Nie puszczaj go!
Trzymaj!
Jest za ciężki.
Cała się trzęsę.
- Zwolnij! - Robimy za dużo hałasu.
- O nie. - Uspokój się.
- Wyrzuć to. - Dobra.
Wszystko, już.
- Pomóż mi. - Już idę.
Przepraszam.
Nikt nie może tu wejść.
Zamknij drzwi na klucz.
Zwolnij pracowników.
Zrób wszystko, co trzeba.
Po jakim czasie ciało… zniknie?
Po trzech dniach.
Musimy to posprzątać. Krew.
Tak.
Hej.
Nie ulegaj poczuciu winy.
Pozbędziemy się ciała.
Nikt nie będzie o niego pytał.
Obiecuję.
- Gdzie się tego nauczyłaś? - W więzieniu.
Osiemnaście miesięcy bezczynności to bardzo długo.
FAŁSZYWY PROFIL
Ty jesteś moim problemem.
I to, że życie jest niesprawiedliwe.
Nic o mnie nie wiesz, a ja wiem o tobie wszystko.
Wiem o Camili Román rzeczy, których ona sama o sobie nie wie.
Jesteś chory.
Bądźmy dla siebie uprzejmi. Nie zniżajmy się do wyzwisk.
Uspokój się, bo z rozmowy nici.
- Pomocy! Otwórz drzwi, dupku! - Nikt ci nie otworzy.
Spójrz mi w oczy i posłuchaj.
Nie jestem chory. Mam obsesję.
Jest na to tylko jedno lekarstwo.
Nic ci nie zrobię.
Chcę tylko porozmawiać.
Spójrz na mnie.
Wybacz, ale wiem, że mnie zrozumiesz,
bo sporo wiesz o obsesjach.
Nie myśl, że moja ma charakter czysto seksualny,
bo tak nie jest.
Jesteś zjawiskową kobietą, Camilo.
Nieoczekiwanie się od ciebie uzależniłem.
No dobrze.
Ale…
Czemu nie powiedziałeś mi wcześniej?
Często rozmawialiśmy. Miałeś wiele okazji.
Wiem, ale nie mogłem się na to zdobyć.
To byłoby nieprofesjonalne.
Tak czy siak, zawsze bardzo mi pomagałeś.
Dzięki tobie naprawdę zapomniałam o Miguelu.
Tak, zawsze próbowałem ci pomóc. Odłóż teraz telefon.
Chciałem ci tylko pomóc.
Odkąd tylko się tu zjawiłaś, próbowałem…
sprawić, byś zapomniała o tym idiocie i była szczęśliwa.
Nie chciałem dzielić się tobą z nim ani z nikim innym.
- Rozumiem. - Tak?
Naprawdę?
- Doktorze! - Pomocy!
- Camila? Co… - Pomocy!
- Wszystko gra! - Muszę wejść.
- Co się dzieje? - Doktorze Duval…
- Nie macie prawa… - Oto nakaz.
Co? Czego tu szukacie? Niczego nie znajdziecie.
Przepraszam. Dostanę wody?
Boże.
Dzięki.
Proszę.
- Zadzwoń do mojego prawnika. - Dobrze.
- Co to? - Prowadzę badania…
- Nagrywałeś mnie, gnoju? - Chcę ci pomóc!
Doktorze Duval, jest pan aresztowany.
Słucham? Zadzwoniłaś do prawnika, Lano?
- Tak. - Dzięki.
Ma pan prawo do adwokata. Możemy jakiegoś wyznaczyć.
No dobra.
Psychiatra od siedmiu boleści!
Lorena Moraga.
Ma teraz 20 lat.
Sześć lat temu leczyła u pana zaburzenia odżywiania.
Tak, doszło do pomyłki. Sąd już to wyjaśnił.
Mogę powtórzyć pani jego ustalenia.
Lorena miała wiele problemów.
Zaczęliśmy terapię, podczas której…
Powiedzmy, że przeniosła na mnie swoje emocje
i źle oceniła uczucia, jakie wobec mnie żywiła.
To częste u nastoletnich pacjentek.
Lorena twierdzi, że to pan miał obsesję.
Odcinał ją pan od znajomych i potajemnie ją nagrywał.
To nieprawda.
Jaki ma pan samochód?
- Słucham? - Jaki model?
