NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
[ARABSKI] [Spróbuj usiąść.]
[Dobrze. Bóg ci pomoże.]
[Tak lepiej?]
[Tak.]
[Kiedy przeprowadzimy atak?]
[- Atak?] [- Oczywiście.]
[Za kilka dni, tygodni... Gdy znajdziemy ochotnika.]
[Słuchaj. Żydzi przyszli do domu mojej matki.]
[Mój brat zginął w dniu ślubu.]
[Atak ma się odbyć jutro.]
[Kogo mam wysłać?]
[Szukaj.]
[Jeśli nie znajdziesz, ktoś inny mi pomoże.]
[Dobrze.]
[Jest pewna dziewczyna, ale to chyba zły pomysł.]
[Kto to?]
[Amal.]
[Wdowa po Bashirze.]
[Chce być szahidem,]
[ale należy do rodziny.]
[Nie należy.]
[Miała do niej wejść.]
[Jeszcze dziś przeprowadzi atak, nie jutro.]
[Ale musi go przeżyć, a nie zginąć jak szahid.]
[Włoży detonator do torebki]
[i ucieknie z miejsca.]
[Mam pomysł na lokalizację.]
[Spójrz.]
[- Co to?] [- Znalazłem w domu twojej matki.]
[Upuścił to jeden z Żydów.]
[Sprawdziłem logo i znalazłem to.]
[Wyślij ją tam.]
Cześć.
Przepraszam za...
- W porządku. - Ja nie...
To twój brat idiota.
- Z kim przyszedł? - Nie wiem.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Gali. - Daria.
Boaz, miło mi.
Jestem Doron.
- Co słychać? - Jak się masz?
- Dobrze? - Idę do winnicy.
- Na razie. - Jak to?
- Napijemy się herbaty? - Poważnie?
Kawy?
Niedawno piliśmy w winnicy.
- W winnicy?! Doron cię zabije. - Nie mów mu.
Mam coś ukrywać przed mężem?
Co mogę podać?
- Nic, dziękujemy. - Robicie wino?
Tak, ale będzie gotowe dopiero pod koniec 2020.
Czyli nic nie macie?
Chcesz?
Podaj.
On nigdy nie palił.
Paliłem.
Boi się, że jeśli go przyłapią, wyleci.
Za palenie i za kłamstwo.
Proszę.
Przeszkadza ci, że palę?
- Daj. - Co robisz?
O rety...
Kochanie...
Czy jako dziecko też był taki głupkowaty?
Czy wiesz, że należał... do lokalnej grupy teatralnej?
Przestań!
- To prawda? - Nie.
Nawet nie wiesz, ile marnych sztuk musiałam obejrzeć.
Już dobrze... W porządku.
Chodź. Mam pomysł.
SZPITAL RAFIDIA, NABLUS
Abu Ahmed jest w szpitalu Rafidia.
Zajmuje się nim lekarz z OIOM-u.
Pójdziesz sam. Naor będzie cię wspierał z zewnątrz.
[Dziś wychodzę?]
[- Załatwiłeś wszystko?] [- Tak.]
[- Jest jeden problem.] [- Co?]
[- Doktor Abu Sharif.] [- To znaczy?]
[Mówi, że wychodząc, ryzykujesz życie.]
[To dupek. Co on tam wie?]
[Znajdź kogoś innego.]
[Dziś wychodzę, jasne?]
[Dobrze.]
[Walid?]
[- Shirin.] [- Walid, to ty!]
[Jak się masz, kochanie?]
[Dobrze. Kiedy wróciłaś z Francji?]
[- Niedawno.] [- Co tu robisz?]
[Co robię? Pracuję.]
[A ty? W domu wszystko gra?]
[Tak. Tylko tu zajrzałem.]
[Zajrzałeś? Dobrze.]
[Wyrosłeś.]
[Ledwo cię poznałam.]
[Co jeszcze nowego? Zajrzyj do nas.]
