Przepraszam.
Przepraszam!
Przepraszam, mam kilka pytań.
Chciałam zapytać…
FAŁSZYWY PROFIL
Wszystko zaplanowałeś?
Musiałem wyciągnąć cię z Cartageny.
Nie mogę na ciebie patrzeć, draniu!
Na sam twój widok robi mi się niedobrze, rozumiesz?
Camilo, proszę, zrozum.
To wszystko prawda.
Współpraca z Riverą też.
Ty cholerny szantażysto.
Chcesz pójść siedzieć? Mogę o to zadbać.
Nie, Camilo.
Co mam zrobić, żebyś zniknął z mojego życia?
Chcę, żebyś mnie znów pokochała.
Dość! Wynoś się z mojego życia, dupku!
Camilo.
Nie chcę bez ciebie żyć!
Ciało Ignacia Santosa znaleziono na pobliskiej plaży.
Sprawdzamy, co robił w tygodniu, gdy miał tu rezerwację.
To takie smutne.
Co?
To nie może być przypadek.
Zna go pani?
Chyba tak.
Tak, to był niezwykle przystojny facet.
I bardzo miły.
Franco.
Chyba nazywał się Franco.
Myślałeś, że mi uciekniesz?
Ja też lubię facetów.
- Chodźmy do mojej celi. - Tu jest cieplej.
Dużo lepiej.
Trzymajcie go.
Spokojnie.
- Będziesz grzeczny? - Tak.
Widzisz? Tutaj jest lepiej.
Odsuń się od niego!
Zostaw go!
Brać go!
- Cami, skarbie. - Co?
Gdzie byłaś? Germán na nas czeka.
Wiem. Przygotuję się.
Coś nie tak?
- Nie, wszystko gra. - Dobra.
Ładnie pachniesz. Chodź do mnie. Meksykanin poczeka.
- On i impreza. - Przestań.
Muszę się ubrać.
Daj mi tylko dziesięć minut.
Dobra.
- Tak? - Za chwilę przyjdzie pacjentka.
- Świetnie. - A jutrzejsza para…
Lano, daj mi pięć minut. Z nikim mnie nie łącz.
Oczywiście.
Przepraszam.
Camila? Zaskoczyłaś mnie.
Wybacz. Wiem, że jesteś zajęty.
Ale muszę z tobą porozmawiać.
Miguel tu jest. Rozumiesz? Jest tutaj.
To on załatwił mi pracę u Rivery.
Opowiedz mi wszystko.
Przy nim nie panuję nad swoim ciałem. Nie chcę zranić Davida.
- Mogę… - Cami!
…zadzwonić później?
- Kiedy tylko zechcesz. - Dziękuję.
LOTY DO MEKSYKU
Camila Román. Witamy.
Miło cię poznać.
Ciebie też. Jestem Olga, asystentka Germána.
- Nareszcie się spotykamy. - Tak.
Poznaj Davida. To mój mąż. Jesteśmy kilka dni po ślubie.
- Miło mi. - Gratuluję.
To Silvina, moja partnerka w klubie.
I Erika, nasza najlepsza tancerka.
- Witaj. - Miło cię poznać.
Zapraszam. Miło was gościć.
Mezcalu?
- Jasne. Dziękuję. - Dziękuję.
- Nie ma za co. - Dzięki.
Wielkie dzięki.
Śmiało, Germán już czeka.
Pogadamy później.
Camila Román!
Przepraszam.
- Nareszcie! - Cześć.
- Miło cię poznać.
Jeśli mogę być szczery…
ekran komputera nie oddaje piękna twoich oczu.
- Dziękuję. - Aż lśnią!
Jestem jednym z twoich największych fanów.
Widziałem cię kilka razy w Vegas.
Podczas twojej wizyty chciałbym, o ile ci to nie przeszkadza,
pomówić o interesach.
Jeśli chcesz, oczywiście.
Jasne, że chcę.
- Wznieśmy toast. - Jasne.
- Napijmy się. - Przyjechałam tu w interesach.
- Bizneswoman. - Oczywiście.
Świetnie. Proszę.
Na zdrowie.
Lewą ręką, na szczęście.
- Cześć. Miło was poznać. - Germán, to Erika i Silvina…
Silvina?
Silvina Sarria.
Miło cię widzieć.
Wzajemnie.
Co za niespodzianka.
Jak się masz, Rivera?
Czas się dla ciebie zatrzymał.
- Wyglądasz tak samo jak dawniej. - Daj spokój.
- Czujcie się jak u siebie. - Dziękujemy.
