Doron i Sagi już weszli. Osłaniam tyły.
Puść mnie!
Steve, słyszysz?
- Steve, jesteś tam? - Doron!
- Steve... tam? - Słyszysz mnie, Doron?
Doron... mnie?
Cholera...
Pieprzyć to!
Pomocy!
[ARABSKI] [Nie zabijać ich! Chcemy ich żywych!]
Idziemy.
- Bomba! - Cholera!
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Zabrali ich. Tak mało brakowało.
Ważne, że z tego wyszliście.
Słyszałem, że nie było łatwo. Myślałem, że już po tobie.
Też jestem cały. Dzięki za troskę.
O ciebie się nie martwię. Ciebie żadne licho nie weźmie.
- Nie czaruj. - Zaczarować też się ciebie nie da.
Zajrzyj do Dorona.
- Przepuśćcie mnie! - Nie możesz!
Muszę tam wejść! Łapy precz!
- Zabierzcie te łapy! - Doron!
- Do środka! - Jesteś ranny!
- Na co czekamy? - Tunel jest zablokowany!
- Pozwól mi wejść! - Dość!
- Puść mnie! - Przestań, to koniec.
Jeśli będzie trzeba, zadzwonią.
Chodźmy stąd.
GAZA
[Dobra robota.]
[To wielki dzień.]
[Zapisze się na kartach historii.]
[Allah jest wielki!]
[Abu Bashar, jesteś naszym błogosławieństwem.]
[Jesteście naszymi bohaterami.]
[Ogromnie wam dziękuję w imieniu ruchu.]
[Bashar, synu.]
[Było, minęło.]
[Zapomnijmy o wszystkim, co było.]
[Dziękuję, Abu Mohammed. Niech Allah cię błogosławi.]
[To ja dziękuję. Będziemy spełniać wszystkie wasze zachcianki.]
[Jesteście moimi gośćmi.]
[I to honorowymi.]
[Zabierzcie ich.]
[Idźcie przodem.]
Halo, jest tu kto?
Anat?
Kruszynko...
Cześć, maleństwo...
Dzień dobry.
Anati?
O co chodzi?
Anat?
Poszukajmy mamusi.
Gdzie jest mamusia?
Anat?
Cholera.
Zaraz wrócę.
Poczekaj.
Cześć, mamo.
Widziałaś może...
Nieważne, oddzwonię.
Wszystko w porządku. Pa.
- Cześć, skarbie. - Hej.
Wszystko gra?
Tak.
Zostawiłaś go samego.
Na chwilę. Wyskoczyłam po fajki.
Mogłaś poprosić moją mamę albo sąsiadkę, żeby go popilnowała.
- Nie zostawia się dziecka bez opieki. - O co ci chodzi?
Musimy porozmawiać. Tak dalej być nie może.
Steve, daj mi spokój, proszę.
Siedzę z nim sama cały dzień, rozumiesz?
Drze się przez bite siedem godzin.
W kółko wciąż powtarzam: „Przestań płakać”.
Jak niby mam z tobą porozmawiać?
Wczoraj przyszła twoja mama. Ciągle płakał. Zapytała:
„Dlaczego on płacze? Zajmę się nim”.
Widziała, że jestem bezradna.
Wtedy przestał płakać.
Nie rozumiem tego.
Trzymałam go tak, jak trzeba. Nie do góry nogami czy za szyję.
Tuliłam go i całowałam, ale on nadal płakał.
Wiem, skarbie. Jesteś wspaniałą mamą.
Nie daję już rady.
Może ona ma rację. Może brakuje mi tego czegoś.
Nie chcę już tego. Z tobą czy bez ciebie...
Nie chcę...
- Nie chcę tego. - Jestem przy tobie.
Nigdzie się nie wybieram. Wszystko dobrze.
Jestem przy tobie.
Jestem zmęczona.
Po co kupować tanie koszerne ciastka, skoro są obrzydliwe i nikt ich nie je?
- Powtarzasz się. - Są niedopieczone.
Cześć.
- Co ty tu robisz? - Przepraszam.
Zły moment. Wpadnę później.
- Przestań. Zapraszamy. - Wchodź.
Napięta atmosfera w Gazie...
Słyszeliście o tym?
Siły izraelskie ścigały oddział Hamasu,
który porwał dwoje Izraelczyków do Gazy.
Na linii jest z nami nasz korespondent Ariel Ben Simon.
Godzinę temu rzecznik Sił Obronnych Izraela podał,
że bojownicy Hamasu porwali dwoje młodych Izraelczyków
i zabrali ich do Strefy Gazy przez tunel.
