NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Sprawdźcie jej braci i znajomych.
- Ile ofiar? - Za dużo.
Przynieście mi kawę.
Zrobione na punkcie kontrolnym Oranit.
Amal Hussein, panna młoda,
którą uściskałeś, zanim się wysadziła.
Za nią Walid Al-Abed, ten ze szpitala.
Szukamy go.
- A ten drugi facet? - Jeszcze nie wiemy.
Ayub przesłuchuje teraz jej matkę.
WIOSKA SILWAD NA PÓŁNOC OD RAMALLAH
[ARABSKI]
[Um Taufiq, wybacz, że zakłócam żałobę po Bashirze,]
[niech spoczywa w pokoju.]
[Amal nie zostawiła mi wyboru.]
[Um Taufiq, proszę cię.]
[Powinniście się wstydzić.]
[Mam was dość.]
[Jesteście mordercami.]
[Mam tylko jedną prośbę.]
[Kim są ludzie siedzący obok Amal?]
[Nie znamy ich.]
[Nigdy ich nie widziałyśmy.]
Cześć, skarbie, czy to pilne?
Tak, możesz u niego nocować.
Od jutra jednak uczysz się do egzaminu.
Zostawiłem ci na blacie.
To, co lubisz, sznycel i żółty ryż.
Pojedź autobusem 189.
Kochanie, muszę kończyć. Jestem zajęty.
Pa, skarbie.
[Dzwonił mój syn.]
[Um Taufiq, kim są ci ludzie?]
[Wiecie co?]
[Śniłem, że Abu Ahmad żył.]
[Siedział w moim pokoju przesłuchań.]
[Cieszyłem się, że żył.]
[Skoro wszyscy myślą, że nie żyje,]
[możemy z nim zrobić, co chcemy.]
[Przesłuchiwać go w dowolny sposób.]
[Więzić, jak długo zechcemy.]
[To, co robiliśmy z nim w moim śnie...]
[Niech Bóg się nad nim zlituje.]
[Nawet ja nie mogłem na to patrzeć.]
[Obudziłem się zlany potem.]
[Gdy zasnąłem ponownie, miałem kolejny sen.]
[Tym razem, Abu Ahmad był w moim salonie.]
[Powiedział mi, że odszedł z ruchu oporu,]
[bo dość już zrobił.]
[Inni pójdą teraz w jego ślady.]
[Ma zapewnione miejsce w raju.]
[Wstałem, pocałowałem go w czoło]
[i obiecałem mu nowe życie.]
[Gdziekolwiek zechce.]
[Ameryka, Sydney, Berlin.]
[Spotkałaś się z nim w Berlinie, prawda?]
[Żylibyście razem ze swoimi słodkimi dziećmi, niech Bóg je chroni.]
[Dzieci potrzebują ojca,]
[który codziennie wraca do domu.]
[Żyłabyś z mężem bez strachu.]
[Umówię was z ministrem obrony, Gideonem Avitalem,]
[który dopilnuje, by nic się nie stało...]
[Abu Ahmad nie żyje.]
[Bashir i Amal też!]
[Tysiące ministrów tego nie zmieni!]
[Um Taufiq, nie potrzebujesz tysięcy ministrów,]
[wystarczy, że mi odpowiesz!]
[Kim są mężczyźni na zdjęciu?]
[Znasz chociaż jednego z nich?]
[Wysłuchaj mnie. Zaoszczędź nam czasu.]
[Nawet jeśli wiemy, nie powiemy wam.]
[Uczono mnie, że nie wyrzuca się gości z domu.]
[Wiedzcie jednak,]
[że gdy tylko wyjdziecie,]
[Bóg ukarze was za to, co nam robicie.]
[Niech Bóg wam pomoże.]
[Jak dotąd pięć ofiar.]
[- Pięć ofiar śmiertelnych.] [- Pięć?]
[Wyraźnie mówiłem,]
[że Amal ma zostawić torbę i odejść.]
[Miała trzy minuty. Może coś ją zatrzymało?]
[Co to zmienia?]
[Napij się.]
[Usiądź.]
[Niech Bóg mi wybaczy.]
[Posłuchaj, Walid.]
[- Zorganizuj dla mnie kryjówkę.] [- Dlaczego?]
[- Chcę zobaczyć Nassrin.] [- To zbyt ryzykowne.]
