W żaglówce znaleźliśmy trzy rodzaje narkotyków:
kokainę, skopolaminę i GHB.
To niemożliwe.
Nie zażywam narkotyków.
Cristóbal Balboa zażył przed śmiercią dokładnie to samo.
Jak już mówiłem, to nie moje prochy.
A jeśli chodzi o Cristóbala…
- Nie widzę związku. - Znał go pan.
Owszem, ale dawno go nie widziałem.
Dawno? Czyli jak długo?
Bardzo długo.
Ponad rok.
Rozumiem.
Dlaczego zatem odwiedził go pan w Riviera Esmeralda w dzień jego śmierci?
Myślał pan, że kamery nie zarejestrują, jak o północy wchodził pan do domu?
Nie spodziewałem się ciebie.
Nie w tych okolicznościach.
Nigdy się nie nauczysz.
Czemu tak mówisz?
Miło się znowu spotkać.
Wystarczyło małe kłamstewko.
Założyłem fałszywy profil na Tinderze.
Inaczej byś nie odpowiedział.
Czemu mnie tak traktujesz?
Już raz zniszczyłeś mi życie. Czego chcesz?
Nie chcę niczego niszczyć.
Przeciwnie. Ściągnąłem cię tutaj, bo chcę, żebyśmy byli sojusznikami.
Zasługujesz na sporą część fortuny Ferrerów.
Ja też.
Połączmy siły.
- Nie zabiłem go! - To dlaczego pan kłamał?
Bo nie chcę zginąć.
Wiem, że to sprawka Ferrerów.
To oni go zabili i teraz chcą obwinić mnie.
Musicie mi uwierzyć.
FAŁSZYWY PROFIL
Potrzebuję trochę czasu.
Wiem, że było nam ciężko,
ale na pewno znów będziemy rodziną.
Po tym, co zrobiłeś mamie?
Masz mnie i Evę za idiotów?
- Czemu mówisz takie rzeczy? - Zamknij się.
Tam są drzwi. Możesz już iść?
Nie wysłuchasz mnie?
Próbowałem, ale nie mogę.
Czemu mnie tak traktujesz? Nie widziałem cię od roku.
- Zniszczyłeś naszą rodzinę. - Nie.
- Ángela. - Mamo.
Tak mi przykro.
- Nie daj mu się zmanipulować. - Lucas.
Lucas.
Zostawcie mnie na chwilę z tatą.
Do zobaczenia.
Kocham cię.
Nie dotrzymujesz umowy.
Słucham?
Chcesz widywać dzieci? Dokończ terapię.
Nie widziałem ich przez półtora roku.
Okaż mi choć trochę współczucia.
Przyjechałem też sfinalizować umowę.
Ty i interesy?
- Tak. - Niby jakie?
Zakładam agencję nieruchomości dla turystów.
Problem w tym, że mnie nie oszukasz.
Wiem, że nie przyjechałeś tu, żeby zobaczyć się z dziećmi
czy złożyć mi kondolencje.
Tylko dla niej.
Wróciłeś, bo usłyszałeś, że Camila wychodzi za mąż.
Znam cię na wylot.
Mogłabym ci dokładnie powiedzieć, co myślisz.
Niewiarygodne.
Ale już mnie to nie obchodzi.
Na co mi to?
Na szczęście
zniknąłeś z mojego życia.
Teraz chcę tylko, żebyś nie zbliżał się do moich dzieci.
Nie zgodzę się na to. Dobrze wiesz.
- Tak będzie uczciwie. - Uczciwie?
Nie chodzi mi o zemstę.
Nie jestem aż tak nudna.
Nie.
Wolałabym ci wybaczyć,
zamiast ciągle z tobą walczyć.
To kwestia szacunku i wartości.
Bo jeśli ktoś odpowiada za tragedie mojej rodziny,
w tym za zabójstwo mojego brata,
to ty.
Ja?
Szkoda, że twój ojciec już nie żyje. Mogłabyś go spytać, kto zaczął!
Nie porównuj się do mojego ojca.
