Rozmawiamy z panią, bo półtora roku temu zlecono pani
przyjazd do Cartageny w celu
zakończenia małżeństwa pani Ferrer i pana Estéveza.
Spotkali się państwo i zakochali. Ale wczoraj poślubiła pani innego.
Tymczasem ktoś kontaktuje się z mężczyznami,
używając pani profilu na Tinderze, i zabija ich w wyjątkowy sposób.
Wyjątkowy, pani detektyw?
Całą trójkę zamordowano podczas stosunku płciowego.
Wszyscy zmarli na zawał.
Szczegóły się różnią,
ale uważamy, że zabiła ich ta sama osoba.
Dość tego.
Proszę nie wyjeżdżać z miasta. Będziemy panią niepokoić.
Ta kobieta o czymś nam nie mówi.
- Co teraz? - Idziemy.
FAŁSZYWY PROFIL
Ślady na rękach i stopach,
maska, ułożenie ciała…
Wszystko wskazuje na to, że zgodził się na unieruchomienie.
- Zgodził się? - Tak.
Czy pani brat interesował się praktykami sadomasochistycznymi?
Nie, na litość boską.
Nie wiem.
To prywatne sprawy. Skąd miałabym o tym wiedzieć?
Adriána i mnie łączyła…
bardzo bliska relacja,
ale nie wiem, czy robił tak dziwne rzeczy.
Wiem tylko, że czuł się samotny. Cieszył się z mojego powrotu.
Rozmawialiśmy trzy dni temu.
Często się widywaliście?
Tak.
W ciągu 18 miesięcy
odwiedził panią w więzieniu zaledwie trzy razy.
Czy sądzi pani zatem, że łączyła was bliska relacja?
Bardzo bliska.
Adrián jest… był moim jedynym bratem.
Jedynym? Mówiła pani, że Cristóbal…
Dorastałam z Adriánem.
Nie sądziłam, że ktoś rozdzieli nas w tak okropny sposób.
Zabrali już ciało Cristóbala.
Spokojnie, już do tego przywykłam.
Na TikToku mówią, że nasza rodzina jest przeklęta.
Dziękuję za przyjęcie mnie w tak trudnym czasie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Nigdy więcej…
Słuchaj mnie uważnie. Nigdy więcej tak nie mów, jasne?
Mamo, Eva ma rację.
Plotki o nas są warte fortunę.
Posłuchajcie mnie oboje!
Nie pozwolimy, żeby cokolwiek nas zatruwało.
Od teraz mamy siebie, rozumiecie?
Samochód już jest. Chodźmy.
Odpręż się i głęboko oddychaj.
Zamknij oczy, by zachować jasność umysłu.
Oddychaj.
Gdy skończę odliczać, powiesz mi, co widzisz.
Trzy,
dwa,
jeden.
Boję się, że stracę kontrolę.
To niebezpieczne.
Co jest niebezpieczne?
Poczucie, że mogę zobaczyć Miguela, kiedy tylko…
To, że jest blisko. Jego zapach, jego głos.
Dlatego staram się go unikać.
Ale on wie, co przy nim czuję.
Ty też to wiesz, choć tego nie chcesz.
Potem widzę ludzi, którzy już nie żyją, i wszystko wymyka się spod kontroli.
Nikt nie zepsuje naszego ślubu.
Trzy, dwa, jeden.
Otwórz oczy, Camilo.
Wróć.
Ten strach przed utratą kontroli…
Czułaś go przy Davidzie?
To było pytanie?
A może opinia?
Ángela.
Nie, David to…
mój dom, cisza i spokój.
Przy nim jest mi dobrze.
Za to Miguel…
Miguel to…
namiętność i pożądanie.
Pragnienie bycia razem.
Ale to także nienawiść.
Czujemy tę samą namiętność, która popycha nas do działania.
Tak, mówiłaś mi już o waszej chemii seksualnej.
Gdy jesteśmy razem, czuję się…
jakbyśmy byli jednością,
a świat wokół nas przestał istnieć.
Jakbyśmy nie mieli…
wspólnej historii ani przeszłości.
Kiedy ostatnio poczułaś…
ten pociąg seksualny?
To było…
półtora roku temu na przedmieściach Cartageny,
na opuszczonej farmie.
Jakbyśmy oboje wiedzieli, że to było pożegnanie.
Inti Valderrama.
Możemy porozmawiać?
Musi pan złożyć zeznania.
Chyba że nie obchodzi pana rozwiązanie zagadki zabójstwa pana byłego.