Nie widzę związku ze sprawą,
ale posiadam ładne czarne auto.
Przed wejściem do klubu przez godzinę stało czarne audi.
Znamy właściciela?
Jeszcze nie.
- Z kim pan mieszka? - Z żoną i dwiema córkami.
Nie powie im pan, że został pan aresztowany
za nagrywanie pacjentów bez ich zgody?
Nie uważam, żeby to było konieczne. Robię to od ponad dekady.
- Mam dowody. - Powie to pan prawnikom.
Zamierzam.
Mam jeszcze jedno pytanie. Kiedy poznał pan Camilę Román?
Dziękuję.
To było półtora roku temu.
Przyszła do mojego gabinetu.
Była na dnie.
Jej przeszłość była pełna przemocy.
Właśnie zakończyła niezwykle toksyczny związek
z Miguelem Estévezem, wyjątkowym draniem.
Dlatego postanowił pan wykorzystać jej słabość
i zdradzić jej zaufanie?
Pomogłem jej, nic więcej.
Zgromadzone dowody mogą pozbawić pana prawa do wykonywania zawodu.
Znamy właściciela wyspy.
Wysłałem ci to mailem. Prawnicy już ją przejrzeli.
Przepraszam.
Nie marnuj czasu na przeprosiny.
Podpisz tutaj,
tutaj i tutaj.
Dzięki.
Dobra.
Tego właśnie chcesz?
Nie dałaś mi wyboru. Dobrze o tym wiesz.
Nie, nie tego chciałem.
Nie o tym marzyłem.
Myślałem, że wreszcie wyrwałem cię z łap tego faceta.
A teraz wracam i widzę, że znów uwierzyłaś w jego kłamstwa.
Jakby wszystko, co przeżyliśmy, cały spędzony razem czas nic nie znaczył.
David…
Każda chwila, jaką z tobą spędziłam, dawała mi szczęście.
Ale i tak nie mogłaś o nim zapomnieć.
- To twój pierwszy raz? - O co pytasz?
O zabójstwo tego sukinsyna?
Czy o miłość do kobiety?
Jesteś taka spokojna.
Jak to możliwe?
No jak?
Vanne.
Nie wiem…
Jestem spokojna, bo ty jesteś przy mnie.
Pójdę na policję i się przyznam.
Świetnie.
- Obie to zróbmy. - Tak.
Powiemy wszystko glinom.
Doskonały pomysł.
A kto wtedy wychowa nasze dzieci? Santiago?
Nie żyje. Przez lata się nad tobą znęcał.
Miguel? Wykluczone.
Nie pozwolę ci się przyznać.
Wymierzyłaś sprawiedliwość.
Zabijanie zawsze jest złe, ale czasem ktoś musi to zrobić.
- A jeśli nie zdołam…? - Spójrz na mnie.
Przysięgam na nasze dzieci i na to, co nas łączy,
że będzie dobrze.
Usiądź i oddychaj.
Pooddychajmy razem.
Kto…?
Nie.
Nie dam rady.
Uspokój się. Od tego zależy życie naszych dzieci.
Otwórz spokojnie drzwi.
Nie jesteś spokojna.
Idź otworzyć drzwi.
- Już! - Idę.
- Pani detektyw! - Jak się pani ma?
Dobrze.
Ćwiczyła pani?
W nocy ćwiczy się najlepiej, bo dzieci już śpią.
Można się odprężyć. Nikt nie przeszkadza.
Szukam pani męża.
Wie pani, kiedy wróci?
Jest jeszcze w biurze.
Musi tam być, bo…
- O tej porze… - Pracuje tak późno?
Haruje jak wół.
W tym kraju często pracuje się po godzinach.
Mąż jest bardzo odpowiedzialny i… Tak, jest w pracy.
Chciałam zadać mu kilka pytań. Może pani mi pomoże?
Nie wie pani, kto mieszka w domu B?
W domu B?
Dom B…
Stoi pusty. Nikt tam nie mieszka.
Odkąd tu przyjechaliśmy.
Dom nie jest pusty.
Muszę porozmawiać z pani mężem, a on od dwóch godzin nie odbiera.
Chyba wyłączył telefon.
Mąż włącza czasem tryb samolotowy.
- Źle się pani czuje? - Pewnie…
Przynieść pani wody?
