Posłuchaj.
Byliśmy tak szczęśliwi na naszym weselu,
że gdy Miguel się pojawił i wszystko zepsuł…
Nie wiedziałam, jak zareagować.
Nic ci nie powiedziałam, żebyśmy oboje nie musieli się z tym zmagać.
Problem w tym, że nie wiem, jak od tego uciec. Nie potrafię.
FAŁSZYWY PROFIL
- Co z autopsją? - Jeszcze trwa, szefowo.
Chcę się dowiedzieć, co Santos robił przed śmiercią.
Indira?
Dzień dobry.
Chcę wystąpić o zakaz zbliżania się dla Miguela Estéveza.
Dziękuję.
Czujesz się już lepiej?
Tak.
Tak, dzięki.
- Może odprowadzę cię do domu? - Nie!
- Pójdę stąd sama. - Dobrze.
Będę się odzywał.
Dobrze.
Mimo wszystko bawiliśmy się dziś…
świetnie.
Do zobaczenia.
Pa.
- Pa, Lauro. - Pa.
Proszę, proszę. Kto to był?
Przyjaciel.
Skąd?
Dopiero go poznałam.
Nowy sąsiad?
Znajomy z Tindera.
- Żartujesz. - Nie.
Nie ma w tym nic złego. Chciałam ci powiedzieć.
Wolałbym nie wiedzieć.
Tebi, nie złość się!
Wiedziałam, że tak zareagujesz.
Nie trzeba było mi mówić. To coś poważnego?
Byliśmy dopiero na pierwszej randce.
Mojej pierwszej od rozwodu.
- Rozstałaś się z tatą dwa lata temu. - To mało?
Rób, co chcesz. Jesteś dorosła, masz własny rozum.
Kiedy dowiedziała się pani o zaburzeniach pana Estéveza?
W dniu mojego ślubu, gdy rozmawialiśmy.
Nie rozumie pani powagi sytuacji?
Mogę pomóc, ale najpierw muszę porozmawiać z panią na osobności.
- Oczywiście. - Dobra.
Proszę się mną nie przejmować. Wracam do hotelu.
Kochanie.
Nie narażaj się. Wracaj jak najszybciej.
Spokojnie. Nic mi nie będzie.
Potraktuj to poważnie.
Pa.
Do widzenia.
Mąż bardzo panią chroni.
Tak, naprawdę o mnie dba.
Muszę panią o coś spytać.
Czy to pani chce tego nakazu,
czy domaga się go pani mąż?
Proszę mnie wysłuchać.
Jak kobieta kobietę.
Miguel musi dostać ten zakaz.
Stawką jest moje małżeństwo.
Na dziś chyba wystarczy.
Do zobaczenia.
Dzięki, Joaquín.
Halo?
Właśnie skończyłem sesję, skarbie.
Tak.
Nie dam rady. Idę na kolację Towarzystwa Psychiatrycznego.
Mówiłem ci, pamiętasz?
Sama wiesz, jak późno się kończą.
Wszyscy wiecie, że ja i moja rodzina przeżywamy ciężkie chwile.
Jesteście moimi pierwszymi gośćmi, odkąd wyszłam na wolność.
Zaprosiłam was…
by uczcić mojego brata.
Każde z was na pewno znało go od innej strony,
ale na pewno bardzo was wszystkich kochał.
My też go kochaliśmy.
Tak samo jak ty.
Pozwólcie, że wzniosę toast.
Za zaszczyt poznania twojego brata
i tego, że nas tu dziś zaprosiłaś.
Przepraszam za spóźnienie.
Ważne, że jesteś. Usiądź.
Nie uwierzycie, co dziś przeżyłam.
Co? Coś poszło nie tak na twojej randce z Matteem?
Jeszcze nie słyszeliście?
O czym?
- Znaleźli kolejne ciało. - Co?
Wybraliśmy się ponurkować na pobliską plażę.
Nagle zobaczyłam pod wodą unoszący się czarny plastikowy worek.
Był przywiązany do dna jakimś łańcuchem.
Zrozumiałam, na co patrzę, gdy zauważyłam ludzkie stopy.
To było ciało.
Lauro, biedaczko…
Wiesz, kim była ofiara?
Nie. Ale widziałam jego żonę.
Później. Wezwaliśmy policję.
To była szokująca scena.