Mam to gdzieś.
Ángela.
Laura.
Dziękuję, że przyszłaś.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Tebi.
Przykro mi, że poznajemy się tutaj. Santiago del Río.
Wiele o tobie słyszałam. Jutro wpadnę do biura.
Nie ma takiej potrzeby.
Daj sobie trochę czasu.
Vannessa.
Dziękuję, że byłaś przy mnie.
Bardzo mi przykro.
Był nam bardzo bliski.
Nic wam nie powiedział?
Nic szczególnego? Nie mówił, czy z kimś się spotyka?
Nie, był singlem. Nie chciał się z nikim wiązać.
- A mnie coś jednak powiedział. - Tak?
Mówił, że spotkał byłego.
Kogo? Podał jego imię?
Nie, ale…
mówił, że wiele przez niego wycierpiał.
Nie poznałaś naszego nowego sąsiada, Emanuela.
Przepraszam.
Cześć, Ángelo.
Emanuel Bruna. Mieszkam w domu L. Twój brat był wspaniały.
Poznaliśmy się na siłowni. Bardzo mi przykro.
Dziękuję.
Widzę, że mamy wielu nowych sąsiadów,
a Adrián przyjaźnił się ze wszystkimi, co mnie nie dziwi.
Dziękuję, że jesteście.
Zorganizujemy przyjęcie, żebyśmy mogli się lepiej poznać.
Możesz na nas liczyć.
W każdej sprawie.
- Dzięki. - Ángela.
- Dziękuję. - Tebi?
Przepraszam.
- Halo? - Tu Inti. Możemy się spotkać?
David?
David!
David?
David!
Skarbie?
- Nie krzycz. - Co tu robisz?
- Nie krzycz. - Nie dotykaj mnie.
Coś nie tak?
- Co tu robisz? Łapy precz. - Chciałem cię zobaczyć.
- Nie dotykaj mnie! - Nie bądź taka.
- Wynocha. - Dlaczego każesz mi wyjść?
Cami!
Dzięki, że przyszłaś.
Nie zrobiłam tego dla ciebie, tylko dla siebie.
Nie chcę podsycać w sobie absurdalnej nienawiści.
Zwłaszcza po śmierci Adriána.
- Chciałem cię przytulić. - Cieszę się, że tego nie zrobiłeś.
Tu nie porozmawiamy.
A na mojej łodzi?
Wybacz, skarbie. Brałam prysznic.
Zabiorę łódź i poszukam żaglówki Intiego.
Spytam go, co pamięta z nocy, kiedy cię odurzono.
Chcę ci pomóc. Spokojnie, niedługo wrócę.
Obiecaj, że odpoczniesz.
Obiecuję.
Kocham cię.
Nikomu nie pozwolę cię skrzywdzić, jasne?
Ja też cię kocham.
Niedługo wrócę.
Co mu powiedziałeś?
Że gdy cię widzę, nie mogę się opanować.
To, co do ciebie czuję, to nie zauroczenie czy jakaś obsesja.
To prawdziwa miłość.
Nie! Puszczaj!
- Wynoś się stąd! - Co się stało?
- Zostaw mnie! - Co ci jest?
- Zostaw mnie! - Sekundę temu było dobrze.
- Wynocha! - Dlaczego?
Daj mi spokój, proszę.
Sprawdźmy w przystani. Capi!
Proszę tylko, żebyś mówiła do mnie z miłością.
Z miłością?
To trudne.
Wyszydziłeś najintymniejsze z moich tajemnic.
Rzeczy, o których nikomu nie mówiłam.
Dlatego trochę cię nienawidzę, Inti.
Zraniło mnie już wiele osób.
Ale żadna nie może się równać z tobą.
Nikt nie oszukał mnie tak jak ty.
Dlatego tu jestem.
Po to się spotkaliśmy.
Żeby pogadać.
Mogę ci powiedzieć, co czuję, i cię przeprosić.
- Jesteśmy sobie winni tę rozmowę. - Nie.
Nie jestem ci nic winna.
Absolutnie nic.
Z tego, co widzę, sporo już z nas wycisnąłeś.
Masz rację.
I bardzo tego żałuję.
Przepraszam cię za to.
Ale przyznam, że po tym wszystkim…
zakochałem się w tobie.
To prawda.
Jeśli chodzi o forsę…
Masz całkowitą rację, ale…
- Naprawdę coś do ciebie czuję. - Ach tak?
W takim razie…
Skoro tak mnie kochasz, powiedz mi coś.
