Ktoś ją zepchnął, prawda?
Ktoś musiał ją zepchnąć, bo…
nie spadła sama.
Jak możesz tak mówić? Kto by ją zepchnął?
Silvi, spójrz na nią.
Ktoś ją zepchnął, rozumiesz?
Ktoś ją zepchnął.
Nie możemy opuścić kraju.
Jutro mają nas wszystkich przesłuchać.
A potem chyba będzie lepiej, jeśli wrócimy do Cartageny.
W porządku?
Tak, wracajmy.
FAŁSZYWY PROFIL
Przepraszam.
- Halo? - Tu Germán.
Jak się czujesz?
Cóż…
Okropnie. To jeden wielki koszmar.
Oczywiście. Wydarzyła się wielka tragedia.
Czuję się winny, bo…
to ja zaprosiłem was tutaj w interesach.
Nie miałeś z tym nic wspólnego. Nie zadręczaj się.
Jestem przed twoim hotelem.
Czy mogłabyś poświęcić mi kilka minut?
Będę zaszczycony.
Wiem, że to najgorszy możliwy moment,
ale musimy omówić coś ważnego. Nie chodzi o interesy.
Co tu robimy?
Czy to nie o tym zawsze marzyłeś?
O mieszkaniu w Riviera Esmeralda i małżeństwie z Adriánem Ferrerem?
Cóż, część tego marzenia
niestety nigdy się nie spełni,
ale reszta może.
Nie pieprz, Tina. Czego chcesz?
W tej chwili myślę wyłącznie
o twojej świetlanej przyszłości.
Podoba ci się?
MEKSYK
Raport.
A wyniki?
Jakieś teorie?
Sprawca chyba zaskoczył ją tutaj.
Próbowała się bronić, a on ją zaatakował.
Znaleźliśmy kosmyki włosów.
Czyli mamy szansę znaleźć ślady DNA.
Tak, to możliwe.
Razem ze śladami DNA setek innych gości.
Wiemy już, co to za substancja?
Ty gnoju!
Myśleliśmy, że to kokaina.
Ale to skopolamina, prawda?
Tak.
Pewnie ma pani wiele pytań.
- Tak. - Spróbuję wszystko wyjaśnić.
Ofiara była przyjaciółką osoby, której przyglądamy się w związku
z czterema zabójstwami,
do których doszło w Cartagenie.
We wszystkich użyto skopolaminy.
Czyj to dom?
Człowieka, który chce z tobą współpracować.
Dzień dobry, Inti.
Wiele o tobie słyszałem.
Choć inaczej sobie ciebie wyobrażałem.
Jestem Santiago. Potrzebuję twojej pomocy.
Nie bądź taki nieuprzejmy. Nie proszę cię o ślepe zaufanie.
Kieruję Grupą Ferrer Barragán.
Zależy mi tylko na tym, by Ángela Ferrer odeszła z firmy.
A ty możesz mi w tym pomóc.
Podobno mnie szukałaś.
Byłem na spotkaniu. Czego potrzebujesz?
Chcę cię zbesztać.
Jak ta biedna Vannessa cię znosi?
Jeśli chodzi ci o kolację, to przepraszam.
Mówię poważnie, Santiago.
Nie możesz tak poniżać żony.
Jest miła, wyjątkowa…
I na ogół świetnie gotuje.
Myślisz, że żartuję,
ale pewnego dnia zakocha się w kimś innym.
Co wtedy zrobisz?
I po to mnie szukałaś?
Poważnie?
Żeby nazwać mnie złym mężem?
Nie, choć na to zasługujesz.
Bardzo się martwię,
bo to całe szaleństwo, jakie dzieje się wokół tych zabójstw,
może zaszkodzić wyjątkowemu projektowi.
Zaprezentuję go na następnym posiedzeniu zarządu.
Mówię o Riviera Diamante,
niedokończonym projekcie mojego ojca.
Pracował nad nim przez ostatnie lata.
Obejmuje 950 mieszkań
i klub przewyższający ten, jaki mamy w Riviera Esmeralda.
Przepraszam.
Rzuć okiem.
Halo?
Chciałem tylko spytać, czy zdążysz na zajęcia jogi.
Nie wiem, ale spróbuję.
Bardzo chcę cię zobaczyć.
Wczoraj było…
- Ale nie spieszmy się. - Właśnie.
Pogadamy później.
Dobrze.
Myślę o tobie od rana.
Na razie.
Stara miłość nie rdzewieje.
Miło, że opowiedziałeś mi o Silvinie, ale…
doskonale wiesz, co się stało w hotelu.
Wiem.
Ale chciałem cię przekonać,
żebyś postąpiła słusznie.
Słusznie?
