Przepraszam.
Przepraszam?
Chciałam o coś zapytać.
Proszę pana…
FAŁSZYWY PROFIL
To ty za tym stoisz?
Musiałem cię jakoś wyciągnąć z Kartageny.
Nie mogę na ciebie patrzeć! Niedobrze mi na twój widok, ty draniu!
Zaczekaj. To wszystko prawda. Współpraca z Germanem Riverą też.
Czego chcesz, pieprzony szantażysto? Mogę sprawić, że pójdziesz za to siedzieć.
Nie. Camilo.
Jak mam się ciebie pozbyć?
Pokochaj mnie tak, jak ja kocham ciebie.
Dosyć. Daj mi spokój, bydlaku.
Camilo, nie chcę żyć bez ciebie!
Ciało Ignacia Santosa znaleziono na pobliskiej plaży. Badamy,
jak spędził ostatni weekend.
Szefowo.
To straszne.
Co?
Nie, to nie może być przypadek.
Znasz go?
Chyba tak. No pewnie, to był przystojny i miły gość.
Franco. Chyba nazywał się Franco.
Myślałeś, że mi się wywiniesz?
Ja też lubię facetów. Chodźmy do mojej celi.
Wolę tu.
Trzymajcie go.
-Spokojnie. -Chcesz tego?
Tak.
Widzisz? Od razu lepiej.
Rozdziel ich! Puść go!
-Cami, skarbie. -Co?
Gdzie byłaś? German czeka.
Tak.
Wiem.
Czy coś się stało?
Wszystko gra.
-Ładnie pachniesz. Meksykanin poczeka. -Przestań, muszę się ubrać.
Daj mi pięć minut.
Dobrze.
A potem?
O 16.00 przychodzi pacjentka.
A jutro rano para.
Daj mi chwilę i z nikim nie łącz.
Dobrze.
Pan wybaczy.
Camila. Niespodzianka.
Wiem, że jest pan zajęty, ale to pilne.
Miguel tu jest. Rozumie pan? Dostał pracę u Rivery.
Opowiedz, co się stało.
Nie panuję nad sobą. Mogę skrzywdzić Davida.
-Mogę zadzwonić później? -Skarbie, czekają na nas.
Oczywiście.
Dziękuję.
LOTY DO MEKSYKU
-Camila Roman. Witaj. -Bardzo mi miło.
-Jestem Olga, asystentka Germana Rivery. -W końcu się spotykamy.
Poznaj Davida, mojego męża. Właśnie się pobraliśmy.
-Miło mi. -Gratulacje.
Silvina, moja wspólniczka.
-I Erika, główna tancerka. -Witamy.
Wejdźcie, proszę. Dobrze was widzieć.
Mezcal?
Chętnie.
Proszę bardzo.
Zapraszamy. Germán na was czeka.
Porozmawiamy później.
-Camila Roman! -Przepraszam.
W końcu!
Dzień dobry!
Miło mi cię poznać.
Przyznam, że ekran nie oddaje głębi
twojego spojrzenia.
-To bardzo miłe. -Zniewalające. Jestem twoim fanem.
Numer jeden.
Widziałem cię kilka razy w Vegas i chętnie porozmawiam o interesach. Oczywiście,
jeśli tylko chcesz.
No pewnie.
-Napijmy się. -W końcu po to przyjechałam. W interesach.
Zdrowie.
Za kolejne spotkania.
Cześć.
German. Erika. Silvina.
Silvina Sarria.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Niespodzianka.
Jak się masz, Rivera?
Czas o tobie zapomniał. Nic się nie zmieniłaś.
Przestań.
Czujcie się jak u siebie.
-Bardzo nam milo. -Jesteście tu mile widziani.
Muszę coś załatwić. Bawcie się.
Dziękujemy.
Do zobaczenia.
Robisz wrażenie.
Miły gość.
To prawda.
Wiedziała pani, że mąż uprawiał seks z mężczyznami?
Nie.
Nie miał takich skłonności.
Albo o nich nie mówił.
Jest pani pewna, czy to podejrzenia?
Ignacio Santos wynajmował pokój w tym samym hotelu.
Przez cztery lata sześciokrotnie zatrzymywał
się z młodymi mężczyznami. Nie wiemy, kim byli, ale mamy nagrania.
To były jego wyjazdy do Bogoty.
Zawsze nocował dwa dni.
Poznaje pani kogoś?
Widziałam go kilka razy. Ma na imię Franco.
Skąd go pani zna?
Kiedy mieszkałam w Riviera Esmeralda, obsługiwał niektóre lokatorki.
Obsługiwał? W jakim sensie?
Sypiał z nimi. Był żigolakiem.
Korzystała pani z jego usług?
Czy wyglądam na kogoś, kto płaci za seks?
Przepraszam.
