- Doron! - Boaz!
Skurwysyn... Boaz!
Doron, zabiję ich.
- Skurwysyn... - Co robimy?
- Doron, mów! Doron!
- Zamknij się!
- Puść go! - Doron!
- Idź!
[ARABSKI] [Szejku!]
Doron, nie!
[Walid, co się dzieje?]
[Co się dzieje?]
[Jedź!]
W porządku?
Abir.
[Abir.]
Doron!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W Wadi Zaitoon odnotowano dwie eksplozje.
Pokaż zdjęcia lotnicze.
Zrobione sześć minut temu.
Boaz nie żyje.
Tak? Moreno?
Identyfikacja pozytywna. Boaz nie żyje.
- Gdzie jest Doron Kabilio? - Znajdziemy go. Boaz nie żyje.
- Zadałem pytanie. - Nie wiem.
Panie ministrze!
Rzuć wszystko i go znajdź.
Masz go tu natychmiast przywlec!
- Lepiej by było... - Gdybyś się nie urodził,
ta jednostka miałaby prawdziwego dowódcę,
i uniknęlibyśmy katastrofy!
Znajdź go!
Wyślij kogoś, żeby zebrał szczątki Boaza.
Na miejscu ma nic nie zostać.
Znajdź Kabilio. Natychmiast.
Wyślij śmigłowiec.
Znajdźmy Dorona zanim go złapią.
To jest teraz najważniejsze.
Ponoć Al Jazeera ma wstępny raport,
ale nadal nie wiedzą, co się stało.
Mówi się, że na miejscu była dziewczynka z bombą.
Dziewczynka z bombą? To nie ludzie, tylko zwierzęta.
- Mowa o nas. - To znaczy?
My założyliśmy jej pas.
Ale dzięki Bogu żyje.
Słyszałeś? Natychmiast zabierzcie ją do szpitala
i namierzcie tego skurwysyna.
Kompletnie oszalał.
Powtórzy numer Barucha Goldsteina, a mamy przejebane.
[Co się stało?]
[Katastrofa. Katastrofa.]
[- Co z Abir?] [- Chyba została ranna.]
[- Żyje?] [- Nie wiem. Nie jestem pewny.]
[Byłeś tam. Nie widziałeś?]
[Leżała na ziemi. Nie wiem, czy żyła.]
[Co z szejkiem?]
[Zginął jak szahid.]
[Oby Bóg się nad nim zlitował.]
[Daj mi pomyśleć.]
[Pomyśleć? Teraz chcesz myśleć?!]
[Powinieneś to zrobić, zanim kazałeś go wysadzić!]
[Uważaj, do kogo mówisz!]
[Wiem, do kogo.]
[Dla ciebie liczy się tylko zemsta!]
[Walid!]
[Zapomniałeś, że cię wychowałem?]
[Szejk nie żyje przez ciebie. Nie wiadomo, co z Abir.]
[Gdyby nie ty, nie doszłoby do tego!]
[Nie odzywaj się tak do mnie!]
[Zastanów się!]
[Skąd Żydzi wiedzieli, że był żywą bombą?]
[Najłatwiej ci wszystko zwalić na nią?]
[Więc kto? Ty? Skąd wiedzieli?]
[Nigdy by nie zdradziła.]
[Przestań jęczeć jak mazgaj!]
[Jesteś wojownikiem czy dzieckiem?]
[Sprowadź ją tu.]
[Popełniasz błąd.]
[To moja córka.]
[Co ludzie pomyślą, jeśli pozwolisz, by ją]
[leczono w izraelskim szpitalu?]
[Jest tam moja córka. Mam w dupie, co ludzie pomyślą.]
[Wiesz, jak będą cię nazywać?]
[Zdrajcą.]
[Który kolaboruje z Izraelczykami, by leczyć dziecko.]
[A Ali Karmi?]
[Zrobił to dla córki. Uważam go za bohatera.]
[Wiedział, jaką cenę zapłaci.]
