[ARABSKI] [W imię Allaha...]
Co słychać, bracie?
- Dokąd? - Do Herclijji.
- Do pracy. - Do pracy?
- W ogrodzie. - Rozumiem.
- Wszyscy? - To duże zlecenie, dzięki Bogu.
- W porządku. Miłego dnia. - Nawzajem.
[Przejechaliśmy! Dzięki Wszechmogącemu Allahowi!]
Od teraz mówimy tylko po hebrajsku. Jesteśmy w Izraelu.
Nic się nie stało.
[Bilal, chodź.]
[Podaj duży śrubokręt.]
Cześć!
Co słychać?
Wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku, dzięki.
- Potrzebujecie pomocy? - Nie, dzięki.
Na pewno?
Wszystko w porządku, daj Boże.
Co powiedziałeś?
[Chodźcie.]
[- Wsiadaj!] - Stać!
[- Do auta!] [- Bilal!]
[Bilal! Co z Bilalem?]
[Bilal!]
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Do strzelaniny doszło dwie godziny temu.
Zginął jeden żołnierz.
Był przypadkową ofiarą.
Bohatersko zlikwidował jednego z terrorystów.
Na monitoringu widać, że byli tam parę dni temu.
Pewnie robili rekonesans. Mówili po hebrajsku.
Na tyle dobrze, by przejść kontrolę.
To pewnie Al Makdasi.
Nie wiadomo, czemu się zatrzymali.
Zabity to Bilal Abu Hassan, student uniwersytetu w Bir Zajt.
Członek Al-Kutli, studenckiego klubu Hamasu.
Więc teraz mówią po hebrajsku?
- Tak przypuszczamy. - Cholera.
Mamy nagrania?
- Mówią płynnie? - Nie wiem.
Wywiad twierdzi, że uczą się hebrajskiego na uczelni.
Powiem wprost: to nie są amatorzy.
Nigdy nie mieliśmy z tym do czynienia.
Podają się za Żydów.
Chwileczkę.
Co się stało w wiosce?
Wydałem wyraźny rozkaz, kto ma wejść do domu.
- Wiesz, co się stało. - Wszedłem ja.
W czym problem?
To nie była twoja robota. Wyraziłem się jasno.
- Wykonałem zadanie. - Wiesz, co to rozkaz?
- Wiesz, co to ocena sytuacji? - Nie wciskaj mi kitu.
Przepraszam, to się nie powtórzy. Mogę odejść?
- Tak, możesz. - Dzięki.
Żeby była jasność: to jeszcze nie koniec.
Przejrzyjcie zdjęcia.
Rozejść się.
[Chodź tu.]
[Ktoś cię śledził?]
[To czemu się spóźniasz?]
[Wybacz. Wojsko wszystkich sprawdza.]
[- Zginął jakiś żołnierz.] [- Nie mogę tak dłużej żyć]
[i uciekać jak pies. Wywiad chyba nas namierzył.]
[Spokojnie, wkrótce się uspokoi.]
[To wina Al Makdasiego.]
[Ostrzegałem Walida, żeby mu nie ufał.]
[Walid nie słucha, odkąd wie, że jest następcą.]
[Pozwolił Al Makdasiemu ukryć się w Rummanie.]
[Zamiast go zabić, pomaga mu.]
[- Ale kanał.] [- Jedziemy.]
[Szybko!]
- Halo? - Cześć, Gali.
Nie dam rady dziś przyjechać.
Rano wyjeżdżam.
Nie mogę teraz rozmawiać. Jalal jest w drodze,
- jadę do bankomatu. - Co za Jalal?
Serwisant klimatyzacji, będzie robił przegląd.
Jaki przegląd? O czym ty mówisz?
- Tak powiedzieli. - Kto?
Ludzie z firmy.
Nie wpuszczaj go, już jadę.
Oszalałeś? Zaraz tu będzie.
Nie wpuszczaj go, dopóki nie przyjadę!
[Podnieście głowy.]
[Bądźcie dumni z Bilala. Umarł jak szahid.]
[Z siebie też bądźcie dumni!]
[Zabiliśmy żołnierza.]
[I zabijemy kolejnych.]
[Z pomocą Allaha odpłacimy tym żydowskim psom.]