Właśnie.
Ty decydujesz.
Przyjechałam tu z tak daleka,
bo naprawdę chciałabym otworzyć Golden Lips w Meksyku.
Ja też.
Ale to chyba nie najlepszy moment na rozmowy o interesach.
Znajdziemy lepszy.
Wtedy na pewno dobijemy targu,
z korzyścią dla nas obojga.
W tej chwili jest coś ważniejszego.
- Miguel. - Cześć. Jak się masz?
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Co to ma znaczyć?
To ma być ta ważniejsza sprawa?
Nie złość się.
To wszystko dla miłości. Naprawdę.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Zostawię was.
Jeśli się uda, czekam na zaproszenie.
Oczywiście.
Rozgośćcie się. Pójdę już.
To nie jego wina.
Wyświadczył mi przysługę.
Co ty tu, kurwa, robisz? Czego chcesz?
Chcesz, żebym oszalała? Skończyła w psychiatryku?
Nie. Chcę, żebyś wróciła do Kolumbii.
Ucieknijmy razem odrzutowcem Germána.
Sama wybierz miejsce.
Myślisz, że nie wiem, jakie masz zamiary?
To wyłącznie moja sprawa. Zostaw mnie!
Zapomnij, draniu!
To ty zabiłeś Erikę.
Zabiłeś ją.
Dlatego mnie tu ściągnąłeś i wszystko zaplanowałeś.
- Zabiłeś ją. - Naprawdę tak myślisz?
Nie wiem, co robisz. Nie znam cię.
Już w Cartagenie cię nie znałam. Nie miałam pojęcia, kim jesteś.
Daj mi wreszcie spokój!
Uspokój się.
Zabiłbym tylko dla ciebie.
Słowo.
Masz rację.
Nie potrafię uciec od twoich pocałunków.
Od sposobu, w jaki mnie dotykasz,
i od tego, co czuję.
Robię prawdziwe postępy na terapii.
Próbuję się od ciebie uwolnić, ale…
nie potrafię.
Zacznijmy od nowa.
Zamieszkajmy razem.
Boże.
Zróbmy to.
Obiecuję, że znów się w sobie zakochamy.
Jak za pierwszym razem.
To, co ci kiedyś powiedziałem, to prawda.
Chcę założyć z tobą rodzinę.
Możemy to zrobić. Będziemy szczęśliwi.
Zrozum, że nie mogę być przy tobie szczęśliwa.
Czemu nie?
Jesteś mi bliski, budzisz we mnie gwałtowne uczucia,
a moje ciało drży, gdy przy tobie jestem,
ale nie mogę z tobą być.
Muszę być z Davidem.
- Dlaczego? Nie kochasz go. - A co ty o tym wiesz?
Moja przyjaciółka zginęła, a ty zwabiłeś mnie tu kłamstwem.
Chcesz mi teraz mówić, co czuję?
- Przestań. - Ja też to czuję.
Czuję to, Camilo.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Nic?
Nie odbiera telefonu, a powiedziała, że przyjedzie.
Dlaczego jeszcze nie wróciła?
Co to za numer?
- Halo? - David? Tu asystentka Germána.
Jasne, Olga. Jak się masz?
Wdech i wyginamy plecy.
Cześć.
- Jak się macie? - Cześć.
No dobrze, panie i panowie.
Cześć.
Musimy odwołać zajęcia o 20.00 ze względów bezpieczeństwa.
Dlaczego? Co się stało?
To decyzja zarządcy osiedla.
Mieszkańcy i pracownicy mają wcześniej wracać do domów.
Co? Do czego to doszło?
Mamy zamykać się ze strachu w domach?
Policja nic nie robi. Muszą aresztować zabójcę.
Mamy siedzieć w domach, dopóki go nie złapią.
- Nie śmieszy mnie to. - Ani mnie.
Uspokójmy się. Wszystko będzie dobrze.
Przedstawię wam teraz nowego nauczyciela pływania.
Inti?
Podejdź tu.
To Inti.
Pracował już kiedyś w naszym klubie.
- Umiecie pływać? - Trochę.
A unosić się na wodzie?
I oddychać?
Jeśli potraficie oddychać, to pływać też.
Potraficie wstrzymać oddech?
Od tego zaczniemy.
Trzy powtórzenia po 15 sekund.
Gratulacje.
Dobra robota.
Czego chcesz, Inti?
Chcę pracować.
Zarabiać na życie.
Jasne.
Nie mogłeś znaleźć sobie pracy z dala ode mnie?
To najlepszy klub w Cartagenie. Nie miałem wyboru.
Nie zgrywaj ofiary. Jesteś cwany.
Takim jak ty pewnie trudno to zrozumieć.