[Nasza rodzina nigdy nie współpracowała,]
[a ty jesteś jej członkiem.]
[Przewieź córkę do palestyńskiego szpitala.]
[Dość. Zabieram dzieci i wyjeżdżam.]
[Zaopiekuj się Ahmadem.]
[Powiedz, że pojechałam po Abir i że po niego wrócę.]
[- Co jest?] [- Telefon do Nassrin.]
[Dziękuję.]
[- Halo?] [- Witaj, matko.]
[Witaj, drogi synu.]
[Jak się ma Abir?]
[Żyje?]
[Tak, mój synu. Abir żyje,]
[ale została ranna w oko.]
[Dzięki Bogu.]
[Jest tam Nassrin? Daj ją do telefonu.]
[Nassrin jest tutaj, ale...]
[Nie może podejść.]
[To znaczy? Chcę z nią rozmawiać.]
[Pomów z nim. No już.]
[Chwileczkę. Jest zbyt zdenerwowana.]
[Nie rozłączaj się.]
[Porozmawiaj z nim.]
[Jest twoim mężem. Ojcem twoich dzieci.]
[Ty i dzieci jesteście dla niego wszystkim.]
[Jesteście powietrzem, którym oddycham.]
[Mówisz do mnie o dzieciach?]
[Czy ty się w ogóle słyszysz?]
[Sądzisz, że chcieliśmy tej wojny?]
[- Nie tylko ty cierpisz.] [- Dość!]
[Nie usprawiedliwiaj działań syna moim cierpieniem.]
[Czy ci się to podoba, czy nie, ludzie mają cię za wdowę po Panterze.]
[Wolałabym nią być.]
[Mój drogi, ukochany synu,]
[Nassrin...]
[pojechała odwiedzić Abir w szpitalu.]
[Potrzebujesz pomocy?]
[Wsiadaj. Pomogę ci.]
Gali, to ja.
Rabin już jest. Chce z tobą rozmawiać.
Nie teraz.
Mogę wejść?
Gali, otwórz drzwi.
Nie.
Zawołaj, jeśli będę potrzebny.
Dziękuję.
To była jego pierwsza Chanuka w przedszkolu.
Tutaj przebrał się za klauna.
[Proszę, moja córka jest w szpitalu.]
[To nagła sytuacja. Moja córka jest w szpitalu.]
[Proszę.]
[- Mogę?] [- Oczywiście.]
- Dzień dobry. - Dokumenty.
Tak.
[Proszę zdjąć okulary.]
- Proszę ze mną. - W czym problem?
[No już.]
Przepraszam.
Dlaczego...
[- Rozbieraj się.] [- Dlaczego?]
[Rozbieraj się.]
Moja córka jest w szpitalu. Sama.
[- Moja córka jest...] [- Zamknij się.]
[Zdejmuj buty, szybciej.]
Buty.
[Rozbieraj się, szybko.]
[Moja córka jest w szpitalu. Ma osiem lat.]
[Szybciej.]
[Rozbieraj się.]
[Hidżab.]
[Pochyl głowę.]
Wyjdź, proszę.
Wyjdź, idiotko!
[- Przepraszam za jej zachowanie.] [- W porządku.]
[Zaczekam na zewnątrz, aż się ubierzesz. Zawiozę cię.]
Niezła z ciebie aktorka.
Do usług, Gabi.
[Gorąco jak w piekle.]
[Jeszcze raz bardzo przepraszam.]
[Nie powinna była się tak zachować.]
[Mam to gdzieś. Gdzie Abir?]
[Wiesz, gdzie jest?]
[W Centrum Medycznym Hadassah.]
[Uraz oka, wymaga operacji.]
[Źle z nią? Będzie widziała?]
[Jak się czuje?]
[Dowiemy się więcej po zabiegu.]
[Chcę, żeby operacja odbyła się w Ramallah.]
[Najpierw porozmawiaj z lekarzem.]
[Podjęłam już decyzję. Przewieźcie ją do Ramallah, proszę.]