Nie! Sama po nią pójdę.
To mój dom.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że ma pani towarzystwo.
Nie.
Stoją tam od wczoraj.
Gosposia ich nie sprzątnęła. Co za bałagan.
Dałam dziś wszystkim wolne, bo każdy potrzebuje czasem przerwy.
- Proszę przekazać mężowi, że go szukałam. - Oczywiście.
Przepraszam, że kazałam pani czekać.
Nie szkodzi.
- Dostała pani coś do picia? - Nie, ale dziękuję.
Dzień dobry, pani detektyw.
Dzień dobry.
Porozmawiamy później. Do widzenia.
Do widzenia.
W czym mogę pani pomóc?
Ma pani wieści w sprawie zabójstwa Tiny?
Przyglądamy się kilku wątkom.
Nadal trudno mi uwierzyć, że to kolejna ofiara zabójcy z Tindera.
Jej zabójstwo różni się od innych, ale to możliwe.
Tak? Dlaczego?
Sprawcę albo sprawczynię tym razem poniosło.
Widać brak kontroli.
W takich warunkach popełnia się więcej błędów.
Zabójstwo wymaga chłodnej głowy.
Wyciszenia emocji.
A szczególnie wściekłości i współczucia.
Złość może zgubić zabójcę tak samo jak współczucie.
Sama mówi pani jak seryjna zabójczyni.
Zajmuję się takimi sprawami od wielu lat.
Dlatego wiem, że zabójstwo Tiny pozwoli nam rozwiązać zagadkę.
- Mam nadzieję. - Morderczyni nie chciała jej zabić.
To mógł być wypadek.
Morderczyni?
Czyżby miała już pani pewność, że sprawczynią jest kobieta?
Zdesperowana kobieta.
Dowody podrzucone na wyspie są bardzo znaczące.
To wyjątkowy szczegół dotyczący naszej zabójczyni.
Czy przed pożarem słyszała pani o wyspie Manacoa?
Nie.
Dopiero po pożarze.
Dziwne.
Ta wyspa należała do pani rodziny.
Przepraszam, ale muszę panią poprawić.
Mój ojciec dbał o swoje nieruchomości.
Wiedziałam o nich wszystkich.
To pomyłka.
Nie mówię o pani ojcu.
Tylko o pani matce.
Wyspa należała do Caroliny Barragán.
Mama nie zasługiwała na tatę.
Pomyślisz, że ostro ją oceniam, ale…
ona nie dorastała mu do pięt.
Wybacz, jeśli oburza cię sposób, w jaki mówię o matce,
ale miałam być szczera, prawda?
Przepraszam.
Halo?
Wszystko w porządku. Chyba się udało.
Co zrobimy z pozostałościami?
Zobaczymy.
- Zadzwonię za godzinę. - Jasne. Chciałam ci powiedzieć.
Buziaki. Zobaczymy się później.
Co robisz, mamo?
Nic, skarbie.
Chodźmy coś zjeść. Na co masz ochotę?
CZEŚĆ, SKARBIE. JAK WYJAZD? JESTEŚ? ZADZWOŃ. TĘSKNIĘ.
Cześć. Jak się masz?
Mam nadzieję, że targi były udane,
zrobiłeś furorę i… Wracasz dzisiaj, prawda?
Pewnie nie miałeś czasu zerknąć na telefon.
Nie mogę się doczekać spotkania. Tęskniłam za tobą.
Całusy. Pa!
Czyli wyspa należy do matki Ángeli?
Należała, przez jakiś czas.
Myśli pan, że pańska była kłamie?
Nie o to chodzi.
Dziwię się, że nigdy nie słyszała o wyspie.
Zwykle nic jej nie umyka.
Twierdzi, że przed pożarem nie miała o niej pojęcia.
Jeśli wyspa była tajemnicą Caroliny, to coś musi się znaleźć.
Jakaś wskazówka, która to potwierdzi.
Matka Ángeli umarła dawno temu, prawda?
A Pedro przechowywał jej rzeczy w specjalnym pokoju.
Po aresztowaniu Ángeli Adrián przeniósł wszystko do magazynu.
- Co tu robisz? - Przyszedłem po to. A co?
Mama wie, że tu jesteś?
Oczywiście, że tak.
