Sergio!
Nie zabijaj mnie!
Proszę, przestań!
- Nic nie widzę! - Camila!
- Proszę! - Camila!
Nie zabijaj mnie! Nic nie widzę!
- Puść mnie! - Hej!
- Już dobrze! - Puszczaj!
- Już dobrze. - Miguel!
- Jestem przy tobie. - Ktoś chciał mnie zabić!
Szybko, Jiménez!
Tutaj! Spokojnie. Ja was wezwałem.
Otoczyć teren!
- Indira? - Tak.
Indira.
Indira, nic nie widzę.
Sanitariusz!
Jesteśmy.
Spokojnie.
- Sergio był ze mną. - Sergio!
Nic nie widzę.
FAŁSZYWY PROFIL
Mój ojciec jest dobry.
Był dobry.
Ale dziś dobroć to za mało.
Mamo? Nic ci nie jest?
Dziś człowiek musi umieć kraść,
a Pedro Ferrer nigdy się tego nie nauczył.
Płaczesz?
Przyniosę ci ręcznik.
Dlaczego wdzięczność ludziom, którzy poświęcili nam życie,
sprawia nam tyle problemów?
To oczywiste, że mój ojciec jest bohaterem.
Nie powinien był umrzeć w takich okolicznościach.
Nigdy.
Tato!
- Boże! - Tato.
Tato!
Zwłaszcza że wiem…
Wiem to.
Że to nie koniec.
Cześć, Shannon.
Słucham.
Dłużej nie wytrzymam.
Śmiało, jakoś to przeżyję.
- Jestem gotowa. - Pytasz mnie o opinię?
Po to go zaprosiłam. Chciałam wiedzieć, co powiesz.
To dobry facet.
Wyrafinowany. Zna się na kinie, literaturze…
Jest przystojny.
Co nie oznacza, że masz moje błogosławieństwo.
Nie spiesz się. Dopiero go poznałaś.
Wiem. Na razie tylko randkujemy, ale Matteo nie szuka tylko zabawy.
A ty? Nie zależy ci na zabawie?
- Tebi! - No co? Wcześnie zostałaś matką.
To chyba normalne, że chcesz odzyskać wolność i dobrze się bawić.
Mam chodzić na imprezy, szaleć i sypiać, z kim popadnie?
Nie, dziękuję.
No dobra.
Jeśli ten Włoch naprawdę ci się podoba, to będę cię w tym wspierać.
Pomimo mojej zazdrości.
Pycha.
On ma rację.
Rozwód był dla mnie takim piekłem, że teraz powinnam cieszyć się życiem.
To oczywiste, że Matteo ci się podoba.
- Nie musisz za niego wychodzić. - Cześć.
Ciesz się tym.
Dzień dobry.
Baw się. Zasługujesz na to.
Ledwo zdążyłam.
- Zaklepałyśmy ci miejsce. - Udało się.
Zaraz zaczynamy. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Rozpoczynamy dzisiejsze zajęcia jogi.
Usiądźcie na piętach. Kolana na szerokość maty.
Ramiona do tyłu.
Mięśnie podbrzusza napięte.
Bierzemy wdech.
Ręce do nieba.
Dobrze. Palce na ziemi. Unosimy biodra ku niebu.
Pozycja psa z głową w dół.
Przechodzimy do bocznej deski.
Świetnie.
Prawa ręka ku niebu i utrzymujemy pozycję.
- Co z Camilą? - Mówią, że jej stan jest stabilny.
- Co ona robiła na tamtej wyspie? - Nie mam pojęcia.
Jak się masz, David?
Czułem, że masz z tym coś wspólnego.
Miguel ją znalazł.
Gdyby nie on, Camila spłonęłaby żywcem.
Nieważne. Wynoś się stąd.
- Jeśli coś się stanie Camili… - Nie wyjdę.
- Panowie. - Uważaj.
Panowie, co to ma znaczyć? Jesteśmy w szpitalu.
Możecie się kłócić na zewnątrz.
Nie róbcie tego Camili.
