Vanne?
- O co chodzi? - Jestem załamana.
Santiago ma kochankę na osiedlu.
Jesteś tego pewna?
Jest z nią w domu B.
Wiesz, kto go wynajmuje?
Nie.
Ale się dowiem.
FAŁSZYWY PROFIL
Masz dowód na to, że Ángela i Vannessa…?
Ale mogę go zdobyć, jeśli mi to wynagrodzicie.
To skąd o tym wiesz?
Mam oczy. Widziałem je razem i doskonale znam Ángelę.
Co widziałeś? Gdzie? Mów.
- Widziałeś, jak się pieprzą, dupku? - Santiago!
Tylko spokojnie. Łapy przy sobie, bo dopłacisz.
To znowu ja. Nie chcę ci się narzucać, ale…
Nie wiem, po co zadzwoniłam. Zawróciłaś mi w głowie.
Nie trzymaj mnie w niepewności i zadzwoń.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Czas płynie za szybko.
Chciałabym móc go zatrzymać.
Zatrzymać na zawsze.
Znalazłeś coś ciekawego?
Już zapomniałam, jakie to uczucie.
Nie zapomniałaś, tylko mi nie ufałaś.
Musiałem wyrwać cię z rąk zabójcy, żebyś wreszcie to zrobiła?
Nie żartuj na ten temat. Nadal jestem przerażona.
Nie musisz się już bać. Jestem przy tobie.
Tak, ale nie zaznam spokoju, póki nie znajdziemy tego drania.
Nie ma jej? Miała odpoczywać.
Rano pojechała do lekarza.
Myślałem, że na mnie zaczeka.
- Spokojnie, nie jest sama. - Nie?
Nie.
- Mogę na nią zaczekać? - Jasne. Proszę się rozgościć.
- Kawy? - Chętnie. Piję czarną.
Świeżo zaparzona.
- Joaquín? - Obserwujcie psychiatrę.
Dlaczego?
Ma obsesję na punkcie Camili.
Wczoraj musiałem go wyrzucić.
- Kolejny facet z obsesją? - Joaquín?
Tu chodzi o bezpieczeństwo Camili. Ktoś próbował ją zabić.
Dziękuję za informację.
Do usłyszenia.
Patti, poszukaj informacji o doktorze Joaquínie Duvalu.
Tak jest.
Doktorze?
- Potrzebuje pan czegoś? - Nie.
Przepraszam za moją śmiałość, ale martwię się o Camilę.
Przez chwilę myślałem, że poczułem alkohol.
Ale nie, wszystko w porządku.
- Zaczekamy na nią na tarasie? - Tak, tak będzie lepiej.
Nie wiem, kto tu mieszka, ale możemy się dowiedzieć.
Co ty robisz?
Chcesz wiedzieć, z kim cię zdradza mąż?
Tak, ale to nielegalne.
- Nie wolno ci brać tych kluczy. - Weź głęboki oddech.
Bycie właścicielką ma swoje plusy.
Hej, Vanne.
Wszystko będzie dobrze. Idź do domu, dam ci znać.
Podoba ci się?
Co się stało?
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, moja firma niedługo ruszy.
Cieszę się.
Pomogę ci.
- Tato? - Co jeszcze?
Mogę coś powiedzieć?
Oczywiście, skarbie. Słucham.
Wszystko w porządku?
Mogę z tobą zamieszkać?
Oczywiście, kotku.
Jasne, że możesz. Ale dlaczego? Coś jest nie tak?
Mama dziwnie się zachowuje.
Odkąd wyszła z więzienia.
Czasem budzi się w dobrym nastroju i śmiejemy się razem jak dawniej.
Ale czasem…
Czasem co?
Czasem czuję, że mnie nienawidzi
i nie chce już spędzać ze mną czasu.
Wyjaśnisz mi, co tu robisz?
Wynająłem ten skromny dom,
żeby być blisko ciebie.
- Właśnie przyłapałam cię z kochankiem. - To nie mój kochanek.
