Już prawie jesteśmy. Trzymaj się, stary.
Wytrzymaj jeszcze.
Są na plantacji. Nie widzimy ich.
Usiądź.
Odpocznijcie. Poszukam wejścia.
W porządku?
Zabierzemy cię do domu, Yaara.
Wszystko dobrze?
Dobrze się czujesz? Spójrz na mnie.
Tutaj 300. Idziemy w kierunku naszych ludzi.
Oddział izraelski. Czekaj.
Zdejmij ten mundur.
Opuścić broń.
[ARABSKI] [Stać!]
[- Stać!] - Jesteśmy Izraelczykami!
Nie strzelać!
Nie strzelajcie!
Nie strzelajcie.
Sagi. Zabierz go, idziemy.
Tutaj 1A. Znaleźliśmy ich.
Tak!
Przekroczyliśmy granicę.
Oddział 68, ewakuacja w drodze. Dobra robota.
Dziękuję.
[Bashar...]
[Dokąd ją zabrali?]
[To ty przyprowadziłeś tu Izraelczyków?]
[Posłuchaj mnie.]
[Ty przyprowadziłeś tych Syjonistów czy nie?]
[Zrozum mnie. Pojmali moją córkę.]
[Przysięgam, nie miałem wyboru.]
[Nie miałem...]
[Bashar.]
[Bashar!]
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Chodź do środka.
Pyta o ciebie.
Wie, że tu jesteś.
Za chwilę.
Będę przy tobie, spokojnie.
Powiedz jej, co się stało.
Byłeś z nim. Powinna wiedzieć.
Nie dam rady.
Jestem z tobą.
Już dobrze.
- Przyjdź jutro z nią pogadać. - Dobrze.
Idź odpocząć.
Przykro mi, skarbie.
Strasznie mi przykro.
Jestem przy tobie.
Zajmę się tym.
Dzieci wszystko wyczuły.
Nie wiem, w jaki sposób.
Ido nie odstępował telewizora. Oglądał wiadomości.
Kiedy tylko mówili o Gazie, pytał: „On tam jest, prawda?”.
Mówiłam: „Skąd, nie gadaj głupot”.
Strasznie się ucieszyli, kiedy oznajmili, że Yaara jest Izraelu.
Ido skakał po całym domu.
Cały kraj był w euforii.
To było szaleństwo.
[Niech Allah zmiłuje się nad twoim ojcem.]
[Nie spodziewałby się, że spocznie w Gazie.]
[Cały czas o tobie myślał.]
[Bez przerwy myślał o rodzinie i innych więźniach.]
[Chodź, pora zaczynać.]
[Chciałbym, żebyś u nas zamieszkał. Jutro, jeśli zechcesz,]
[możesz dołączyć do bojowników ruchu oporu.]
[Z chęcią cię przyjmą.]
[A teraz odpocznij i skup się na sobie.]
[Zastanów się, czego chciałby twój ojciec.]
[Chodź, chłopcze.]
Mówi się, że była to
jedna z najbardziej brawurowych operacji Izraelczyków.
Możemy już oficjalnie ogłosić, że niestety
w akcji poległ jeden z żołnierzy.
Jego nazwisko oraz stopień są na razie tajemnicą.
Mieszkał w centrum Izraela z żoną i dwójką dzieci.
GABI
- Halo? - Jedziesz?
Doron! Nie zaszywaj się, słyszysz?
Pojadę tam później, sam, jak już… będzie po wszystkim.
To nie w twoim stylu. Co z tobą?
Przestań, to pogrzeb twojego kumpla.
Weź się w garść, ubierz i przyjeżdżaj.
Potrzebujemy cię, Doron. Cały zespół.
Rozłączam się. Powiedz, że zaspałem.
Albo że dochodzę do siebie.
Do jasnej cholery, zrób to dla mnie. Potrzebuję cię.
- Rozłączam się, na razie, Gabi. - Do diabła!
[- Chwalmy Allaha!] [- Allah jest wielki!]
Zrobili z niego bohatera.
Chcesz zobaczyć coś ciekawego?
Na dole strony piątej.
„Brygady Izz ad-Din al-Kassama informują,
że Hani Al Jabari zginął jako szahid w trakcie misji”.
Nie do wiary.