Miło was wszystkich gościć.
Interesy wzywają, ale bawcie się dobrze.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Jesteś olśniewająca.
- Miły facet. Zabawny. - Prawda?
Uspokój się, dobra?
Wiedziała pani, że pani mąż sypiał z mężczyznami?
Nie.
Nigdy nie miał takich skłonności.
Może tylko pani o nich nie mówił.
Jest pani tego pewna? Czy to tylko podejrzenia?
Ignacio Santos w ciągu ostatnich czterech lat
sześciokrotnie rezerwował pokoje w tym samym hotelu.
Za każdym razem spędzał tam dwa dni z innym gościem.
Wszyscy byli pełnoletnimi mężczyznami.
Nie wiemy, kim byli, ale mamy ich nagrania.
Mówił mi, że wyjeżdżał w interesach do Bogoty.
Zawsze na dwie noce i…
Rozpoznała pani kogoś?
Widziałam już tego człowieka.
Nazywa się Franco.
Gdzie go pani poznała?
Gdy mieszkałam w Riviera Esmeralda, świadczył usługi moim sąsiadkom.
Jakiego typu usługi?
Sypiał z nimi.
Pani też korzystała?
A wyglądam na kobietę, która musi płacić za seks?
Przepraszam.
Przykro mi, że dowiedziała się pani tego w taki sposób.
Będziemy w kontakcie.
Do widzenia.
Przepraszam, szefowo. Możemy pomówić?
Co się stało?
Camila Román wyjechała.
Ona i jej współpracownicy wylądowali rano w Meksyku.
Camila.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Mam spotkanie biznesowe.
To nie żarty. Prowadzimy śledztwo.
Wiem. Spokojnie, uważam na siebie.
Porozmawiamy później.
Jak się czujesz?
Widziałam cię z Miguelem.
Posłuchaj. Jesteś mi jak siostra.
Kocham cię.
Ale nie wierzę, że robisz to Davidowi.
- Ja… - Kilka dni po ślubie?
Nic nie robię, Eri.
To Miguel wciąż mnie nachodzi.
Nie udawaj głupiej.
Robi to, bo go zachęcałaś.
- Co? - Tak!
- Niby kiedy? - On to wie!
To on bez przerwy mnie ściga.
Nie zachęcam go. To on nie daje mi spokoju.
On cię pragnie i doskonale wie, jak cię podejść.
Dość tego.
Ángela.
Cześć, Vanne.
- Cześć. - Co ci jest? Co się stało?
Chcesz wejść?
Nie, spieszę się. Przyszłam, bo się martwię.
- Widziałaś wieści o Ignaciu? - Nie szukałam ich.
Musimy być teraz odważne.
Zachować spokój i wzmocnić ochronę.
Nie martw się, to zawsze było priorytetem mojego taty.
Wyobrażam sobie.
Tęsknisz za nim?
Nie powinnaś być sama.
Będziesz dziś na kolacji, prawda?
Oczywiście, już ci mówiłam.
Muszę spróbować twojej kuchni.
Podobno świetnie gotujesz.
Bez przesady.
Mogłaś wysłać mi wiadomość.
Wiem, ale potrzebowałam wymówki, żeby wpaść, bo…
Nie potrzebujesz wymówki, żeby mnie odwiedzić.
Chodzi o to, że…
Widziałam cię w kuchni z Emanuelem.
Nie szpiegowałam was. Poszłam akurat po wodę.
Widziałam cię.
Nie chciałam o tym mówić.
Naprawdę.
Jeśli pobyt w więzieniu przyniósł mi coś dobrego,
to to, że nauczyłam się cieszyć z tego, co mam,
i nie przejmować się bezsensownymi zasadami społecznymi.
- No dobrze. - Jesteś urocza.
Ojej! Szminka.
Kolacja będzie pyszna.
- Do zobaczenia. - Tak, do wieczora!
Zasnęłaś.
Nie do wiary.
Ja i drzemka w czwartkowe popołudnie?
Co ci się śniło?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
A co?
Bo wyglądałaś, jakbyś świetnie się bawiła.
Kłamczuch.
- Kłamczuch z ciebie! - Poważnie.
Dokuczasz mi.
Nie, mówię serio.
Mogę ci wszystko opowiedzieć…
gdy weźmiemy razem prysznic, żeby oszczędzać wodę.
A potem pójdziemy na kolację.
- Nie idziesz do pracy? - Nie dzisiaj.
Sam ustalam sobie grafik. To żaden problem.
To dlatego masz tyle wolności.