Weźmiesz prysznic? Yoav da ci jakieś ciuchy.
Co tam się wydarzyło?
Istne szaleństwo.
Tak mało brakowało.
Słyszeliśmy ich wołanie o pomoc.
- Nie chciałbym się narzucać. - Możesz zostać.
Dzięki za obiad.
Ty gotowałaś czy... szef kuchni?
Sagi...
Rozmawiają z jego matką.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chcesz jeszcze czegoś? Kawy?
Ważne, że naszym nic się nie stało.
Chodźcie na wiadomości.
Na razie.
Był tam? Chyba nadal jest w szoku.
Nic mu nie będzie. Jest silny.
Dobrze, że ciebie tam nie ma.
Nie wierzę, że ten koszmar się powtarza.
Nie rozumiem. Nie mamy żadnych poszlak?
Zróbmy coś. Uwolnijmy ich.
To już nie Zachodni Brzeg, tylko Gaza.
Wiesz, co to znaczy „przerażający”? Niech Eli ci powie.
Niech biuro ds. Gazy zrobi coś, zanim całkiem ich stracimy.
Te dzieciaki są teraz w rękach Hamasu. Są dobrze strzeżone.
Póki nie znajdziemy tropu co do tego, gdzie są i z kim, to nic z tego.
- Na razie. - Doron...
Odezwę się później.
Cześć.
- Jakieś wieści z Gazy? - Nic, cisza.
Żadnych rozmów przez radio, Internet czy telefon.
Pewnie przez jakiś czas tak będzie, ale będziemy czujni.
Znajdziemy coś albo ktoś popełni błąd.
To my popełniliśmy błąd. Zmusiliśmy Bashara do tego.
- Przestań. - Oboje za to odpowiadamy.
Zróbmy coś z tym.
Wierz mi, że zrobię, co w mojej mocy.
Mogę czuć się winna,
mogę mieć do siebie żal, ale nie będę bez sensu tracić czasu i ludzi.
Samobiczowanie nie oznacza, że bierzesz odpowiedzialność. Przeciwnie.
Przepraszam, muszę wracać do pracy.
A co z człowiekiem z Gazy, którego wykorzystałaś w 2014?
Mówiłaś, że chciałaś z nim zabić Haniego podczas operacji „Ochronny Brzeg”.
- Wykorzystajmy go. - Nie mamy kontaktu od lat.
Nie mogę wysłać do niego koordynatora.
To Gaza, a nie Zachodni Brzeg.
Czyli szefowa biura ds. Gazy należąca do Szin Betu
nie może wykorzystać kontaktu w Gazie?
[Tato.]
[Pięknie tu.]
[Co będzie dalej?]
[Słyszałeś, co mówił Abu Mohammed. Jesteśmy gośćmi.]
[Tak samo, jak ci Izraelczycy?]
[Wynośmy się stąd, tato.]
[Jedźmy na Synaj, stamtąd do Kairu, a potem do Ammanu.]
[Powiedział, że o wszystkim zapomni.]
[- Czemu nadal tu jesteśmy?] [- Jesteśmy poszukiwani.]
[Każdy kraj, który podpisał z Izraelem traktat o ekstradycji,]
[jak Egipt czy Jordania,]
[aresztuje cię, gdy tylko się tam pojawisz.]
[Lepiej ci będzie w izraelskim więzieniu.]
Yaara, chodź jeść.
Jak długo tu będziemy?
Pewnie nas wymienią.
Jak Gilada Szalita.
Spokojnie, teraz będzie inaczej. To nie będzie trwać latami.
Moja mama nie będzie siedzieć cicho.
Nie znasz jej. Przeczesze całą Ziemię.
Muszę siku.
Dobrze...
Chyba po to jest to wiadro.
To jakbyś sikała na zewnątrz. Albo w akademiku.
Tu jest nawet czyściej.
Na pewno wszyscy o nas słyszeli i nas szukają.
Jesteśmy gwiazdami.
Co nie?
Yaara.
- Wyjdziemy stąd, obiecuję. - Przestań, Elad.
Wydostaniemy się stąd.
GAZA BIURO DOWÓDZTWA HAMASU
[Pokój z wami, przyjaciele.]
[- Pokój z tobą.] [- Jak się masz?]
[- Gdzie sprzęt?] [- Zapraszam, zaraz uszykuję.]
[- Potrzebujesz gniazdek? Kabli?] [- Nie trzeba, dzięki.]