Słuchaj, Lucas. Wiem, że nawaliłem.
Przyznaję to.
Ale chowanie urazy nie przyniesie ci nic dobrego.
Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz,
i będzie między nami jak dawniej.
Mam pytanie. Co się dzieje z mamą?
Jak się przy tobie zachowuje?
Normalnie. Nie przeciągniesz mnie na swoją stronę.
Lucas.
Okej. Nie musisz odpowiadać.
Obiecaj mi tylko, że gdybyście czegoś potrzebowali,
to zapomnisz o złości i mi zaufasz.
Tylko o to proszę.
Nie śpię od trzech nocy.
Pozbędziemy się czego trzeba.
Skup się teraz na udawaniu żony zmartwionej zniknięciem męża.
To normalne.
Najgorsze już za nami. Nie ulegaj teraz strachowi.
- Cześć, dziewczyny. - Laura.
Poproszę kawę. Dziękuję.
Dla mnie też.
Matteo?
Coś mnie ominęło?
Matteo nie odpisuje jej od wyjazdu do Miami.
O nie.
Wysłałam mu wiadomość głosową.
Nawet jej nie zobaczył, jakby nie miał telefonu.
Może jest w samolocie albo nie ma zasięgu.
Wiadomości często zawodzą. Próbowałaś się do niego dodzwonić?
Jasne, że tak. Nie odbiera.
Byłaś w jego mieszkaniu?
Myślałam o tym, ale nie chcę wyjść na desperatkę.
Dziękuję.
Ile czasu minęło? Trzy dni?
Może coś mu się stało. Tak jak Santiago.
Co? Co mu jest?
Trzy dni temu nie wrócił do domu.
Co? Dlaczego nic nie mówiłaś?
Vanne, tak mi przykro.
Ángela i ja jesteśmy bliskimi przyjaciółmi.
Choć znamy się od niedawna.
Czy wszyscy na tym osiedlu natychmiast wskakują sobie do łóżek?
Przepraszam, nie moralizuję. Chcę to tylko zrozumieć.
Ma pan piękny dom.
- Dziękuję. - No proszę.
Lubi pan shibari? Mogę?
Śmiało.
Lubię czytać.
Nie interesuję się tylko piłką nożną.
Czyli sporo pan wie o węzłach.
O mocnych więzach.
WIĘCEJ NIŻ LINY
Chodziłem na warsztaty. Co w związku z tym?
Chciałabym zrozumieć,
co łączy shibari z sadomasochizmem.
Pewnie ma pan w domu liny, zabawki…
Maski…
Mógłbym polecić pani kilka książek.
Nie.
Wolę wysłuchać pana.
Proszę śmiało pytać.
Używa pan skórzanych pasów?
Raczej nie.
Wolę naturalne włókna.
To liny jutowe z Japonii, ręcznie plecione.
- Cześć, skarbie. Jak poszło? - Hej, kotku.
Świetnie. Chyba mam wszystko.
Super.
Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
Matteo?
Nie.
Nie mieszka tutaj.
Teraz my tu jesteśmy, od wczoraj.
To państwa mieszkanie?
Nie, to mieszkanie do wynajęcia przez apkę.
- Kiedy Matteo odezwał się po raz ostatni? - Ze trzy dni temu.
Najpierw myślałam, że coś mu się nie spodobało
albo że powiedziałam coś nie tak.
Nie.
Potem uznałam, że może skradziono mu telefon.
Może jakoś go stracił albo zgubił.
Poszłam do jego mieszkania i znalazłam tam jakąś parę.
Matteo nie zgubił telefonu. Zmienił numer.
To kłamca.
Zrobił to samo wielu innym kobietom.
To żigolo.
Facet do towarzystwa. Naprawdę nazywa się Alonso Díaz.
Sama zobacz.
To listy miłosne i maile pomiędzy Caroliną i Walterem Balboa.
Często pisali o wyspie Manacoa.
Co teraz?
Dziękuję panu za pomoc, ale to było nielegalne.
I niczego nie dowodzi.
Wiemy już, że Ángela kłamie.
Właśnie.
Na temat wyspy sprzed 20 lat.
Każdy mógłby zapomnieć o czymś takim.
Na pewno można powiązać ją jakoś z zabójstwami.
Czemu jesteś taki pewien, że Ángela jest winna?