[Wiedzą, że żyjesz. Sam kapitan Ayub u niej był.]
[Słyszałeś, co powiedziałem? Chcę ją zobaczyć.]
[Dobrze.]
[Krwawisz.]
[To nic. Otworzył się jeden ze szwów.]
[- Potrzebujesz lekarza.] [- Potrzebuję Nassrin.]
[Jeżeli lekarz pozwoli, będziesz mógł się przenieść.]
[Dobrze.]
[Jeszcze jedno.]
[- Załatw mi Poison.] [- Co to takiego?]
[Jej perfumy.]
Proszę się zatrzymać.
W porządku.
- Kolego... - Ręce precz!
Nie dotykaj mnie!
Na ziemię. Ręce za głowę.
O co chodzi?
Nie mogę tak dłużej.
Chcę mu powiedzieć.
- Kiedy? - Niedługo.
- Gotowi? - Jedziesz z nami?
Tak. Zaczekajcie.
- Chwila. - Tato, spóźnimy się.
Sekunda, Ido.
Mów.
- Chodzi o twoją nową dziewczynę. - Kogo?
Dr Shirin, kuzynkę Walida Al-Abeda.
Co się stało?
Zadzwoń do niej i zaproś na randkę.
Bardzo śmieszne, Moreno.
Zastąpiłbym cię, ale musimy podejść Walida.
Jest jedynym kontaktem z nim i Abu Ahmadem.
Zadzwoń natychmiast i się umów.
Musisz zdobyć jej zaufanie.
Dobrze.
- Tato, chodź. - Zaczekaj.
[- Halo?] [- Shirin?]
[- Kto mówi?] [- Amir.]
[Amir.]
[Mówiłem, że zadzwonię.]
[Tak.]
[Co teraz robisz?]
[Biorę kąpiel.]
[Naprawdę?]
[- Dzwonię zapytać...] [- Posłuchaj, Amir.]
[Jesteś bardzo miłym facetem,]
[ale nie możemy się widywać.]
[- Dlaczego?] [- Nie umawiam się z pacjentami.]
[Łamiesz mi serce.]
[Jeżeli przyjdę, naprawisz mi je?]
[Nie jestem kardiologiem,]
[ale dam ci numer do doskonałej specjalistki.]
[- Jest tak ładna, jak ty?] [- Ma 65 lat.]
[Czyli nie.]
[Tato, idziesz?]
[Co to było? Masz dzieci?]
[Chciałbym. To mój kuzyn.]
[Uwielbiam spędzać z nim czas.]
[Naprawdę uważasz, że zmienię zdanie,]
[bo lubisz dzieci?]
[Zgadza się.]
[Dobrze.]
[Choć pewnie będę tego żałować.]
[Nie będziesz. Jutro o 17.00.]
[Cafe au Lait w Ramallah. Wiesz, gdzie to jest?]
[Oczywiście.]
[Jesteśmy umówieni.]
Gali!
Co?
Co?!
Co się dzieje, Boaz?
Oszalałeś?
Bili cię?
Dlaczego uderzyłeś glinę?
Moreno się tym zajmie.
Moreno? Raczej Gideon Avital.
- Minister obrony? - We własnej osobie.
Napadłeś na policjanta, idioto.
Chodźmy.
O co chodzi?
- Byłem tam, Doron. - Gdzie?
W pubie, podczas ataku. Daria tam pracowała.
Byłem w pubie podczas zamachu.
Co z nią?
- Co się stało? - Rozerwało ją na kawałki.
Co?
- Boaz, jak się czujesz? - Posłuchaj...
Nikt nie może o tym wiedzieć.
Moreno, zespół czy Gali.
Pomóż mi stary, proszę.
- Nie martw się, będzie dobrze. - Obiecaj mi.
- Nikt nie może się dowiedzieć. - Obiecuję.
Wyjdźmy stąd.
Boaz.
[Dawno tak ładnie się nie ubierałaś.]
[Mamo...]
[Od śmierci Najida.]
[Przepraszam.]
[Halo?]
[Witaj, Shirin.]
[Witaj, kuzynie. Jak się masz?]
[Dobrze.]
[Chciałem podziękować za pomoc.]
[Nie zapomnę, jak bardzo nas wsparłaś.]
[Zrobiłam to z przyjemnością.]
[My...]
[Znów potrzebuję pomocy.]
[O co chodzi?]
[Nie przez telefon.]