To prawda, że widziałeś się z Adriánem, zanim go zamordowano?
- Kto ci to powiedział? - Mów.
To prawda czy nie?
Rozmawiałeś z nim?
Powiedział ci coś przed śmiercią?
Co?
To ty go zabiłeś.
Zabiłeś mojego brata, Inti.
A potem…
to samo zrobiłeś Cristóbalowi.
Dlaczego? Bo nie chciał z tobą być? Dlatego go zabiłeś?
Boże, jak mam cię traktować poważnie?
Jesteś cholerną dziwką!
Ile bierzesz za numerek?
Nie jesteś dla mnie klientką. I nigdy nie będziesz.
- Mylisz się. - Jesteś dziwką i kłamcą.
Nigdy nie przestanę żałować tego, że z tobą byłam.
Ukrywałeś się?
Mam do ciebie kilka pytań o Camilę.
Co jej zrobiłeś?
Nie wiem, o czym mówisz.
Rozmawialiśmy przez pięć minut, na jej weselu.
Więcej jej nie widziałem.
Nic nie słyszałeś? Nie widziałeś?
Kiedy?
Wynocha z mojej łodzi.
- Puść mnie. - Zorro.
Nie chcę kłopotów.
- My też nie. - Więc mnie zostawcie.
Chcę wiedzieć, kto zaatakował moją żonę.
Nie mam pojęcia, kto to zrobił.
Siedzę sobie tu spokojnie i piję szampana. O niczym nie wiem.
- Masz jakieś dowody na moją winę? - Nie.
Ale kłopoty zjawiły się u nas razem z twoją żaglówką.
Ta żaglówka jest własnością prywatną. Nie zapraszałem was na nią.
- A zatem żegnam panów. - Słuchaj…
- Głuchy czy co? - Zorro.
Uwierzymy mu.
Chodźmy.
Sukinsyny.
Były, który nie jest byłym. Już wiemy, czemu nie chce z nami gadać.
Przypadkiem znalazł się w Riviera Esmeralda
we właściwym czasie.
Jakiś pan do ciebie. Mówi, że jest ojcem Cristóbala.
- Cześć! Jak się masz? - Dobrze.
- A ty? Odwołałaś randkę? - Nie.
Wiesz co?
Miło będzie wyjść z domu i pomyśleć o czymś innym.
Pewnie tak.
Zresztą to Adrián polecił ci Tindera.
To dla niego. Masz rację.
Miłej zabawy. Mam nadzieję, że pójdzie dobrze.
Nie mam pojęcia, co się stanie, ale spróbuję.
Dobrze, tylko bądź ostrożna.
Wyślij mi swoją lokalizację i napisz, jak wrócisz.
- Spokojnie, zadzwonię. - Dobra.
- Będę czekać przy telefonie. - Okej. Buziaki.
MATTEO: ODLICZAM GODZINY
MATTEO: DZIŚ SIĘ SPOTKAMY, TAK?
Hej!
Wychodzisz gdzieś?
Na kolację…
Na kolację z ludźmi z pracy.
Wystroiłaś się tak dla starych pryków?
Nie, to stara sukienka.
No dobra.
- Baw się dobrze. Pięknie wyglądasz. - Mówisz?
Dziękuję.
Nie wyjdę na długo, słowo.
- Wrócę wcześnie. - Okej.
To znaczy nie za późno.
- Kocham cię. - Pa.
Cristóbal zasłużył na prawdę.
Ale dlaczego? Po tylu latach…
Mój syn nie był homoseksualistą, zanim tu przyjechał
i poznał pani brata.
Wrócił do Medellín zdruzgotany.
Poznał Tatianę w kościele. Niedługo potem się jej oświadczył.
Chciał się odciąć od tego życia i od Adriána.
„To życie”, jak je pan nazywa…
było małżeństwem.
Byli zakochani.
Cris miał poślubić Tatianę za trzy tygodnie. Byli gotowi.
Ale odebrał telefon od Adriána.
I do czego to doprowadziło?
Chce pan kogoś obwinić?
W porządku.
Gdyby nie zakłócił pan małżeństwa moich rodziców
trzydzieści kilka lat temu,
tej rozmowy by nie było.
Gdybym to nie ja zapłodnił pani mamę, zrobiłby to ktoś inny.
Taka już była. Poszłaby z każdym.
Ja też przechodzę teraz żałobę.
Nie pozwolę panu znieważać mojej rodziny.
Rozumiemy się?
Carolina nie kochała pani ojca.