[A pogrzeb Bilala?]
[Nie pójdziemy.]
[Niestety, nie oddamy mu hołdu.]
[Żydzi i władze już węszą.]
[Każda organizacja wyśle kogoś na pogrzeb,]
[- nawet Dżihad.] [- Czego nie zrozumiałeś, Ahmad?]
[Nie możemy iść.]
[Nikt nie przyzna się do ataku,]
[więc przechodzimy do pełnej konspiracji.]
[Jasne? Wszyscy będą nas szukać.]
[Fotografują ludzi, którzy przychodzą na te pogrzeby, prawda, Maher?]
[- Czemu pytasz mnie?] [- Jak to?]
[- To mój ojciec...] [- Ale...]
[Ahmad!]
[Uspokój się.]
[Zadałem proste pytanie. Musi wiedzieć, czy fotografują.]
[Jesteśmy ważniejsi niż rodzina.]
[Prawda, Maher?]
[Żydzi nie pukają, kiedy przychodzą zabić.]
[Otwórz, Ali.]
[To Walid.]
[Cześć, Walid.]
[- Pakuj się i opuść ten dom.] [- Dlaczego?]
[Dość kłopotów nam sprawiłeś.]
[Nam, czyli komu?]
[Tobie?]
[Czego nie rozumiesz?]
[Po co dokonałeś zamachu? To było wbrew rozkazom.]
[Próbowaliśmy porwać żołnierza.]
[- Nie tego chce Hamas?] [- Powiem ci coś.]
[- Porwanie jest złe?] [- Nie.]
[Ani go nie porwaliście, ani nie wróciliście z jego ciałem.]
[Nie mogliśmy.]
[Więc trzeba było tego nie zaczynać.]
[Gdybyśmy go porwali, przyznałbyś się do zamachu?]
[Hamas by to zrobił.]
[Nikt nie przyznaje się do ataków w imieniu Hamasu.]
[Kto więc się przyzna i zapłaci za pogrzeb Bilala?]
[Nie my.]
[Nie będziesz decydował za Hamas.]
[On to nie Hamas.]
[Odcinamy się od takich jak on.]
[Ja to nie Hamas?]
[Jestem synem szejka Abu Nidala Awdallaha.]
[Kim ty jesteś?]
[Dowódcą zbrojnego skrzydła Hamasu, gnojku.]
[I rozkazuję, żebyś od tej chwili zamknął mordę!]
[Masz nas za durniów? Myślałeś, że Abed nie powie,]
[że wymusiłeś od niego adres Dorona?]
[Nie zapominaj, kim jesteś.]
[Z kim trzymacie?]
[Z kim?]
[Jeśli nie wyjdziecie,]
[kończę z wami]
[i sprawy potoczą się źle.]
- Coś za jeden? - Serwisuję klimatyzację.
[- Skąd jesteś?] [- Z Nazaretu.]
[Złaź stamtąd!]
- Ta pani mnie wezwała. - Tak?
- Kto cię nasłał? - Doron...
- Kto cię nasłał? - Co robisz?
- Puść go! - Dla kogo pracujesz?
Dla Core International.
- Wynoś się stąd! - Zostaw go!
- Słucham? - Wynocha!
Wzywam policję. Jest mi pani winna 250 szekli.
[- Zjeżdżaj!] - Uspokój się!
Co z tobą?
Chodź do środka.
Przepraszam...
- Odbiło ci? - Przepraszam.
- Nie przychodź tu więcej. - Gali...
Nie chcę, żeby moje dzieci to widziały.
- Wystąpię o zakaz zbliżania się. - Gali.
O co ci chodziło?
[Jesteśmy na miejscu, Abu Samara.]
[Dziękuję.]
[Czekaj tu. Miej oczy otwarte.]
[Oczywiście.]
[Koperta.]
[Jeden z żołnierzy okupanta został zabity]
[podczas akcji przeprowadzonej przez Palestyńczyków.]
[Rzecznik armii okupacyjnej Avihay Adraee ogłosił,]
[że żołnierz należał do elitarnej jednostki...]
Znacie historię tego domu.
Była to kryjówka Panter.
Zauważono tam Al Makdasiego.
Czasu mamy niewiele.