[- Musimy porozmawiać.] [- Nie mogę.]
[- Rozmawiałeś z Abu Sharifem?] [- Najpierw chcę z tobą.]
[Porozmawiaj z nim. Ja mam ważne spotkanie.]
[Co może być ważniejsze?]
[Walid, pomogłam ci, bo jesteśmy rodziną.]
[Szanuję swoich pacjentów,]
[ale nie pracuję dla ciebie.]
[Nie to miałem na myśli.]
[Wiem, ale tak to zabrzmiało.]
[Przykro mi, ale musisz porozmawiać z Abu Sharifem.]
Ciacho.
Śliczna koszula.
Moda z Jeninu lat '80.
Tak.
- Szybki numerek? - Gdybym nie był przełożonym.
Wcześniej ci to nie przeszkadzało.
Dowiedziałeś się, dlaczego Boaz pobił glinę?
Co go napadło?
Jest gotowy na akcję?
Rozumiem.
Na kolejną akcję idzie pierwszy, może go to uspokoi.
- Nigdzie nie pójdzie. - Dlaczego?
Powiem ci, ale morda w kubeł.
Jasne.
Był w Saint Bernard podczas ataku.
Widział ciało swojej dziewczyny, która tam pracowała.
- Naprawdę? - Tak.
Zabił Bashira, więc w odwecie zabili mu dziewczynę.
To nie mógł być przypadek.
- Idzie na akcję. - Nie...
Tak, inaczej trauma zamieni się w zespół stresu pourazowego.
- Wiesz, jak to działa. - Moreno, daj mu spokój.
Poinformuj go, ale nie mów, że wiesz.
[Poproszę espresso i wodę sodową. Dziękuję.]
Hej.
[Długo czekałeś?]
[Nie. Kilka minut.]
[Czego się napijesz?]
[- Napiję? Umieram z głodu.] [- Doskonale.]
[Poproszę o kartę.]
[- Rzadko to robisz, prawda?] [- Co?]
[Umawiasz się na randki.]
[To prawda.]
[- Widać?] [- Tak.]
[Po mnie też widać?]
[Po tobie?]
[Gdy zobaczyłem cię w szpitalu,]
[ładnie wyglądałaś.]
[Potem, na basenie, byłaś jeszcze ładniejsza.]
[Teraz, jak mi Bóg miły, wyglądasz olśniewająco.]
[Jesteś najmilszym pacjentem w szpitalnej koszuli, jakiego miałam.]
[Dziękuję.]
Tak?
Tak.
Dobra, dzięki.
Przechwycili rozmowę Shirin.
Zgadnij, dokąd Abu Sharif idzie na wizytę domową.
Chcesz jechać?
Będziesz w wozie jako oficer operacyjna oddziału 8200.
Jak się masz? Dawno cię nie było.
[Dziękuję.]
- Jakie są dania dnia? - Przyniosę kartę.
[Doskonale znasz francuski, Shirin.]
[- Gdzie się nauczyłaś?] [- W Paryżu.]
[Mieszkałam tam dłużej niż tu.]
[Dlaczego wróciłaś?]
[Mój mąż zmarł.]
[Niech Bóg ocali jego duszę.]
[Dziękuję.]
[Chciałam być blisko mamy.]
[Wszystko to razem doprowadziło]
[do mojej przeprowadzki.]
[Odbierz.]
[Przepraszam, to mąż mojej siostry.]
[Słucham?]
Jesteś z niewłaściwym lekarzem.
[- Nie rozumiem?] - Abu Sharif jedzie właśnie do pacjenta.
[- Jesteś pewien?] - Stuprocentowo.
[Daj mi 5 minut.]
Ładnie przeproś, wsiadaj w samochód i przyjeżdżaj.
[Zaraz będę.]
[Zalało dach mojej siostry, Nur.]
[Muszę pomóc im wynieść rzeczy z domu.]
[Zalany dach w lecie?]
[Tak, to dziwne.]
[Może pękł zbiornik na wodę. Nie powiedział.]
[- Żartujesz sobie?] [- Wynagrodzę ci to.]
Dlaczego Steve mówi mi, że nie idę na akcję?
Boaz, uspokój się.
Nie masz odwagi mi powiedzieć?
Rozmawiał z tobą Doron?
- To nie ma z nim nic wspólnego. - Co ci powiedział?