Tamta ciąża miała być jej ucieczką.
Pół roku później się mną znudziła.
Poczuła się winna i do was wróciła.
Wynocha.
Wyjdę stąd z chęcią.
Chcę tylko syna. Pochowam go w Medellín.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę mnie informować.
Mają państwo mój numer.
- Jakieś wieści? - Pracujemy nad sprawą.
Proszę wejść.
Czy zna pani tego człowieka?
Nazywa się Inti Valderrama.
Pracował krótko w Tysiącu Rozkoszy, restauracji Adriána.
A co? Przyglądają mu się państwo?
Z nagrań wynika, że był w domu Cristóbala na krótko przed jego śmiercią.
Czyli jest podejrzany?
Przez pierwszą dobę wszyscy są podejrzani.
Naprawdę myślą państwo, że Inti Valderrama zabił mojego brata?
A co z tą meksykańską tancerką?
To ona stoi za profilem na Tinderze, z którego kontaktowano się z ofiarami.
Nie powinniśmy jeszcze wyciągać żadnych wniosków.
Dziękujemy.
Kochanie.
Chciałabym zostać, ale wiesz, że nie mogę.
Nie szkodzi, mamo.
Cieszę się, że przyjechałaś.
Sprawiłaś mi wielką radość.
Kochanie.
David.
Opiekuj się moją córeczką. Trzymam cię za słowo.
Spokojnie, teściowo.
Wróć, kiedy zechcesz. To także twój dom.
Jakiś ty kochany. Dziękuję.
Zajmę ci miejsce w kolejce.
Dziękuję.
Troszcz się o Davida, córeczko.
Ten facet ma wszystko.
Zna cię, szanuje, ceni i kocha.
Bądź ostrożna. Nie igraj z diabłem.
Wiesz, o co mi chodzi?
Tak.
Kocham cię, skarbie.
Kocham cię.
LAURA: JUŻ JESTEM
Laura.
Matteo, przez dwa „T”.
Nareszcie.
Rety.
Nareszcie! Myślałem, że ten dzień nigdy nie nadejdzie.
Dlaczego? Tak szybko straciłeś nadzieję?
Nie.
Wręcz przeciwnie.
Z upływem dni coraz bardziej chciałem cię poznać.
Nasz stolik jest już gotowy.
- Dziękuję. - Tędy.
- Proszę. - Dziękuję.
Powiem tylko jedno.
Bardzo się cieszę.
Wiele razy wyobrażałem sobie nasze spotkanie.
Dziękuję.
Szczerze mówiąc…
Ja też.
- Naprawdę? - Tak.
PRAWDZIWACAMILAROMAN
GRATULACJE!
NAJLEPSZE ŻYCZENIA!
Przyjechałaś tu z jednym zamiarem.
Chciałaś zniszczyć rodzinę
i zrobiłaś to z łatwością.
- Brawo! - Nie masz pojęcia, po co tu przyjechałam.
Możesz sobie pieprzyć mojego męża i już nie kłamać.
Tylko zrób coś dla mnie. Nie trzymaj mnie w niepewności.
Co będzie dalej? Szantaż?
Chcesz nas oskubać?
Obie jesteśmy kobietami.
Nie chcę cię skrzywdzić.
GHB, kokaina i skopolamina.
Na pewno skopolamina?
Tak, analiza jasno na to wskazuje.
Nie znamy kolejności,
ale Cristóbal zażył to wszystko przed śmiercią.
Skopolamina łączy go z atakiem na Camilę Román.
A oksykodon, jak u Adriána?
Nie, ani w organizmie, ani na miejscu zbrodni.
A co z badaniami DNA?
Nie wiem, szefowo. Benito mówił, że ciała są takie same.
Wszystkie wyczyszczono i wszystkie mają ślady na nadgarstkach.
Trzy morderstwa,
wszystkie trzy ciała mają ślady, ale tylko Adrián miał maskę.
Dziwne, prawda?
Może to jakiś rytuał.
Morderca myje ofiary, a potem je zabija.
Może.
Trzy morderstwa w ciągu 48 godzin.
Trzech mężczyzn.
Wszyscy umierają na zawał po seksie w wodzie.
Łączy ich tylko Tinder.
Pod paznokciami Cristóbala znaleziono ślady tkanki.
Mogą mieć związek ze śladami stóp przy basenie.
Próbował się bronić.
- Wiemy przed kim? - Tak. Ten człowiek był karany.
- Za co? - Za stręczycielstwo.
Boże. Niewiarygodne.
No tak.