Joaquín Duval. Jestem psychiatrą pańskiej żony.
Dym wywołał u pani średnie uszkodzenia tkanek oczu.
Za kilka dni powinna pani odzyskać wzrok.
Muszę zostać w szpitalu?
Nie, może pani wrócić do domu i normalnego życia.
Wdrożymy leczenie.
Dziękuję.
Gdzie Sergio?
Zmarł w drodze do szpitala.
- Sergio? - Tak.
Mam świetne wieści.
Słucham.
Nie, przekażę wam je osobiście.
Niech Hiszpan nastawi się na szok.
Dzień dobry.
Szukam nauczyciela pływania.
To ja.
- Ty? - Tak.
Interesują mnie lekcje.
- Dzisiaj? - Tak, dzisiaj.
Prowadzę teraz zajęcia dla początkujących kobiet.
Odpowiada ci to?
- Nie, nie odpowiada. - Emanuel Bruna!
- Co słychać? - Witaj.
Dzięki.
- To najlepszy piłkarz w historii. - Tak?
- Nie lubię piłki nożnej. - Szkoda.
- Kiedy wrócisz do gry? - Mam nadzieję, że niedługo.
- Zrobimy sobie zdjęcie? - A nawet dwa.
Dalej, dziewczyny!
Zajęcia już trwają! Pływamy!
Chatka stanęła w płomieniach wcześnie rano.
Policja prowadzi w tej sprawie śledztwo.
Ta okolica jest przeklęta.
- Nie bądź głupia. - To nie przypadek.
Mówię ci, że to ma jakiś związek z morderstwami.
- Ángela. - Cześć.
- Słyszałaś, co spotkało naszą sąsiadkę? - Którą?
Camilę z domu U. Prawie spłonęła żywcem.
- Co? - Tak.
Nikt nic nie wie. Był jakiś pożar.
W sieci piszą, że mogła na zawsze stracić wzrok.
Dłużej tego nie zniosę. Co z dziećmi?
- Nie wiem… - Wybacz, Ángelo.
Vannessa, weź moją kartę.
Wydaj, ile chcesz, tylko się uspokój.
Tylko nie zgub jej tak samo jak swojej.
To naprawdę szokujące wieści.
Nie ukrywam, że ta kobieta wyrządziła mi wielką krzywdę,
ale nigdy nie życzyłam jej źle.
Nawet w najtrudniejszych chwilach, a co dopiero teraz.
Ostatecznie to nie jej wina.
No jasne. Biedaczka nic nie zrobiła.
Tak.
Zaczekajmy, co na to powie policja.
Oczywiście.
No to… pa.
Łączy nas coś poza zamiłowaniem do sportu.
Ángela Ferrer.
Mówi ci to coś?
Tak, prawda?
Chłopaki!
Jak poszły lekcje pływania?
Świetnie.
Doskonale. Właśnie chwalę instruktora.
Świetny z niego trener.
Nie wyszłaś?
Nie, przepraszam. Musiałam z tobą pomówić.
Cieszę się, że wróciłaś. Sama chciałam z tobą porozmawiać.
O tym, co się stało?
Co chciałaś powiedzieć?
Żałowałaś?
A może chciałaś mi powiedzieć, że to nie może się więcej powtórzyć
i na pewno się nie powtórzy?
Nie, już dawno…
nie przeżyłam czegoś tak pięknego i głębokiego.
Nie chodzi mi tylko o to, co się stało. Ale także o… ciebie.
Jesteś niezwykłą kobietą.
Czuję, że…
każda sekunda spędzona z tobą zapiera mi dech.
Im lepiej cię poznaję, tym większy ogarnia mnie…
Tak?
Co cię…
ogarnia?
Strach.
Boję się, że to wymknie się spod kontroli.
Sama byłaś mężatką.
Jak długo można żyć w nieszczęśliwym małżeństwie?
Miesiące? Lata? Dekady?
Wieczność?
Ile można wytrzymać bez pieszczoty? Bez przytulenia?
Przepraszam.
Chodź do mnie.