Sam doskonale wiesz, co robiłeś ze swoim ciałem.
I ile kłamstw naopowiadałeś.
W życiu czyny mają konsekwencje, Inti.
Nie użalaj się nad sobą. Chłopaki jak ty…
nie płaczą.
Czekaj.
Potrzebuję tej pracy.
Nie będę cię niepokoić.
Nie odbieraj mi posady.
Będę tu i nic więcej.
Obym tego nie żałowała.
Zaczekaj.
Nie chcę…
ci się narzucać, ale może któregoś dnia się umówimy?
Teraz kilka okrążeń.
Płyńcie tam i z powrotem.
Gdyby ktoś pytał, to do ciebie nie dzwoniłam i nie otworzyłam ci drzwi.
David.
David, nie.
David.
David, posłuchaj.
Nie masz pojęcia,
ile razy próbowałam to powstrzymać.
Przysięgam na własne życie, że nie potrafiłam, ale…
Ale co?
Ale…
Nie potrafiłaś oprzeć się pokusie.
To coś, co już zawsze…
będzie w tobie.
David.
Wybacz mi.
Nie mam żadnej wymówki.
Proszę, wybacz mi.
Puść mnie.
Tego chciałeś?
Mówiłeś, że go nie poślubię.
Ale to zrobiłam.
I jak to się skończyło?
Ukochana.
Obiecuję, że się tobą zaopiekuję.
Od teraz i na zawsze.
Obiecuję.
Możesz dać mi chwilę?
Oczywiście.
Tylko minutę.
Obiecuję, że nie pożałujesz.
Dokąd lecimy?
Tam, gdzie wszystko się zaczęło. Do Las Vegas.
A potem do Cartageny, gdzie nikt nas nie rozdzieli.
Zaufaj mi.
Chodźmy.
Witamy.
Proszę, kochanie.
Proszę.
Wznieśmy toast.
Za nas.
Za naszą przyszłość.
I za moją miłość do ciebie.
Zdrowie.
Jesteś tym nowym?
- Tak. Jak się masz? - Dobrze.
Napisali nam o tobie w mailu.
- Miło cię poznać. Jestem Feliciano. - Inti. Dzięki.
Nie ma za co.
Przyjaźnisz się z szefową?
Widziałem, jak rozmawialiście.
Pytała mnie o zajęcia.
Nie każdy może sobie z nią pogadać.
Jasne.
Nic ci nie jest?
- Zemdlałeś. - Na zewnątrz.
Nic mi nie jest. Nie potrzebuję tego.
- Spokojnie. - Chcesz wody?
Tutaj mamy jej aż nadto. Dzięki.
Nic mi nie jest.
Lepiej to weź.
- W razie czego dzwoń. - Jasne. Dzięki.
- Powąchaj. - Przestań.
- Co to za siniaki? - A ty co, lekarz?
- Z kim się biłeś? - Z nikim.
Nie musisz mi mówić.
Nie ma sprawy.
- Umiesz dochować tajemnicy? - Jak nikt.
Właśnie wyszedłem z więzienia.
Spoko.
Nikomu nie powiem.
Jakiś ty cichy.
Zawsze tak milczysz czy po prostu jesteś głodny?
Siedziałem przez pomyłkę. O to chciałeś mnie spytać?
Nie pytałem, ale mogę cię wysłuchać.
Spoko.
Oskarżono mnie o zabójstwo, a ja…
nie miałem z tym nic wspólnego.
Nie siedziałem długo, ale…
Jesteś już wolny. Nic ci nie jest. Pracujesz w najlepszym spa w mieście.
NIEZNANY NUMER
Halo?
Cześć. Dobrze się bawisz?
Cześć, mamo. Jak się masz?
Przestań się wygłupiać. Za co ci płacimy?
Co się stało?
Ty marnujesz czas, a Ángela jest na randce z sąsiadem.
- Muszę iść. - Co?
Moja mama potrzebuje…
- Wszystko z nią w porządku? - Tak.
- Mam iść z tobą? - Nie, wszystko gra.
W porządku.
Idź pomóc mamie. Ja zapłacę.
Dobra. Następnym razem ci się odwdzięczę.
Dziękuję za…
Za to, jak mi dziś pomogłeś.
Nie ma za co.
- Pa. - Pa.
- Co? - Przestań.
Gdzie są ręczniki?
I twój sekretny pokój?
Ręczniki są na dole, w pokoju gier.
Zaskoczona?
Słyszałaś o shibari?
To praktyka duchowa.
Sztuka walki.
Chcesz spróbować?
Shibari może być wyjątkowym przeżyciem.
Zabrać cię na skraj doświadczeń zmysłowych.
Wykraczających poza przyjemność.