Wolność jest dla mnie najważniejsza.
Ale mógłbym ją na coś zamienić. Albo na kogoś, zależy.
To mój!
Halo?
Cześć, mamo.
Tebi!
Cześć, skarbie. Gdzie jesteś? W szkole?
Tak, kończę zajęcia. A ty?
Byłam na spotkaniu.
Właśnie wchodzę do biura. A co?
Chciałem tylko spytać, czy jesteś w pobliżu
i zabierzesz mnie do domu.
Przykro mi, skarbie. Spotkanie chyba się przedłuży.
Dobrze. Widzimy się w domu. Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
To był Tebi, mój syn.
Dziękuję ci za cudowne popołudnie.
I za książkę.
Zaskoczyłeś mnie.
Od dawna szukałam Trudnego światła.
Miło, że ci się podoba.
Nakład dawno się wyczerpał. Zaskoczyłeś mnie.
- Fajnie. - Dziękuję.
Umieram z głodu. Zjemy coś?
Chciałabym, ale wzywają mnie matczyne obowiązki.
Napijmy się chociaż piwa.
Tylko po jednym.
A potem dam ci spokój.
Po jednym.
Zapraszam do stolika.
Czekaliśmy na panią. Zabiorę torebkę.
Proszę bardzo.
Poproszę dwa piwa.
- Z sokiem? - Bez.
- Dobrze. - Dziękuję.
Dziękuję.
Wybierzmy losową stronę.
Sukinsyn!
- Co, do cholery? - Matteo, wracaj!
- Cholera! - Wiem, ale…
- Czuję się winna. - Daj spokój.
Ignacio też?
Tak.
Proszę bardzo. Ma pani swój dowód.
Jestem niewinny.
Macie kolejną ofiarę, a ja siedzę tutaj. Nie uciekłem.
Takie są prawa fizyki. Jeśli on nie żyje, a ja jestem tutaj…
Ignacio Santos został zamordowany trzy tygodnie temu.
Nieważne, czy zginął on, czy jego babcia.
Ledwo go znałem.
Ale wiedział pan, że miał żonę i dzieci?
Co to za durne pytanie? Nie! Nie pytam o to, czego nie chcę wiedzieć.
Nie wiedziałem.
Kiedy przyjechał pan do Cartageny?
- Jakiś czas temu. A co? - „Jakiś czas”?
Mam już dość pańskich kłamstw.
Nie wiem już, co zrobić, żeby mi pani uwierzyła.
- Powiedziałem już wszystko. - Mam panu uwierzyć?
Potrzebuję listy osób, które korzystały z pańskich usług.
Nie mam żadnej listy. To tak nie działa.
Proszę zorientować się w temacie i nie zadawać głupich pytań.
Ten facet odezwał się do mnie dwa miesiące wcześniej.
Nie zajmowałem się już tym, ale spodobał mi się, więc się zgodziłem.
To nie oznacza, że nadal jestem facetem do towarzystwa.
Chcę nazwiska pańskich klientów i klientek z Riviera Esmeralda,
Franco.
Gloria, czy Ángela jest w biurze?
Tak, proszę pana. Ale rozmawia z policją.
Potrzebuje pan czegoś?
Nie, to nic ważnego. Dziękuję.
Pani detektyw,
nikomu nie zależy na odpowiedzi bardziej niż mnie.
Nie zaznam spokoju,
dopóki zabójca mojego brata nie zapłaci za to, co zrobił.
Ale nie mam więcej informacji na temat tej osoby.
Nie wiem, co mogłabym dodać.
Intiego Valderramę łączyło coś z trzema spośród czterech ofiar,
włączając w to pani brata.
Nie chcę pani niepokoić, ale naprawdę potrzebuję informacji.
Oczywiście.
Wiem, że była pani jego klientką.
A zatem…
Zacznijmy od początku.
Jak i gdzie go pani poznała?
Brawo!
Co jest?
Dlaczego masz taką smutną minę?
- Co się stało? - Nic.
Też chciałbym wiedzieć.
Chciałabym wiedzieć, kiedy porozmawiamy o meksykańskim Golden Lips.
Po to tu jesteśmy, prawda?
Oczywiście.
Nie martw się, Camilo Román. Twoje marzenie się spełni.
To świetny pomysł.
Bardzo chcę się nim zająć.
- Tak! - Wznieśmy toast.
- Na zdrowie! Zasłużyłaś na to! - Na zdrowie!
Odpręż się. Świętujmy.
- To mi się podoba. - Na zdrowie.