On zawsze chciał dobrze.
To ty lubisz zamieniać w gówno wszystko, czego się dotkniesz.
Obrażaj mnie, ile chcesz. To już nie ma dla mnie znaczenia.
Masz się za jakąś ofiarę opresyjnego systemu?
Biedaczek z ciebie.
Chcę tylko widywać moje dzieci.
To wszystko.
Coś ty dodał do tego piwa?
Czuję się wspaniale.
Ja też.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Dlaczego?
Wszystko jest cudowne.
Pogoda…
I ty.
Zdrowie.
Ładna.
Może przymierzyć?
Podoba ci się.
Zdrowie!
Padam z nóg. Nachodziliśmy się.
Przepraszam.
- Za co? - Za to, że kazałem ci tyle chodzić.
I że dłużej nie wytrzymam.
Matteo.
Wolałabym się nie spieszyć.
Nie rozumiem, czemu Indira wciąż sądzi, że mogłam dokonać tych zabójstw,
choć już kogoś aresztowała.
Pomyśl o tym tak:
policja musi wiedzieć, co robisz.
Pamiętaj, że ktoś nadal zabija ludzi.
Ale kto? Kto mógłby robić coś tak okropnego?
Pani detektyw prosiła o cierpliwość.
- To może być Inti albo… - Nie.
To nie może być Inti.
Rozmawiałam z nim. Ma inne plany.
W klubie stykasz się z różnymi ludźmi.
Może to jakiś facet z obsesją na twoim punkcie.
Wcale nie tańczę już tak często.
Nadal jesteś gwiazdą. Wszyscy się na ciebie gapią.
To może być klient klubu
albo ktoś, kto chce się do ciebie zbliżyć.
Nie.
Znam moich klientów.
To nie może być nikt z klubu.
W przeciwnym razie ten ktoś dałby mi jakąś wskazówkę
albo ze mną porozmawiał.
To musi być jakiś prześladowca.
Uwierz, wiem już coś o takich typach.
Ten ktoś zna mój każdy krok.
Wie, dokąd chodzę i po co.
Wiesz, że mam podejrzanego.
Nie myślałaś, że to może być on?
Może to Miguel zabija ludzi, żeby się na tobie zemścić.
Kochanie…
Miguel jest niebezpieczny.
Ma obsesję.
Nie może się pogodzić z myślą, że poślubiłaś mnie,
a nie jego.
Nie.
Nigdy bym go nie poślubiła.
Kocham cię.
Co się stało?
Nic…
Tylko…
Zakręciło mi się w głowie.
Wyjdę się przewietrzyć.
Dobrze.
- Wolisz być sama? - Nie.
Żyjesz ostatnio w dużym stresie. To normalne, że się tak czujesz.
Nie, to nie stres.
Czuję się tak przez Miguela.
Gdy zobaczyłam go na weselu…
Jest w tym samym mieście. Mogę na niego wpaść w każdej chwili.
Czujesz coś do niego?
Wciąż go kochasz?
Wyszłam za ciebie.
- Nie zadawaj takich pytań. - To tylko pytanie. Odpowiedz.
Nie.
Nie kocham Miguela.
- Nie myśl tak. - Nie myślę.
Tylko pytam. Nie musisz się denerwować.
Miguel nie zniszczy tego, co mamy.
Tego, co razem zbudowaliśmy i o co walczyliśmy.
Jeśli będziemy razem…
on tego nie zepsuje, słowo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, mamo.
Dzień dobry.
Zobacz, co zrobił tata. I po raz pierwszy wszystko jest pyszne.
Widzisz? Dużo się ostatnio nauczyłem.
Dziękuję.
Jestem ci wdzięczny za to, że mogę spędzić z nimi trochę czasu.
Zostaniesz tu, prawda?
Cóż…
Nie tutaj.
Ale będę miał dom,
w którym dostaniesz własny pokój.
Już późno. Musisz iść do szkoły.
Dobrze. Czy tata może mnie zawieźć?
Tak.
Ale jedźcie już.