Przez 22 lata pracy w służbach
nie widziałem czegoś takiego.
To bunt. Prawdziwa rebelia.
Moreno, musieliśmy. Porwali Boaza.
Zamknij się! Gdyby nie ja,
nadal okradałbyś auta w biednych dzielnicach.
Tak mi dziękujesz? Podważając mój autorytet?!
Rozwalając moją jednostkę?
W innym kraju rozstrzelano by was.
Bądźcie wdzięczni, że jesteśmy gównianym państwem.
Gdyby Boaz przeżył, nie byłoby tej rozmowy.
Ale nie żyje, więc się zamknijcie!
Zawiedliśmy operacyjnie, nie etycznie.
Avihai, kolego, zrób mi przysługę i...
Co teraz, Moreno? Więzienie?
- Najpierw dochodzenie. - A zespół?
Zespół...
- No cóż... - Moreno, przestań.
Rozumiemy. Idziemy. Na razie.
Wiesz,
gdybym miał to zrobić raz jeszcze, postąpiłbym tak samo.
Siadaj.
- Chyba pieprzy Nurit. - Tylko tyle zrozumiałeś z tej rozmowy?
- To i coś o buncie. - Idiota.
- Co teraz zrobisz? - Nie wiem.
Pojadę na Pustynię Judzką. Przyda mi się cisza.
Tak, bo bez przerwy pyszczysz.
Na pewno mniej niż ty i Boaz.
[Nich Bóg się nad nim ulituje.]
Biedny gnojek.
- Pieprzył się jak królik. - No.
Ci, którzy dużo zaliczają, umierają młodo.
- Dlatego będziesz żył wiecznie. - No pewnie.
Cóż...
- Naprawdę zrobiłbyś to jeszcze raz? - Oczywiście.
A ty?
Żałuję tylko, że nie startowałem do Nurit.
Daj spokój. I tak dałaby ci kosza.
Nigdy więcej mi tego nie rób.
- Mnie nie wylejesz? - Nie miałaś wyjścia.
- A inni mieli? - Zapomnij o nich.
Zostań oficerem operacyjnym.
Sama będziesz decydować, kiedy iść
w teren albo zostać tu ze mną. Będziesz sobie szefem.
Pomożesz nam sformować kolejny zespół.
Nam?
Naorowi i mnie. Będzie dowodził.
- A jeśli wróci Doron? - Nic tu na niego nie czeka.
W Izraelu jedynie sąd i więzienie.
Co powiesz?
Przykro mi. Nie mogę zostać.
Dlaczego?
Nie możesz ich wywalić, a mnie zostawić.
- Mogę. - Ale ja nie.
Nurit, przemyśl to.
Tylko ty dostaniesz drugą szansę.
Przyjmij ją.
Kto by pomyślał, że odmówię?
Dzień dobry.
- Dziękuję za spotkanie. - Oczywiście.
To Nassrin, matka Abir.
[Profesor Shalit się nią zajmuje.]
- Miło mi, profesorze. - Mnie też.
Abir to czarująca dziewczynka.
- Jak się czuje? - Miała dużo szczęścia.
Ale lewe oko jest zagrożone.
Szybka operacja może uratować wzrok
i samo oko.
[Spokojnie. Prof. Shalit to specjalista od urazów oka.]
[Jeden z najlepszych na świecie.]
[Zrobiłem setki takich operacji.]
Przewieźcie ją do Ramallah,
- mamy znakomitych lekarzy. - Tak,
ale brakuje wam najlepszego sprzętu.
[I nie macie prof. Shalita.]
- Nie mogę. - Rozumiem pani strach.
ale teraz proszę myśleć jedynie o córce.
- O niczym innym. - Nie mogę.
Nassrin, zaopiekuję się Abir,
jak własną córką.
Dojazd do Ramallah potrwa.
A dla ratowania oka liczy się każda chwila.
Muszę już iść. Proszę mnie poinformować o swojej decyzji.