Chcesz jej zepsuć imprezę? Wyjdź, zanim cię zobaczy!
Chcę tylko pomówić z Camilą! Przez pięć minut!
Nie chcesz z nią rozmawiać. Chcesz tylko seksu.
Nie oszukasz mnie, Miguel.
Myślisz, że nie wiem, jakie masz zamiary?
To wyłącznie moja sprawa. Zostaw mnie!
Zapomnij, draniu!
To także moja sprawa! Zniszczysz małżeństwo mojej przyjaciółki!
- Erika, przestań! - Wszystko przez twoje ego!
- Co tu się dzieje? - Nareszcie!
- Co tu robisz? - Porozmawiamy?
Wynocha! I nie odzywaj się tak więcej do Eriki!
- Przyszedłem tylko pogadać! - Wynocha!
Hej.
- Pomocy, facet się upił! - Ochrona!
- Obmacuje mnie! - Nic nie zrobiłem!
- Dupek mnie obmacywał! - Proszę wyjść.
To nieprawda! Łapy precz!
- Nic nie zrobiłem! - Wyjdź.
Nie wracaj tu. I już nigdy mnie nie dotykaj.
- Poważnie? - Wynocha.
- Wyrzućcie go. - Pogadajmy!
Puszczajcie!
Nie wierzę. Znowu będę jadł sam?
Wybacz, skarbie. Idę na kolację do państwa Del Río.
- Pójdziesz ze mną? - Nie, dzięki.
Muszę przeczytać 400 stron książki do biologii.
Strasznie dużo! Biedaczek.
Jak ci minął dzień? Dużo pracowałaś?
Tak jak zawsze.
Jak miał na imię ten twój chłopak z Tindera?
- Czemu pytasz? - Nie musisz nic ukrywać.
Wiem, skarbie.
Gdyby działo się coś ważnego, powiedziałabym ci.
Wiem, że próbujesz odbudować swoje życie.
Chcę cię tylko chronić.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
A o kolację…
poproś Shannon.
Gastaldi Vera, Matteo Lucio.
DOWÓD OSOBISTY
DATA URODZENIA
Boże święty.
Wygląda przepysznie.
- Jesteś zawodową kucharką? - A nie mówiłam?
- Częstujcie się. - Mówiłam, że jedzenie będzie boskie.
To tylko fideuà, nic trudnego.
Nic trudnego dla ciebie, bo jesteś doskonałą kucharką.
Ja nie potrafię nawet usmażyć jajka,
więc dla mnie to arcydzieło.
Pyszne, Vannesso.
Wysoko stawiasz nam poprzeczkę.
Właśnie.
Trochę suche.
Co ty wygadujesz? Pychota!
Zawsze przyrządzam to tak samo. Nie smakuje ci?
To nie jest klasyczna fideuà. Przepraszam.
Żona pewnie bujała gdzieś w obłokach, gdy to gotowała.
Wybaczcie.
Nie próbowałaś tego?
Nie słuchaj tego głupka.
Nie znasz się.
To jest wspaniałe.
Jeśli wam nie smakuje, sam zjem całą resztę.
Zgadzam się.
Santiago nie zna się na rzeczy.
Znam się. Jadłem to przez całe życie.
Moja babcia pokazała przepis mamie, a mama Vannessie.
A ty?
Sam gotujesz?
Rzadko.
W takim razie siedź cicho. Jeśli nie pomagasz, to nie krytykuj.
Nie mamy tu dżentelmenów, więc same obsłużmy Vannessę.
- Ja to zrobię. - Super.
Pomogę ci.
Wszyscy pomożemy. Jeszcze małż.
A ja chcę dokładkę.
Lubię małże, dziękuję.
Dziękujemy, Vannesso.
Przygotowałaś wspaniałą kolację.
Pyszną.
Zdrowie szefowej kuchni.
- Zdrowie. - Rządzisz.
WIĘZIENIE W CARTAGENIE
Inti Valderrama, wyjdź.
Dokąd idziemy?
- Idź. - Mówię do ciebie.
Myślałem, że siedzisz. Zmartwychwstałaś?
Zwolnili mnie.
Tak jak ciebie i Ángelę.
Rozumiem.
Ale ja jestem niewinny.
Niewinny czy nie,
sędzia i prawnicy sporo zarobili na twoim zwolnieniu.
Wiem, że w przeszłości…
niekoniecznie nam się układało.
Ale możemy się dogadać.
Dogadać?
Czego chcesz?
Dokąd mnie zabierzesz?
Do kościoła? Będziemy się modlić?