Teraz chyba możesz odejść, co?
Mogłabym.
Idziemy?
- Mam spotkanie. - Jak to? Wszyscy są na pogrzebie.
Nie wygłupiaj się, chodź.
[Naszą duszą i krwią odkupimy Al-Aksę.]
JIHAD HAMDAN
AWICHAJ BEN-HAIM NA ZAWSZE W PAMIĘCI
Wybacz, że nie przyszedłem.
To było zbyt trudne.
Nie wierzę, że pozwoliłem ci umrzeć.
Za co? No powiedz, za co?
I tak uwolniliby dziewczynę.
Na co to było?
Poszedłeś za mną...
a ja cię nie uratowałem.
Wybacz.
Przepraszam cię.
[Setki członków ruchu oporu zginęły jako szahidzi]
[w walce z Syjonistami w Chan Junus i Rafah.]
[Dziś zostali pochowani.]
[Setki tysięcy osób przyszły na pogrzeby dzielnych szahidów,]
[których część należała do Hamasu,]
[brygady Męczenników Al-Aksy i brygady Abu Ammar w Rafah.]
[W telewizji wroga wyemitowano wywiad z młodą Izraelką,]
[którą uwolniono podczas tej bestialskiej misji]
[przeprowadzonej w Strefie Gazy przez wrogie tajne służby.]
[Obejrzyjmy go.]
Myślałam o Eladzie,
o tym, co go spotkało.
Zapewne czuł się osamotniony na ulicach Gazy.
Nasi porywacze
pozwolili mu umrzeć.
Nie liczą się z ludzkim życiem.
[Dzień dobry, Hayfa, jak się masz?]
[Czego ode mnie chcesz?]
[Dobrze wiesz.]
[Mówiłam już, że nic z tego. W twoich snach.]
[Dlaczego?]
[Matka jest w więzieniu.]
[Czy to miejsce dla takiej kobiety?]
[Co to za życie, kiedy dzieli się celę z sześcioma kobietami?]
[Jesteś szatanem.]
[Jeszcze dziś może wrócić do domu.]
[Wystarczy jedno słowo, a w południe może być tutaj.]
[Dość. Dlaczego nam to robicie?]
[Nie macie litości?]
[Na jak duże okrucieństwo możecie się zdobyć?]
[Tak duże, jak trzeba.]
[Wczoraj pochowałem żołnierza, którego zabił twój brat.]
[Gwarantuję, że nie spocznę, póki Bashar nie trafi w moje ręce.]
[Pozwól, że zarysuję ci pewną wersję wydarzeń.]
[Razem z mamą wstajecie rano.]
[Szykujecie maklubę i jutę.]
[Jedziecie na posterunek]
[Macie zgodę na wjazd do Izraela. Jedziecie do więzienia Nafkha.]
[Wchodzicie na dziedziniec.]
[Tam już czeka Bashar.]
[Tulicie się i całujecie.]
[Siadacie do wspólnego posiłku i śmiejecie się.]
[Musisz z nim tylko porozmawiać]
[i poprosić, żeby spotkał się na granicy z kapitanem Ayubem.]
[Tylko tyle.]
[Możesz prosić o to setki razy. Tysiące razy możesz złamać mi serce,]
[ale i tak ci nie pomogę!]
[Przemyślałeś moją propozycję?]
[Ojciec pewnie chciałby, żebyś mnie posłuchał.]
[Bashar, boję się o ciebie.]
[Rozumiem to, naprawdę.]
[- Myślałem o propozycji, ale...] [- Wcale nie.]
[Chcesz zemsty, przelewu krwi.]
[Widzę to w twoich oczach.]
[Tak, właśnie tego chcę.]
[I wiem, jak to osiągnąć.]
[Wiesz...]
[Abu Fadi powiedział kiedyś, że potrafię znokautować.]
[Nokaut to zwycięskie uderzenie,]
[z którego przeciwnik się nie podniesie.]
[Powiedział: „Odpieraj ciosy,]
[aż przeciwnik się zmęczy, a wtedy wykończ go jednym ciosem.]
[Nokautem”.]
[Czcigodny szejku.]
[Proszę o błogosławieństwo.]
[Jak tam, Fahed? Jak rodzina?]