Usiądź.
Ty też jesteś dla mnie wyjątkową przyjaciółką.
Powiedziałabym nawet, że odkąd wróciłam,
nie spotkało mnie nic lepszego niż ty.
Mnie też.
Dziękuję, że tu jesteście.
Daj spokój.
Nie moglibyśmy cię zostawić.
Ładny dom.
Przywieźć wam coś do jedzenia? Potrzebujecie czegoś?
Nie, chyba wszystko mamy.
- Ale zajrzę do kuchni. - Dobra.
Chcesz, żebym zostawił cię samą?
Nie.
Ale nie chcę, żebyś myślał, że musisz przy mnie być.
Jasne. Ktoś mnie zmusił do tego,
żebym tu przybiegł, gdy tylko usłyszałem o pożarze.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać o naszym związku,
ale naprawdę nie chciałam cię zranić.
Okropnie się z tym czuję.
Nie czas na takie rozmowy. Nie przejmuj się tym.
Nie jesteśmy już razem, ale…
chcę, żebyś wiedział…
że naprawdę bardzo mi przykro.
A ty wiedz, że jestem tu, bo tego chciałem.
Miałem taką potrzebę.
Nieważne, co między nami zaszło.
Nadal się o ciebie martwię
i zastanawiam się, czy złapią tego zabójcę.
Spokojnie.
Bądź ostrożna.
Dziękuję.
- Dbaj o nią. - Odprowadzę cię.
Dzięki.
Lobito zginął, robiąc to, co kochał.
Wciąż by żył, gdybym go tam nie wysłała.
Nie powiem ci, żebyś się nie obwiniała, bo jesteś dorosła i wiesz, co masz robić.
Tak, muszę znaleźć zabójcę.
To moje zadanie.
Znaleźć zabójcę i sprawdzić, czy dzięki temu poczuję się lepiej.
- Znaleźliście coś w chatce? - Tak.
Więcej, niż oczekiwaliśmy.
Prawie wszystko spłonęło.
Ale w ocalałym pokoju były ślady skopolaminy,
a także nasienia.
Myślałem, że nic nam to nie da, a jednak.
To nasienie Miguela Estéveza.
W 2023 roku miał zarzuty o podszywanie się.
Mieliśmy jego dane.
Tebi! Co tam?
Tylko mama tak mnie nazywa.
- Pewnie mi o tym wspomniała, a ja… - Myślałeś, że też możesz?
To tak nie działa.
Dobra. Przepraszam.
- Na co idziecie? - Słucham?
Mama mówiła, że idziecie do kina. Na jaki film?
W centrum pokazują klasyczny film, Casablancę.
Pójdziesz z nami?
- Film Michaela Curtiza? - Zgadza się.
Myślisz, że pokażesz mamie klasyk,
a ona się za to z tobą prześpi?
Nie możesz mi trochę odpuścić?
Nie mam złych zamiarów.
Przeciwnie. Szanuję twoją mamę i chcę ją uszczęśliwić.
Nie wiem, czy mi się uda, ale obiecuję, że jej nie skrzywdzę.
Mam nadzieję.
- Inaczej cię zabiję. - Przepraszam.
- Spóźniłam się? - Nie. Jesteś na czas, jak zwykle.
Dzięki.
Spytałem Estebana, czy pójdzie z nami.
- Poważnie? - Tak.
Cudownie. Idziemy?
Tak.
Chodźmy.
Według lekarza mogę jeszcze niewyraźnie widzieć.
Ale to minie.
To normalne.
Na pewno szybko wrócisz do siebie.
Nie wiem, czy powinnam ci to mówić, ale…
Dziękuję za ratunek.
Nie musisz mi dziękować.
Nigdy.
Nie rozumiem tylko, co robiłeś na tej odludnej wyspie.
Jasno mi ją wskazałaś.
Oby tylko policja myślała tak samo.
Mają dokładnie te same wątpliwości co ja.
Posłuchaj…
Szukałem cię, bo tak się umówiliśmy.