[- Jak się masz?] [- Dobrze.]
[- Rodzina zdrowa?] [- Allah czuwa. Prowadź.]
[Podsumowując, żądamy, żeby rząd syjonistyczny]
[zniósł ograniczenia w przekraczaniu granicy.]
[Od lat musimy mierzyć się z ich okupacją.]
[Nie chcemy wojny, choć się jej nie boimy.]
[A jak szejk odniesie się do żądania oznak życia]
[- przed rozpoczęciem negocjacji?] [- Spełnimy je.]
[Też jesteśmy ludźmi.]
[Traktujemy ich jak zwykłych zakładników]
[i dbamy o nich.]
[Islam nakazuje nam]
[dbać o nich i o ich dobro.]
[- Dziękuję, szejku.] [- Ja również.]
[Dobrze powiedziane.]
[Abu Iyad, chodź.]
[Amar Subhi pozdrawia.]
[Podobno straciliście kontakt.]
[Fakt, dawno nie rozmawialiśmy.]
[Przesyła pozdrowienia. Stęsknił się.]
[Idziemy.]
- Dokąd? [- Ruchy!]
- Puść mnie! - Nie! Elad!
[Cofnij się!]
[- Kto mu to zrobił?] [- Ja.]
[- W twarz?] [- Zaatakował nas.]
[Dzieciak z ciebie?]
[Czy mężczyzna?]
[Na co nam się teraz przyda?]
[Zabrać go i przyprowadzić dziewczynę.]
[Ruchy.]
[No już!]
Jestem Yaara Zarhi z Jerozolimy.
W rękach mam gazetę wydrukowaną w Gazie z dzisiejszą datą,
15 marca 2019 roku.
Chcę, żeby izraelski rząd wiedział,
że nasza wolność leży w jego rękach.
„Prosimy o zastosowanie się do żądania Islamskiego Ruchu Oporu
w sprawie uwolnienia palestyńskich bojowników więzionych w Izraelu”.
Gnoje...
Dodam tylko, że jesteśmy dobrze traktowani.
- Jesteśmy zdrowi i nie głodujemy... - Nieźle.
- Nagranie bez żądania wymiany? - I gdzie chłopak?
Mamy postęp. Chcą to załatwić jak najszybciej.
- Dla mamy Elada... - Szejk pewnie naciska.
Chcemy wrócić do domu. Bardzo tęsknimy za rodzinami.
- Koszmar. - Idan i Yotam, kocham was.
Niech rząd zrobi, co w jego mocy, żeby nas uratować.
Dziękuję.
Halo?
- Doron? - Tak.
- Mamy nowe wieści. Wpadniesz? - Do siedziby?
Nie, jestem w domu. Muszę wziąć prysznic,
bo obejmą mnie kwarantanną. Wysłałam ci adres.
- Wezmę tylko prysznic. - Przyjedź. Pa.
- Można mu ufać? - W 100%. Może w 90%.
Zrobi wszystko, żeby wydostać rodzinę ze Strefy Gazy.
Czeka na nasze polecenia.
Z nim i z nagraniem uda nam się zamknąć sprawę.
Rząd się naradza. Wieczorem powinniśmy dostać zielone światło.
Czy ten kontakt wie, gdzie oni są?
Nie, wiedzą tylko ludzie z otoczenia Haniego.
Ale podobno posłaniec Haniego jeździ tam co kilka dni.
On doprowadzi nas do Haniego.
Gabi próbuje przekonać rząd do działania,
a to dobra przykrywka. Oni negocjują, my działamy w terenie.
Pytanie tylko, czy twój oddział się na to pisze.
Zdobądź pozwolenie, ja załatwię ludzi.
Wystarczy mi zgoda Eliego.
- Jesteś nienormalna. - Nie ma tu normalności.
[Na litość, doprowadzasz mnie do szału!]
[Ostatnie słowo: matki i 20 więźniarek. Nikt więcej!]
[Co do Kamala i Bayana nie ma szans. Zgniją za kratkami.]
[Dlaczego? Nie są ważnymi więźniami.]
[Po co naciskasz?]
[Wypuścimy ciebie, twojego zastępcę i kobiety.]
[Lepszej oferty nie dostaniesz.]
[To niezależne ode mnie.]
[Nie pozwalają wam na elastyczność?]
[Nie poddamy się, kapitanie.]
[Szejk myśli, że jest u władzy,]
[ale my obaj wiemy, kto tak naprawdę rządzi.]
[- Abu Mohammed.] [- Dość!]
