[ARABSKI] [Wystarczy.]
[Mówiłem, że nie wiem, gdzie ona jest!]
[Zapytam ostatni raz. Gdzie dziewczyna?]
[Przysięgam, nie ma jej tu. Zabrali ją gdzieś.]
[Rób, co chcesz.]
[Zapomnij. Chce umrzeć jako szahid. Pomóżmy mu w tym.]
[Dobra, zakopujcie.]
[Przestańcie!]
[Nie wiem, gdzie ona jest!]
Na telefon Yunisa ciągle przychodzą wiadomości.
[„Odpisz. Nikt nie odbiera. Martwię się”.]
[Poczekajcie.]
[Kto się o ciebie martwi?]
[Kto się martwi?]
[Halo, Yunis? Halo? Gdzie mój tata? Nic mu nie jest?]
[Yunis, czemu nie odpowiadasz?]
[Co się stało? Gdzie mój tata?]
[Odpowiedz, proszę. Strasznie się martwię.]
[- Halo?] [- Tu Abu Kassam.]
[Twój tata jest cały, nie martw się. Zadzwoń później.]
[Zostawcie moją córkę.]
[Dajcie jej spokój!]
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
To niemożliwe. Jego dzieci zginęły w 2014.
Pamiętam ich imiona.
- Córka miała na imię Dunya. - Tak, najstarsza.
Żyje. Ukrywa ją.
Wiemy, gdzie mieszka. Yusuf ją odbierał.
Zapomnijcie o tym. Wracajcie do nas.
Puśćcie wieść, że ewakuowano oddział z Gazy. Zyskamy czas.
Czas? Niby po co? O czym ty mówisz?
Będzie współpracował. Może znajdziemy Yaarę.
Eli, posłuchaj.
Też jestem zdruzgotany i gwarantuję wam,
że znajdziemy okazję, żeby wyrównać rachunki,
ale na razie wracacie do domu.
Obiecałeś mi to. Nie wygłupiaj się, Eli!
Eli, to nie ty decydujesz.
Nawet nie wiesz, jak cenny jest dla nas Hani Al Jabari.
Doskonale to wiem! Pogadamy później!
Zabierzcie ich.
W prawo!
Wchodźcie!
Lećcie. My musimy coś jeszcze załatwić.
Tu dowódca helikoptera. Mam zostawić oddział?
Ewakuujcie tylko rodzinę, oddział zostaje na miejscu. Zrozumiano?
- Oddział wraca do miasta. - Dobrze.
Miej ich na oku. Daj znać, kiedy nawiążą kontakt.
Są w twoich rękach. Pilnuj ich.
Pokaż dane z ostatniej doby.
GABI
Co jest, Gabi?
Możemy się spotkać?
Powiedz mi, o co chodzi.
Doron jest cały.
Chcę, żebyś poszła ze mną do Hagit.
Hagit?
[Dzień dobry, Bashar.]
Chodź.
[Proszę.]
Usiądź.
Tu jest lepiej.
Wygodniej i bezpieczniej.
Usiądź.
Przyszli mnie uratować?
Nie wiem...
Nie powinienem był tego mówić. Byłem zły. Przepraszam.
I co teraz? Wrócą do Izraela?
Tak sądzę.
Nie płacz, proszę. Yaara, przestań.
- Usiądź. - Bashar, proszę!
Dłużej tego nie zniosę!
Chcę wrócić do domu!
Bashar!
Proszę!
[Gdzie on jest? Jest cały?]
[Żydzi napadli na szpital. Jest ranny, ale żyje.]
[- Prosi, żebyś przyszła.] [- Jasne.]
[Mogę zabrać Jibrila? Chciałby go zobaczyć.]
[Lepiej nie. Zbyt wiele tam ofiar.]
[- Przypomnij mi swoje imię.] [- Dunya, szkoda czasu.]
[- Abu Mohammed kazał się pospieszyć.] [- Czemu przysłał innych ludzi?]
[Mamo?]
[Spokojnie, Jibril. Wracaj do pokoju, skarbie.]
Cicho.
Schowajcie broń. Pójdę z wami.
Zostawię syna z opiekunką.
[Shada, niedługo wrócę.]
Wszystko gra?
Przynoszę wieści.
