ARURA, WIOSKA NA PÓŁNOC OD RAMALLAH
[ARABSKI] [Jak się masz, Abu Bassal?]
[- Niech Bóg się nad nim zlituje.] [- To wielki zaszczyt.]
[Jestem zaszczycony spotkaniem z ojcem szahida.]
[Twój syn był bohaterem.]
[Abu Bassal, to od Ruchu w Ammanie.]
[To mała część tego, co dostaniecie. Dbamy o własnych ludzi.]
[- Dziękuję.] [- Bardzo proszę.]
[Uważajcie na siebie. Będziemy w kontakcie.]
[Co się dzieje?!]
[- Dokąd?] [- Nie ruszać się!]
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
[Abu Halil,]
[odwiedzasz nas i nawet się nie witasz?]
[Wy, ludzie Hamasu, nie macie manier.]
[Jestem tu, żeby słuchać twoich żartów?]
[Oczywiście, że nie. Ściągnąłem cię tu, bo chcę pomóc.]
[Mnie? Bardzo dziękuję.]
[Doszły mnie plotki, Abu Halil. Prosto z Ammanu.]
[Jakie?]
[Mówią, że Hamas zaczyna cię podejrzewać.]
[Podejrzewać? O co?]
[Dostajesz od nich duże kwoty.]
[Potem, w tajemniczy sposób, część z tych pieniędzy znika.]
[Bzdura.]
[Właśnie to im powiedziałem.]
[Naprawdę chcę ci pomóc.]
[Powiedzieli: „Zabrał na Zachodni Brzeg 50 tys. dolarów,]
[a dotarł z 45 tysiącami”.]
[Bzdura. Wymyślasz te kwoty na poczekaniu.]
[To samo im powiedziałem.]
[„Nie bijcie go.]
[Przez długie lata był wiernym członkiem Hamasu.]
[Jak wam nie wstyd?”.]
[Wtedy pokazali mi to.]
[Popatrz.]
[Kwoty, daty, konta bankowe,]
[nazwiska, wszystko.]
[Nadal uważasz, że to bzdura?]
[To nazywasz bzdurą?]
[Pomóż mi sobie pomóc.]
[Nie chcę, żeby pojawiło się to na murach Zachodniego Brzegu.]
[Wszyscy potrafią czytać.]
[Spotkałeś Abu Ahmada.]
[Abu Ahmad nie żyje.]
[Abu Ahmad żyje. Nie rób z nas idiotów.]
[Abu Ahmad nie żyje.]
[Gdy ujawnię to, co wiem, nie tylko on będzie martwy.]
[Gdzie się z nim spotkałeś?]
[Nie wiem.]
[Zawiązali mi oczy kefiją.]
[Czego od ciebie chciał?]
[Jeżeli powiem, dochowasz tajemnicy i pozwolisz mi wrócić do domu?]
[To nie ode mnie zależy, ale postaram się.]
[Jeżeli się dowie, każe mnie zabić.]
[Nie dowie się.]
[Przekazałem mu sarin.]
Cholera.
Nie ruszaj tych śmieci, zjedz owoc.
- Znowu czerwona komórka? - Zadzwonili na nią.
Walid Al-Abed, prawa ręka Abu Ahmada.
Słyszałem ich rozmowę, Doron nie żartował.
Naprawdę zinfiltrował Hamas.
Spotykają się z nim jutro o 10.00, przed atakiem.
Podał mi dokładne współrzędne.
Gideon, w ataku wykorzystają sarin.
To najgorszy nerwowy gaz, 500 razy silniejszy od cyjanku.
- Jak go zdobyli? - Przeszmuglował go
Abu Halil, z Jordanu albo z Syrii.
To się wydarzy, Gideon.
Wiedząc o tym, jesteś gotowy zaryzykować ludzkie życie?
Dziękuję.
Jeżeli Doron przeżyje, zwolnisz go i ułaskawisz.
- Gdzie byłeś? Na Hawajach? - Czemu nie.
- Bardzo się martwiliśmy. - Zostawić was samych?
- Jak się masz? - Steve, daj nam chwilę.
Mam dobre i złe wieści.
Dobra jest taka, że Steve zabierze cię do domu.
Zła jest taka,
że możesz zostać zamachowcem samobójcą.
- Mogę? - Tak.
Jest też dodatkowy bonus.
Jeżeli przeżyjesz,
Gideon o wszystkim zapomni. Będziesz wolnym człowiekiem.
- Tego właśnie chciałeś? - Tak. Kiedy ruszamy?
Steve!
Myślę, że posunęliśmy się za daleko.
Nie mogę.
Nie możesz wrócić?
Po tym, co zrobiłem?
Znasz opowieść o niedźwiedziu i zającu?
Nie.
Niedźwiedź i zając robią kupę w lesie.
Niedźwiedź pyta:
„Wkurza cię uwalane kupą futro?”.
Zając odpowiada: „Nie”.