Żałuję, że dowiedziała się pani w ten sposób. Pozostaniemy w kontakcie.
Przepraszam.
Pani wybaczy, mogę na słowo?
Co się stało?
Camila Román wyjechała dziś rano do Meksyku ze swoim zespołem.
Camila.
Nie mogę rozmawiać. Mam spotkanie biznesowe.
To nie są żarty, tylko śledztwo.
Wiem i uważam na siebie.
Odezwę się.
Jak się czujesz?
Widziałam cię z Miguelem.
Jesteś moją siostrą i cię kocham, ale nie mogę uwierzyć,
że robisz to Davidowi.
-Ja… -Nikt nie zmuszał cię do małżeństwa.
Ja nic nie zrobiłam. To on mnie prześladuje.
Nie udawaj głupiej. Dajesz mu nadzieję.
Nadzieję? Kiedy?
Kiedy?
On się do mnie przyczepił. Nie daję mu cienia nadziei,
a i tak mnie dręczy.
Śledzi cię i wie, jak sprawić, żebyś uległa pokusie.
Przestań.
Angelo.
Cześć, Vane.
Czy coś się stało?
Chcesz wejść?
Nie. Przyszłam, bo się martwię.
-Słyszałaś o śmierci Ignacia? -Wyparłam ją.
Musimy się zmobilizować i ulepszyć systemy bezpieczeństwa.
O to się nie martw. Tata o nie dbał.
Domyślam się. Bardzo ci go brakuje?
Nie powinnaś być sama. Przyjdziesz dziś na kolację?
Jesteśmy umówione. Przyjdę na pewno. Podobno jesteś świetną kucharką.
Nie przesadzajmy.
Mogłaś potwierdzić przez telefon, prawda?
Potrzebowałam pretekstu, by cię odwiedzić.
Możesz to robić i bez powodu.
Chodzi o to… że widziałam cię w kuchni z Emanuelem.
To był przypadek. Poszłam po szklankę wody.
Widziałam cię. Miałam nic nie mówić, ale widziałam.
Pobyt w więzieniu nauczył mnie doceniać to,
co mam i nie przejmować się bezwartościowymi
normami społecznymi.
Jesteś kochana.
Pobrudziłam cię.
Kolacja będzie pyszna.
Do zobaczenia.
Do wieczora.
Zasnęłaś.
Kto to widział, drzemać w czwartkowe popołudnie?
Co ci się śniło?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
A co?
Wyglądałaś, jakbyś się dobrze bawiła.
Kłamiesz.
-Nie wierzę ci. -Serio.
Droczysz się ze mną.
Poważnie. A teraz weźmiemy razem prysznic, żeby nie marnować wody.
I pójdziemy na kolację.
Nie masz pracy?
Dzisiaj nie. Jestem swoim własnym szefem, więc to żaden problem.
Teraz rozumiem, skąd masz tyle czasu.
Wolność to podstawa.
Ale mógłbym ją dla kogoś poświęcić.
To mój.
Halo.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie. Jesteś w szkole?
Tak. Zaraz wychodzę, a ty?
Byłam na spotkaniu i wracam do biura. A co?
Nic takiego. Gdybyś była niedaleko, mogłabyś mnie odwieźć do domu.
Nie, skarbie. Spotkanie może się przedłużyć.
No to widzimy się w domu.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
To Tebi, mój syn.
Spotkanie pępkowe?
Dziękuję za wyjątkowe popołudnie. I za książkę.
Zaskoczyłeś mnie.
Długo szukałam „Trudnego światła”.
Fajnie, że trafiłem.
Została wyprzedana. Niesamowite.
Miło mi.
Zjemy coś, zanim pójdziesz?
Chciałabym, ale matczyny obowiązek wzywa.
To może piwo?
Jedno, na pożegnanie.
I dam ci spokój.
Jedno.
Zapraszam do stolika. Czekaliśmy na panią. Pozwoli pani, że wezmę torebkę.
-Kolego. Poproszę dwa piwa. Z dodatkami? -Zwykłe.
Już podaję.
Dzięki.
Wybierzmy coś na chybił trafił.
Skurwysyn!
-Stój! -Mateo! Zaczekaj!
Cholera…
-To straszne. -Nie martw się.
Ignacio też?
Tak.
Ma pani swój dowód!
Jestem niewinny.
Zginął, kiedy tu siedziałem. Nie złamię praw fizyki.
Nie chcę pani pouczać, ale jeśli on nie żyje…
Ignacio Santos został zamordowany trzy tygodnie temu.
Nie obchodzi mnie, czy on żyje, czy odwalił kitę. Ja go nie zabiłem.
-Wiedziałeś, że miał żonę i rodzinę? -Durne pytanie. Nie pytałem go
o to, bo nie chciałem wiedzieć.