Dziękuję.
[Chcesz wody?]
[Tak?]
Proszę nam przynieść wodę.
Dziękuję.
[Posłuchaj.]
[Najwspanialszy dla mnie czas w roku,]
[to gdy zabieram moje dzieci na pustynię.]
[Żadnych telefonów, maili.]
[Śpimy pod namiotami i chodzimy po górach.]
[Kiedyś, podczas wspinaczki,]
[mojego najmłodszego syna Nadava ukąsiła żmija.]
[Spanikowałem.]
[Popełniłem każdy możliwy błąd]
[robiąc rzeczy, które widziałem w telewizji.]
[Szybko dostaliśmy się do szpitala.]
[Dziecko umierało mi na rękach.]
[Ale dyżur wtedy miał najlepszy lekarz.]
[Uratował chłopca.]
[To był arabski doktor.]
[Tobie znalazłem najlepszego.]
[Chcę ją zobaczyć.]
[- Mamusiu.] [- Tak, córeczko?]
[Zostaniesz ze mną?]
[Oczywiście. Będę tu przy tobie.]
[Co mi zrobią?]
[Małą operację.]
[Będziesz spała i nic nie poczujesz.]
[Nie bój się. Masz najlepszego lekarza na świecie.]
[- Nie boję się.] [- Wiem. Jesteś bardzo dzielna.]
[Jesteśmy w Izraelu, mamusiu?]
[Tak, córeczko.]
[Doktor powiedział, że zajmie się moim okiem]
[i dał mi cukierka.]
[Tu są sami Żydzi, prawda mamusiu?]
[Jesteś zmęczona. Powinnaś odpocząć.]
[- Prześpij się.] [- Dobrze.]
[Zamknij oczka.]
[Śpij, moje dziecko.]
[Zaśnijmy na dywanie.]
[Śpij w ciemności.]
[Póki chmury nie odpłyną,]
[przesłaniając wszystkich sąsiadów...]
[Pokój z tobą. Co ci się stało?]
[Chodź ze mną. Pójdziemy do meczetu.]
[Dziękuję.]
[W imię miłosiernego Allaha,]
[oczyszczam się przed modlitwą. Allahu Akbar.]
Jest tutaj.
Chcesz coś powiedzieć?
To banda popaprańców.
Wywaliłem ich. Do diabła z nimi.
Zatrzymałem Naora jako dowódcę.
Zmontujemy nowy zespół. Znajdziemy ludzi.
Słuchaj, Moreno, powiem krótko.
Koniec z tym zespołem. To była porażka.
- Właśnie to powiedziałem. - Niezupełnie.
Chcesz zacząć od nowa.
Naor będzie świetnym dowódcą.
Nie słuchasz mnie.
Twój człowiek doprowadził nas na skraj wojny.
Wysadzenie szejka naruszyło moją reputację!
Że nie wspomnę o Boazie i tej dziewczynce.
Zwalniam cię i rozwiązuję jednostkę.
Co?
Zwalniasz mnie?
Nie możesz.
Dobrze się nad tym zastanów.
Dotarłeś tak daleko, bo wykonywałem czarną robotę.
Moreno, straciłeś wyczucie.
Nawet twoi przestępcy stracili wiarę w ciebie i cię wystawili.
Dawniej sam byś zrezygnował i nie musiałbym cię wyrzucać.
- Nigdy mnie nie zwalniano. - Myślisz, że zasługujesz na nagrodę?
Na medal za odwagę?
Spokojnie. Dostaniesz wysoką emeryturę.
W końcu tak wiele zrobiłeś dla kraju.
Pierdol się.
MICKEYOWI MORENO Z WYRAZAMI UZNANIA
Halo?
Doron, to ty?
Doron?
Gdzie jesteś? Nic ci nie jest?
To tata? Chcę z nim rozmawiać.
- Mów, on słucha. - Tato, gdzie jesteś?
Tato? Tato?
- Oddzwoń! - To nie był on.