Nie jestem pewien.
Ale dobrze ją znam.
Byłaby zdolna podrzucić moje DNA, żeby mnie wrobić.
Ángela była w więzieniu, gdy dokonano pierwszego zabójstwa.
A po drugie, ma alibi, jeśli chodzi o zdarzenia na wyspie.
Była z Emanuelem.
Halo?
To jakieś żarty?
Joaquín Duval został zwolniony do zakończenia śledztwa.
Eva chce ze mną zamieszkać. Mówiła ci?
- Sama nie wie, czego chce. To dziecko. - Daj spokój.
Wynająłem już mieszkanie w centrum. Musimy się dogadać w sprawie dzieci.
Żaden problem.
Coś jeszcze?
Tak, jest coś jeszcze.
Jestem z Camilą.
To poważny związek.
- Życzę wam szczęścia. - Dzięki.
Ángela.
Ángela!
Ángela, przestań!
Ángela!
Proszę, przestań. Co z tobą?
Co się z tobą dzieje?
Przepraszam.
Musisz przestać, gdy o to proszę.
Następnym razem ustalimy hasło bezpieczeństwa.
Co się stało?
Nie wiem.
Rozmowa z Miguelem wytrąciła mnie z równowagi i…
Nie wiem, co mnie opętało.
- Spokojnie. - Przepraszam.
Spokojnie.
Kontynuujmy.
Na pewno?
Dalej.
Jakiś ty piękny.
Piękny.
Ángela.
Rozwiąż mnie.
Spokojnie.
- Rozwiąż mnie. - Odpręż się.
Źle się czuję. Wystarczy.
- Źle się czuję! - To normalne.
Rozwiąż mnie, proszę.
Rozwiąż mnie, do cholery!
Źle się czuję!
Co się stało?
Wciąż kochasz byłego.
To się stało.
Coś ty powiedział?
Prawdę.
Nadal kochasz Miguela.
Rozwiąż mnie.
Puść mnie! Co robisz?
Ángela!
Emanuel! Ángela!
Dobry wieczór.
Muszę z tobą porozmawiać, Ángelo. Miguel mówił, że tu jesteś.
To zajmie tylko pięć minut, słowo.
Camila.
W samą porę, jak zwykle.
Nie mam czasu.
Jestem odrobinę zajęta.
Ale skoro już tu jesteś…
Pozbądź się jej, a ja zajmę się kamerami.
Nazywam się Joaquín Duval.
Od dziś będę pani psychiatrą.
Miło mi.
Zabiłeś…
jedną z najbliższych mi osób.
Ale wiesz co?
Wiem, że zrobisz dla mnie wszystko.
Nie! Pomocy!
Z innego widoku.
Mam.
- Puściłeś to od początku? - Nie, to dalszy ciąg.
Puść to jeszcze raz.
Nagranie jest zapętlone.
Mam cię, Ángelo Ferrer.
Nie narobię panu kłopotów.
W wodzie! Dwadzieścia minut.
Obiecuję, że więcej już o tym nie wspomnę.
Muszę się tylko dowiedzieć, czy zna pan tego człowieka.
Tak, znam go. To Alonso.
Pracowaliśmy razem w agencji w Barranquilli.
Muszę iść.
Płyńcie dalej! To nie koniec!
BARRANQUILLA
BARRANQUILLA, KOLUMBIA
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Szukam modeli do projektu fotograficznego.
Świetnie. Nazwisko?
Muriel Santana.
- Jestem fotografką. - A dokładniej?
Specjalizuję się w męskich aktach.
Doskonale.
Ktoś grzebał przy kamerach.
- Co to oznacza? - Proszę. To pętla.
Ktoś majstrował przy nagraniach z Riviera Esmeralda.
A wiemy, że tylko jedna osoba
ma dostęp do systemu bezpieczeństwa.
Potrzebujemy nakazu przeszukania
wszystkich nieruchomości Ángeli Ferrer.
Jej domu, biura… Wszystkiego.
Chciałeś wyników, szefie.
To nam je przyniesie.
Pomocy!
Ratunku!
Pomocy!
Jest tu kto?
Pomocy!
Jest tu kto?
- Co ty wyprawiasz? - Spokojnie.
- Co robisz? - Uspokój się!
- Ty chory draniu! - Przestań, bo będę musiał cię uderzyć!