Mieliśmy się spotkać na wyspie.
Nie.
- Co ty pleciesz? Nic nie mówiłam. - Nie?
Nie.
Nie uwierzysz.
Jestem w cudownym miejscu.
Nie wiem dlaczego, ale myślę o tobie.
Przyjedź tu, jeśli wierzysz w trwałość naszych uczuć.
Zero presji, zero wymówek.
Wyślę ci lokalizację. Przyjedź albo nie. Nie tłumacz się.
Ale jeśli przyjedziesz, nie pożałujesz.
Myśli pani, że to fałszywka?
Wszystko może być fałszywką, jeśli świadek postanowi kłamać.
Nie kłamię. Nie nagrałam ani nie wysłałam tej wiadomości.
Wiem.
Camila tego nie nagrała. A pan co na to?
Skoro tak twierdzi, to mówi prawdę.
- Dokąd to? - Wychodzę.
Przykro mi, ale musi pan pojechać ze mną na posterunek.
Telefon trafi do laboratorium,
a pan wyjaśni mi,
jak dotarł na wyspę i co na niej robił.
Proszę ze mną.
A zatem otrzymał pan wiadomość od Camili
z nieznanego numeru
i pojechał pan jej szukać na wyspie, której nie ma na mapie.
Czemu pani tak na mnie patrzy?
Tak właśnie było.
Na wyspie znaleźliśmy ślady pańskiego DNA.
Co w tym dziwnego? Przyznałem, że tam byłem.
- Uratowałem Camilę. - Oczywiście.
Ale co tam robiły ślady pańskiego nasienia?
- Słucham? - Dobrze pan słyszał.
To była część planu ratunkowego? Czy improwizacja?
To niemożliwe.
Nie uprawialiśmy seksu. Ani na wyspie, ani nigdzie indziej.
Chcę poznać wszystkie szczegóły. Od samego początku.
Nie ma najmniejszej możliwości, że to ty wysłałaś tę wiadomość?
To nie byłam ja, Joaquín.
Pamiętasz, co robiłaś tamtego ranka?
To samo, co każdej nocy. Czekałam.
Poza tym nie miałam zasięgu,
więc nie mogłam wysłać żadnej wiadomości.
Posłuchaj…
Pamiętam pewne rzeczy, ale szczegóły są…
Nie naciskaj.
Zaczekaj, aż wspomnienia same wrócą.
- Jak dostał się pan na wyspę? - Mamy łódkę, której nikt nie używa.
Gdy dopływałem do wyspy,
zobaczyłem płomienie, ale nie widziałem, gdzie się pali.
Zostawiłem łódkę i pobiegłem plażą.
Proszę posłuchać.
Jeśli szuka pani zabójcy, to proszę nie marnować czasu na mnie.
Kocham Camilę. Proszę to wreszcie zrozumieć.
- Cześć. - Cześć.
Jestem sąsiadką Camili.
Nie chcę przeszkadzać, ale chciałam spytać, jak się czuje.
- Już lepiej. - Dobrze to słyszeć.
Chciałam jej tylko to dać. Mogę?
Ja je wezmę.
Dobrze.
- Dzięki. - Cami!
Camila śpi.
Nie może przyjmować gości.
Rozumiem. To okropne, co ją spotkało.
Jestem Joaquín, jej psychiatra.
Ángela Ferrer.
To miłe, że odwiedza ją pan w domu.
Musimy ją teraz wspierać.
Camila.
Ángela! Jak się masz?
Na pewno lepiej niż ty.
Musiałam wpaść i sprawdzić, jak się czujesz.
Nie.
Wybacz. Wszędzie mam siniaki.
No tak. Przepraszam.
Bardzo się przejęłam.
Jesteśmy wspólnotą.
Siostrzeństwo jest najważniejsze.
Spotkało cię coś okropnego. Wręcz niewyobrażalnego.
Najważniejsze, że nic jej nie jest. Już po wszystkim.
Otóż to. Pamiętaj, że mieszkam tuż obok.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Wiem, że trudno ci w to uwierzyć, ale obie chcemy tego samego.