Okej.
Dziękuję, mamo.
Pa.
Dziękuję.
Zadzwoń, gdybyś chciała się komuś wygadać.
Możesz na mnie liczyć, pomimo rozwodu.
Rozczarowujące.
Bierz rzeczy, wychodzimy.
- Nie widzisz, co on knuje? - Lucas!
Lucas, chodź tu.
Posłuchaj.
- Nie możesz wiecznie chować urazy. - Czemu nie?
Bo on zawsze będzie twoim tatą.
Możesz mieć do niego żal, wyrzucać go i nienawidzić.
Ale cokolwiek się stanie, musisz szanować rodziców.
- Jakich byś nie miał. - Trafił mi się najgorszy.
Widziałem, jak bardzo cię zranił. Nigdy mu nie wybaczę.
Ángela!
- Cześć, Emanuel. - Jak się masz?
Potrzeba ci czegoś?
Staram się jakoś sobie radzić w całej tej sytuacji.
Ciężko zapomnieć o bólu po czymś tak okropnym.
Oczywiście.
Ale mój brat chciałby, żebym była silna, więc się staram.
Jasne. Rozumiem.
Chciałbym cię zaprosić na kolację, gdy będziesz miała czas.
Nic formalnego, tylko… Jeśli nie chcesz jeść sama.
Bardzo mi to schlebia, dziękuję, ale…
Niedawno się rozwiodłam i właśnie pochowałam brata.
Nie chcę się z niczym spieszyć.
- Masz rację. Przepraszam. - W porządku. Dzięki.
Miłego dnia.
Do zobaczenia.
Spełnił twoje wyobrażenia?
Nie zauroczył mnie.
Tylko zachwycił!
Tak się cieszę. Wreszcie jakieś dobre wieści.
Był bystry i miły. Rozśmieszał mnie całą noc.
Przespałaś się z nim?
Nie, ale tylko dlatego, że nie chciałam.
Zdążyłam już zapomnieć, co to namiętny pocałunek.
Nie czułam się tak od lat.
Cieszę się, że się z nim nie przespałaś.
Żadnego seksu na pierwszej randce.
Nieważne, ile masz lat.
- Czasem wiek ma znaczenie. - Nie.
On jest 15 lat młodszy ode mnie.
- Co? Piętnaście? - Piętnaście lat młodszy.
Tak, ale…
Wygląda jak grecki bóg. Ma świetne ciało.
Można się rozpłynąć.
- Ale czy ja mu się podobam? - Na pewno. Ważne, że jest pełnoletni.
Zdążyłaś już opłakać swój rozwód. Nie uraziłaś Alberta.
Alberta? Dwa miesiące po rozwodzie spotykał się z 23-latką.
I czy ktoś o tym mówił? Czy kogoś to zszokowało? Nie.
- Czysty seksizm. - Właśnie.
To on.
Boże!
Halo?
- Cześć. - Cześć.
Już jestem, ale nigdzie cię nie widzę.
Gdzie jesteś?
- Gdzie… - Widzę cię.
Co tu robisz?
To moja przyjaciółka, Vannessa.
- Miło cię poznać. - Siedź.
Rozmawiałyśmy o tobie.
Miło mi. Jestem Matteo. Nie powiedziała ci niczego złego?
Na razie same dobre rzeczy.
Przepraszam.
Przyszedłem cię stąd porwać. Tylko na kilka godzin.
Nie, to niemożliwe.
Właśnie skończyłyśmy zajęcia jogi i muszę iść do pracy.
- Proszę. - Może iść.
Śmiało!
No jasne!
Skłamałam.
Wczoraj mnie spytałeś, kiedy ostatnio byłam z Miguelem.
To nie było półtora roku temu, jak mówiłam.
Byłam z nim wczoraj.
Uprawiałaś seks z Miguelem, zanim tu wczoraj przyszłaś?
Nie. Do niczego nie doszło, bo go powstrzymałam.
- Wynocha! - Co się stało?
Miguel uwielbia mnie denerwować, irytować, odbierać mi spokój.