Ale to pewnie nie miało związku z poprzednimi zabójstwami, prawda?
Właśnie. To mógł być przypadek.
O nie.
- Co? - Co się stało?
- Nie. - Co?
Znalazłaś ciało Ignacia Santosa.
Znasz go?
Tak. Mieszkał z rodziną w Riviera Esmeralda.
Czyli to nie przypadek.
Właśnie. To nie przypadek.
A Ignacio nie tylko był moim sąsiadem.
Jego żona sypiała z moim mężem, gdy ja byłam zajęta pracą.
Nie róbcie takich min. To prawda.
Nie będę nikogo wybielać, a zwłaszcza mojego byłego.
- Zjedzmy. - Okej.
- Dobrze powiedziane. - To nie przypadek.
Przeraziłam się.
To się nie zdarza takim jak my. Nie w takim miejscu jak Riviera Esmeralda.
Zginęły już cztery osoby. To seryjny morderca.
Poluje na nas, bo jesteśmy bogaci.
Chociaż na wszystko ciężko zapracowaliśmy.
- Proponowali ci Szwecję, a ty… - Dość!
Przepraszam.
Nie lubisz zimna. Wolałeś cieplejszy kraj.
Halo?
Jak się czujesz?
Trochę spokojniej.
Ale właśnie się dowiedziałam, że ofiara mieszkała na naszym osiedlu.
Czyli wszystkie zabójstwa są połączone?
Muszę kończyć.
Mam gości, ale dziękuję za informację.
Pa.
Dzwoniła nauczycielka mojej córki.
Potrzebujesz czegoś?
Tak.
Gospodyni.
Chodźmy.
Czekaj. Może pomogę ci z deserem?
Nie musisz, jesteś moim gościem.
Gość też może czasem pomóc.
A może nie lubisz wpuszczać do kuchni mężczyzn?
Nie mam nic przeciwko, o ile po sobie zmywają.
O co chodzi?
Boisz się mnie?
Bardziej boję się samej siebie, uwierz.
Wiem, że w końcu będę czuła tylko dwie rzeczy:
poczucie winy i pożądanie.
Poczucie winy – bo wciąż tęsknię za jego pieszczotami.
A pożądanie…
bo wiem, że w żaden sposób nie potrafię się przed nim bronić.
Co zrobić, gdy ktoś nie słucha twoich wielokrotnych odmów?
To szczere odmowy? A może tylko maska?
Wczoraj znów o nim śniłam.
Pracujemy razem już od jakiegoś czasu i doskonale wiesz, co myślę.
I choć to prawda, że sny…
mogą być symbolicznym wyrażeniem naszych niespełnionych pragnień,
odgrywają też kluczową rolę w kształtowaniu naszej psychiki.
Dobrze mi szło.
Naprawdę. Byłam szczęśliwa.
Skupiłam się na pracy,
na klubie i na planowaniu ślubu.
A teraz to?
Wiem, że nie mogę już do tego wracać, bo Miguel…
naprawdę mnie zranił.
Zawsze budzi we mnie to, co najgorsze.
Nie podoba mi się to.
To od ciebie zależy,
czy odbierzesz Miguelowi tę niewytłumaczalną moc.
Jak?
Cóż…
Musisz tego chcieć.
A w dodatku mieć pewność,
że on na ciebie nie zasługuje.
Nie nabieraj się na pozory i na jego gierki.
Patrzę na ciebie, Camilo,
i widzę wspaniałą kobietę.
Jesteś czymś więcej niż twoje ciało.
Pieszczoty i pocałunki to za mało.
Nieważne, kto cię nimi obdarza.
Ten mężczyzna nie istnieje.
Nie jest prawdziwą osobą.
To ty go stworzyłaś.
Wymyśliłaś Fernanda, mężczyznę, z którym miałaś romans w Las Vegas.
Ale jego już nie ma.
Pozostał tylko…
Miguel.
Żonaty facet z dwójką dzieci.
Oszust z Tindera, który znów chce ci zniszczyć życie.
A twoja psychika wciąż do niego lgnie.
Nie przeszkadza mi to, że chcesz się widywać z dziećmi.
Nie miałabym nic przeciwko wspólnej opiece.
Doceniam to. Na pewno się jakoś dogadamy.
Ale pod warunkiem, że dokończysz odwyk.
Jestem zdrowy. Wypisali mnie.