Kiedy przybyłeś do Kartageny?
Jakiś czas temu.
Jakiś czas. Mam dość twoich kłamstw.
Pani i tak mi nie uwierzy. Powiedziałem wszystko, co wiem.
Chcesz, żebym ci uwierzyła?
Daj mi listę osób, którym świadczyłeś usługi.
Nie mam listy. To tak nie działa. Powinna pani trochę lepiej znać ten temat.
On mnie zamówił z dwumiesięcznym wyprzedzeniem.
Nie byłem już wtedy żigolakiem. Miałem ochotę się z nim spotkać
i zrobiłem to, co nie znaczy, że „świadczyłem usługi”.
Chcę mieć listę mieszkańców Riviera Esmeralda, z którymi byłeś, Franco.
Czy Angela jest w swoim biurze?
Tak, ale rozmawia z policją. Mogę w czymś pomóc?
To nic ważnego. Dziękuję.
Proszę mi wierzyć, że pragnę ostatecznego wyjaśnienia
tej sprawy. Nie spocznę,
póki morderca mojego brata
nie zostanie ukarany.
Ale podzieliłam się wszystkim, co wiem i nie mam nic
więcej do powiedzenia.
Inti Valderrama znał trzy z czterech ofiar, w tym pani brata.
Przykro mi, ale potrzebuję informacji.
Oczywiście.
Wiem, że była pani jego klientką.
Mozę zaczniemy od początku?
Jak i gdzie go pani poznała?
Co się stało?
Jesteś smutna?
To nic.
Też to zauważyłem.
Chciałabym porozmawiać o meksykańskiej filii klubu. W końcu po to przyjechałam.
Posłuchaj, Camilo Roman.
Nie martw się. Twój sen się spełni.
Pomysł jest fantastyczny i chętnie wcielę go w życie.
Tak! Zdrowie! Zasłużyłaś na to!
Odpręż się i świętujmy.
Słusznie.
-Ja wodą. -Zdrowie.
Przyszedłeś nam przeszkodzić?
-Wynoś się, zanim Camila cię zobaczy. -Chcę z nią tylko
przez chwilę porozmawiać.
Ty nie chcesz rozmawiać.
Ty myślisz tylko o seksie.
Nie nabierzesz mnie.
Wiem, że masz niecne zamiary.
To, czego chcę od Camili, to moja sprawa, więc daj mi spokój.
Nie pozwolę ci zniszczyć małżeństwa mojej najlepszej przyjaciółki.
Przestań, Eriko!
Nawet nie robisz tego z miłości, tylko z narcyzmu.
Co, do chuja?
-W końcu! Możemy porozmawiać? -Wynoś się i nie mów tak do Eriki.
-Co ci jest? Chcę porozmawiać. -Spieprzaj!
Ale…
-Pomocy! On jest pijany! -Ochrona.
-Nic ci nie zrobiłem. -Ten buc mnie dotykał.
Proszę wyjść.
Nic nie zrobiłem!
Bez dyskusji.
Nie przychodź tu więcej i nie dotykaj mnie, chamie.
Mówisz poważnie? Tylko pięć minut! Zostawcie mnie.
Nie mów, że znowu będę jadł sam.
Wybacz. Idę na kolację do Del Rio.
Pójdziesz ze mną?
Nie, mam podręcznik z biologii o przerobienia.
Bądź dzielny.
A tobie jak minął dzień?
Jak zwykle.
Jak się nazywał ten facet z Tindera?
Dlaczego pytasz?
Możesz mi mówić wszystko.
Skarbie. Wiem, i jeśli wydarzy się coś ważnego,
powiem ci.
Wiem, że próbujesz sobie odbudować życie, ale chcę cię chronić.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
O kolację poproś Shannon.
Gastaldi Vera, Matteo Lucio.
O Boże.
Wygląda pysznie.
Jesteś profesjonalistką.
-Mówiłam? -Jedzcie.
Najemy się pyszności.
To fideua. Nic wymyślnego.
Może dla ciebie, bo jesteś mistrzynią kuchni,
ale ja przypalam nawet herbatę, więc dla mnie to dzieło sztuki.
Wysoko zawieszasz poprzeczkę przed kolejną kolacją.
Właśnie.
Trochę za sucha.
No co ty? Jest pyszna.
Zawsze robię tak samo. Nie smakuje ci?
Fideuá powinna być inna. Wybaczcie. Moją żonę musiało coś rozproszyć,
kiedy ją szykowała.
Przepraszam.
Nie próbowałaś jej przed podaniem?
Nie słuchaj tego durnia. On nie ma gustu.
Jest pyszna. Jeśli on jej nie chce, będzie więcej dla mnie.
Mnie też smakuje.
Santiago nie wie, o czym mówi.