Mają córkę Haniego. Jadą do Rafah.
Chyba wiedzą, gdzie jest Yaara.
- Gdzie? - W posiadłości Abu Samahadany.
- Jak dostaną się do środka? - Nie wiem.
Eli twierdzi, że dzięki córce Haniego zmuszą ich do współpracy.
Zbierzmy wszystkie informacje o posiadłości.
Przysięgam,
jeśli kiedyś jeszcze z kimś będę,
to będzie to kobieta.
Gdzie pozostali? Chyba byli z nim? Eli, Doron...
- Gdzie oni są? - Nadal w terenie.
- Operacja się nie zakończyła. - Nadal tam są?
Matko, pogrzeb...
Wszyscy dowódcy, kwiaty, sztuczne wychwalanie...
Nienawidził takich formalnych uroczystości.
Chyba zrobimy mały pogrzeb.
Tylko dla rodziny.
Tak by wolał.
Potem jeszcze uroczystość wojskowa.
Postawią mu tabliczkę, a ja będę musiała chodzić tam w święto niepodległości
Z dziećmi...
- Gdzie one są? - Nie martw się.
- Co? - Odbiorą je.
- Kto? Jak... - Twoi rodzice.
Już tutaj jadą. Wszystkim się zajęliśmy.
- Rozmawialiście z jego rodzicami? - Już wiedzą.
- Dlaczego pozwoliłam mu jechać? - Skarbie...
Mogłam powiedzieć: „Nigdzie nie jedziesz”.
Zostałby w domu. Wystarczyłoby, żebym zrobiła smutną minę.
Kiedy przez przypadek zabił tego żołnierza...
Cieszyłam się.
A raczej poczułam ulgę,
że w końcu wyrzucą go z oddziału
i będzie w domu ze mną i z dziećmi.
O nie...
Mój kochany...
[Co teraz zrobią?]
[Nie martw się.]
[Póki żyję, nikt cię nie skrzywdzi.]
[Współpracuję z nimi. Nic nie mów.]
[Pomagam im, żeby wzięli dziewczynę i wynieśli się stąd.]
[Tato, nie, proszę. Nie możesz im pomagać.]
[Mam w nosie, czy mnie skrzywdzą. Niech robią, co chcą.]
[Jest, jak jest.]
[Będziemy cierpliwie czekać. Zaufajmy Allahowi. Tak zadecydowałem.]
[- Tato, nie...] [- Hej!]
[- Nie rozumiesz?] [- Posłuchaj.]
[- Jesteś moim życiem.] [- Dość!]
[- Nie!] [- Przestańcie!]
[- Tato!] [- Nie!]
[Tato, proszę, nie!]
[Tato, nie!]
[Nie.]
Możemy dać im dostęp?
- Mam sygnał z satelity. - Połącz.
- Tak? - Wyślecie nam
- zdjęcia posiadłości? - Jest wzmocniona.
Nie tylko nad ziemią, ale też pod nią.
Wzdłuż murów są strażnicy, kamery, broń, amunicja.
To nie byle kto. To głowa klanu.
- Poradzimy sobie. - Poza tym,
jeśli wiedzą, że macie Haniego, nie wpuszczą was przez bramę.
- Dobrze, wyślij, co masz. - Czekaj. Michal?
Chwileczkę.
Posłuchaj, Doron.
Strasznie mi przykro.
W porządku. Pogadamy, jak wrócę.
Brakowało ci tego, co?
- Szykowaliście się na wojnę? - Spieszyliśmy się.
- Braliśmy wszystko. - Świetnie, przyda się.
- Co jest? - Nic.
Nie, widzę, że masz jakiś problem.
- Jest w porządku. - Chodzi o to, co się stało?
Nie zaczynaj.
- Przestańcie! - Wyduś to z siebie!
- Dość! - Mam ci dużo do powiedzenia!
- Zamknij się, nie pora na to. - Tyle do powiedzenia!
- To gadaj! - Nie teraz! Co jest?
Co z wami? Ogarnijcie się!
Wszystko w porządku. Do roboty. Mamy co robić.
Dziwne. Jakiś konwój jedzie na północ drogą At-Tajjiba-Rafah
- w kierunku Egiptu. - Cholera!