- Naprawdę? - Tak.
Dziwne. Twój terapeuta się z tym nie zgadza.
Tęskniłem za dziećmi.
Chciałem się też zająć swoją nową firmą.
I odegrać się na Camili.
Rozbiła nasze małżeństwo, więc ty chcesz zrobić to samo jej.
Trudno o lepszą zemstę.
Wiesz co? Nie będę się kłócić.
Nigdy mi nie zaufasz.
Musisz mieć ostatnie słowo, jak wszyscy Ferrerowie.
- Bo zawsze mam rację. - Tak?
Naprawdę?
Możesz tu przychodzić, kiedy chcesz.
Ale musisz uszanować naszą pierwotną umowę.
Wypij kawę, póki ciepła. Zrobiłam ją dla ciebie z miłością.
To twoje nowe biuro.
Zadbałam o to, żeby było ci wygodnie.
Wejdź, proszę.
- Dziękuję, Glorio. Postarałaś się. - Nie ma za co.
Mów, gdybyś czegoś potrzebowała.
Dziękuję.
Dzień dobry, Emanuelu.
Jak się masz?
Mnie nawet nie pytaj.
A co? Było ci wczoraj aż tak źle?
Wręcz przeciwnie.
Chciałem przeprosić za swoje zachowanie.
Pocałowałem cię bez twojej zgody.
Bardzo tego żałuję.
Kiedy…
Kiedy znów cię zobaczę?
Kiedy tylko zechcesz. Mieszkamy obok siebie.
To bardzo proste.
Jeśli chcesz zachować posadę, musisz się pozbyć Ángeli Ferrer.
Próbuję, ale nie zmuszę jej do odejścia z własnej firmy.
Jesteś geniuszem.
Na pewno znajdziesz najszybszy i najbardziej wyrafinowany sposób.
Po to tam jesteś.
Widzę, że zdążyłeś się pięknie opalić.
Masz czas na wylegiwanie się na słońcu, więc na to też.
Dostaniesz, czego ci potrzeba,
ale ta kobieta musi odejść.
Santiago.
Chciałam ci podziękować za biuro i za miłe powitanie.
Drobiazg. Proś mnie, o co chcesz.
Świetnie się wczoraj bawiliśmy.
- Dzięki za zaproszenie. - Jak miło.
Następnym razem spotkamy się u nas.
- Vannessa jest świetną kucharką. - Wygląda na taką.
Chętnie przyjdę.
Proszę! Jakie urocze zdjęcia.
Masz piękną rodzinę.
Jak długo jesteście małżeństwem?
Od jakichś siedmiu lat.
Vannessa jest szczęśliwa?
Na naszym osiedlu.
Tak.
Choć nie było jej łatwo, bo…
Cóż, Vannessa…
jest bardzo nieśmiała
i bardzo uzależniona od swojej rodziny.
Pewnie bardzo za nią tęskni.
Aż za bardzo.
Ona i twój brat byli nierozłączni.
Nie martw się.
Czuję, że zostaniemy bliskimi przyjaciółkami.
Już ci nie przeszkadzam. Pa.
Cześć, to ja.
Musimy przyspieszyć nasz plan.
Nie.
Musimy zacząć dzisiaj.
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Tu Germán Rivera.
Nie przeszkadzam?
Nie, panie Rivera. Proszę mówić.
Mów mi Germán.
Co powiesz na małą podróż? Moglibyśmy porozmawiać o interesach.
Oczywiście! Chcesz nawiązać ze mną współpracę?
Mam taką nadzieję.
Mam propozycję dla Golden Lips.
Chciałbym się z tobą spotkać. Twój kraj czeka.
Dobrze, przyjadę.
Dziękuję, Germánie.
Pa.
Wygląda na to, że nie żyje od ponad trzech tygodni.
Ciało mogło być w wodzie przez około 20 dni.
Ma ślady na nadgarstkach i kostkach. Woda ich nie zmyła.
To jasne, że nie zginął przez utonięcie.
Ani w wyniku zawału.
Śmierć nastąpiła w wyniku uderzenia.
Tępym narzędziem, tutaj.
Czyli ktoś uderzył go podczas seksu.
Czego użyto?
Nie wiem. Możliwe, że czegoś szklanego.
Ktoś uderzył go podczas seksu,
a potem wrzucił go do oceanu.