Zamiast mnie wysyłasz Nurit.
Masz osobistą antyterrorystkę.
Wczoraj zaatakowałeś gliniarza,
a dziś nie panujesz nad słowami.
Czy potrzebuję Dorona, żeby cię odsunąć?
- Boaz... - Nie.
Boaz.
Muszę tam być, gdy go złapią.
Posłuchaj mnie.
Idź odpocząć.
[Kochanie.]
[Nie płacz.]
[Bashir nie żyje.]
[- Amal...] [- Niech Bóg się nad nimi zlituje.]
[Jak dzieci? Jak matka?]
[Na szczęście dzieci mają się dobrze.]
[Jest im jednak bardzo ciężko.]
[Jak ty się masz?]
[Chcę, żebyśmy byli razem.]
[Tęskniłem za tobą.]
[Nie mogę bez ciebie żyć.]
[Taufiq, jak długo tak będzie?]
[Aż wygramy.]
[Obiecałeś mi.]
[Mam dość, dłużej tego nie wytrzymam.]
[Musimy żyć razem jak rodzina.]
[Dzieci zasługują na dobre, spokojne życie.]
[Uspokój się, ukochana.]
[Bądź cierpliwa.]
[Twój prezent urodzinowy.]
[Poison.]
[Poison?]
[- Od lat ich nie używam.] [- Serio?]
[Nosiłaś go, gdy się poznaliśmy.]
[Biedny Walid, szukał tego po całym Ramallah.]
[W porządku.]
[Użyję ich przed piątkową randką.]
[Idziesz na randkę?]
[Ja ci dam randkę!]
- Doron, dlaczego nie ma Boaza? - Moreno kazał mu odpocząć.
Odpocząć? Pieprzony gnojek.
Czym się tak bardzo zmęczył?
Twoim gadaniem. Zamknij się.
- W porządku? - Czemu pytasz?
Śliczny dzieciak.
- Najstarszy? - Mój pierwszy syn, Guy.
- Nurit, chcesz zobaczyć moje? - Twoje co?
Zdjęcie małego na nocniku.
Chcesz zobaczyć, jak się kąpie?
Jak będziesz go ignorować, zamknie się.
Uważaj, Avihai, zaraz ciebie zamknę.
Słyszysz? Robi się bezczelny.
Amir, dron pokazuje, że doktor jedzie do Al-Tira, w Ramallah.
Koordynuję siły wsparcia.
Później będę miał dokładne współrzędne. Powodzenia.
Naor, wyjmij broń.
[Przyszedł lekarz.]
[Musi cię obejrzeć.]
[Nie tak.]
[- Niech pokój będzie z wami.] [- Witaj, przyjacielu.]
[Jesteś z Jerozolimy?]
[Skąd mam być, z Jeninu?]
[Nie, ale to część Beitunia.]
[- Tak?] [- Tak.]
[Znasz tę firmę elektryczną?]
[Wujek Nidal, Abu Amar, pracuje w Jerozolimie, znasz go?]
[Oczywiście. Nidal to twój wujek?]
[- Tak.] [- Naprawdę?]
[Rozpoznali nas! Skurwysyny!]
[Znaleźli nas! Szybko!]
[Wchodź!]
[Pospieszcie się!]
[Gdzie on jest?]
[Nie ruszaj się.]
[Nie ruszaj!]
[- Gdzie?] [- Nie wiem.]
[- Kłamiesz! Gdzie się ukrywa?] [- Nie wiem.]
[- Gdzie on jest?] [- Nie wiem.]
Doron, otaczają mnie, wyślij wsparcie!
[- Mów.] [- Przysięgam, nie wiem.]
[- Gadaj!] [- Dość!]
[Mów!]
[- Gdzie on jest?] [- Przestań!]
[Doktorze, proszę posłuchać.]
[Nie udawaj zdziwionego.]
[Wiemy, skąd jesteś i co zrobiłeś.]
[Wiemy, gdzie mieszka twoja rodzina.]
[Gadaj, jeżeli ci na nich zależy, albo złożymy im wizytę.]
Słyszycie? Otaczają mnie!
[Przed chwilą przyszedłem. Nie widziałem go.]
Otoczyli Steve'a, wycofujemy się. Wsparcie w drodze.
[Kończymy, mają nas.]
[Chodź.]
BŁOGOSŁAWIONEJ PAMIĘCI IRIS AZULAI