Nie mam nic przeciwko twojej biseksualności.
Panseksualności.
Lubiłam ją. Nie oceniam.
Ale nie chcę cię tutaj.
Powiesz mi dlaczego?
Jesteś niebezpieczny.
I z jakiegoś powodu sprawiasz, że tracę kontrolę.
Nie mogę teraz podejmować takiego ryzyka.
Nie masz za to oporów
przed sypianiem z sąsiadami.
Nie rób takiej niewinnej miny.
Mówię ci…
że cię kocham.
Otwieram się przed tobą,
bo chcę, żeby było jak dawniej.
Panseksualny żigolo i jego klientka.
- Cudownie. - Na przykład. Albo kochankowie.
Masz się wynieść z tego domu.
Porozmawiam z osobą, która cię opłaca.
Odzyskasz pieniądze, ale odejdziesz.
Dlaczego mi to robisz?
Ponieważ…
to nie jest twoje miejsce.
Jesteś tu intruzem.
Wrogiem mojej rodziny.
Nie jesteś tu mile widzianym gościem, a tym bardziej mieszkańcem.
A Camila jest?
Camila także jest twoim wrogiem.
Pieprzyła się z twoim mężem.
Ukradła ci go.
A teraz mieszka tuż obok.
Inti…
Ángela.
Kopę lat.
Ale się cieszę. Zaprosili nas na targi.
Muszę jechać do Miami.
Gratulacje, Matte.
Cudowne wieści. Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro.
Ale tylko na trzy dni.
Tak szybko?
Nie zdążymy się pożegnać.
Wiem.
Ale wszystko działo się tak szybko, że nic nie mogłem poradzić.
W porządku, rozumiem.
Ale może zjemy razem śniadanie?
Odpowiednio cię pożegnam.
Jasne.
Dla ciebie zawsze znajdę czas. Powiedz tylko kiedy.
O której?
Wystarczy już tej zabawy tabletem.
Nie chcę jeszcze spać.
Wychodzę, mamo.
Dokąd?
Już ci mówiłem, do Estebana.
Co robisz z synem Laury?
Nic. Tebi pomaga mi z matmą.
Z matmą?
Przedstawia ci też koleżanki ze studiów.
Zamknij się!
Uważaj na te starsze dziewczyny.
Nie ma żadnych dziewczyn.
Pa.
Ta plotkara coś zmyśla.
Pa.
Czemu muszę iść spać tak wcześnie?
Bo już czas.
- Pora spać. - Nie chcę.
Spójrz na mnie.
Pamiętaj, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Witaj, Tino.
Właśnie gotowałam. Porozmawiamy w kuchni?
Dziękuję.
Wina?
Dziękuję.
Gdy cię zobaczyłam, myślałam, że będziesz…
mnie obrażać.
Albo przynajmniej prowokować, jak dawniej.
Robiłaś to przy każdej okazji.
Teraz też mogę.
Ale na szczęście nie jestem już tą samą osobą.
Dlaczego mnie zaprosiłaś? Chcesz prosić o wybaczenie?
Nie przesadzajmy.
Chciałam, żebyś spróbowała mojego słynnego homara.
W końcu przez wiele lat byłaś asystentką mojego ojca.
Aż przez niego wylądowałam w więzieniu i nawet nie próbował mnie wyciągnąć.
To nie tak.
Mój ojciec bardzo cię cenił.
Po wszystkim, do czego mnie zmusił, mógł zrobić choć tyle.
Ja…
Poznałam Pedra, gdy moja mama była jego sekretarką.
Był imponującym człowiekiem.
Inteligentnym, uprzejmym i eleganckim.
Był ideałem. Wszyscy go uwielbiali.
Wypijmy za to.
Aż skończyłam 12 lat.
Wtedy znudziło mu się włażenie do łóżka mamy i zaczął molestować mnie.
Nienawidziłam go z całego serca.
Nienawiść zmieniła się w strach.
A strach zamienił się w miłość.
Jak możesz tak zmyślać?