[Oczywiście. Obiecuję.]
[Przyjdź. Moja mama za tobą tęskni.]
[Ja za nią też.]
[Pozdrów ją ode mnie.]
[A ty ciocię Suhę. Jej też mi brakuje.]
[Dobrze.]
[- Shirin?] [- Tak?]
[- Musisz mi pomóc.] [- W czym?]
[Opiekuję się Abu Ahmadem, Panterą.]
[Jest tutaj.]
[- On nie żyje.] [- Żyje.]
[- I jest w tym szpitalu?] [- Tak. Został ranny.]
[Muszę go stąd zabrać, zanim przyjdą go zabić.]
[- Pracujesz z Abu Ahmadem?] [- Nie w tym rzecz.]
[Muszę go stąd wyprowadzić. Jest w kiepskim stanie.]
[Jest piętro wyżej, na położnictwie.]
[Czy dlatego doktor Abu Sharif tam chodzi?]
[Tak.]
[Masz jego. Po co ci ja?]
[Abu Sharif nie chce go wypuścić.]
[- Mówi, że to ryzyko.] [- Ufam mu.]
[Pozostanie tu jest jeszcze gorsze.]
[Pomóż. Wyprowadzimy go.]
[Zapomnij, kochanie.]
[- Dlaczego?] [- Nie mogę.]
[Shirin...]
[Jeśli Żydzi go zabiją, odpowiem za to.]
[Proszę!]
[- Jak dzieci?] [- Dobrze.]
[Dzięki Bogu.]
[Podam coś na obniżenie ciśnienia.]
- Zajrzę do pana za godzinę. - Dobrze.
[- W porządku?] [- Tak.]
[Wezwano mnie na położnictwo.]
[- Poradzisz sobie?] [- Tak.]
[- Dzień dobry.] [- Dzień dobry.]
[Co się stało?]
[Naprawiałem okno i wypadłem.]
[- Jak się pan nazywa?] [- Amir Mahajne.]
[- Wiek?] [- 38.]
[Głęboki wdech.]
[Proszę patrzeć.]
[Na długopis, nie na mnie.]
[Przepraszam.]
[Zawroty głowy?]
[- Nieostre widzenie?] [- Zawroty głowy.]
[To może być wstrząśnienie mózgu.]
[Zostaniesz na noc na obserwacji.]
[Pielęgniarka opatrzy ranę, potem zrobimy tomografię.]
To nie ona.
Szukaj doktora Abu Sharifa.
Wysyłamy ci jego zdjęcie.
Dobrze.
[Dziękuję, doktor Shirin.]
[Proszę, Amirze.]
[Co Abu Sharif robi na oddziale położniczym?]
Mów.
- Tato? - Tak?
[Stoję pod salą pacjenta.]
[- Na pewno?] [- Tak. Pozdrowić go?]
Nie. Czekaj.
[Dlaczego? Zaraz to zakończę.]
Zostaw go, słyszysz? Obserwuj i czekaj na brata.
[Nie ufasz mi?]
Ufam, ale zachowajmy ostrożność.
- Gdzie jesteś? [- Na położnictwie.]
- Co? [- Na położnictwie!]
- Jest tam? [- Tak.]
Brat już idzie. Nie ruszaj się.
Przysięgnij, że nic nie zrobisz.
Steve wchodzi za 30 sekund.
Wyślij drony, jeden nad szpital, drugi na skrzyżowanie Tapuah.
[Cholera, uciekł!]
[Tato, skończyła mi się cierpliwość.]
- Jaki pojazd? [- Karetka.]
- Jest. - Niech Steve zablokuje jej drogę!
Podjedź pod wejście!
Alarm czerwony!
Zatrzymać go. W razie potrzeby otworzyć ogień.
Wyślij śmigłowiec!
Natychmiast. Do szpitala.
[- Przyłapałam cię.] [- Co?]