[Chcesz wojny? Proszę bardzo!]
[To ty będziesz odpowiedzialny za bombę,]
[którą spuścimy na mieszkańców Gazy, ciebie i Abu Mohammeda!]
[Nie powinieneś iść na rehabilitację?]
[Idź do domu, odpocznij,]
[uspokój się, a potem pogadamy. Ja mam mnóstwo czasu.]
[Mam go pod dostatkiem!]
HILA - NOWA WIADOMOŚĆ
DOSTALIŚMY POZWOLENIE.
Potrzebuję zdjęcia Chan Junus. Przeskanuj miasto.
To prawda?
Dzień dobry. Kawy?
- Byłaś kiedyś w Gazie? - To mój obszar. Znam...
Pytam, czy tam byłaś, a nie, czy widziałaś zdjęcia i nagrania.
Chodziłaś jej ulicami? Wdychałaś zapach kanałów? Poznałaś jej mieszkańców?
- Weźmy się do pracy. - Ja tak.
To był kiedyś mój obszar.
Pobyt tam to zupełnie co innego.
- Dlatego współpracujemy. - Posłuchaj, biurwo z Gazy.
Zaplanowałaś misję samobójczą.
Kontakt, który przestał się odzywać,
ma nas doprowadzić do posłańca,
a ten ma zabrać nas do dowódcy Hamasu,
dzięki któremu znajdziemy zakładników?
- To brednie! - Wystarczy.
Jeśli myślisz, że wyślę ludzi do tej dziury na podstawie tych poszlak,
- to się ogarnij. - Doron w to wszedł.
- Ma pogadać ze Steve’em i Sagim. - Doron się zgodził!
Zgodził się wysłać tam oddział za moimi plecami?
Powariowaliście?
Przedstawcie mi jakiś praktyczny plan, inny niż ten,
bo inaczej nie wejdę w to z moim oddziałem.
Ciężko pracujemy, żeby zdobyć lepsze poszlaki,
ale musimy zrobić wywiad w terenie.
Rząd się na to zgodził. Jeśli tobie to nie odpowiada,
to inny oddział pomoże nam odzyskać zakładników.
Nie muszę mówić, że twój jest najlepszy.
- Nie musisz. - Nie unoś się, Eli.
Kontynuuj.
Myślisz, że dogadała się z Doronem?
Nie, Doron nie jest w to zamieszany.
Mówiłem ci, Hila jest jak pocisk kierowany.
Obiera sobie cel i nie odpuszcza, póki go nie osiągnie.
Mówisz o operacji, nie o Doronie?
Też jestem przeciwny, ale ona może mieć rację.
Uwolnienie tych dzieciaków może być przełomowym momentem.,
kluczowym ciosem wymierzonym w Hamas i Abu Mohammeda.
To dzieciaki.
Nie poradzą sobie same.
Wy jesteście wyszkoleni.
Nie sądziłem, że tam wrócimy.
Nikt się nie spodziewał.
- Pójdę z nimi. - Co?
Nie mogę powiedzieć: „Idziecie”.
„Idziemy” brzmi zupełnie inaczej.
Brawo.
Tyle że nie mam Awichaja.
- Będziesz go mieć. - Ma już termin rozprawy.
Anuluję ją.
Są tak zajęci, że nie zauważą braku kilku formularzy.
Jasne.
Czego chcesz?
Potrzebujemy cię, Sagi. Jedziemy do ciebie.
- Wstaję. - Nie idź spać.
Już wstaję!
Posłuchaj.
Mamy pilne wezwanie, ale najpierw muszę o coś zapytać.
Słucham.
Jesteś z nim czy ze mną? Zdecyduj. Muszę wiedzieć.
Nie musisz odpowiadać teraz.
Masz czas, żeby to przemyśleć. Wrócimy za jakiś tydzień.
- Możesz też teraz... - Za tydzień?
Dokąd jedziecie?
Nie zgadzam się.
Kochasz mnie?
Bardzo, ale jestem zaręczona.
Jestem z nim, dobrze wiesz. Lubię twoje towarzystwo,
rozmowy, śmiech, seks, ale...
To nie to.
Wpadnij, jak wrócisz, to porozmawiamy, dobrze?
Obiecaj mi.
Plan jest taki: jedziemy do Gazy.
Jadę z wami.
Jedziemy do kontaktu, który zapewni nam auto i nocleg,
i zaczynamy obserwację posłańca, Yusufa Al Masriego.
Raz lub dwa razy w tygodniu przywozi mu jedzenie i sprzęt.