Mam nadzieję, że Pedro Ferrer gnije w piekle.
Ty też tam skończysz.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Każde z tych morderstw w jakiś mroczny sposób łączy się z Ferrerami.
Wasza krew jest przeklęta.
Przykro mi, że tak myślisz.
Zaprosiłam cię na kolację z wielką serdecznością. Zależy mi.
Znam cię na wylot, Ángelo.
Nie. Nie znasz mnie ani trochę.
Mamo!
Mój ojciec był bohaterem!
Otwórz, proszę.
Mamo, otwórz, proszę!
Co się stało?
Wrzeszczysz jak wariatka! Co jest?
Drzwi były zamknięte. Przestraszyłam się.
Czemu je zamknęłaś?
Nie zamykałam! Usłyszałam krzyk.
Poparzyłam się, ale nic mi nie jest.
Nic się nie stało. Idź spać, odpocznij.
Idź spać. Późno już.
Miałaś odłożyć ten tablet!
Już dobrze.
Mamo.
Masz krew na nodze.
Zacięłam się przy gotowaniu.
Ale nic mi nie jest.
Halo?
Ánge…
Ángela…
próbowała…
Dziękuję, że przyjechałeś.
Poniosło mnie.
Na moment przestałam się hamować.
Straciłam nad sobą panowanie.
Próbujesz się kontrolować,
szanować innych,
być tolerancyjna…
i zrozumieć, że nie jesteśmy tacy sami.
Ale niektórzy są szaleni.
A w dodatku wyjątkowo niewdzięczni.
Gdybyś tylko słyszał, co ona wygadywała o moim ojcu.
Musisz przed świtem wywieźć ją z osiedla.
Ja zajmę się kamerami.
Zabierz ją daleko stąd.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Dobrze, Joaquín. Spotkamy się później.
Wczoraj myślałem, że mnie unikasz.
Nie.
Po prostu byłam trochę zajęta.
Do zobaczenia.
Przepraszam.
Silvina.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dobrze, że jesteście tu obie. Chcę was gdzieś zaprosić.
Trochę was rozweselić.
Mam zaszczyt powitać państwa na turnieju golfowym Ferrer Barragán.
To ważna tradycja
w historii naszej firmy
i naszej rodziny.
Chcemy ją podtrzymywać
oraz promować zaangażowanie w sport.
Dziś dołączył do nas nasz prezes,
który przyjechał z dalekiej Hiszpanii
i odda pierwsze uderzenie turnieju.
Nie wiem, czy przyjazd tutaj to był dobry pomysł.
Chcesz znaleźć zabójcę Eriki. To idealne miejsce.
Stańcie, proszę, tam. Tak będzie bezpieczniej.
Jak się masz?
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Coś mnie ominęło? - Nie.
- Moje dzieci, Eva i Lucas. - Miło mi.
To Miguel, ich tata.
Miło mi.
Cześć.
To nasze pierwsze targi. Musimy na nie pojechać.
O której masz lot?
Nie pamiętam,
ale mamy jeszcze trochę czasu.
O której masz lot? Podwiozę cię.
Jakaś ty kochana.
Nie musisz mnie podwozić.
Mówię serio.
Czemu masz płacić za taksówkę, skoro ja cię mogę zawieźć?
Nie zapłacę. Studio pokrywa koszty transportu.
Nie róbmy zamieszania.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Ale gdy wrócę, nie zostawię cię już ani na moment, słowo.
Obiecujesz?
- Obiecuję. - No dobrze.
Benito, niech zabiorą wszystko, co znajdą.
Szefie?
Tak. Na osiedlu Riviera Esmeralda.
Kolejne ciało.
Kobieta.
To Tina.
Znaliście ją? Boże.
Tak. Była asystentką ojca Ángeli.
Muszą państwo pójść z nami.
Musimy wszystkich przesłuchać.
Biedaczka. Nigdy jej nie poznałem. Co mam pani powiedzieć?
Na pewno? Nie widział jej pan w klubie?