[Dobrze. A jak u ciebie? Jak noga?]
[Z nogą w porządku.]
[Ale boli tutaj, wyżej.]
[Gdzie? Serce? Mówiłeś lekarzowi?]
[Nic mi nie jest. Życie jest ciężkie.]
[Jestem przemęczony.]
[Wyczerpanie niszczy ciało, a zmartwienia wyniszczają duszę.]
[Mnie dopadły obie rzeczy.]
[Rozluźnij się.]
Dobrze.
[Jak ojciec? Nadal czeka na zgodę na wyjazd do Jordanii?]
[- Już ją dostał.] [- Naprawdę?]
[Boli?]
[Latami się o nią starał. Cierpliwie czekał.]
[Boli?]
[W zeszłym tygodniu niespodziewanie dostał telefon, że zgoda już jest.]
[Niesamowite. Cuda biurokracji.]
[Życz mu bezpiecznej podróży.]
[Na pewno ucieszy go widok wnucząt.]
[Z pewnością.]
[Do dzieła.]
Cześć, tu Hila. Nie mogę odebrać.
Zostaw krótką wiadomość.
Dzięki, że oddzwoniłeś.
Prezydent Izraela chce ci dać medal,
dowódca Szin Betu chce ci uścisnąć rękę,
Yaara chce wpaść z rodziną.
Wszyscy chcą ci podziękować, więc ogarnij się!
Mogę zadać pytanie?
Dokonaliście rzeczy niemalże niemożliwej.
Cały kraj jest z was dumny. Doceń siebie choć raz.
Straciliśmy Awichaja.
- Ja go straciłem. - Wręcz przeciwnie.
Zrobiłeś, co mogłeś. On o tym wiedział.
To samo chce ci powiedzieć Hagit.
- Spotkaj się z nią. - Dobrze, pójdę jutro.
- Gdzie Hila? - W biurze ds. Gazy, a gdzie?
- Pracuje na dwie zmiany. Gaza... - Jest w gotowości, wiem.
- Przekaż jej, że dzwoniłem. - Dobrze.
Zaraz wyślę ją do domu, żeby odpoczęła.
Jak to się skończy?
[Będzie dobrze.]
Doron...
Podobno Gaza jest gotowa do walki.
Żeby tylko.
Cały dzień mamy spotkania, oceny sytuacji...
Narobiliście niezłego bajzlu.
Wyobrażałem sobie, że będę zakładnikiem Hamasu przez 10-20 lat.
Przesłuchania, tortury.
Z dala od ciebie i dzieci.
Chciałem ją uratować.
A Yaary nawet tam nie było.
Co z Hagit? Chcesz, żebyśmy poszli do niej razem?
Przyznaj...
były przesłanki, że Yaara tam jest, prawda?
Tak, ale to nieistotne.
Odbiliście ją i to jest niesamowite.
Nie masz pojęcia, co się teraz dzieje w wojsku. Totalny chaos.
Powinna tam być czy nie?
- Taką miałam informację od koordynatora. - O czym?
O jej przeniesieniu. Dzień wcześniej była w Rafah.
Sądziłam, że wrócili z nią do szpitala.
Więc to były twoje przypuszczenia czy koordynatora?
Co to za przesłuchanie?
Powinna być w szpitalu czy nie?
Czego ode mnie chcesz?
Musieliśmy decydować szybko w tym całym chaosie,
kiedy wy byliście w terenie z Hanim i Basharem.
- Podjęłam decyzję. - Dobrze.
Nie zwalaj tego na mnie.
Chciałeś tam wrócić tak samo jak ja. Chcieliśmy ją uratować.
Mnie chodziło o Yaarę, a tobie o Haniego!
Oczywiście! Wiesz, jakie znaczenie miałoby jego pojmanie?
Co moglibyśmy z niego wyciągnąć?
Wiem tylko, że Awichaj nie żyje.
Myślisz, że tego nie rozumiem?
To nasza praca. Mamy swój cel, na który przystałeś.
To była największa operacja Izraela. Dostaniecie medale za odwagę.
W nosie mam medal!
Okłamałaś mnie, Gabiego i całą resztę!
Wmówiłaś nam, że Yaara tam będzie!
A ty ruszyłeś w pościg za Basharem, mimo że Eli kazał ci się wycofać.
