczywiście.
- Tato. - Księżniczko!
To nowi lokatorzy domu G.
Nareszcie! Mój mąż, Miguel. A to Camila.
W końcu poznałam słynnego Miguela.
Wiele o tobie słyszałam.
Camila, miło cię poznać.
Wzajemnie.
A to David.
Jak się masz?
Dobrze, dziękuję.
Witajcie.
Napisy: Aleksandra Basińska
WSZYSTKIE WYDARZENIA I POSTACI SĄ FIKCYJNE