To chyba wieża strażnicza. Tam jej nie będzie.
- Pewnie jest gdzieś na górze. - Tym trudniej dla nas.
Muszą ją przyprowadzić.
Potrzebujemy choć jednej drogi ucieczki.
Tu jest dobre miejsce. To chyba otwarta przestrzeń.
Dobrze, sprawdźcie to w trakcie patrolu.
Co tam?
Być może zabiorą ją na Synaj.
- Skurczybyki. - Kiedy?
Nie wiemy, ale już szykują się po stronie egipskiej.
Jeśli planowaliście czekać do wieczora, to się pospieszcie.
Zrozumiałem.
To wielka posiadłość,
ale nie spodziewają się nas.
Sagi, my wejdziemy pierwsi.
Kiedy ją odbiją, przeprowadzimy atak powietrzny.
Dobrze. Pokierujemy ich przez Abasan al-Zaira,
- o ile z tego wyjdą. - Wyjdą.
Zniszczymy domy, meczety, szkoły.
Zrób wszystko, żeby oczyścić teren.
Oczyścimy drogę do granicy.
Oddział zwiadowczy już na nich czeka.
Mają tam czekać auta.
Postawcie tam Żelazną Kopułę i dajcie znać.
Oddział jest na miejscu.
No dobrze, szykujcie się. Zaczynamy.
Dwóch strażników przy bramie, dwóch na dachu i kamery.
Dwa posterunki z przodu,
kamery i dwa auta od północy.
Zrozumiałem.
[Obyś dobrze to zagrał.]
[Jeśli to spieprzysz, twoja córka dołączy do rodzeństwa.]
[Zrozumiano?]
[Idziemy.]
Ruszamy. Przygotujcie się.
[Otwórzcie bramę.]
[- Otwórzcie bramę.] [- Kim jesteś?]
[Przyjrzyj się. Naprawdę nie wiesz?]
[Podejdź bliżej. Poproś Abu Samahadana.]
[Powiedz, że Hani Al Jabari chce z nim pomówić.]
[- Idź.] [- Dobrze.]
[Otworzyć bramę.]
Bądźcie czujni. Wchodzimy.
[- Kto tu dowodzi?] [- Ja.]
[Wiecie, kim jestem, prawda?]
[Nie mamy czasu.]
[Wiem, że jest tu zakładniczka. Żydzi też wiedzą.]
[Poproście Abu Ibrahima, wyjaśnię mu, o co chodzi.]
[Szybciej. I opuśćcie bronie.]
[Idźcie po Abu Ibrahima.]
[- Pokój z tobą.] [- Z tobą również.]
[Posłuchaj uważnie.]
[Żydzi są w Gazie. Wiedzą, że dziewczyna jest tutaj.]
[Mogą planować najazd.]
[Ludzie przekazali mi, że Izraelczycy cię pojmali.]
[- A mimo to jesteś tu.] [- To prawda.]
[Syjoniści zaatakowali wczoraj nasze stanowisko dowodzenia.]
[Pokonaliśmy ich,]
[ale pewnie przyjechało kilka oddziałów.]
[Zdołałem uciec razem z żołnierzami.]
[Posłuchaj mnie, dla własnego dobra]
[przyprowadź dziewczynę. Z nami będzie bezpieczniejsza.]
[Doprawdy?]
[Sądzę, że jednak z nami.]
[Sam próbowałeś rok temu najechać na moją posiadłość.]
[Nie udało ci się.]
[Nie zauważyłeś, że nad Rafah krążą drony?]
[Nie słyszałeś nalotów? Od wczoraj trwa wojna.]
[Abu Ibrahim, posłuchaj mnie. Przyprowadź ją...]
[nim będzie za późno.]
[Nie.]
[Nie oddam jej.]
[Zabierz swoich ludzi i wynoście się, zanim was wszystkich zabiję!]
[Chcesz strzelaniny?]
[Proszę bardzo. Dopilnuję, żeby cały oddział z Rafah]
[najechał na posiadłość i zabił wszystko, co się rusza.]
[Łącznie z twoją żoną i dziećmi.]
[Myślisz, że tego nie zrobię?]
[Że się na to nie zdobędę?]
[A meczet Ibn Tajmijja?]