Przygotujemy się i ruszamy.
Pytania?
Macie zachować ostrożność. Dość kłopotów już mieliśmy.
Doron, chcę z tobą pogadać.
Co jest?
Ty nie jedziesz.
- Jak to? - Zostaniesz tu.
- Dlaczego? - Myślisz, że możesz robić, co chcesz?
Mówiłem, że masz się nie wygłupiać,
ale chyba nie dosłyszałeś. Koniec samowolki.
- Pierdol się. - Doron...
[Wypijmy kawę.]
[- Nie mam czasu. Śpieszę się.] [- Dokąd?]
[Gram w piłkę z Nasserem i jego kuzynem. Mamy boisko tylko na 90 minut.]
[Grasz w takim stroju?]
[Mam ubranie w plecaku.]
[A adidasy, o które prosiłeś?]
[Też są w plecaku?]
[Zostawiłem u Nassera. Przyniesie je na boisko.]
[Dobra, wypijmy kawę.]
Atalef, mówi dowódca. Co się dzieje?
Atalef do dowódcy, teren czysty, nikogo nie ma.
- Wychodzę za dwie minuty. - Zrozumiałem.
BRAK POŁĄCZENIA
- Będą ścigać mojego człowieka. - Najwyraźniej cię wykołował.
NABLUS, RAFIDIA
[- Wszystko w porządku?] [- Jak najbardziej.]
[Na zdjęciach wydawało się większe, ale może być.]
[Tamten pokój to również sypialnia.]
[Rzadko ktoś je wynajmuje, bo jest w suterenie.]
[- Stąd niska cena.] [- Mnie to nie przeszkadza.]
[Zwykle wynajmują dziewczęta, studentki.]
[Proszę się nie martwić, nie zrobię bałaganu.]
Co za niespodzianka!
- Tym razem to nie twoja wina. - Serio?
Nie wszystko kręci się wokół ciebie. Wywiad dał ciała.
Jasne.
[To standardowa umowa najmu.]
[Przeczytam.]
[Mogę zapłacić gotówką?]
[Naturalnie.]
[Co cię sprowadza do Nablus?]
[Mieszkałem w Jordanii,]
[ale wróciłem pomóc w rodzinnym interesie.]
[Czasy są ciężkie. Chcę być bliżej rodziny.]
[Jesteś dobrym synem.]
[W Jordanii masz żonę?]
[Nie, nie mam.]
[Fadi?]
[Nie pasuje do ciebie.]
[Wiem. Często to słyszę.]
[Potrzebujesz czegoś? Internetu?]
[- Dla was, młodych, to ważne, prawda?] [- Zgadza się.]
[- Załatwię to.] [- Dziękuję, cioteczko.]
[Cioteczko? Mam na imię Hanan.]
[Dobrze.]
[- Tasnim.] [- Shirin.]
[Wychodzicie?]
[Dziś dzień pamięci szahida Abu Ahmada.]
[- Rzeczywiście.] [- Nie idziesz?]
[Żydzi mnie obserwują. Nie chcę, żeby znów mnie aresztowali.]
[Biedactwo.]
[Wszędzie mają szpiegów.]
[Walid prosił, żebym uważała.]
[Twój mąż ma rację.]
[Nassrin nie będzie.]
[Wdowy po Abu Ahmedzie? Też się boi?]
[Nie. Ta przeklęta kobieta zabrała dzieci, uciekła do Berlina]
[- i tam została.] [- Tak?]
[Ma ładny dom, żyje spokojnie,]
[a my tu cierpimy.]
[Mamo, gdzie flaga, którą zrobiłyśmy?]
[Na miłość boską... Zaczekaj tu.]
[Cieszysz się, że tam idziesz?]
[Tak! Wszystkie dziewczynki będą śpiewać piosenkę.]
[Cudownie.]
[- Chcesz posłuchać?] [- Oczywiście.]
[Gdy zostajemy męczennikami, idziemy do nieba]
[Mówicie, że jesteśmy mali]
[Dzięki temu stajemy się wielcy]
[Bez Palestyny nasze dzieciństwo traci sens]
[Dzieci, musimy się trzymać religijnych nakazów]
[Nie ma Boga nad Allaha, a Allah kocha szahidów]
[Nauczyłeś nas, jak być prawdziwymi mężczyznami]
[Pięknie śpiewa, prawda?]