Myślę, że miał coś wspólnego ze śmiercią…
tamtych mężczyzn z Tindera, o których ci mówiłam.
Dlaczego tak myślisz?
Bo wyszłam za Davida.
Miguel nie może znieść mojego szczęścia.
Ani myśli, że wyszłam za mąż.
Posłuchaj, Camilo…
Pożądanie jest głęboko związane
z brakiem spełnienia.
Pragnienie istnieje, póki nie można go zaspokoić.
Spójrz na mnie.
Uspokój się.
Oddychaj. Dobrze.
Połóż się. Połóż tu głowę.
No już.
Dobrze.
Oddychaj spokojnie.
Odpowiedz mi na jedno pytanie.
Jak to możliwe, że coś takiego wydarzyło się
dzień po twoim ślubie?
Nie wiem.
Miguel wszedł do mojego pokoju i…
Zobaczyłam go.
To, że znów go poczułam, że znów był tak blisko…
To było jak nasz pierwszy raz w Las Vegas.
Zatrzymaj się przy tej chwili.
Oddychaj wolniej.
Właśnie tak.
Pocałował mnie.
Rozłożył mi nogi. Byłam z nim.
Spokojnie. Wszystko w porządku.
Świetnie ci poszło.
Wrócimy do tego, gdy się trochę uspokoisz.
Dobrze.
Poczułam się lepiej, mówiąc o Miguelu. Mogąc to z siebie wyrzucić.
Nie muszę już tego w sobie dusić.
To nie może się więcej powtórzyć.
- Dlaczego tak myślisz? - Muszę usunąć Miguela z mojego życia.
Nie może w nim zostać.
Powtarzam wam od 12 godzin, że myślałem,
że już nigdy nie będę uprawiał seksu za kasę.
Ale pewnego dnia tamten drań, oziębły sukinsyn, stary cap…
złożył mi ogromną ofertę.
Przywykł pan do życia w luksusie. Niełatwo je porzucić.
Coś jeszcze?
Pańskie relacje z Adriánem Ferrerem.
Ale najpierw inne pytanie. Czy praktykuje pan sadomasochizm?
Co to za mina?
Muszę zadać to pytanie ze względu na pańską profesję.
Lubi pan to?
Nieszczególnie.
Na pewno miewa pan klientów
o dziwacznych wymaganiach, które musi pan zaspokajać.
Na pewno posiada pan odpowiednie akcesoria.
Kajdanki, pasy, pejcze,
lateksowe lub skórzane stroje.
Nie.
Czy to ma być pańska zemsta?
Myślę, że pan kłamie.
I mówi mi nieprawdę od samego rozpoczęcia śledztwa.
Ale…
Obawiam się, że mamy dowody przeciwko panu.
Dowody? Niby jakie?
Poza narkotykami znaleźliśmy pańską ślinę na ciele Adriána Ferrera.
A także pański materiał biologiczny
w łazience, w której zamordowano Cristóbala Balboę.
Nie możemy też zignorować faktu,
że sypiał pan z dwiema z trzech ofiar.
Nie powiem już ani słowa bez mojego prawnika.
Będziemy musieli kogoś wyznaczyć, bo raczej nie sprzeda pan żaglówki.
A może zostało panu coś z kwoty, jaką dostał pan
za niedopuszczenie do ślubu Adriána i Cristóbala?
Obaj niestety nie żyją.
Zamordowano ich w identyczny sposób.
Mów.
Dlaczego ich zabiłeś?
Witam.
- Gloria. - Ángela.
RODZINA FUNDAMENTEM IMPERIUM
Zanieś to do biura.
Dzień dobry, Santiago.
Witam.
Zapraszam.
Jak ci się podoba nowe biuro?
Z chęcią opowiem ci o wszystkim, co ominęło cię w ostatnich miesiącach.
Gloria?
Sama wiesz, że ten biznes szybko się rozwija.
Spokojnie. Wiem, że muszę być na bieżąco.
Ángela…
Nie powinnaś się spieszyć.