[Nie dałam ci wypisu.]
[Czuję się lepiej.]
[Może wrócę na kontrolę.]
[Nie przepadam za pacjentami, którzy mnie nie słuchają.]
[- Do widzenia.] [- Do widzenia.]
Jedzie na wschód przez Al-Quds.
Karetka jedzie wolno. Nadal w Al-Quds.
Zaraz ją zobaczycie.
Tuż za zakrętem.
Jest.
Podjedź szybciej!
- Zatrzymajcie go! - Spokojnie.
Siedzimy mu na ogonie.
Steve, wymiń go i zajedź drogę. My wyciągniemy Abu Ahmada.
Już.
Naor, strzelaj w opony.
- Zajedź mu drogę! - Już.
Wymiń. Przygotować się.
[Wyłącz silnik.]
[Ręce do góry!]
[Wysiadać!]
[Szybciej!]
[Gdzie Abu Ahmad? No gdzie?]
[Kto?]
[- Dokąd jedziesz?] [- Do punktu kontrolnego.]
[- Gdzie Abu Ahmad?] [- Jaki Abu Ahmad?]
[- Gdzie Abu Ahmad?] [- Nie wiem!]
Przestań.
[Witaj, Amal.]
[Podejdź.]
[To jest Khaled. Poznaj Amal.]
[Nazywamy go Żydem,]
[bo wszyscy są pewni, że nim jest.]
[Zawiozę was do punktu kontrolnego, stamtąd pójdziesz z Khaledem.]
[- W porządku?] [- Tak.]
[Będziesz niosła tę torbę.]
[Patrz.]
[Te dwa kable są połączone z włącznikiem.]
[Ten przycisk jest niezwykle czuły.]
[Musi być przykryty, dopóki go nie naciśniesz.]
[Dobrze?]
[Pokażę ci, jak nieść torbę.]
[Załóż na ramię.]
[Wsuń rękę.]
[Czujesz?]
[To przełącznik.]
[Zapamiętaj, gdzie jest, żebyś do niego sięgnęła bez patrzenia.]
[Naciśniesz]
[i masz trzy minuty do eksplozji.]
[Odłóż.]
[Zostaniesz bohaterem narodowym.]
[Bohaterem?]
[Chciałam wyjść za mąż i mieć dzieci.]
[Tak będzie.]
[Chodźmy już.]
Kto to?
Odwiedzili namiot żałobny Bashira Hammeda.
- Tego chyba znam. - Z wesela?
Nie stamtąd.
To Walid Al-Abed, jeden ze śpiochów Abu Ahmeda.
Nurit, powiększ.
W szpitalu rozmawiał z moją lekarką.
- O czym? - Nie słyszałem.
Nurit, dowiedz się wszystkiego o tej lekarce.
Shirin Al Abed, 32 lata.
Matka z Nablus, ojciec z Paryża,
jest kuzynką Walida Al-Abeda.
Jeździ z Ramallah do Paryża.
Gdy mówi po arabsku, ma lekki francuski akcent.
Studiowała medycynę w An-Najah i Ecole Medicine,
pracowała z „Lekarzami bez granic” w Bejrucie w 2006.
Wdowa. Wyszła za mąż, mając 23 lata. Mąż zachorował na SM.
Zmarł cztery lata później.
Wygląda na arabską Wonder Woman.
Próbują ją swatać, ale bardzo dużo pracuje.
W szpitalu w Nablusie.
Są z niej zadowoleni.
Zamiast ją śledzić, przenieśmy do szpitala Hadassah.
- Założymy podsłuch? - iPhone nie jest nasz.
Musielibyśmy go przejąć.
Jedźmy do szpitala.
Nie rozstaje się z telefonem.
Znajdziemy odpowiedni moment.
- Wiem kiedy. - Kiedy?
Codziennie robi 50 basenów na pływalni w Ramallah.
- Jutro jest dzień dla kobiet. - Wyślemy Boaza.