To Tina Romero zatrudniła mnie w Las Vegas i ściągnęła do Cartageny.
Nie wiem, co tu się dzieje, ale tak się nie da żyć.
- To znów ten sam zabójca, prawda? - Sprawdzamy to.
O której Tina od pani wyszła?
O 22.30? Nie wiem. Może o 22.45.
Wybierała się na randkę.
Poznała kogoś przez aplikację.
Sypiali ze sobą?
Oczywiście.
Czy się kochali?
Nie sądzę.
Pedro nikogo nie kochał.
Nawet dzieci?
Dzieci kochał.
Dlatego jadłyśmy tak wcześnie.
Zaprosiłam ją na turniej. Powiedziała, że przyjdzie.
Ktoś zabija ludzi z mojego otoczenia.
To musi być sprawa osobista.
Boję się o siebie i o moje dzieci.
A pani milczy.
Myśli pani, że ta sama osoba zabiła mojego brata?
Nie wiem, ale to ma sens.
Ktoś zabija ludzi z osiedla. Każdy z nas może być ofiarą.
Albo sprawcą.
Ma pan tutaj wielu wrogów?
Nie wiem. Nie sądzę. Dlaczego?
Od czasu pożaru trudno nam znaleźć dowody.
Chyba ktoś próbuje pana wrobić.
Czemu tak pani sądzi?
Ktoś zostawił skopolaminę i ślady pańskiego nasienia na wyspie Manacoa.
Powiedziała coś jeszcze?
Dziękuję.
Skończyłyśmy?
- Przepraszam. - Proszę.
Przed domem Ferrerów stał czarny van.
Wiemy, do kogo należy?
Jeszcze nie.
Pójdziesz ze mną do domu?
Dzieci są na obozie, a Santiago wróci późno.
Przyjdziesz?
Jasne.
Chodźmy.
Zostawię to.
Nie mów mi, że mam ci zaufać.
Prosiłam cię o jedno.
Nie, mam już tego dość!
Mówiłam ci, żebyś wywiózł gdzieś ciało,
a ty wrzuciłeś je do jeziora na polu golfowym!
Mam już dość tych twoich wypadków.
Przez jeden z nich nie mam już brata.
- Nic ci nie jest? - To zdjęcie…
Nic takiego.
- Zrobiłam coś nie tak? Ignorujesz mnie. - Nieprawda.
Przestań. Wypisuję do ciebie jak idiotka.
- Nie wiem, jak zwrócić twoją uwagę. - Po prostu byłam zajęta.
Ciągle o tobie myślę.
Przyjrzałam się sprawie i nie znalazłam dowodów na to,
że twój mąż cię zdradza.
Dom B był pusty.
Rozmawiałaś z nim?
Grzebał w moim telefonie.
Myślisz, że coś widział?
Nie wiem, ale mam to gdzieś.
Chcę tylko wiedzieć, czemu się ode mnie oddalasz.
Przepraszam.
Nie chciałam cię zranić i mam nadzieję, że mi ufasz.
Mówię serio.
Moja piękna.
- Myślę o tobie. - Naprawdę?
- A ja nie mogę przestać myśleć o tobie. - Naprawdę?
Tak.
Mogę cię pocałować?
Jasne.
Kocham cię.
Umarła przez utonięcie, ale nie wiem, czy to był ten sam zabójca.
To piąta ofiara znaleziona w wodzie.
Spójrz na nią.
Nie wygląda jak pozostałe.
Ma poparzenia na twarzy i reszcie ciała.
To olej? Coś żrącego?
Wrzątek.
Jakby tego było mało, ma też liczne rany kłute.
Ślady seksu?
Ani seksu, ani narkotyków.
Tylko chlor. Taki basenowy.
Znaleźliśmy go w całym ciele.
Zabójca mógł zmywać ślady. Albo utopił ją w basenie.
Jeśli to był ten sam zabójca, to ciało nas do niego doprowadzi.
Skąd ta pewność?
Znam morderców.