Dużo wycierpiałaś po śmierci twojego brata i…
Uważamy, że powinnaś zostawić zarządzanie nam.
To miło z twojej strony. Ale to nie wchodzi w grę.
Moja firma nie będzie działać beze mnie.
Wracam na stanowisko szefowej.
Glorio, proszę.
Biorąc pod uwagę twoją przeszłość…
To niemożliwe.
Nasze akcje są zagrożone.
Po 2023 roku straciły na wartości.
Wszyscy wiemy dlaczego.
Dlaczego chcesz wrócić?
Dlaczego?
Błagam.
To spuścizna po moim ojcu.
I moja praca.
Wybacz, Ángelo, ale tacy jak ty nie pracują.
Nie muszą.
Mają dość pieniędzy.
Forsa to nie wszystko.
Komuś, kto dopiero się do niej dorwał, pewnie trudno to zrozumieć.
W nazwie tej firmy są oba moje nazwiska.
I pewnie tak pozostanie.
Ale Ferrer Barragán działa dobrze bez udziału członków rodziny.
Przykro mi, ale oddział w Madrycie już zdecydował.
Zdecydował?
Boże.
W takim razie będziesz musiał powiedzieć Vannessie,
swojej pięknej żonie,
że musi się spakować.
Decyzja należy do ciebie, mój drogi.
Albo pozwolisz mi zarządzać moją firmą,
albo zrywam współpracę z Hiszpanią.
Ángelo…
To niemożliwe.
Wiesz, ile razy już to słyszałam?
„Ángelo, to niemożliwe”. „Nie możesz tego zrobić”.
A w końcu i tak robię to, co chcę.
Gloria! Podaj mi, proszę, kawy. I rozsuń zasłony.
Oczywiście.
Zrób coś dla mnie.
Nie przekładajmy na jutro tego, co możemy zrobić dziś.
Zadzwoń do Madrytu i wszystko im powiedz.
Później wybierzemy dla mnie biuro.
Przepraszam.
Prywatna rozmowa.
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Halo?
- Słyszysz mnie? To ja. - Czego chcesz?
Postawią mnie w stan oskarżenia i zabiorą do więzienia.
- Potrzebuję prawnika. - Jasne.
Zaraz zlecę obronę przestępcy jednemu z naszych prawników.
Ile razy mam ci powtarzać, że nie zabiłem twojego brata?
Kochałem Adriána.
Nigdy nie posunąłbym się do czegoś takiego. Znasz mnie.
Proszę cię o przysługę,
bo tylko ty jesteś w stanie wyciągnąć mnie z tego piekła.
Gdy byliśmy razem, nigdy cię o nic nie prosiłem.
Sam sprowadziłeś na siebie piekło.
Choć zgonów nie łączy nic bezpośrednio,
możemy potwierdzić, że ofiary używały tej samej aplikacji.
Wszystkie rozmawiały z tym samym użytkownikiem.
To ostrzeżenie dla społeczeństwa.
Chcemy wprowadzić regulacje dotyczące działania takich aplikacji.
Czy wspomniany użytkownik to mężczyzna czy kobieta?
Kobieta. Co nie oznacza, że nasz podejrzany jest kobietą.
Każdy mógł stworzyć fałszywy profil.
Dziękuję.
Koniec pytań!
W twoim biurze czeka na ciebie jakaś kobieta.
Kto to?
Jimena Santos. Była mieszkanka Riviera Esmeralda.
Trzy tygodnie temu mój mąż pojechał na ryby i nie wrócił.
Zgłosiłam to na policji, ale nigdzie nie ma po nim śladu.
Rano usłyszałam, że zabójca bierze na cel niewiernych i…
Myśli pani, że mąż panią zdradza?
Nie myślę. Wiem, że spotykał się z innymi kobietami.
Po wielu zdradach zdecydowaliśmy się na otwarty związek.
Mieszkała pani w Riviera Esmeralda.
Znała pani Miguela Estéveza?
To z jego powodu ja i mąż umówiliśmy się na otwarte małżeństwo.