Wiem, bo jem fideuę, odkąd pamiętam. Robiła ją babcia,
potem mama, a teraz Vanessa.
A ty nie gotujesz?
Czasami.
To milcz. Ludzie bezużyteczni nie mają głosu.
Z braku dżentelmena ja nałożę Vanessie.
Może ja?
Pomogę ci.
-Wszystkiego po trochu. I małże. -Jeszcze.
Lubię małże.
Vanesso, dziękujemy. Kolacja jest doskonała.
Przepyszna.
Zdrowie szefowej kuchni.
Jest najlepsza.
ZAKŁAD KARNY W KARTAGENIE
Inti Valderrama, wyłaź.
Dokąd idziemy?
Mówię do ciebie.
Myślałem, że siedzisz. Zmartwychwstałaś?
Wyciągnęli mnie. Tak jak was.
Tak…
Ale ja jestem niewinny.
Winny czy nie, sędzia i ławnicy dostali tyle samo.
Nie zawsze byliśmy zgodni.
Ale możemy się dogadać.
Dogadać?
Czego chcesz? Pojedziemy do kościoła? Pomodlimy się?
Nie. Do pracy.
Wsiadaj.
Mam dla ciebie ubranie.
Dzięki.
Na razie.
Co się stało?
Nie miałaś czasu gotować?
Nie, Santiago. Mówiłam, że zawsze tak ją robię.
Pewnie spędziłaś dzień w spa, jak zwykle marnując czas.
Choć dobrze wiedziałaś, że przyjdą goście.
Co za wstyd.
Nikt oprócz ciebie nie narzekał.
Jeśli ci nie smakowało, mogłeś się zamknąć.
Nie odzywali się z grzeczności, bo to gówno jest niejadalne.
Twoim jedynym zadaniem jest pilnowanie takich szczegółów.
Ale ostatnio nawet to ci nie wychodzi.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Uniosłem się, ale Santiago to ćwok.
Interesują go tylko pieniądze.
Nie wątpię. Biedna Vanessa źle znosi takie sytuacje.
A fideua była wyborna.
-Jeszcze jak. -Ona świetnie gotuje.
Dlaczego kobiety tak cierpią w imię miłości?
Mężczyznom też to się zdarza.
Och, jak oni cierpią. Każdy singiel szybko wraca na rynek.
Tylko ty jesteś sam z wyboru.
Pójdę już. Dziękuję.
Pa.
-Odstaw ją do domu. -Jasne.
To co, zawieziesz mnie, czy szkoda ci wózka?
Zawiozę cię do domu, jeśli najpierw wpadniemy
do mnie na drinka.
Dobrze?
Dobrze.
Nie nachodził cię więcej?'
-Nie. -Nie?
Pilnowałam się. Oby się nie odważył.
Mogę iść z tobą.
Nie. Zostań z Davidem i bawcie się dobrze.
Co się dzieje?
Nie mów nikomu.
Do jutra.
Napisz, jak dojedziesz.
Tak zrobię. Miłego wieczoru. Kocham cię!
Poszłaś na imprezę beze mnie?
To nie była impreza, tylko sąsiedzka kolacja.
Żartowałem, ale jeśli sprawy pójdą tym torem,
w końcu poznam twoich sąsiadów i przyjaciół,
a jeśli będziesz chciała, to również… Estebana.
Czy to aby nie za wcześnie?
Masz rację. Przepraszam. Czasami…
Bywam impulsywny i jeśli coś mi się spodoba, tracę nad sobą kontrolę.
-To niebezpieczne. -I to bardzo. Moja osobowość jest podatna
na uzależnienia. Na przykład od miłości lub kofeiny.
To…
Witaj.
Dziękuję.
Zobaczmy.
SYLWETKA CZEMPIONA
ĆWICZYMY BEZ WYMÓWEK
Atleta.
Już nie grasz?
Obecnie nie.
Czekam na dobrą ofertę, ale nie spieszy mi się.
Nie tęsknisz za rywalizacją?
Szczerze?
Nie.
Lubię sport. Ruch. Wyzwanie. I tyle.
Przemysł piłkarski, pieniądze i władza mnie nudzą.
Dobrze.
Współzawodnictwo też? Myślałam, że w piłkę gra się, by pokonać rywali.
Możliwe.
Ale tę ekscytację…
można znaleźć…
poza boiskiem.
Wystarczy trochę siły.
Nie wszystko opiera się na sile, sąsiedzie.
Nie?
Potrzeba jeszcze umiejętności.
I dużo precyzji.
Cami?
Kto tam?
Proszę! Pomocy!
Na pomoc!
Pieprzony psychol!
To ty jesteś mordercą!
Dzięki, stary.
Erika! Puść mnie! Zostaw! Puszczaj, kurwa!
Erika, proszę!
Wezwij karetkę!