[Musisz być bardzo dumna.]
[Jest więcej zwrotek.]
[- Oby Bóg obdarzył cię dziećmi.] [- Dziękuję.]
[- Shirin, jestem z tobą.] [- Dziękuję.]
[- Do zobaczenia.] [- Do widzenia.]
Cholera!
[Pokój z tobą.]
[- Do?] [- Abu Karima.]
[Broń?]
[Tędy.]
[Pokój z tobą.]
[Siadaj.]
[W czym ci pomóc?]
[Potrzebuję funduszy.]
[Muszę opłacić ludzi.]
[Z tym będzie kłopot.]
[Dlaczego?]
[Mam rozkaz ci nie pomagać.]
[Jestem odpowiedzialny za ludzi. Mają rodziny do wykarmienia.]
[Nidal, przyjacielu, nie mogę.]
[Załatw sprawę z Walidem.]
[Abu Karim,]
[wiesz, jak cię szanujemy w domu.]
[Wiesz też, kto przed tobą siedzi.]
[Pamiętasz, jak ojciec załatwił ci tę pracę?]
[Pomóż mi, a problemy rozwiążemy później.]
[Nie mogę.]
[Najpierw rozwiąż problemy.]
[Co to za miejsce?]
[Lepiej, żebyś nie wiedział.]
[Mamy tu dostawcę, który nas zaopatruje.]
[Trzymaj.]
[Weźmiesz towar i wrócisz.]
[Bez obaw.]
[- Co powiedział?] [- Niewiele.]
[Przyznał się do zdrady i błagał o litość ze względu na dzieci.]
[Zawsze ta sama śpiewka.]
[Szkoda.]
[To chyba twoje.]
[Nie, to dla was.]
[Dziękuję, Abu Samara.]
I co?
Hisham nie odbiera.
- To normalne. - Ale teraz wszyscy go tropią.
Co, jeśli przez nas go odkryli?
To lista studentów hebrajskiego.
- Jest ich dosyć dużo. - Dzięki.
- Dana... - Zaznaczyłam ci ich.
Idź już do domu.
MAHER MUHAMMAD IMAD ASHEIKH
[Ja i moje parszywe szczęście...]
[- Halo?] [- Halo, Abu Maher.]
[- Kapitan Ayub.] [- Co słychać?]
[W porządku, chociaż latka lecą.]
[Słuchaj,]
[ci, którzy przeprowadzili zamach, mówili po...]
[hebrajsku.]
[To nie byli Izraelczycy?]
[Nie, Palestyńczycy.]
[Dobrze znali hebrajski,]
[nie jak ludzie, którzy dawniej pracowali w Izraelu.]
[Byli młodzi.]
[Ten zastrzelony studiował hebrajski w Bir Zajt.]
[Wiesz coś o tym?]
[Nie, pierwsze słyszę.]
[- To bardzo istotne.] [- Za bardzo się martwisz, kapitanie.]
[Zmartwienia to nasza praca, Abu Maher.]
[Do widzenia. Dbaj o siebie.]
[Ty też przyjacielu.]
[Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna.]
Cześć. Możemy porozmawiać?
Co tu robisz o tej porze?
Muszę z tobą pomówić.
- O operacji? - Nie.
Chodzi o Shirin i kamerę w jej domu.
Wiem, straciliśmy obraz.
- Widziała mnie. - Kiedy?
Gdy zakładałem kamerę. Rozmawialiśmy.
- Czemu mi nie... - Możemy coś na tym ugrać.
Chce nam pomóc
- i wyjechać z kraju. - Skąd wiesz?
- Napisała do mnie. - Jak?
Pod mój stary adres.
Oszalałeś? Celowo lekceważysz rozkazy, żeby się narażać?
„Tam zwycięstwo, gdzie wielki doradca”.
To klasyczny przypadek porwania lub zlikwidowania
antyterrorysty! Pamiętasz Amnę Munę?
- Tak. - Jeśli cię wyda...
- Nie wyda. - Mówię „jeśli”!
To może być pułapka. Mogą nas wrabiać,
może ona cię kusi, co jest łatwe, bo jesteś durniem...