Bałem się, że mnie nie polubisz.
Zastanawiałem się, co zrobić, jeśli zechcesz wyjść.
Daj spokój, Matteo! To nie twoja pierwsza randka w ciemno.
Pierwsza czy nie…
ta jest wyjątkowa.
Ledwo się poznaliśmy,
a już się czuję, jakbym znała cię od dawna.
Może to dlatego, że rozmawiamy codziennie,
przez co najmniej godzinę, od jakichś…
czterech miesięcy?
Przy okazji… Mam wieści.
Jakie?
Właśnie uzyskałem tytuł magistra zrównoważonej architektury.
- Git! - Git!
Zdrowie!
Poprosimy kolejną butelkę!
Więcej wina!
Co tam, Hortensio?
Czeka na ciebie jakaś pani.
Idź.
Gratulacje dla panny młodej.
Przykro mi z powodu tego, co spotkało Adriána i Cristóbala.
Naprawdę.
Naprawdę?
Nie gadaj.
Jeśli jesteś kobietą, za jaką się podajesz,
to spójrz mi w oczy i przyznaj się do winy.
Zabiłaś go, prawda?
Kto tym razem ci zapłacił, żebyś zrujnowała nam życie?
Nikt.
Spłaciłam już swoje długi.
Nie chcę mieć już nic wspólnego z tobą, Miguelem ani waszą rodziną.
Spłaciłaś długi?
Oczywiście.
Teraz masz wszystko.
Spałaś z moim mężem,
zniszczyłaś naszą rodzinę,
zatrzymałaś pieniądze mojego ojca i kupiłaś sobie za nie klub.
Ale coś ci powiem.
To ja zapłaciłam najwyższą cenę.
Wyobrażasz sobie, jak to jest siedzieć w więzieniu,
z dala od dzieci?
Zapomniałaś już, jak tam trafiłaś?
To nie był przypadek.
Jeśli naprawdę chcesz znaleźć zabójcę brata,
poszukajmy go.
Dlaczego zostałaś w Cartagenie?
Nie mogłaś wyjechać?
Choćby do czasu, aż ludzie zapomną o tym skandalu.
Opinie innych mnie nie obchodzą.
Tak. Osoba, która nigdy nie cieszyła się dobrą reputacją,
nie boi się jej stracić.
Ale coś ci powiem.
Jeśli to kolejny szantaż, typowy dla takich jak ty…
Takich jak ja?
Posłuchaj, Ángelo.
Możesz sobie narzekać na wszystko, co się stało.
Ale nie zapomnę, że próbowałaś mnie zabić.
Uważaj, bo mogę cię zaskoczyć.
Wszystko w porządku?
Potrzebujesz czegoś?
Wszystko gra. Dzięki.
Powiedziałam już, co chciałam.
Dobranoc.
Mogłabyś choć raz powiedzieć prawdę.
Nie potrafisz?
Nigdy cię nie okłamałam.
Nigdy?
Czyli sypianie z moim mężem to dla ciebie nie kłamstwo?
- Mogę tu zacumować? Mam zapłacić? - Nie chcę tu przestępców. Wynocha.
To ty wtargnąłeś na moją łódź. Śmiej się, śmiej. Zgłoszę to.
Kochanie.
- Czego chcecie? - Dobry wieczór.
Zepsuliście nam miesiąc miodowy. Teraz zamkniecie nam hotel?
Wiem, że zakaz podróżowania pokrzyżował państwa plany,
ale musicie z nami współpracować.
Panie Valderrama, wiem, że unika pan stróżów prawa,
ale mamy nakaz rewizji.
Przeszukamy pańską żaglówkę.
Śmiało.
Sprawdź wszystkie szuflady.
Tutaj też.
To ty, mamo?
Kochanie! Moja księżniczka!
Jak się masz, skarbie?
Tato!
Aleś ty wyrosła!
- Tęskniłam za tobą, tato! - Ja za tobą też.
Moja córcia!
Puść ją!
Lucas?
Co tu robisz?
Lucas.
Co?
To nasz tata.
Znaleźliśmy.
To twoje?
Co to?
Skopolamina.
To nie moje.
- I inne nielegalne substancje. - To nie moje.
Panie Valderrama, aresztujemy pana
za zabójstwo Adriána Ferrera i Cristóbala Balboa.
Co? Nikogo nie zabiłem.
Zabierzcie go.
Camilo, to pułapka. Wiesz, kto za tym stoi.
Proszę ze mną.
Napisy: Aleksandra Basińska