Gdy seryjny morderca przestaje przestrzegać własnych zasad,
to oznacza tylko jedno.
Musi przestać.
Cierpi.
To, co dawało mu przyjemność,
zaczyna go dręczyć.
Tina Salazar wyszła z więzienia i zaczęła często odwiedzać dom B.
To nieruchomość Grupy Ferrer Barragán.
Umowę podpisano z Constanzą Montiel. To jeden z wielu aliasów ofiary.
Wszystko jasne.
- Odzywali się ze spa? - Dzień dobry.
- Spokojnie. Są z nami. - Jasne.
Nie mogę zapomnieć, jaką miała minę, gdy nas przyłapała.
Dzień dobry.
Pogadamy później.
Przepraszam.
Jak się pan miewa?
Dobrze. Już się za panią stęskniłem, ale spieszę się na zajęcia.
Mieszka pan w domu B. Tutaj, w Riviera Esmeralda.
Tak, chwilowo.
Lubi pan pakować się w kłopoty, co?
Dziękuję.
Wie pan, że był pan ostatnią osobą, do której zadzwoniła Tina Salazar?
Naprawdę myślałeś, że cię unikam?
Nie wiem, co myśleć. Martwiłem się o ciebie.
Nadal uważam, że nie traktujesz poważnie zagrożenia ze strony tego psychopaty.
Dzięki za troskę, ale nic mi nie jest.
Ale poczuję się lepiej, gdy dowiem się, kto zabił Erikę.
Słyszałeś, że znaleziono dziś kolejne ciało?
Tak. To straszna tragedia.
Co tam robiłaś?
Pytam cię o to, żebyś zrozumiała,
że sama pakujesz się w niebezpieczne sytuacje.
Byłam tam z Miguelem.
Zabójcą musi być jeden z sąsiadów.
To twoja dominująca cecha.
Chciałbym dziś z tobą o niej porozmawiać.
Co to za cecha?
Twoja masochistyczna strona.
Podświadomie szukasz bólu, bo to on daje ci przyjemność.
A Miguel jest tylko motorem przyjemności, jaką odczuwasz po cierpieniu.
Spałam z nim.
Po tylu miesiącach
i całej pracy, jaką wykonaliśmy, wylądowałam z nim w łóżku.
Ale będę z tobą szczera.
Nie żałuję. Podobało mi się.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo chciałam.
Chciałaś?
I to ma być odpowiedź dojrzałej osoby?
Osiemnaście miesięcy.
Przez cały ten czas szukaliśmy źródeł twojej traumy.
Szukaliśmy przyczyn twojego strachu w najmniejszym zakamarku.
I w końcu zrobiłaś coś takiego, bo „chciałaś”.
Wszystko na nic.
To tylko seks.
„Seks”.
„Tylko seks”. Co z tobą? Nie potrafisz mówić o niczym innym?
To wszystko, co masz do zaoferowania?
Tylko seks?
Tylko seks.
Boże, Camilo, spójrz na siebie.
Czego chcesz od życia?
Chcesz pozostać ludzkim odpadem?
Jesteś moim terapeutą. Przeszkadza ci to, że spałam z Miguelem?
Nie przeszkadza, do cholery.
Żal mi ciebie.
Świetnie.
A zatem uważam, że sam potrzebujesz terapii.
A ty dokąd?
To nie koniec sesji.
BLOKADA DRZWI
Co ty wyprawiasz? Otwieraj.
Nie.
Najpierw ci wszystko wyjaśnię.
Czego ty, kurwa, chcesz?
Kiedy będziesz w domu, Inti? Musimy pogadać.
Ángela, Madryt chce spotkania jutro o 14.30.
Daj znać, czy pasuje. Na razie.
Vannessa!
Co to ma być?
Przysięgam, to nie tak, jak myślisz.
Precz!
- A ty, cholerna zdziro… - Co zrobisz?
Co? Pieprz sobie, kogo chcesz.
Byle nie moją żonę!
Napisy: Aleksandra Basińska