Zawsze taki jesteś?
Tylko wtedy, gdy czuję, że znalazłem kobietę marzeń.
I to w aplikacji randkowej.
Skąd wiesz, że jestem kobietą twoich marzeń?
Czuję to.
Wiesz, że właśnie się rozwiodłam
i nie jest mi łatwo.
No wiesz…
Spokojnie, Lauro.
Wiem.
Nie musimy się do niczego zmuszać.
Jasne? Nie spieszy mi się.
Zawrzyjmy umowę.
Cieszmy się razem tym dniem.
Teraźniejszością. Nie wiemy, co przyniesie jutro.
Cieszmy się.
- Mam niespodziankę. - Naprawdę?
To co? Umowa stoi?
Stoi.
Jazda!
Mam pytanie.
Czemu taki facet jak ty jest singlem?
Chcesz poznać prawdę czy oficjalną wersję?
Oficjalna wersja jest taka, że nie mam czasu.
Dużo pracuję i studiuję.
A prawda jest taka,
że miałem pecha.
Nie wierzę ci.
Chcę, żebyśmy mieli jasność.
Nigdy…
cię nie okłamię.
To jak?
Na co czekamy? Nie przyjechaliśmy tu siedzieć na piasku.
Chodźmy popływać!
Chodź!
- Wezwijmy policję! - Dobrze. Oddychaj.
- Spokojnie, oddychaj. - Co to było?
- To było ciało! - Wezwijmy policję.
- Ja zadzwonię. - Pójdę po pomoc.
Zaczekaj tu.
Policja? Znaleźliśmy pod wodą ciało.
Wyłączcie muzykę.
Zróbcie sobie 15-minutową przerwę.
Idźcie do garderoby. Pójdziesz z nimi, Silvi?
Wy możecie iść na kawę. Potem wrócimy do pracy.
- Jesteś pewna? - Tak.
Dzień dobry.
- Będę za kulisami. - Dziękuję.
Po jakiemu mam mówić, żebyś zrozumiał, że cię tu nie chcę?
Mam tylko jedno pytanie.
Wiem, co kombinujesz.
Ale to na nic, bo jesteś chory, Miguel.
Masz mnie za zabójcę?
Nie rozumiesz, jakie to niebezpieczne?
Wiesz co?
W przeciwieństwie do ciebie,
ja zawsze mówiłam prawdę.
Doskonale wiesz, że jestem mężatką.
A jednak prawie się kochaliśmy.
Wiem, jak tego pragnęłaś.
Przyznaj.
Powiedz, że oboje czuliśmy to samo.
Tylko to chcę usłyszeć.
Przestań, dupku! Dość tego.
Nie rozumiesz?
Daj mi spokój.
Tamten romansik już się nie powtórzy.
- Romansik? - Tak.
Czemu nie? Co się między nami zmieniło?
- Ja się zmieniłam. - Ty?
- Czyżby? - Tak.
Powiedz to swojemu ciału. Wyraźnie chce czegoś innego.
Z drogi.
- Camilo… - Wiesz co?
Jeśli masz w sobie choć odrobinę wstydu,
to nie wspomnisz Davidowi, że byłeś w hotelu. Proszę cię.
Zaczekaj. Porozmawiajmy.
- Camila. - Wynocha!
Wiem, że przyjaźnisz się z Davidem, ale Camila też jest moją przyjaciółką.
Nie powinniśmy się wtrącać.
Oni się pogodzą, a my wyjdziemy na plotkarzy.
A zwłaszcza ty. Proszę, nie mów mu.
Prosisz mnie o zbyt wiele.
David jest dla mnie jak brat.
- A Camila jest mi jak siostra. - Zorro!
Pierwsza kłótnia po dwóch dniach związku?
- Proszę, nie. - Napijcie się piwa.
Dzięki, brachu.
- Erice właśnie się coś wypsnęło. - Proszę, nie.
Zgadnij, kto wczoraj od was wychodził.
Nie uprawiałem seksu od 500 dni.