Śledzimy go w nadziei, że zabierze nas do Haniego.
Potem czekamy, aż Hani zabierze nas do zakładników.
Zapewne trzyma ich blisko. Są teraz dobrem narodowym
i będą dobrze chronieni, więc to bardzo skomplikowana operacja.
- Kiedy jedziemy? - Dziś wieczorem.
- Brzmi nieźle. - Pamiętajcie, to nie Hebron ani Nablus.
Będziemy tam sami i nie wiadomo, jak długo,
robiąc wywiad na terenie wroga bez wsparcia.
Jeśli nas przejrzą, to koniec.
- Rozpęta się wojna. - Nie dramatyzuj.
W Gazie dzieją się złe rzeczy.
Bardzo złe.
Nie mamy bezpośredniego rozkazu, żeby jechać.
Decyzja należy do was.
- A snajper? - Znajdziemy.
Będę u siebie w biurze, gdybyście chcieli pogadać.
Byłeś tam?
Kilka lat temu.
O co chodzi? Powiedz mi.
To jeszcze dziecko.
Nie mówi. Ledwo się umie obrócić.
Podobno dopiero trzylatki zaczynają coś pamiętać.
Jeśli teraz zginę, nie będzie mnie pamiętał.
Wiem.
A do tego Anat...
Nie mówiłem nikomu, ale...
Coś z nią nie tak.
Całkiem się zmieniła. Nie daje rady. Nie mogę ich tak zostawić.
Ani jego, ani jej.
Nie wiem, co robić, stary.
Poszedłbym za tobą wszędzie, ale...
Steve.
Wracaj do domu, do rodziny.
Rozumiem. Zajmij się nimi.
- Na pewno? - Jasne.
Przywiozę ci przyprawy z Shejaiyi. Mają tam dobry kminek.
Dzięki, stary.
- Nie działa. - Daj.
Zaczekaj!
Nie zabieraj! Też chcę! Doron przyniósł go mnie!
Cześć, Gabi, co słychać?
- Oddaj. Był dla mnie. - Tak, jest.
- Jest mój. - To Gabi.
- Cześć, Gabi, co tam? - Dostałem zawiadomienie.
Zamknęli twoją sprawę.
- Jak to zamknęli? - Masz czyste konto. Wracasz do służby.
Pobawcie się na dworze.
Czyste konto? A co przesłuchaniem? Co z procesem?
- Zabiłem żołnierza. - Awichaj!
Odpuść, Awichaj. Oczyścili cię z zarzutów.
Zaczekaj. Coś mi tu nie gra.
Oddział pilnie cię potrzebuje.
- Pilnie? Gdzie? - Eli ci wszystko wyjaśni. Zbieraj się.
ZAKŁADNICY CZEKAJĄ NA KONTAKT DYPLOMATÓW
Jeszcze kilka uwag.
Hamas jest zaawansowany technologicznie.
Hani ma prężną sieć i sprzęt do komunikacji.
Będziemy mogli komunikować się jedynie raz na dobę.
- Poprzez satelitę. - A komunikacja w terenie?
W razie potrzeby mamy bezpieczny kanał wewnętrzny.
Zaczęliście beze mnie?
- Jest i nasz przystojniak! - Jak leci?
Stęskniłem się.
- Dołączasz do nas? - Podobno tak.
- Dobrze, że jesteś. - Dzięki.
Dzięki, stary.
- A nie mówiłem? - Mówiłeś.
Witaj w domu.
- Napijmy się. - Znowu?
- Orzeźwisz się. - Właśnie.
- Skończycie kiedyś tę butelkę? - Przodem, proszę.
Hej.
- Wszystko gra? - Nie wiem.
Kiedy widzę was razem...
- I ta cała operacja... - Tego chciałaś. A raczej my chcieliśmy.
Obiecaj, że nie będę tego żałować. To nie są żarty.
- Wiem, do czego jesteś zdolny. - Spokojnie.
Uwolnimy te dzieciaki i będziemy bohaterami.
Bądź grzeczna, a dostaniesz Haniego.
- Byle żywego. - Zobaczymy.
Zaraz dostaniesz mleczka.
Fajne, co?
Lubisz ogień?
Wykapany tatuś.
Dobrze, postoimy tutaj.
Khaled 2 do Saed, idziemy.
Saed, tu Khaled 2. Zrozumiałem. Zrywamy kontakt.
Wyłączcie radio. Od teraz jesteście sami. Powodzenia.
Napisy: Krzysztof Łuczak