Tak czy nie?
Nie zwalaj tego na mnie. Jesteśmy podobni!
Podobni? Ja znam granice. Nie kłamię i nie wysyłam ludzi na śmierć!
Możesz uciekać, czuć niesmak, przeklinać mnie,
ale tacy jak my nie zaznają przebaczenia.
Jeśli sądzisz, że ludzie wybaczą ci to, co zrobiłeś, to się mylisz.
Uważa się, że była to najniebezpieczniejsza operacja
z udziałem oddziałów Izraela w Strefie Gazy.
Już idę.
Chwila.
- Mogę wrócić później. - Wchodź, ty natrętna babo.
Nieźle.
Opróżniłem dla ciebie kilka szuflad.
Opróżniłeś kilka szuflad?
- Tak. - Sknera.
Sknera? Poszedłem też po zakupy.
- Naprawdę? - Tak.
- I co mi kupiłeś? - Twoje ulubione jogurty.
Z magnezem i bez magnezu.
Smakują jak skarpeta.
- Aua… - Nie bądź mięczakiem.
No co za zdzira...
Nie powinniśmy się zbierać?
Owszem, ale za chwilę.
Otrzymali medale za odwagę w pałacu prezydenckim...
- Ile razem z orzeszkami? - Osiemdziesiąt pięć.
Za misję ratunkową Yaary Zarhi...
Trzeba być szaleńcem, żeby zrobić coś takiego.
Medal za odwagę otrzymała również
rodzina żołnierza, który zginął w akcji.
Tak, to kompletni wariaci.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Działali w Strefie Gazy pod ostrzałem
i otrzymali medale za operację,
dzięki której Izrael uniknął otwartej wojny z Hamasem.
Staliśmy niczym mumie albo figury woskowe.
Ciesz się, że nie nosisz szpilek.
Czemu tak szybko się zmyliśmy? Widzieliście to jedzenie?
Sushi, słodycze...
Ja zadowolę się arakiem i orzeszkami.
Nie cierpię araku. Weź to.
Niezła uroczystość.
Gdyby Awichaj tu był...
Gdyby tu był, nie byłoby tej uroczystości.
[Oddamy ci dwóch najlepszych ludzi.]
[- Pokój z wami.] [- Z tobą również.]
[Pokój z tobą.]
[Zaufajmy Allahowi.]
Wybacz, że mnie nie było. To było zbyt trudne. Nadal jest.
Nie szkodzi.
Powiedz, jak to tego doszło.
Był bardzo odważny.
Mimo że ledwo się trzymał, próbował mnie rozśmieszać.
Pytał, czy po dostanie zwolnienie.
Wariat…
Myślałem, że go uratuję.
Był silny.
Ale zawiodłem.
Przysięgam, próbowałem.
Wiem.
Wszystko mi powiedzieli.
Jesteś dla nas jak rodzina.
- Mogę je zobaczyć? - Jasne.
Cześć.
- Co robicie? - Nic.
- Opowiesz nam coś? - Co?
Co chcesz.
Wiecie, że pojechałem kiedyś z waszym tatą do Grecji?
Mieliśmy akurat kilka dni urlopu.
Nie wiedzieliśmy, dokąd pójdziemy, gdzie będziemy spać,
nic nie zaplanowaliśmy. Wynajęliśmy tylko motocykle.
Świetnie się bawiliśmy. Było cudownie.
Kiedy przyszła noc, nie mieliśmy gdzie spać.
Nic nie zaplanowaliśmy.
Znaleźliśmy jakąś łąkę.
Rozpaliliśmy ognisko, kupiliśmy piwo, fetę i oliwki…
Nagle usłyszeliśmy hałas.
Warczenie, wrzaski, krzyki...
Powiedział: „Słyszę lwy”. A ja na to: „Przecież jesteśmy w Grecji”.
Odparł: „To na pewno lwy”. Potem zasnęliśmy.
Obudziliśmy się rano, a wokół było pełno gapiów.
Spojrzałem na znak i zobaczyłem napis: „Zoo”.
Zasnęliśmy przy wejściu do zoo
i wszyscy się na nas patrzyli.
Jak na zwierzęta.
Dzikie zwierzęta.
Napisy: Krzysztof Łuczak