- Mamy raport toksykologiczny? - Tak.
Ofiara zażyła przed śmiercią GHB i kokainę.
Znów te dwie substancje.
Ale tym razem nie znaleźliśmy śladów skopolaminy,
co sugeruje, że morderca zmienił sposób działania.
Nie.
Nie zmienił go, tylko ulepszył.
To nie była czwarta ofiara, tylko pierwsza.
To był debiut naszego zabójcy albo zabójczyni.
Morderca testował swoje narzędzia.
Tacy faceci lubią zwracać na siebie uwagę.
Myślisz, że zabójcą był mężczyzna?
Tak to się kończy w 90% przypadków.
Takie są statystyki.
Dziękuję.
Znaleźli coś w telefonie?
Listę ostatnich połączeń.
Jeden numer się powtarzał.
Telefon był na kartę, więc nie wiemy, do kogo należał.
Nigdy nie mam żadnych odwiedzin!
Patrzcie!
Nasz cukiereczek!
Co tam?
Uśmiechnij się, maleńki. Nie wstydź się swoich atutów.
Przyszedł w majteczkach!
Ładne, jedwabne!
Jedwabne!
Ładnie pachniesz.
Wiem, co słyszałeś, szefie, ale brakuje nam dowodów.
Naciskają na nas. Chcą, żebyśmy go zwolnili.
Inti Valderrama kontaktował się z każdą z ofiar,
ale ma mocne alibi dla każdego z zabójstw, nie licząc Cristóbala Balboa.
Indira.
Daję ci 24 godziny na ustalenie profilu zabójcy.
Ani minuty więcej.
Tak, szefie.
Co z połączeniami Ignacia Santosa?
Nie mam dowodu, ale chyba zniknął z własnej woli.
Z własnej woli? Jak to?
Miesiąc temu z kimś rozmawiał.
Na Telegramie, komunikatorze, który gwarantuje największą dyskrecję.
Szukaliśmy pasujących użytkowników i udało nam się namierzyć jego konto.
Wysłał to zdjęcie jednemu ze swoich kontaktów, Franco.
Franco?
Co to za miejsce?
Hotel butikowy. Półtorej godziny drogi od Cartageny.
Wyjazd do Meksyku?
A co z naszymi sesjami?
To tylko cztery dni.
To podróż służbowa. Pewnie będę tak zajęta,
że nie będę miała czasu myśleć.
To świetna okazja do rozwoju Golden Lips.
- Twojego klubu? - Tak.
Rozumiem.
Twój klub jest ważny.
Jeśli czujesz się gotowa, nie zatrzymam cię.
Mogę ci coś wyznać?
Cieszę się, że będę daleko od Miguela.
Będę spokojniejsza.
Jego obecność fizyczna i symboliczna to dwie różne rzeczy.
Mówiliśmy już o twoich podświadomych myślach.
Ale…
Nie miałam już tamtego snu.
Twoje słowa i twoja metoda podziałały.
Jaka metoda? Nie podałem ci żadnej.
Pomogłem ci tylko zbadać pewne podświadome aspekty…
Tak czy siak, to działa.
Zrozumiałam, że…
to moja wina. Nie potrafię wyrzucić Miguela z głowy.
Dałam mu władzę nad sobą.
Ale dzięki naszej wspólnej pracy czuję się już dużo lepiej.
Cieszę się.
Według naszych ustaleń Ignacio Santos zginął pierwszy.
Dowiemy się, czy w ogóle dotarł do hotelu.
Później był Jesús Franco. Zginął w łóżku, przeniesiono go do wanny.
Trzeci był Adrián Ferrer.
Pierwsza homoseksualna ofiara.
To się jeszcze okaże.
Nie możemy tego jeszcze potwierdzić.
Tak czy siak, był gejem.
Był wcześniej w związku z czwartą ofiarą.
Cristóbalem Balboa, jego przyrodnim bratem.
Dziwny jest ten świat.
Co łączy tych czterech mężczyzn?
Wszyscy zdradzali?
Niezupełnie.
Adrián Ferrer…
Mimo wszystko był singlem.
Nie był z nikim związany.
Zabójca mógł sądzić inaczej.
Za długo siedzę już w tej dziurze.
Patrzcie.
Co tam, chudzielcu?
Przepraszam za wczorajszy żart.
Tak witamy tu nowych.
Patrz na mnie, jak do ciebie mówię!