Niedźwiedź łapie go i wyciera sobie nim tyłek.
- Co to ma z nami wspólnego? - Nic. W tym rzecz.
Masz dom, więc do niego wróć.
Chcę podziękować lekarzom i personelowi szpitala
za pomoc Nassrin i Abir Hammed.
Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś,
spotkamy się z nimi w lepszych okolicznościach.
Nassrin, twoja córka jest bardzo odważna.
- Niech jej Bóg błogosławi. - Dziękuję.
[- Jak się masz?] [- Dzięki Bogu.]
[- Mówią, że dziecko jest zdrowe.] [- Dziękuję.]
[Bardzo ucieszyła się z misia.]
[To dziwne, jak bardzo dzieci kochają pluszowe misie.]
[Bardziej niż kotki czy króliczki.]
[Misie są najpopularniejsze.]
[Dzieci to dzieci.]
[Nie wiedzą, że misie są drapieżnikami.]
[Nassrin, muszę ci coś powiedzieć.]
[Nie złość się na mnie.]
[To są niemieckie paszporty twoich dzieci.]
[Taksówka czeka przed szpitalem.]
[Zawiezie cię do hotelu w Tel Awiwie, twój syn, Ahmad, już tam jest.]
[Jutro, we trójkę, polecicie do Berlina.]
[Dostaniecie dom.]
[Nie będzie powrotu?]
[Nassrin,]
[jeżeli kiedykolwiek będziesz czegoś potrzebować...]
[Zawsze...]
[będę gotowy ci pomóc.]
[- Halo?] [- Taufiq, synu, zabrali Ahmada.]
[Kto?]
[Wojsko.]
[Zabrali też niemieckie paszporty dzieci i Nassrin.]
[Spokojnie, mamo, nie płacz.]
[Biedny Ahmad,]
[nie rozumiał, co się dzieje.]
[Biedactwo po prostu chce być z mamusią.]
[Właśnie z nią jest.]
[Po co go więc porwali?]
[Nassrin zabiera dzieci do Berlina.]
[To jej decyzja.]
[Synu, musisz ich zatrzymać.]
[Proszę, zatrzymaj ich.]
[Dobrze, mamo.]
[Nie martw się. Muszę już kończyć.]
[Wszystko będzie dobrze.]
[Taufiq...]
Może się pan zatrzymać?
[Daj mi misia.]
[Mamo, dlaczego to zrobiłaś?]
[Kupię ci ładniejszego. Ten był nieodpowiedni.]
[Był dobry, chcę misia.]
[- Nie, dziecko, nie był.] [- Był!]
[Abura, prezenty od Żydów są niebezpieczne.]
[Zapamiętaj sobie, że niczego od nich nie chcemy.]
[Lekarz, który mnie leczył, był Żydem. Pan, który dał misia, też.]
[Tak, ale to wina Żydów, że trafiłaś do szpitala.]
[Rozumiesz?]
[- Nie. Chcę mojego misia.] [- Kupię ci ładniejszego.]
[Nie. Chcę żydowskiego misia.]
[Abura, uspokój się.]
[Nienawidzę cię!]
[Wejdźcie. Do środka.]
[Mamo, mogę?]
[Tak, kochanie.]
[Jestem głodna.]
[Niedługo pójdziemy coś zjeść.]
[Napijecie się herbaty?]
[- Tak.] [- Ja też.]
[Zrobimy sobie podwieczorek.]
Co my tu robimy?
Kiedy indziej tu przyjdę.
Niech będzie wywyższone Jego imię.
W świecie, który stworzył wedle Swej woli.
Niech nastanie królestwo
i niech nadejdzie Mesjasz.
Za życia Izraela.
Prędko, w bliskim czasie. Amen.
Niech Jego Wielkie Imię będzie błogosławione na wieki.
Niech będzie błogosławione, wychwalane, uświetnione, wywyższane, wynoszone,
wysławiane Jego Błogosławione Imię.
Błogosławionego ponad wszelkie pieśni, pochwały i pocieszenia,
wznoszone na świecie. Amen.
Niech nastanie z Nieba pokój i życie
dla nas i dla Izraela. Amen.
Który czyni pokój, niech uczyni go dla nas
i dla całego Izraela. Amen.
- Ido. - Ręce do góry!
- Uważaj, to niebezpieczne. - Przez ciebie tata odszedł.
Idodi?
Idodi, odłóż pistolet. Odłóż.
Gali, odejdź, w lufie jest pocisk.
Kochanie, odłóż broń, wszystko jest w porządku.
Opuść pistolet.
Ido, co ty robisz?
Odłóż broń.
On i mama są razem!
Wynoś się.
Powinienem był go zabić.
Tatuś!
Hej.
- Tato, co się stało Ido? - Nic. Wszystko w porządku.
Tato, wujek Boaz zmarł.
Wiem.
Mama jest smutna.
Ja też.
[Mamo, gdzie my jedziemy?]