Nie. Pracować.
Wsiadaj.
Przyniosłam ci nawet ciuchy.
- Dziękuję. - Pa.
- Pomogę ci. - Proszę.
Co się stało?
Nie miałaś czasu gotować?
Nic się nie stało.
Mówiłam ci, że to ta sama fideuà co zawsze.
Założę się, że spędziłaś cały dzień w spa,
jak zwykle marnując czas,
choć doskonale wiedziałaś, że będziemy dziś mieli gości.
To żenujące.
Nikt poza tobą się nie skarżył.
Jeśli ci nie smakowało, trzeba było milczeć.
I tyle.
Nikt nie narzekał, bo wszyscy są dobrze wychowani.
Tego gówna nie dało się jeść.
Twoim jedynym zadaniem
jest zwracanie uwagi
na takie szczegóły.
Ale ostatnio…
nawet tego nie potrafisz.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Wybaczcie, że to mówię, ale Santiago to kretyn.
Interesują go tylko rozmowy o pieniądzach.
Zgadzam się. Biedna Vannessa.
Widać, że takie sytuacje ją krępują.
A tamta fideuà była doskonała.
- Przepyszna. - To świetna kucharka.
Racja.
Czemu kobiety tak bardzo lubią cierpieć dla miłości?
Nam, facetom, też się to zdarza.
Jasne.
„Nam, facetom, też się to zdarza”.
I mówi to singiel!
Jesteś sam, bo tego chcesz.
Idę spać.
- Dziękuję. - Pa.
- Dziękuję.
Jedźcie ostrożnie. Odwieź ją do domu.
- Oczywiście. - Pa.
Odwieziesz mnie do domu? A może w wózku wysiadła bateria?
Odwiozę cię do domu.
Pod jednym warunkiem.
Po drodze wejdziesz do mnie na drinka.
Zgoda?
Tak.
Widziałaś go jeszcze?
- Nie. - Na pewno?
Lepiej, żeby już nie odważył się tu wrócić.
Wyjdę z tobą.
Nie, zostań.
Ciesz się tym wieczorem. Zostań i baw się z Davidem.
Co im odbiło?
Nie mówcie nikomu, że wychodzę.
- Daj znać, jak dojedziesz. - Dobrze.
Miłej zabawy.
- Kocham cię. - Bawcie się.
Poszłaś na imprezę i mnie nie zaprosiłaś.
To była tylko kolacja u sąsiadów. Żadna impreza.
Wiem, wygłupiam się.
Ale jeśli wszystko będzie szło w dobrą stronę,
to chyba powinienem poznać twoich sąsiadów i przyjaciół.
A jeśli zechcesz…
to może i Estebana.
Nie jest na to trochę za wcześnie?
Masz rację.
Przepraszam, ja tylko…
Czasem tak mam.
Bywam impulsywny. Gdy ktoś mi się spodoba…
Wtedy czuję, że…
tracę kontrolę.
To niebezpieczne.
Masz rację.
Szybko się uzależniam.
Od najróżniejszych rzeczy.
Od kofeiny… Albo miłości.
Cóż…
Witam.
Dziękuję.
Rozejrzę się.
ŻYCIE MISTRZA
GWIAZDY SPORTU
Gwiazda sportu.
Już nie grasz?
Nie w tej chwili.
Czekam na ciekawą ofertę.
Nie spieszę się.
Nie tęsknisz za zawodowstwem?
Szczerze?
Nie.
Lubię sport.
Ruch. Wyznaczanie sobie celów.
A biznesowa strona piłki nożnej, pieniądze, władza…
To wszystko mnie nudzi.
Rozumiem.
A co z rywalizacją?
Słyszałam, że nic tak nie ekscytuje piłkarzy,
jak pokonywanie rywali.
Możliwe.
Ale…
takie same…
takie same emocje
można poczuć…
poza boiskiem.
Wystarczy odrobina…
siły.
No dobra.
Rety.
Ale siła to nie wszystko, mój drogi sąsiedzie.
- Nie? - Nie.
Liczą się też odpowiednie umiejętności.
- Ja… - I precyzja.
Cami?
Kto tu jest?
Pomocy!
Ty pieprzony psychopato!
Widziałam cię.
To ty jesteś tym mordercą, gnoju!
Dzięki.
Erika!
Puść mnie!
Erika!
Erika! Puść mnie!
Puszczaj, do cholery!
Puszczaj!
Erika, proszę!
Erika!
Obudź się.
Wezwijcie karetkę!
Erika!
Napisy: Aleksandra Basińska