A nawet ból.
Najważniejsza jest zgoda.
Zaczynamy.
Udało się.
Ángela po raz pierwszy od wyjścia z więzienia
spojrzała na mnie z odrobiną…
sympatii.
Bardzo dobrze.
Zgrywaj dalej męczennika. Widać, że to działa.
Nie muszę grać męczennika.
Wszystko, co przeżyłem w więzieniu, to prawda.
Dlatego tak doceniamy to, że tak dobrze zacząłeś.
Znam jej słabość.
Poczucie winy.
Ángela czuje to samo, co wszyscy bogaci.
Wstydzi się wrodzonego przywileju.
Doskonale.
Ale potrzebuję czegoś, co usunie Ángelę z firmy.
Prawo daje nam dwie możliwości.
Potwierdzenie choroby psychicznej, a to niemożliwe.
Możemy też oskarżyć ją o nowe przestępstwo,
które zaszkodzi firmie.
To twoje zadanie.
Pomóż nam udowodnić, że Ángela korzystała z twoich usług,
zanim skończyłeś 18 lat.
To niemożliwe. Miałem wtedy 19 lat.
Nikogo to nie obchodzi.
Nie muszą jej skazać ani nawet oskarżyć.
Wystarczą nam zeznania niewinnej ofiary, czyli ciebie.
Wtedy usuniemy ją z firmy na zawsze.
Co to?
Oddaj jej to, jeśli wróci.
ZABLOKUJ
Doris, idź po walizkę tej kobiety.
- Hortensia. - Zrobiłaś coś niewybaczalnego.
- Muszę zabrać kilka rzeczy. - Nic mnie to nie obchodzi.
Nie mów tak do mnie, proszę.
Nie potrafiłaś się wyzbyć złych nawyków.
Jesteś zła do szpiku kości i uzależniona. I zawsze będziesz.
Naprawdę tak uważasz?
- Zawsze uważałaś? - Posłuchaj.
- Chcę moje rzeczy. - Nie.
Nie wpuszczam dziwek do mojego hotelu.
I nie zbliżaj się więcej do Juana Davida!
- Halo? - Zablokowałaś mnie? Poważnie?
Naprawdę nie chcę teraz rozmawiać.
Wiem, że jest ci teraz ciężko.
Nie musisz się spieszyć. Będę czekał.
Nigdzie nie pojadę.
- Nie czekaj na mnie. - Camila, daj spokój…
Znalazłem najpiękniejszą kobietę na planecie.
To ty nią jesteś, ukochana.
Dzień dobry, Camilo. Chciałabym ci coś zaproponować.
Do stołu, dzieci!
Sałatka, o której zapomniałam.
Dzieci nawet nie zaczęły?
Chodźcie tu!
Codziennie to samo.
Dzieci!
Dzieci nie uznają twojego autorytetu.
Dlatego są niegrzeczne.
Wyobraź sobie, jakie będą za kilka czy kilkanaście lat.
Nic nie zrobiłam.
W tym problem. Nigdy nic nie robisz.
Kiedyś taka nie byłaś.
Po ślubie miałaś w sobie trochę życia.
Teraz całymi dniami siedzisz w klubie
i wciąż jesteś zmęczona.
Nawet nie chce ci się już gotować.
Zawsze możesz pójść do restauracji.
Mam wyrzucać forsę na jedzenie poza domem?
A od czego mam ciebie?
Dość tego.
Wracaj tu.
Wracaj do stołu!
Co się stało, sąsiadko?
Dłużej tego nie zniosę.
Czego?
Już dobrze.
Dzięki, już mi lepiej.
Ale co się stało?
Masz problemy małżeńskie?
Przeżywamy kryzys.
Jest mi ciężko.
Wiem, że przez to przejdziemy i będzie lepiej, ale…
To zdarzało się już wcześniej i mijało.
Firma przeprowadzkowa? Kto tu zamieszka?
Nie wiem.
Hej, sąsiadko! Jak się masz?
To się nie dzieje.
To po prostu niewiarygodne.
Widzę, że korzystasz na całego z pieniędzy mojego ojca.
Fajnie, co?
- Co tu robisz? - A jak myślisz?
Wprowadzam się.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Oszalałaś?
Dowiem się, kto zabił moją przyjaciółkę.
Nieważne, kogo wkurzę.
Możecie postawić to tam?
Zostało jeszcze kilka pudeł.
Dziękuję.
Indira.
Cześć.
Dziękuję ci za pomoc.
- Nadal nie wiem, co tu robię. - Znajdziemy tego zabójcę.
Od teraz każdy, kto mieszka w Riviera Esmeralda,
jest podejrzanym.
Napisy: Aleksandra Basińska