Wiedz, że nie spocznę,
póki nie znajdę zabójcy mojego brata.
Osoby, która być może odpowiada za to wszystko.
Trzymaj się.
Do widzenia.
- Co mu jest? - To, co zawsze.
Ciągle chodzi wściekły.
Masz rację.
- Cześć. - Cześć.
Mamo, śledztwo w sprawie wujka nadal trwa?
Oczywiście, skarbie.
Policja robi, co trzeba.
Działa sprawnie i na pewno rozwiąże sprawę.
Zaczekaj na mnie na górze, skarbie. Zaraz przyjdę.
Dobrze. Muszę ci coś pokazać.
Jasne. Kocham cię.
Wiedziałeś, kiedy przyjechać.
Myślałam, że będziesz… No nie wiem, na terapii.
Miałem nagłą sprawę.
W pracy?
Naprawdę się poświęcasz swojej nowej firmie.
Bądź ze mną szczery.
Przyznaj.
Przyjechałeś tu, bo usłyszałeś, że Camila wróciła na osiedle.
Przyznaj to. To proste.
Przyjechałem do dzieci.
Wiesz, że policja mnie o ciebie wypytywała?
Tak?
Tak. Zastanawiają się,
co robiłeś w środku nocy na opuszczonej wyspie.
Sama się nad tym zastanawiam.
Jak to się stało, że udało ci się ocalić Camilę?
Rozmawiałem już z policją. Wszystko im wyjaśniłem.
Nie musisz się tym przejmować.
Cokolwiek im powiedziałeś, na pewno ci uwierzyli.
Kto by podważył tak mocne alibi?
Zwłaszcza że chodzi o ciebie. Urodzony z ciebie superbohater.
Nie wiem, czy wiesz,
ale Camila wysłała mi z wyspy wiadomość głosową.
Policja już ją ma.
A ty pobiegłeś jej na ratunek. Zwarty i gotowy, jak wzorowy harcerz.
Camila mogła zginąć.
Nie po raz pierwszy była bliska śmierci.
Jak możesz być tak obojętna?
A jaki dupek zraniłby mnie tak samo jak ty?
Wiesz co? Nieważne.
To nie Camila wysłała mi wiadomość.
Nie?
Nie. Nagranie było fałszywe.
Stworzone przez sztuczną inteligencję.
Nie mów! Ale ta technika poszła naprzód.
Prawda?
A przy okazji… Co wczoraj robiłaś?
W tamtym czasie.
Cieszę się, że o to pytasz.
- Zawsze byłam z tobą szczera. - Jasne.
Spotykam się z kimś.
I właśnie jestem spóźniona.
Miłej randki.
Nie dość, że kocha kino, jest czarujący i wysportowany.
To także mistrz włoskiej kuchni.
Słyszałem cię!
A gotuję tylko po amatorsku.
- Pomogę ci. - Dzięki.
Jak przygotowałeś to tak szybko?
To tylko makaron.
Następnym razem zrobię coś lepszego.
Naprawdę masz w żyłach włoską krew?
Myślałem, że to tylko taki bajer.
- Tebi. - Co?
Czemu tak mówisz?
To prawda.
Moja rodzina naprawdę pochodzi z Włoch.
Ach tak?
Z której części Włoch?
Mamma mia, Esteban.
Nie wiedziałem, że mówisz po włosku.
Mój dziadek pochodził z Vigasio, z okolic Werony.
- Miasta Romea i Julii? - Właśnie tak.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
- Na zdrowie, Esteban. - Zdrowie.
Dzięki za makaron i za Casablancę.
Zawsze będziesz tu mile widziany.
- Pa, synku. - Zostaniesz na noc?
Nie, zobaczymy się później w domu.
Dobra. Trzymaj się.
Ty też.
Pa.
Przepraszam cię za wszystko, co powiedział.
Nie masz za co. Nie powiedział nic złego.
Przeciwnie.
Bywa zaborczy i czasem się nakręca.
Czego się spodziewałaś?