Cierpię na kompulsywne zachowania seksualne.
Ángela powiedziała, że nie zobaczę dzieci,
dopóki nie pójdę na odwyk.
Już ze mną lepiej.
Ale za każdym razem, gdy cię widzę, nie mogę się opanować.
Nasz wczorajszy pocałunek był moim pierwszym od 500 dni.
I wiesz co?
Czekałbym drugie tyle,
gdybym wiedział, że będę mógł się kochać z tobą.
To nie było prawdziwe uczucie.
- Nie? - Tylko seks. Namiętność.
- Ale nie miłość. - Posłuchaj.
Mów sobie, co chcesz.
Powiedz, że mnie nie kochasz i nic do mnie nie czujesz.
Ale nie waż się podważać tego, co nas łączyło.
Hej!
Co oni ci zrobili w tej klinice?
Nie zaprzeczysz.
Wyszłaś za tego dupka,
by o mnie zapomnieć.
Wczoraj czuliśmy to samo.
Jakbyśmy nigdy się nie rozstali.
To, co nas połączyło, jest silniejsze niż kiedykolwiek.
A to oznacza,
że musimy być gotowi.
Nie mów tak o moim mężu.
Wynoś się stąd,
zanim ktoś cię zobaczy.
Cami, ta pani cię szuka.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Do widzenia, Miguel.
Pomówimy później.
Moi koledzy spiszą pańskie dane.
Muszę z panem jak najszybciej porozmawiać.
Oczywiście.
Proszę zadzwonić.
- Mogę już iść? - Śmiało.
Jeśli przyszła pani spytać, czy sobie coś jeszcze przypomniałam,
to przykro mi, ale nie.
Będę wdzięczna, jeśli jeszcze coś pani doda.
Nie dostrzega pani powagi sytuacji?
Ktoś próbuje zrobić ze mnie morderczynię.
Ale najgorsze jest to, że pani też to robi.
Traktuję panią jak wszystkich.
Czyżby?
Ma pani innych podejrzanych czy jestem pani ulubioną?
Szukam tylko prawdy.
Jeśli to oznacza, że muszę podejrzewać własny cień,
to trudno.
W tej chwili jestem w pracy.
Jeśli zechce pani jeszcze ze mną pomówić, to w obecności prawnika.
Co panią łączy z Miguelem Estévezem? Miłość? Przyjaźń?
Miłego dnia, pani detektyw.
Do widzenia.
Zbadał każdy skrawek mojego ciała.
Doskonale wie, gdzie…
Gdzie mnie dotykać.
Jakbyśmy znali się…
w innym życiu.
Byliśmy…
na kompletnym odludziu.
Zupełnie sami.
Na tamtej kanapie całkowicie się sobie…
oddaliśmy.
Światło…
Otulało nas światło. Jego oczy…
Czułam to.
Panie doktorze?
Proszę wejść.
Przyszedł kolejny pacjent.
Świetnie, dziękuję.
Przepraszam.
Jak je znaleźliście?
Podczas nurkowania.
- Laura wskazała… - Myślałam, że to zwierzę.
Ale wtedy zobaczyłam jego stopy. Wyglądał jak jakaś mumia.
Był związany?
Tak, przywiązany do czegoś, jak do kotwicy.
- Możemy już iść? - Tak. Dziękuję.
Dziękuję.
Potwierdzę jeszcze pani adres. 1973 Gran Avenida del Mar?
Tak. Riviera Esmeralda.
Dzwoniłem do ciebie.
- Dlaczego mnie okłamałaś? - Co?
Nie powiedziałaś mi, że ten drań tu był.
Pobraliśmy się niecałą dobę temu.
Co ty robisz?
Ktoś widział Miguela wychodzącego z naszego pokoju.
- Spałaś z nim? - Nie.
Nie.
No dobrze, czyli nie spałaś. Wyjaśnisz mi, co się stało?
Postawię ci tequilę, a ty wszystko mi opowiedz.
Słucham.
Napisy: Aleksandra Basińska