[Pamiętasz?]
[To dobrze.]
[Ostatni raz proszę.]
[Przyprowadź dziewczynę.]
[- Słyszeliście.] [- Abu Ibrahim...]
[Przyprowadźcie ją.]
[Chodź, idziemy.]
- Przestań! [- Idziemy!]
- Zostaw mnie! [- Zbieramy się stąd.]
[- Co się dzieje?] [- Oddajemy ją Abu Mohammedowi.]
[Abu Mohammedowi? Wczoraj porwano go ze szpitala Szifa.]
[Jak to? Jest na dole z Samirem.]
[Mam ją przyprowadzić.]
[Czekają na mnie.]
[- Ja ją zaprowadzę.] [- Proszę bardzo.]
Chodź.
Spokojnie. Trzymaj się mnie, a nic ci nie będzie.
Zaufaj mi.
Będzie dobrze. [Chodź.]
Idziemy.
[Co jest?]
[Czemu Abu Mohammed nie ma broni?]
[Czy kiedykolwiek chodzi bez?]
[Durniu, przecież to Żydzi!]
[- Co?] [- Ruszam do granicy.]
[- Niech Samir ich zabije!] [- Dobrze.]
[Chodź.]
[Ci ludzie to Żydzi.]
[Zabić ich.]
[Opuśćcie broń!]
[- Macie mnie za kolaboranta?] - Wchodzimy.
[Wyjdź.]
[No już!]
Jedziemy!
[- Powiedz to jeszcze raz!] [- Zamknij się i na kolana!]
[- Powtórz to!] [- Na kolana!]
[- Nikt nie będzie tak do mnie mówił!] [- Nie ruszać się!]
[Zabiją nas!]
Uciekamy!
Idź dookoła!
Eli!
Sagi!
Zostań z nim, Nurit! Uciskaj!
Sagi...
[Już dobrze.]
[Gdzie dziewczyna?]
[- Schowaj się.] - Idziemy.
Bashar i Yaara uciekają przez północną bramę. Wracamy do auta.
Sagi...
Sagi!
Durniu, rusz się.
- Wstawaj. - Kurwa!
Spójrz na mnie!
Wstawaj.
[Cholera!]
Kurwa mać! Usiądź na podłodze!
- Skurwiel... - Jak się trzyma?
W porządku.
Siedź mu na ogonie!
Szybciej, nie może uciec!
Chcą mi cię zabrać.
Nikt mi cię nie odbierze. Pojedziemy do Egiptu.
Razem pojedziemy do Egiptu.
Wypuść mnie!
Wypuść!
- Wyskoczyła! - Kryjcie mnie!
Stój!
Zaczekaj!
Hej!
Jestem Doron. Jestem Izraelczykiem.
Zabiorę cię do domu.
Będzie dobrze.
Już dobrze.
Mam ją. Chodźcie, szybko.
Ostrzelać go i jedziemy!
Wskakuj! Siadaj!
Mamy ją!
Gabi, mamy Yaarę.
Wysyłam współrzędne ewakuacji.
Nadal nic nie wiedzą, ale rozpęta się burza.
- Obserwujemy was, ale bądźcie ostrożni. - Tak jest.
Dobrze się czujesz?
- Jesteśmy w Gazie? - Tak, ale wkrótce będziemy w domu.
Już dobrze.
Prosto i za sto metrów w lewo.
Cholera.
- Co jest? - Cholera jasna...
Kurwa!
Co się dzieje?
- Auto wysiadło. - Kurwa.
Gabi, auto wysiadło. Prawdopodobnie od ostrzału.
Hamas wzmógł komunikację. Muszą się pośpieszyć.
Zostańcie w aucie. Znajdziemy rozwiązanie.
Zrozumiałem.
Wszystko dobrze, nie martw się.
Czterysta metrów na wschód jest plantacja.
Idźcie tam pieszo.
Tylko ostrożnie, bo patroluje tam 40. brygada Hamasu.
Wyślemy wam wsparcie z północnego wschodu.
- Są tam zarośla, więc uważajcie. - Zrozumiałem.
- Możesz chodzić? - Lepiej niż ty.
Dalej idziemy pieszo.
Napisy: Krzysztof Łuczak