Jak ma tam wejść? W burkini?
Jest taki mały, że nie wpuszczą go nawet jako faceta.
- Ja pójdę. - Daj spokój.
Dlaczego?
Nie ma żeńskich agentów.
- Niech Nurit będzie pierwszą. - Nie mąć.
Same kobiety w kostiumach,
będzie pasować. W czym rzecz?
- Zgoda. - Dzięki.
Nie zgodziłem się.
[Uśmiechnij się. Czyż nie o to ci chodziło?]
[Nur, po prostu wskocz do wody.]
Teraz!
Zabrała telefon pod prysznic.
Odłóż wszystko z powrotem!
[Pogadamy później, dobrze?]
Nie przejmuj się.
[- Dzień dobry.] [- Dzień dobry.]
Dobrze.
Nurit, wszystko gra. Odpręż się.
Wyjdź stamtąd. Powoli.
[Jak ci poszło? Pobiłaś światowy rekord?]
[Stań za mną.]
[Pani doktor? Poznaje mnie pani? Dzień dobry.]
[Dzień dobry.]
[Przepraszam. Przyjmuję tylu pacjentów...]
[Oczywiście. Jestem Amir Mahajne.]
[- Miło panią widzieć.] [- Shirin. Ciebie również.]
[Bardzo mi miło.]
[Opuściłeś szpital wbrew zaleceniom?]
[Pamiętasz.]
[Nic mi nie jest.]
[To moja siostra.]
[Pani doktor uratowała mi życie.]
[Podałam tylko aspirynę.]
[- Podwieźć cię?] [- Dziękuję. Mam samochód.]
[Muszę lecieć do pracy.]
[- Na razie.] [- Na razie.]
[Daj mi telefon.]
[Gdzie jest?]
[- Zaczekaj...] [- O co chodzi?]
[Daj mi swój telefon.]
[Nie obawiaj się.]
[Spokojnie.]
[Proszę.]
[Teraz mam twój numer.]
[- Nie mogłeś poprosić?] [- A gdybyś odmówiła?]
[Cóż...]
[- Zadzwonię.] [- Nie wiem, czy odbiorę.]
[Shirin...]
[Na razie.]
[Wszystko dobrze.]
[Nie bój się.]
Świetnie ci poszło.
TEL AWIW
[Jesteśmy.]
[To ten pub.]
[Muszę ci powiedzieć coś jeszcze.]
[To nie jest zwykły pub.]
[Przychodzi tu człowiek, który zabił Bashira.]
[Załatwimy ich.]
[Może być w środku,]
[ale jeśli nie, zrozumie, że to sprawa osobista.]
[- Zadowolona?] [- Bardzo.]
[Dobrze.]
[Zrozumieją, że nigdzie nie są bezpieczni.]
[Atakują nasze domy, my zaatakujemy ich.]
[Amal, poradzisz sobie?]
[Dobrze.]
[Najważniejsze, żeby cię nie podejrzewali.]
[Otwórz.]
[Świetnie. Zamknij.]
[Wejdź, usiądź przy barze,]
[zamów drinka i uzbrój bombę
[zostaw torbę i wyjdź.]
[Do wybuchu masz trzy minuty.]
[Tylko trzy.]
[Zaczekam tutaj.]
[Uciekniemy razem. Rozumiesz?]
[Jakieś pytania?]
[Co mam zamówić?]
[Poproś o... colę.]
[- Dobrze.] [- Light.]
[Tak będzie lepiej. Light.]
[Powiedz.]
- Poproszę Colę Light? [- Nie.]
Poproszę Colę Light.
[Dobrze.]
[Amal...]
[Z Bogiem.]
W porządku?
Co się dzieje? Ktoś zrobił ci krzywdę?
Chcesz do kogoś zadzwonić?
Napijesz się drinka? Może wody?
[Poproszę Colę Light.]
Już podaję.
[Gdzie jesteś?]