To twój jedyny syn.
Może pytać o rzeczy, które go uspokoją.
- Nie przejmuj się. - Cieszę się, że rozumiesz.
Dziękuję.
Jak się masz, Silvino?
Trzymam się.
Camila jest na górze?
Tak, ale śpi.
Wolałabym jej nie budzić.
Chciałem się pożegnać. Byłem z dziećmi.
Jutro jej przekażemy, że zajrzałeś.
A skoro już o tym mowa,
to byłoby dobrze, gdybyś na kilka dni dał jej spokój.
Wszyscy doskonale wiemy,
że twoja obecność denerwuje Camilę.
Dziękuję za diagnozę, doktorze.
Może pan już iść. Poczytać książkę, zrelaksować się.
To nie twój dom, Miguel.
Ale nie jestem psychiatrą.
Co tu jeszcze robisz?
To sprawa między mną a Camilą.
Świetnie.
Omów to z nią. Podczas kolejnej sesji, nie dzisiaj.
- Dziękuję. Dbaj o nią. - Jasne.
Myślałem, że szefowe wielkich firm wcześnie chodzą spać.
My też musimy od czasu do czasu rozładować jakoś stres.
Jakieś pomysły?
Mam ich całkiem sporo. Pomożesz mi?
Jak daleko się posuniesz?
Ja?
Chcę, żebyś znów mnie związał.
Szaleję za tobą.
System poczty głosowej.
Koszt połączenia…
CZEŚĆ, ÁNGELO. JESTEŚ?
DOBRY WIECZÓR. ŚPISZ?
DŁUŻEJ TEGO NIE ZNIOSĘ. MOGĘ WPAŚĆ?
Vannesso, śpisz?
Idę pobiegać.
Obiecaliście mi już 100 tysięcy,
ale chcę też ten piękny dom.
Miło się tu mieszka.
Byłoby mi bardzo smutno,
gdybym musiał wrócić na moją ciasną łódkę.
Nie lubię niepewności.
Jestem jak pies, Santiago.
Daj mi jedzenie i dach nad głową, a będę ci wierny do końca.
Poważnie?
- No dobrze. Dom jest twój. - Zajebiście!
Mów, co wiesz. Nie mam całej nocy.
Jesteś gotowy?
Emanuel Bruna.
Ángela.
Spotykają się.
Ángela pieprzy też twoją żonę.
Żałowałaś?
Już dawno nie przeżyłam czegoś tak pięknego i głębokiego.
Nie chodzi mi tylko o to, co się stało. Ale także o… ciebie.
Byłam bliska znalezienia zabójcy.
Skoro byłaś tak blisko,
to czemu podejrzewasz mnie?
Posłuchaj, Camilo.
Na pewno nie jest ci łatwo być w takiej sytuacji.
Jeśli chcę odzyskać twoje zaufanie, będę musiał ci pomóc.
Tak? W czym?
W znalezieniu sprawcy.
Posłuchaj.
Jeśli ktoś nienawidzi mnie na tyle,
żeby zrobić coś takiego, to tylko Ángela.
Tak, ale…
Ángela raczej nie potrafiłaby nagrać tamtej fałszywej wiadomości.
Na takich rzeczach trzeba się znać.
Trzeba odtworzyć czyjś głos i spreparować nagranie.
Daj spokój.
Ángela jest bogata. Z łatwością mogła to komuś zlecić.
Pewnie tak.
Późno już. Muszę iść. Porozmawiamy jutro.
Dobrze.
Odpocznij.
Dobranoc.
Wybacz, ale…
niektórych pokus nie da się uniknąć.
Skoro tak…
to ich nie unikaj.
Prawie zginęłam.
Moje życie to jeden wielki chaos.
Nie wiem, kto wysłał tamtą wiadomość i czy mnie nie okłamujesz.
Wiem tylko, że…
żyję.
I uwielbiam to, że wciąż chcę cię mieć przy sobie.
Nie mogę tego zignorować, więc ty też tego nie rób.
Napisy: Aleksandra Basińska