- Puszczaj! - Uderzę cię, do cholery!
Nie chcę tego!
Pewnie słyszał pan, co się o mnie mówi.
Że zabiłam własnego ojca.
To jakiś absurd.
Nie zabija się ukochanych.
„Nie zabija się ukochanych”.
Ángela to niesamowita kobieta.
Nie powinienem ci tego mówić,
ale zrobię to, bo nas też łączy wyjątkowa relacja.
Była moją pacjentką.
Tak jak ty.
Nie wiem, jak to się stało, ale zostaliśmy przyjaciółmi,
powiernikami, kochankami,
a w końcu wspólnikami w tym cudownym eksperymencie.
Obiecujesz, że będziesz cicho? Dobra.
O co chodzi?
Co to za eksperyment, do cholery?
Nadal nie rozumiesz, co?
Stałem się dla niej Red Velvet.
- Ty sukinsynu! - Obiecałaś!
Uspokój się! Obiecałaś mi to.
Nie każ mi cię skrzywdzić.
Zdradzający mężczyźni.
Ten temat zawsze mnie interesował.
Właściwie…
Przeprowadziłem wiele badań i poznałem wielu niezaspokojonych mężczyzn.
Mężów żądnych szybkiego romansu.
Dobrzy ojcowie zrobiliby wszystko dla kilku godzin nieskrępowanego seksu.
Ángela i ja starannie wybraliśmy kandydatów do naszego planu.
Znam go. Musi być pierwszy.
Sama musisz to zrobić. To cię oczyści.
Naucz mnie wszystkiego, co wiesz.
Zrobimy to razem.
To będzie twoje arcydzieło.
Nikt nie ukarze takich jak Miguel lepiej niż ty.
Gdybyś tylko widziała, jaka była zdenerwowana.
Byłem z niej dumny.
Pomogłem jej z pierwszym zabójstwem.
Napisałem do Ignacia na Tinderze, umówiłem spotkanie…
Załatwiłem nawet przepustkę dla Ángeli.
Musiała tylko pojechać go zabić.
Własnym ciałem.
Idealnym narzędziem zbrodni.
Twoja żona wie, że ją zdradzasz?
I o tym, że robisz to także z mężczyznami?
Nie zdradzam jej.
Żyjemy w otwartym związku.
Co mi podałaś?
Ángela i ja byliśmy wspaniałą parą.
Czekała nas świetlana przyszłość.
Ale nawaliłem.
Nie mogłem dzielić się nią z Adriánem.
Gdy dowiedział się, co robimy, nie było innego wyjścia.
Adrián!
Wiedziałem, że Ángela w końcu to zrozumie.
Adrián!
Musiałem się go pozbyć.
Nie!
Pomocy!
To ty zabiłeś Erikę w Meksyku? A może to była Ángela?
Twoja przyjaciółka dostała za swoje. Była nieznośna.
- Ty sukinsynu! - Siadaj, do cholery.
Spójrz na mnie.
Dlaczego zabiłeś Erikę?
Rozumiem twoje działania.
Zabójstwo Adriána i tak dalej. Ale dlaczego ona?
- Nie słuchasz mnie. - Rozumiem, ale…
Boże!
Miguel, proszę! Przestańcie!
Joaquín, przestań!
Dość! Posłuchaj mnie!
Nie! Dość!
- Rzuć broń! - Hej!
Posłuchaj! To o mnie ci chodzi, jasne?
- Przestań kłamać. - Proszę!
Już po wszystkim. Jesteś cały?
W końcu jesteśmy wolni, kochanie.
Tym razem już nic nas nie rozdzieli.
Purificación? Dzieci są już w samolocie.
Odbierzesz je z lotniska.
Ja zostanę jeszcze w Cartagenie. Muszę załatwić kilka spraw.
A jak myślisz? W związku ze zniknięciem Santiago.
Powiedz dzieciom, że je kocham.
Na razie.
Dokąd płyniemy?
Tam, gdzie nie będą nas szukać.
To niebezpieczne.
To życie w strachu przed miłością jest niebezpieczne.
Czas, byśmy zaczęły od nowa.
Obiecuję, że nam się uda.
Gdziekolwiek się znajdziemy, będziemy szczęśliwe.
Napisy: Aleksandra Basińska