[Jedziemy do Niemiec, do babci Hafidy.]
[To piękny kraj.]
[Wiesz, że tam dorastałam?]
[Babcia Jihan jedzie z nami?]
[Tak.]
[- Mają tam telewizory?] [- Tak, wspaniałe.]
[Nie chcę jechać.]
[Abura, wiesz, że babcia Hafida]
[mieszka godzinę drogi od wesołego miasteczka?]
[Co to jest?]
[Plac zabaw z grami i huśtawkami. Taki, jakie pokazują w telewizji.]
[Nie obchodzi mnie to.]
[- Ja chcę jechać.] [- Pojedziemy, synku.]
[- Smaczne?] [- Dziękuję.]
[- Chcesz oranżadę?] [- Nie.]
[Nie lubisz?]
[Czasami, zwykle nie piję]
[słodkich napojów.]
[A co zwykle pijesz?]
[Sok pomarańczowy.]
[- Świeżo wyciskany?] [- Niekoniecznie.]
[Przemyślałaś moje oświadczyny?]
[Tak?]
[- Wciąż się zastanawiam.] [- Nad czym?]
[Zgódź się, zabiorę cię...]
[Przestań.]
[Zastanawiam się.]
[- Walid.] [- Otwórz, nie wstydź się.]
[Nie powinieneś.]
[Od dzisiejszego dnia będę cię chronił.]
[Dam ci najlepsze życie, jakie będę mógł.]
[To nie takie proste.]
[To bardzo proste.]
[Jeżeli cenisz sobie życie, wyjdź za mnie.]
[Żyjemy w chaosie,]
[ale mojej żony nikt nie ośmieli się skrzywdzić.]
[Dobrze.]
[Dobrze, co?]
[Co, dobrze?]
[Wyjdę za ciebie.]
[Napiję się oranżady.]
[- Chcesz?] [- Tak.]
Pomóc ci?
Nie, dziękuję.
Chcesz się rozstać?
Znalazłaś sobie kogoś nowego?
Pieprzysz Naora?
Odpowiedz!
Co mam powiedzieć?
Dlaczego pieprzysz mojego przyjaciela?!
Ponieważ on mnie kocha
i uwielbia się ze mną kochać.
- Przepraszam. - Naprawdę, Gali?
Pierwszy lepszy Arab by cię przeleciał.
O co ty walczysz?
Walczysz o mnie?
Między nami już dawno skończone.
Nie walczyłeś o mnie.
A ty o mnie walczyłaś?
Tak, przez lata,
ale ciebie nie było, żeby to zauważyć.
Każdej nocy czekałam na twój powrót.
Okłamywałam dzieci.
Samą siebie.
Kochałam cię.
Kochałam cię mimo tego, że mnie przerażasz.
Dlaczego się mnie boisz?
Wszystko robiłem dla ciebie!
Zrobiłem wszystko, by go uratować!
Tak, ale...
nie udało ci się go ocalić.
[Zostań.]
[Abu Ahmadzie.]
[Powiedz mi, co jest w torbie.]
[Odkupienie.]
[Jutro użyje tego zamachowiec.]
[Gaz sarin.]
[- Wiesz, jak działa?] [- Nie.]
[Najpierw czujesz, jakbyś miał grypę.]
[Potem zaczynasz się dusić.]
[Potem wymiotujesz i dusisz się na śmierć.]
[To może wywołać wojnę.]
[A w co od lat jesteśmy zaangażowani?]
[- Wiesz, o czym mówię.] [- Masz rację.]
[Nie masz pojęcia, jak bardzo.]
[Atak przeprowadzimy w synagodze.]
[W synagodze?]
[Żydzi wezmą zdecydowany odwet.]
[Popełnią tak bezprecedensowe zbrodnie wojenne,]
[że państwa islamskie, także Iran, interweniują.]
[Zanim Amerykanie zareagują, będzie za późno.]
[Nastąpi początek końca syjonistów.]
[To zbyt drastyczne.]
[Nigdy tego nie robiliśmy. Nie używaliśmy też gazu.]
[Popatrz na to z szerszej perspektywy.]
[Wszystkie nasze czyny doprowadziły nas do tej chwili.]
[Ten atak zmieni układ sił na Bliskim Wschodzie.]
[Przejdziemy do historii.]
[- Będzie bardzo dużo ofiar.] [- To nasz cel.]
[Mówię o naszych, których zabiją w odwecie.]
[Musisz odesłać Nassrin i dzieci.]
[Wszystko w porządku?]
[Musimy się tym zająć.]
[Nie męcz mnie. Już się tym zająłem.]
[Panie, daj jej zdrowie]
[każdego dnia]
[Zaśnij, zaśnij]
[Przyniosę ci gołębicę]
[Gdy wzleci ku niebu, uwierzysz mi]
[Staram się uśpić Aburę]
[Słodką Aburę]
[Z pięknymi czarnymi włosami]
[Wszyscy, którzy cię kochają]