Miło cię poznać. Jestem Vlady.
Mogę ci zapewnić ochronę, rozumiesz?
Niczego nie potrzebuję. Dzięki.
Wiesz co, laleczko?
Twojej ciasnej dupci naprawdę przydałaby się ochrona.
Co nie, panowie?
Dupcia sama potrafi o siebie zadbać.
Lubisz się stawiać?
Oczywiście.
Miał przyjechać w tamten weekend, ale nie dotarł.
Nie odwołał nawet rezerwacji.
Był stałym gościem hotelu?
Tak, nocował u nas kilka razy.
Pamięta pani z kim?
Szczerze mówiąc, za każdym razem z kimś innym.
To znaczy?
Z mężczyznami.
Zawsze młodszymi.
- Sprawdzę tablicę odlotów. - Dobrze. Zabiorę twoją walizkę.
Świetnie. Dziękuję.
Nie ma za co.
Dzień dobry.
Witamy.
Chciałam sprawdzić lot do Meksyku.
Dobrze.
- Wylot za godzinę. - W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Miguel?
Wiem, że tam jesteś.
Miguel?
Camila.
Źle się czujesz?
Nic mi nie jest. Dziękuję.
MEKSYK
- Nagrajmy filmik. - Nie!
Zrobimy coś takiego.
Dobra, nagrywamy.
Akcja.
- Udało się? - Zaraz go wrzucę.
To dojrzewająca tequila, a to mezcal.
Czysty, czyli odrobinę za mocny dla tych, co nie…
Nie odbieraj.
Posiedźmy tu jeszcze, proszę.
Też nie chcę odbierać.
Ale muszę, to asystentka Germána.
Dobra. Powiedz jej, że już jedziemy.
Już jedziemy.
Dobra.
Skoro jeszcze zostaniemy, to musisz się napić.
- Weź cytrynę. - Coś jeszcze?
- Trochę soli. - Sól.
Gotowy? Weź kieliszek.
Dobra, ten.
Czyli mezcal.
Do góry…
W dół…
Przed siebie…
I w siebie!
Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że jestem tu z tobą.
Bardzo tęskniłam za domem.
- Wiesz co? - Co?
Pomyślałem, że… Mamy wolne.
Ty lubisz być w Meksyku, a skoro już tu jesteśmy…
Nie mieliśmy miesiąca miodowego. Zgadnij, co zrobiłem.
Co?
Zarezerwowałem pięciodniowy pobyt w Riviera Maya.
- Nie! - Tak. Jedziemy tam.
Nie wierzę! Do Riviera Maya?
Zdrowie!
Świętujemy, potrzebujemy czegoś innego.
Mogę prosić o butelkę?
Musimy wypić za Riviera Maya.
Kochanie.
Cudownie.
- Niespodzianka! - Tak.
Witaj w mojej kryjówce.
Wow!
Schludnie tu jak na mieszkanko kawalera.
Znajomi też mi to mówią.
Mam obsesję na punkcie porządku.
Mieszkasz tu od dawna?
Od jakichś trzech lat.
Odkąd zacząłem pracę w firmie.
Nie wierzę!
Uwielbiam tę książkę.
Jeśli chcesz…
to możesz ją wziąć.
Poważnie? Dziękuję.
Poważnie.
Przepiękny ten hotel. Nie mogę się doczekać.
Sam hotel akurat mało mnie obchodzi.
- Chodź tu. - Co?
Najważniejsze, że zostaniemy sami
i będę miał cię tylko dla siebie.
Jak miło.
Cieszę się, że tu ze mną przyjechałeś i dotrzymujesz mi towarzystwa.
Nie musisz mi dziękować. Kocham cię. Nie chciałem zostawiać cię na tak długo.
Nie chcę się z tobą rozstawać.
Pamiętaj.
Halo?
Tak, to ja.
Zaraz zejdę, dziękuję.
Dokąd idziesz?
Na masaż.
Naprawdę? No jasne.
A później pójdziemy porozmawiać z Germánem.
Nie siedź tam za długo.
- Obiecuję. - Tak?
- Tak. - Dobra.
Zaraz wracam.
- Dzień dobry. - Witam.
- Proszę zdjąć szlafrok. - Dobrze.
Pomóc pani?
- Proszę. - Dziękuję.
Napisy: Aleksandra Basińska