Pójdziesz do niej,
- a oni cię zgarną. Klasyka! - Niemożliwe.
Bo co? Są tak przebiegli jak my.
To co mam zrobić? Zbyć ją?
Dam ci Walida i Al Makdasiego. Nie podziękujesz?
- Dziękuję. - Proszę.
Dobra.
Ja decyduję o wszystkim.
Chcę wiedzieć, gdzie jesteś, z kim,
co robisz i co mówisz. Jasne?
Nie rób nic bez mojej zgody. Ryzyko jest duże.
Wiesz, co będzie, jeśli cię porwą?
Umówię się na spotkanie.
Nie.
Mogą zrobić zasadzkę.
- Spotkaj się bez zapowiedzi. - Dobrze.
- Powiem Eliemu, żeby ci odpuścił. - Dobra.
Co u syna?
Zjeżdżaj, idioto.
NABLUS, SZPITAL RAFIDIA
Uwaga, za chwilę się zacznie.
[Przepraszam, moja żona czeka od dwóch godzin.]
[Pielęgniarka zaraz przyjdzie.]
[Wstyd! Czy tak traktuje się pacjentów? Spójrz na nią!]
[- Proszę puścić.] [- Żona potrzebuje lekarza.]
[- Zajmij się nią!] [- Proszę pana!]
[Proszę ją puścić.]
[- Wyluzuj, stary.] [- Sam wyluzuj.]
[Idź na dach. Amir Mahajne czeka.]
[Za kogo się masz? Po co się wtrącasz?]
[To twój szpital? Uważaj, gnojku!]
[Chciałem tylko uniknąć awantury.]
[Pani doktor ciężko pracuje,]
[więc daj jej spokój.]
[Dobra?]
[Dobra.]
[Świetnie.]
[- Jak się masz?] [- Co tu robisz?]
[Nie chciałem przychodzić do domu. Zbyt wiele oczu patrzy.]
[Przesuń to!]
[- Zejdź mi z drogi!] [- Przepraszam.]
[Mam coś dla ciebie.]
[Proszę.]
[Wybacz, że go zabrali.]
[- Wciąż brakuje wizy wyjazdowej.] [- Świetnie.]
[„Cień” wyszedł.]
[Wiem, że cię odwiedza.]
[Następnym razem go zabiją.]
[Lepiej tego uniknąć.]
[Obiecaj, że go nie zabijecie,]
[- a ja ci powiem, gdzie się spotkamy.] [- Dobrze.]
[Uratował mi życie. Chcieli zabić mnie i moją rodzinę.]
[Rozumiem. Mam już dosyć przemocy.]
Doron, wszedł na schody, masz 30 sekund.
[Musimy się śpieszyć.]
[- Dla ciebie.] [- Co to?]
[Karta do telefonu, żebyś mogła do mnie zadzwonić.]
[Wyjmij ją przed spotkaniem, żeby cię nie namierzyli, dobrze?]
[- Jasne?] [- Dziękuję.]
[To ja tobie dziękuję.]
[Shirin...]
[Kochasz go?]
[Nie. Mam u niego dług.]
Ochroniarz za chwilę będzie na dachu.
[Mam tu trochę pracy.]
[Oddzwonię.]
[Gdzie wszyscy?]
[Mniej ludzi, mniejsze ryzyko.]
[Ojciec ciągle do mnie wydzwania.]
[Masz szczęście, że tata się o ciebie troszczy.]
[Co mu powiedziałeś?]
[Że się uderzyłem, grając w piłkę.]
[Zaczyna coś podejrzewać.]
[Wszystko będzie dobrze.]
[Co dalej?]
[Czekamy.]
[Czekamy?]
[Idź do domu i zostań z rodziną.]
[Dobrze?]
[Do zobaczenia.]
[- Pokój z tobą.] [- I z tobą.]
[Gdzie jesteś, Abu Seif? Minęło sporo czasu. Jakieś wieści?]
[Muszę pomówić z dowództwem.]
[Mam coś do załatwienia, zanim przejdziemy do kolejnego etapu.]
[Zaczekamy. Nie obawiaj się.]
[- Do widzenia.] [- Do widzenia.]
Napisy: Przemysław Rak